Final Fantasy VII : Before Crisis - Game Script

Episode 23 (ครึ่งหลัง)

 

10/05/0007
มิดการ์


เรา        "นั่นมันอะไรกัน?!"


F          "เบฮีมอธ?!"


เรา        "ไม่มีเวลาแล้ว แบ่งไปจัดการคนละตัวแล้วกัน"


สู้กับเบฮีมอธให้ชนะ

เรา        "เป็นอะไรหรือเปล่า?"


F          "สบายดี เธอว่าพอเรื่องพวกนี้จบลงแล้วเราจะเป็นไงต่อ?"


เรา        "ทุกอย่างจะต้องลงเอยด้วยดีสิ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่นี่ตรงนี้ พอจบเรื่องทั้งหมดไปแล้วยังมีสิ่งที่รอคอยพวกเราอยู่อีก เพราะงั้นเราเลยต้องทุ่มทุกสิ่งทุกอย่างทำให้เรื่องนี้มันผ่านพ้นไปให้ได้"


F          "นั่นสินะ หลังจากนี้แล้วเธอจะทำไงต่อเหรอ?"


เรา        "ฉันจะอยู่กับเติร์กต่อไป ที่นี่เป็นเพียงที่เดียวที่ฉันสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยความรู้สึกเป็นตัวฉันจริงๆ"


F          "ฮ่าๆๆ ฉันก็เหมือนกัน ฉันไม่มีที่อื่นให้กลับไปแล้ว ก็เหลือแค่เติร์กเท่านั้นแหละ"


เรา        "เราต้องแสดงให้เห็นว่าเราทำได้ขนาดไหน บริษัทอาจจะเรียกตัวเรากลับไปก็ได้นะ"


F          "งั้นเราก็ต้องแสดงฝีมือให้ถึงที่สุด"


เรา        "ไปกันเถอะ"

พื้นดินเกิดสั่นขึ้น เบฮีมอธจะโผล่มาอีกตัว

F          "A เธอไปก่อนเถอะ"


เรา        "แต่...."


F          "ไอ้ตัวนี้แป๊บเดียวก็เรียบร้อยแล้ว เธอรีบไปสมทบกับคนอื่นให้เร็วที่สุดเลยนะ"


เรา        "งั้นเดี๋ยวเธอค่อยตามมานะ ได้ยินไหม?"


F          "ได้สิ แล้วเจอกันนะ"

พื้นดินสั่นสะเทือนขึ้นอีกหน F ต้องเผชิญหน้ากับเบฮีมอธสามตัว

F          "สามตัวเลยเรอะ?! แย่ละสิ เราจะมาแพ้ที่นี่ไม่ได้ ทุกคนต่างก็สู้กันอย่างสุดความสามารถ"


ฉากตัดมาทางด้าน H (เติร์กชายถือคาตานะ) และ D (เติร์กชายถือปืน) ก็กำลังเผชิญกับเบฮีมอธเช่นกัน

H          "เบฮีมอธเรอะ? ถ้าไม่ระวังเสร็จมันแน่ๆ"


D          "ปล่อยฉันจัดการเอง"


H          "ฝากด้วยนะ"


D วิ่งเข้าไปสู้กับเบฮีมอธ ฉากจะตัดมาที่เราที่วิ่งมาจนรอบด้านเปลี่ยนเป็นสีดำทั้งหมด

เรา        "หวา!"

เกิดแสงวาบไปมา พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มอนสเตอร์คิงเบฮีมอธโผล่มาเผชิญหน้ากับเรา

เรา        "เราต้องหยุดฟุฮิโตะให้ได้ ไม่มีเวลามาอ้อยอิ่งอยู่ตรงนี้แล้ว"



FIGHT: King Behemoth
 


เรา        "เรียบร้อยซะที"

เราจะหันกลับไปทางที่วิ่งมาแต่ก็ไม่มีใครตามมา

เรา        "แปลกจัง ทำไมยังไม่มากันนะ แต่ฉันเชื่อว่านายจะตามมานะ ฉันขอล่วงหน้าไปก่อนละ"


F บาดเจ็บสาหัสจากการสู้กับเบฮีมอธ

F          "แฮ่ก...แฮ่ก... เราต้องไปต่อให้ได้..."

เขาเหวี่ยงหมัดกระแทกเบฮีมอธล่าถอยไป ตัดมาทางด้านเราที่วาร์ปเข้ามายังอีกโซนหนึ่ง

เรา        "(คิดในใจ) ฟุฮิโตะ แกอยู่ไหน?"

เดินตรงเข้ามาสักพักจะพบฟุฮิโตะยืนคอยอยู่

เรา        "ฟุฮิโตะ!"


ฟุฮิโตะ   "เติร์กงั้นรึ? ขอบคุณมากนะครับที่ร่วมกันช่วยให้การอัญเชิญซิลโคเนียดเกิดขึ้นได้"


เรา        "เงียบนะ! ใครร่วมมือกับแกกัน?"


เราจะพุ่งเข้าหา ฟุฮิโตะยิงสวนมาแต่เราก็หลบได้เฉียดฉิว

เรา        "อั่ก!"


ฟุฮิโตะ   "เงียบหน่อยสิ ซิลโคเนียดกำลังจะตื่นจากการหลับใหล เวลาชำระล้างโลกนี้กำลังจะมาถึง ชีวิตทั้งหมดจะกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันเพื่อยืดอายุให้ดวงดาวหายใจสะดวกขึ้น ผมไม่ปล่อยให้มีใครมาขัดขวางหรอกนะ"


ฟุฮิโตะยิงมาอีกนัด แต่เชียร์ปรากฏตัวขึ้นกระแทกเราพ้นวิถีกระสุน

เชียร์      "เป็นอะไรไป แค่นี้ก็จะแพ้แล้วเรอะ?"


เรา        "เชียร์? เธอบาดเจ็บหนักนี่ เป็นอะไรหรือเปล่า?!"


เชียร์พยายามพยุงตัวยืนขึ้น

เชียร์       "เพื่อเอลเฟ่แล้ว แค่นี้จิ๊บจ๊อย"

เมื่อครู่นี้เชียร์ได้ช่วย F จัดการเบฮีมอธไปสองตัวก่อนมาที่นี่

เชียร์      "ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ห่วงเพื่อนๆเธอดีกว่า"


เรา        "อย่าบอกนะว่า..."


เชียร์      "เขายังมีชีวิตอยู่ แต่บาดเจ็บสาหัส คงต้องใช้เวลาฟื้นตัวสักพักน่ะ"


เรา        "นายช่วยเขาไว้เหรอ ขอบคุณมากนะ"


เชียร์      "ฉันเองก็ติดหนี้บุญคุณเธออยู่เหมือนกัน เพราะเธอช่วยให้ฉันได้พบกับเอลเฟ่อีกครั้ง"


ภาพจะย้อนไปตอนที่เติร์กมาพบกันที่รถบรรทุกที่จอดอยู่ในมิดการ์

เชียร์      "เอลเฟ่?!"


เอลเฟ่    "ที่นี่ที่ไหนกัน?"


เชียร์      "จุดนัดพบของเติร์ก พวกเขาจะพาเวอร์ด็อทมาที่นี่"


เอลเฟ่    "ป๊าจะมาด้วยงั้นเหรอ ฉันยังไม่อยากเจอเขา"


เชียร์      "อะไรนะ?"


เอลเฟ่    "ฉันต้องกำจัดซิลโคเนียด"


เชียร์      "เธอรู้เรื่องนี้ได้ไง?"


เอลเฟ่    "ตอนนั้นสติฉันเลือนราง แล้วก็ขยับตัวไม่ได้ แต่ก็ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด"


เชียร์      "(คิดในใจ) เธอคิดว่าจะต้องรับผิดชอบต่อเรื่องที่เกิดขึ้นสินะ ทีแรกฉันคิดว่าไม่บอกให้เธอรู้น่าจะดีกว่า แต่ก็คงสายไปแล้ว"


เอลเฟ่    "ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของฉัน เพราะงั้นฉันเลยต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ไม่งั้นฉันคงทนใช้ชีวิตอยู่ไม่ได้หรอก"

เอลเฟ่พยายามขยับตัวแต่เชียร์ห้ามไว้

เชียร์      "อย่าไปนะ! ตอนนี้เธอไม่มีมาทีเรียแล้ว เธอไม่แกร่งแบบแต่ก่อนแล้วนะ!"


เอลเฟ่    "แต่ฉันนั่งรอดูเฉยๆไม่ได้หรอก ยิ่งเห็นเจ้าแสงที่พาดอยู่เต็มฟ้านั่นสำนึกบาปของฉันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น"


เชียร์      "งั้นฉันไปด้วย"


เอลเฟ่    "ทำไมล่ะเชียร์ เธอไม่จำเป็นต้องไปหรอก!"


เชียร์      "ฉันสาบานไว้ตอนที่เข้าอวาลันช์ว่าฉันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่มันทำให้เธอไม่มีความสุข"


เอลเฟ่    "อย่านะเชียร์ อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดมากไปกว่านี้เลย"


เชียร์      "เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรอก ฉันจะไปเพราะฉันอยากไปก็แค่นั้น เธอคอยในรถบรรทุกเถอะ"



ตัดมาปัจจุบัน

เชียร์      "ฉันจะไม่ปล่อยให้เอลเฟ่ต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้อีกแล้ว เพราะงั้นฉันต้องกำจัดซิลโคเนียดให้ได้!"
 


BOSS: Fuhito
 


หนนี้เชียร์และเราจะช่วยกันรุมฟุฮิโตะ

เชียร์      "ฟุฮิโตะ!! แกเป็นคนที่ทำให้เอลเฟ่ต้องทนทุกข์ ฉันจะจัดการแกด้วยมือฉันเอง!"


ฟุฮิโตะ   "อ้าก!"


ฟุฮิโตะโดนเชียร์เล่นงานล้มลง

เรา        "รีบชิงมาทีเรียกลับมาเถอะ!"


ฟุฮิโตะ   "พวกขวากหนามที่คอยขัดขวางการตื่นของซิลโคเนียดยังคงแห่กันมาเรื่อยๆเลยนะ ทนไม่ไหวแล้ว!!"

ฟุฮิโตะลุกขึ้นนั่ง

เชียร์      "ยังขยับไหวอีกเรอะเนี่ย? แกนี่อาฆาตเหมือนงูเลยนะ"


ฟุฮิโตะ   "หึหึหึ เพื่อปกป้องดวงดาวผมทำได้ทุกอย่าง แม้จะต้องสละชีวิตก็เถอะ"


เรา        "?!"


ฟุฮิโตะ   "ผมจะใส่มาทีเรียที่ทำให้พลังของซิลโคเนียดสมบูรณ์นี้เข้าไปในร่างแล้วสละมันให้จอมอสูร"

ฟุฮิโตะยัดมาทีเรียเข้าร่างตัวเอง พื้นแผ่นดินเกิดสั่นสะทือนอย่างรุนแรง มีออร่าสีดำพุ่งล้อมรอบตัวฟุฮิโตะไว้

เรา        "ก...เกิดอะไรขึ้น?"

แสงสีดำสาดไปทั่วพื้นที่ เมื่อแสงจางลงก็ปรากฏร่างของฟุฮิโตะที่เปลี่ยนแปลงไปเพราะมาทีเรีย

ฟุฮิโตะ   "อา...ยอดเยี่ยมจริงๆ ดวงดาวได้มอบพลังส่วนหนึ่งให้ผมแล้ว รู้สึกได้เลยว่าความรู้ความทรงจำของดวงดาวมันไหลผ่านเข้ามาในร่างทำให้ประสาทสัมผัสผมเฉียบคมขึ้น"


เรา        "มันทำอะไรของมัน?"


เชียร์      "บ้าไปแล้วรึไง? ตอนนี้แกไม่ได้เป็นมนุษย์แล้วด้วยซ้ำนะ แกเป็นมอนสเตอร์ไปแล้ว!"


ฟุฮิโตะ   "พันธกิจของผมคือการปกป้องดวงดาว ผมจึงต้องมีร่างที่จะสามารถทำหน้าที่นี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด เจ้าพวกคนทรยศ พวกแกต้องตายและกลับคืนสู่ดวงดาว"


ฟุฮิโตะส่งเชียร์เข้ามิติประหลาดไป

เรา        "เชียร์?!"


เชียร์      "อ๊ากกกก!!"


เรา        "เชียร์!!!!!!!!!!"


เชียร์กลับมาที่เดิมทรุดลงหน้าเรา

เชียร์      "อั่ก! (คิดในใจ) ขยับตัวไม่ได้เลย"


เรา        "ฟุฮิโตะ แก!! แกทำให้เพื่อนๆฉันต้องบาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งเอลเฟ่ ท่านเวอร์ด็อท เชียร์ ตัวฉันเอง ชินระ แล้วก็โลกนี้! นี่ถ้าไม่มีแกละก็.... แกต้องชดใช้!!"


ฟุฮิโตะ   "หึหึหึ"



BOSS: Fuhito
 

 

ฟุฮิโตะ   "การมีอยู่ของแกมันก็มีค่าเท่าก้อนขยะ แต่พลังงานเล็กน้อยของพวกแกก็ยังมีส่วนช่วยเหลือดวงดาวได้ เพราะฉะนั้นจงกลับไปที่ๆแกควรอยู่ซะเถอะ"


เรา        "
ใครจะไปยอม!"


เราจะเข้าสู้กับฟุฮิโตะร่างสุดยอดที่รวมพลังของมาทีเรียเข้ามาในตัว สักพักเชียร์จะเข้ามากอดฟุฮิโตะด้านหลัง

เชียร์      "ตอนนี้ฉันทำได้แค่นี้เอง"


เรา        "เชียร์?"


ฟุฮิโตะฟาดเคียวใส่เชียร์ เลือดสาดไปทั่วทั้งฉาก

เรา        "เชียร์!!!"

แสงสว่างขึ้นมาวาบหนึ่ง ทั้งฟุฮิโตะและเชียร์หายตัวไป แต่เราจะได้ยินเสียงเชียร์ดังขึ้นในจิตใต้สำนึก

"ฝากเอลเฟ่ด้วยล่ะ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้วนะ"

เรา        "มาทีเรียแตกสลายไปแล้ว ก็เหลือแค่จัดการซิลโคเนียด แต่เชียร์....เราจะไม่ปล่อยให้ความทรงจำของเชียร์มาจบลงแค่นี้แน่ เติร์กจะต้องทำลายซิลโคเนียดให้ได้!!! ตอนนี้ทุกคนคงไปรวมตัวกันแล้ว ไม่ว่าภารกิจจะเป็นอะไรพวกเราก็ต้องทำให้ลุล่วงไปให้ได้ เพราะเราคือเติร์ก!"


แล้วเราก็มุ่งหน้าต่อไป ส่วนพวกเส็ง, เรโน, รู้ด, เวอร์ด็อท, เอลเฟ่ ถูกพวกกรันท์จำนวนมากล้อมไว้

เรโน       "เจ้าพวกนี้ดื้อด้านจริงๆ"

แต่ก็มีคนเดินจดหมายเอาคำสั่งด่วนมาแจ้งกองทหารให้หยุดโจมตีเติร์ก พวกกรันท์ประชุมอยู่ครู่หนึ่งก่อนเข้ามาพูดกับเส็ง

กรันท์     "ท่านประธานเปลี่ยนใจแล้ว เราจะเลิกตามล่าเติร์ก"

ซึ่งเรื่องนี้ทำพวกเติร์กพากันประหลาดใจ

เรโน       "หา? เกิดอะไรขึ้น?"


กรันท์     "แต่มีเงื่อนไขอยู่อย่างนึง"


เวอร์ด็อท "!!"


กรันท์      "ผู้นำอวาลันช์และเวอร์ด็อทจะต้องถูกประหาร"


เรโนและรู้ดรับไม่ได้กับเงื่อนไขนี้ ส่วนเวอร์ด็อทและเส็งดูจะไม่แปลกใจอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้

เรโน       "จะบ้าเรอะ? เราไม่ยอมรับเงื่อนไขพรรค์นั้นหรอก!!"


เส็ง         "เรโน รู้ด"


เวอร์ด็อท "?"


เส็งชักปืนขึ้นจ่อไปที่กองทหาร

เวอร์ด็อท "เส็ง?"


เรโน       "เฮ้ย เส็ง!"


กรันท์     "พวกแกเลือกแบบนี้สินะ"


เส็ง        "ใช่ ฉันเลือกทางนี้ในนามของผู้นำเติร์ก"


เส็งจ่อปืนใส่ พวกทหารพากันถอยไปเตรียมพร้อมโจมตี แต่ทันใดนั้นเส็งก็หันปืนมายังเอลเฟ่

เส็ง        "นี่แหละทางที่ฉันเลือก!!"

ฉากจะตัดไปทางเราที่เดินทางมาถึงซิลโคเนียด อสูรที่สามารถเผาโลกทั้งใบให้กลายเป็นลูกไฟขนาดยักษ์ในพริบตาได้ แล้วฉากก็ตัดกลับมาที่เส็งอีกรอบ

เส็ง        "พวกทหาร! เรโน! รู้ด! ดูให้ดี นี่แหละจุดจบแห่งยุคสมัย!"

เส็งยิงใส่สองนัดจนเอลเฟ่ล้มลง ก่อนจะหันกระบอกปืนไปยังเวอร์ด็อท

เส็ง        "ขอโทษนะครับท่าน ผมไม่มีทางเลือก"


เวอร์ด็อท "เธอเลือกถูกแล้วเส็ง นี่แหละสิ่งที่เติร์กควรทำ"


เส็ง        "ผมว่าแล้วว่าท่านต้องเข้าใจ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะครับ"


เส็งยิงใส่สองนัดจนเวอร์ด็อทล้มลง

เรโน       "เส็ง!!!"


10/5/0007

ผู้นำอวาลันช์ถูกประหารชีวิตแล้ว

 



Web Content by Shiryu
This site is best viewed in Firefox with a resolution of 1024x786