Pirate King ep4
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
--Shiryu 12:09, 21 ตุลาคม 2007 (ICT)
ขณะนี้ฟลายอิ้งลาซโลบรรจุเหล่ายอดนักรบของพันธมิตรหมู่เกาะและกองทัพคานาคานกำลังเผชิญหน้าเรือยักษ์ปราสาทดำในสุสานมนุษยชาติเขตทะเลต้องห้ามสมเป็นศึกสุดท้ายของภาคพันธมิตรหมู่เกาะอย่างแท้จริง
"เหลือแค่เจ้าแห่งโจรสลัดกับซีกูลด์อยู่ในนั้นสองคน"
"ระวังด้วยนะ มันอาจมีแผนการรับมืออะไรอยู่"
แต่แล้วสิ่งที่ซาริสกลัวก็เป็นจริง มีเสียงประกาศดังออกมาจากปราสาทดำ
"ปิ๊งป่อง~ ขออภัย ตอนนี้ท่านเจ้าแห่งโจรสลัดไม่อยู่ หากมีธุระโปรดฝากข้อความไว้เพื่อติดต่อกลับ หลังเสียงแป๊ด ......แป๊ด!!~"
ลูกเรือฟลายอิ้งลาซโลพากันล้มตึง
"ฮ่วย! มีปัญญาคิดกลยุทธ์ได้แค่นี้เรอะ!? เชื่อก็ออกลูกเป็นคามิยามะแล้วเว้ย! เอาสเปเชี่ยลรูนแคนน่อนสอยมันซ้า~!!" เอลวาน่าโวยวายอีกแล้วครับท่าน
กระบอกปืนตั้งชูขึ้น แล้วกระสุนสเปเชี่ยลรูนแคนน่อนที่ทรงอานุภาพก็ยิงออกมาเอฟเฟ็คอลังการเหมือนพวกขบวนการห้าสีรวมพลังเอาบาซูก้ายิงศัตรู(อลังการตรงไหนฟะ?) "เรือของมันถูกหุ้มด้วยช่องว่างมิติ ไม่มีกระสุนอะไรยิงเข้า แต่ถ้าเป็นกระสุนของสเปเชี่ยลรูนแคนน่อนที่มีพลังของปฏิสสารอยู่ก็อีกเรื่อง หึหึหึ...." ซาริสกล่าวอย่างภาคภูมิในฐานะเจ้าแม่อาวุธเถื่อน ถ้าปราบเจ้าแห่งโจรสลัดได้หมู่เกาะจะสงบสุขแน่เรอะ??
กระสุนแหวกช่องว่างมิติเข้าชนปราสาทดำอย่างจังจนเสียการทรงตัวและตกลงมาบนผืนทะเล กำลังจะอับปาง ด้วยขนาดมหึมาและแรงปะทะผืนน้ำทำให้เกิดคลื่นขนาดมหึมา มีเต่านินจาไมเคิลแองเจโล่เล่นกระดานโต้คลื่นอยู่ข้างบน
"ปราสาทดำถูกยิงตกแล้ว!!"
เสียงผู้คนบนเรือต่างยินดี ปราสาทตกลงมาบนผืนน้ำแต่ก็ไม่ยอมไหลลงสุดขอบมหาสมุทรไปเพราะโซลิดควบคุมกระแสน้ำอยู่ ทีนี้็ก็เหลือแค่บุกขึ้นเรือไปจัดการโซลิดกับซีกูลด์ แต่ก่อนฟลายอิ้งลาซโลจะเข้าเทียบปราสาทดำ ซีกูลด์กลับปรากฏตัวขึ้นบนดาดฟ้าเรือ "ข้าจะไม่ให้พวกแกขึ้นไปบนปราสาทดำได้แม้แต่คนเดียว"
"เสร็จกัน! มันมาทางนี้ซะได้!!"
"มาก็ดี ถ้ามันเอาช่องว่างมิติหุ้มตัวยังไงเราก็โจมตีมันไม่ได้ แต่ตอนนี้ล่อให้มันเข้ามาในวิถีของสเปเชี่ยลรูนแคนน่อน ต้องกำจัดมันได้ในนัดเดียวแน่นอน" ซาริสฝากรินให้เล็งรูนแคนน่อนแล้วจัดทีมไปสู้กับซีกูลด์บนดาดฟ้าเรือ ตอนนี้ทุกคนเลเวลสูงขึ้นมากจากการปราบพวกติ่มซำ มีลุ้นเอาชนะได้แน่นอน
--FLOW 20:26, 21 ตุลาคม 2007 (ICT)
การต่อสู้ตัดสินกับซีกูลด์มือขวาของโซลิดได้เริ่มขึ้นแล้ว ด้วยสปิริตของความเป็นพระเอก...หลอดจึงร่วมมือกับพรรคพวกอีก7คน รุมแบบไม่อายฟ้าดินประนาม
"ย้ากเอาลูกปืนไปกินซะ!" เอลวาน่ากับกิงโกะเดนใช้ปืนคู่ยิงพร้อมกัน เกิดเป็นท่าประสาน Multi Shot
"เอาบ้าง" ซาริส หลอด ใช้ดาบจู่โจมพร้อมกัน เกิดเป็นท่าประสาน Double Sword Attack
แต่ซิกไม่หวั่นแม้วันมา(รุม)มาก เกร็งพลังหลุมมิติที่มือขวาดูดกระสุนที่ยิงออกมากำไว้ในฝ่ามือ ส่วนมือซ้ายเอาร่องนิ้วหนีบดาบของพวกหลอดทั้งสองคนไว้ได้อย่างง่ายดาย
"เฮ้ยเก่งโคตร! แต่มือแกไม่ว่างแล้วคราวนี้หลบไม่พ้นแน่" ทุกคนยิ้มอย่างพอใจ
"God Sanction!" น้องเศษไม้ชาร์จเวทเสร็จพอดียิงตามไปซ้ำทันที
"ยังไม่หมด" ชินจูกับฮิกะปามีดพร้อมกันกลายเป็นท่ามีดคู่ประสานเซียวลี้ปวยตอไม่พลาดเป้า
ทว่าซีกูลด์ก็ไม่รู้จะเก่งไปถึงไหน ใช้ปากเป่าหลุมมิติออกมาทำลูกไฟ... แล้วก็ล้มตัวหลบพายุมีดแบบนีโอหลบกระสุน
ทุกคนเห็นดังนั้นก็กุมขมับ สิ้นหวังเหมือนกำลังสู้อยู่กับจอมมารบู
"ฮะ ฮ่า พวกแกมันเอาชนะข้าไม่ได้หรอก โลกนี้มีคนอยู่สองประเภทที่พวกแกไม่สามารถเอาชนะได้ หนึ่งก็คือคนแต่ง และสองก็คือคนที่ชื่อมีสีประหลาดไงล่ะ วะ ฮะ ฮ่า" ซีกูลด์เย้ยหยัน ด้วยอภิสิทธิ์ข้อหลังเลยทำให้เขาเก่งกาจกว่าคนอื่นๆ!
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้โง่พวกเรารู้อยู่แล้วว่าแกจะต้องรับมือพวกเราได้ แต่แกจะรับรูนแคนน่อนระยะประชิดนี่ได้ไหม๊" เอลวาน่าพูดถากถางบลัฟกลับด้วยท่าที่สะใจยิ่งกว่า
"พล่ามอยู่ได้ พล่ามเก่งแบบนี้ก็หัดโพสในบอร์ดเยอะๆซะมั่งนะ!" รินอยู่ข้างชาร์จรูนแคนน่อนสูตรพิเศษเสร็จแล้ว
"เฮ้ย! ว่าไงนะพวกแก!" ซีกูลด์เห็นลูกพลังปืนใหญ่พุ่งมาได้แต่ทำตาถลนออกจากเบ้า
เปรี้ยงงงงง ทุกคนรีบโดดหลบให้ซีกูลด์รับสเปเชียลรูนแคนน่อนเข้าไปเต็มๆ
"อ๊าาาาาาาาก พวกเมิง!" ซีกูลด์หน้าตาบูดเบี้ยว ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทำหน้าเหมือนจะแบนไอ้พวกนี้ให้ได้ พลังปืนใหญ่ซัดจนซีกูลด์ปลิวหายไปจากดาดฟ้าเรือ ทุกคนกระโดดโห่ร้องดีใจ ได้รุมยิงคนตายเหมือนฆ่าผู้บริสุทธิ์บ้านอาเคดามี่...
"จะดีใจตอนนี้มันยังเร็วเกินไปนะ ฮา" เร้ดเมจิกเชี่ยนถีบเรือจักรยาน ชม.15บาท(ราคาสวนลุม)มาประกบอยู่ข้างๆ
"ขอบใจนะที่ฆ่าเจ้าตัวเกะกะนั่นให้ โซลิดเห็นลูกน้องคนสนิทตายแบบนี้ต้องคลั่งยิ่งกว่าเดิมแน่ ฮา" มาเตือนเสร็จเจก็ถีบเรือจากไป..
หลังจากได้ยินที่พูด ทุกคนจึงหันไปดูที่ปราสาทดำ เห็นเส้นพลังสีแดงของตราแห่งการลงทัณท์กำลังชาร์จจวนจะได้ที่แล้วเต็มๆสองลูกกะตา !!
"ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเองซีกูลด์...ดับเบิลเอจ!" โซลิดยิงพลังแห่งการลงทัณท์ขั้นสองลงมาจากยอดปราสาท
"หลบ! หักหลบเต็มกำลัง!" ซาริสเสียววาบเรือเพิ่งโมมาใหม่กำลังจะกลายเป็นซากไปอยู่ในอู่เซียงกงเสียแล้ว
ครืนน! ฟลายอิ้งลาซโลหลบได้หวุดหวิด แต่พลังทำลายของตราแท้ส่งผลให้เกิดคลื่นสึนามิมหึมาขนาด20เมตรซัดเข้าใส่เรือที่ทุกคนอยู่
"แว้กก!" คลื่นซัดไปโดนผู้โชคร้ายประจำฟิคหลอดนั่นเอง
"หลอด!" น้องเศษไม้รีบหันกลับไปหวังคว้ามือหลอดเอาไว้แต่ทว่า
ครืนน พลังของคลื่นรุนแรงมากซัดน้องเศษไม้ร่วงจากเรือไปอีกคน
"แย่แล้ว ถ้าตกลงไปล่ะก็โดนซัดตกขอบมหาสมุทรแน่" ซาริสรีบบังคับเรือหันหัวกลับไปหาหลอด
"แค่กๆๆ" หลอดโผล่หัวขึ้นมาจากน้ำ "แอ่ก.." แล้วก็โดนหางเสือเรือตีสลบเหมือดลอยไปตามคลื่น
"ฉันไม่ยอมปล่อยให้นายตายหรอก!" น้องเศษไม้ว่ายน้ำท่ากบอ๊บอ๊บตามหลอดไป
ในที่สุดน้องเศษไม้ก็คว้าตัวหลอดไว้ได้...แต่จะว่ายทวนกระแสน้ำที่ขนาดฉลามนุกยังต้องยอมแพ้กลับไปนั้นเป็นไปไม่ได้เลย "อย่างน้อยก็ตายไปเกิดที่ๆเดียวกันล่ะนะ" น้องเศษไม้ยิ้มอย่างพอใจก่อนจะยอมรับชะตากรรม...ร่วงลงขอบทะเลไปทั้งคู่
...ฉันไม่ปล่อยให้เธอตายหรอกน่า
--FLOW 21:28, 21 ตุลาคม 2007 (ICT)
"อือ ที่นี่ที่ไหน...ดำปิ๊ดปี๋ไม่ใส่แบ๊คกราวน์อีกแล้วเหรอ ทำไมบริษัทมันขี้เกียจจัง" หลอดลืมตาฟื้นขึ้นมาเห็นทิวทัศน์ทัศน์แปลกไป
เทนไค... หลอด... ริโอว...
... เสียงประหลาดดังก้องอยู่ในหัวหลอด "โอย นั่นใครน่ะ...อย่าใช้แต่เอคโค่ดิ โมเดลNPCแค่นี้หัดปั้นๆซะบ้าง" หลอดบ่นๆๆไม่รู้ไปกินรังแตนมาจากไหน
พลังของข้าเป็นเหมือนดาบสองคมหากนำไปใช้ในทางที่ถูกก็จะเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่หยุดยั้งสงครามทั้งหลายได้ แต่หากน้ำไปใช้ในทางที่ผิดก็จะยิ่งทำให้โลกนี้วุ่นวายมากยิ่งขึ้น
"อะไรน่ะ จะทดสอบอะไรผมอีกล่ะสิรีบๆว่ามาเลย ตอนนี้คงกำลังจะจมน้ำตายอยู่แล้ว แต่เป็นห่วงยัยเศษไม้ที่โดดตามลงมาช่วยมากกว่า"
ไม่จำเป็นหรอก ข้าเห็นมาตลอดผ่านทางลูกแก้วที่เจ้าเก็บไว้ ถ้าเป็นเจ้าคงจะนำพลังนี้ไปใช้ในทางที่ถูกต้องแน่
แว้บบ... แล้วหลอดก็เห็นตราวิหคเทพเจ้าปรากฎขึ้นมา ! ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นสีขาวโพลน และขึ้นNow loading...
ตัดกลับมาที่ด้านนอก หลอดริโอวลืมตาตื่นขึ้นมาสะลึมสะลือเห็นน้องเศษไม้อยู่ตรงหน้า
"อ้าวนี่นรกเหรอเนี่ย ตายมาแล้วถึงเห็นปีศาจหน้าตาอัปลักษณ์" ฟื้นมาก็เลยโดนท่าสะพานโค้งจนหลังแอ่น
"ยังไม่ตายว่ะค่ะ นายนี่มีปาฎิหารย์ให้ฉันแปลกใจอยู่เรื่อยเลยนะ" น้องเศษไม้ดึงหลอดขึ้นมาดู
หลอดได้แต่อ้าปากค้างกับสิ่งมหัศจรรย์ที่อยู่ตรงหน้า "นี่เรา...กำลังไต่น้ำตกขึ้นไปอยู่ เดสก๋า?" ตอนจมน้ำหลอดกลืนปลามากุโร่เข้าไปทั้งตัวเลยมีสำเนียงญี่ปุ่นติดมาด้วย
น้องเศษไม้จึงเล่าเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟังว่า ระหว่างที่กำลังร่วงลงมาลูกแก้วตราวิหคเทพก้ได้ร่วงออกมาจากตัวหลอด ต่อจากนั้นมันก็เปล่งแสงและกลายเป็นร่างอวตารนกยักษ์ขนาดมหึมาช่วยพวกเขาทั้งคู่ไว้ เมื่อนายขึ้นมาอยู่บนตัวมันดูเหมือนมันจะยอมรับให้นายเป็นคนใช้มันน่ะ เลยกลายร่างเป็นเรือยักษ์นี่
"อ่า โน๊ะ ..นั่นไม่ใช่ความฝันสินะ" หลอดยังกะแดะเป็นเด็กสกอยซ์อยู่ แล้วเสียงจากระบบก็ตามมา
- ผู้เล่น หลอด ริโอว ได้ปลดปล่อยตราแท้วิหคเทพกลับสู่ร่างเดิม ได้รับ "เรือรบร่างอวตารวิหคเทพเจ้า" รายละเอียดการควบคุมจะถูกโหลดผ่านเข้าสู่ความทรงจำโดยตรง
ตรู๊ดดด ความสามารถของเรือรบ God Bird Rune ได้ถูกโหลดเข้าไปในสมองหลอด(ส่วนคนอ่านคลิกดูที่ชื่อรูน)
"เจ๋งเป้ง อยู่ๆก็ได้ของดีแบบนี้มา ทีนี้เราก็สูสีกับเรือปราสาทดำของเจ้าโซลิดได้แล้ว ไปเลยเรือรบของฉัน!" หลอดกระดี๊กระด๊าดีใจได้มีเรือธงเป็นของตนเอง แถมยังเป็นเรือระดับสุดยอดเสียด้วย!
กลับมมาด้านฝั่งซาริส ตอนนี้กำลังยิงสู้กับเรือปราสาทดำอย่างทุกลักทุเล
"แย่ที่สุด... ต่อให้ปืนใหม่ของเราดีแค่ไหนแต่จะเทียบกับพลังของตราแท้แล้วก็เหมือนองค์ชายกับชิกุเระอยู่ดี"
"เหอๆยัยจิงโกเด้งยัยซาริส บังอาจมาลองดีกับข้าเดี๋ยวฉันจะบี้พวกหล่อนให้เละเลย" โซลิดเอาปราสาทดำเข้าไปใกล้หวังใช้ขนาดที่ผิดกัน20เท่าเตรียมชนฟลายอิ้งลาซโลให้กระจาย
"ไม่ต้องห่วงคร้าบพระเอกมาช่วยแล้ว!" เรือของหลอดปีนขึ้นมาจากน้ำตกด้วยพลังลอยตัวเหนือพื้นน้ำโผล่ขึ้นมาด้านหลังปราสาทดำพอดี
"เฮ้ย! อะไรกัน ยัยจิงโกเด้งเล่นโกงเหรอ!" โซลิดตกใจหมดมาดกลับเป็นลุงนานๆชั่วคราว
"รูนแคนน่อนทุกกระบอกเล็งยิง" หลอดสั่งปุ๊ป เรือก็ล็อคเป้าปราสาทดำอย่างรวดเร็วเหมือนมีชีวิต "อา-ตา-เร๊ะ" หลอดสั่งยิง แต่ไม่รู้ทำไมต้องกาแดะเป็นภาษาญี่ปุ่น...
ลูกพลังปืนใหญ่ธาตุทั้ง 5 ระดมใส่ปราสาทดำอย่างรวดเร็ว ทั้งพลังทำลาย ระยะยิง ความเร็ว เรือรบรุ่นใหม่อย่างทรอยทานิค หรือ ฟลายอิ้งลาซโลยังเทียบไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
"ฮ่า ฮ่า เรือแกเจ๋งเหมือนกันนี่หว่า แต่ยิงเอลเลเม้นตแคน่นอนมาก็เสร็จลุง...มาให้ข้าดูดซะดีๆ" โซลิดเตรียมใช้สกิลดูดทันที "พลังนี้จะโดนส่งกลับไปให้เพื่อนๆของแก!"
"อย่าฝันไปหน่อยเลยเฟ้ย" หลอดยิ้มอย่างมีเลศนัย
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว โซลิดไม่สามารถดูดเอเลเม้นต์แคนนอนของหลอดได้เลย! "ไม่จริง...กระสุนมัน มีชีวิต!"
"กระสุนนำวิถีได้งั้นเหรอ!" พวกเพื่อนที่อยู่บนเรือเห็นแล้วถึงกับตะลึง
"นี่แหละพลังของเรือรบผม 555+" เอเลเม้นต์มิไซล์บินเข้าเป้าหมด ซัดเรือปราสาทดำโซลิดจนกระจุยกระจายเสียหายอย่างหนัก
"แก... ไปตายซะไอ้ลิงจ๋อ" โซลิดโกรธจัดตราแห่งการลงทัณท์ถูกเรียกพลังขั้นสุดยอดมาใช้ Everlasting Mercy
สายฟ้าสีแดงถูกซัดไปที่เรือของหลอด ส่วนด้านปราสาทดำก็ได้เอฟเฟคจากพลังนี้ ค่อยๆฟื้นฟูซ่อมแซมขึ้นมา
"พลังของตราแท้ก็ต้องดวลกับตราแท้! เจอกันเลยไม้ตายเรือรบของท่านหลอด ริโอวผู้นี้!"
หัวเรือของหลอดที่เป็นนกฟินิกซ์สยายปีกตระหง่านอยู่มีแสงออกมาจากตาแล้วก็ขยับตัวเหมือนมีชีวิต !
God Bird Blaster ! หลอดตะโกนชื่อท่า แล้ววิหคเทพที่หัวเรือก็บินออกไป ออร่าสีฟ้าค่อยๆห่อหุ้มจนกลายร่างเป็นนกยักษ์บินเข้าปะทะกับพลังแห่งการลงทัณท์ของเจ้าแห่งโจรสลัดอย่างคู่คี่แต่ด้วยความแตกต่างของพลังเวทอย่างมากมายมหาศาลของทั้งคู่ก็ทำให้หลอดเสียเปรียบ
"ตอนนี้พวกเรารุมซัดมันให้เละเลย!!" ซาริสระดมยิงปืนใหญ่ถล่มโซลิดไม่ยั้งพร้อมด้วยอาวุธบินจำนวนมากทั้งกระสุนของเอลวาน่า, มีดของชินจู, ปืนกิงโกะเดน, หรือกระทั่งดินสอสีของเซ็นริตสึ แต่ทั้งหมดก็ถูกบาเรียร์เวทของโซลิดกั้นไว้หมด
"ไม่มีทางทำอะไรมันได้เลยรึนี่!!"
"De Barrier!!" น้องเศษไม้ร่ายคาถาทำลายบาร์เรียร์ทำให้โซลิดต้องกางแล้วกางอีกเหมือนตอนกางบาร์เรียร์ในบ้านอะคาเดมี่ยังไงยังงั้น
ด้วยเหตุที่ต้องกางบาร์เรียร์พร้อมกับยิงรูนต้านพลังของก็อดเบิร์ด ไหนจะต้องควบคุมพลังน้ำไม่ให้ปราสาทดำไหลลงเหวอีก พลังของโซลิดที่ทีแรกเหมือนจะมหาศาลไร้ขีดจำกัดก็เริ่มค่อยๆมอดลงเรื่อยๆ
พอเห็นเพื่อนๆต่างอ่อนกำลังลงซาริสก็เริ่มคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง "ริน! ฝากยิงปืนใหญ่ถล่มไปเรื่อยๆนะ" พอพูดจบซาริสก็กระโจนลงน้ำไป
"ทำอะไรน่ะท่านซาริส!?"
"ไหนๆก็โจมตีระยะไกลแบบคนอื่นๆไม่ได้ ชั้นก็จะเอาดาบนี่เข้าไปซัดมันให้เต็มแรงเลย มันไม่มีปัญญากันทั้งเวทย์ทั้งดาบในเวลาเดียวกันแน่ๆ!!"
"อ้อ คิดเหมือนกันเลยครับ คุณซาริส" พอว่ายน้ำมาได้สักพักก็เห็นฮิกะอิจิถีบแจวเรือบกอยู่ข้างหน้า ซาริสเลยเลิกทำเท่แล้วขึ้นไปแจวเรือบกกับฮิกะสองคนจนขึ้นมาบนปราสาทดำได้ในที่สุด
"พวกแก!!"
"ขออภัยด้วย ท่านโซลิด ผมต้องขอล่วงเกินหน่อยนะ"
ซาริสและฮิกะซัดอาวุธโจมตีระยะใกล้อัดใส่โซลิดอย่างรุนแรงจนเสียหลัก "รีบออกมาจากตรงนั้นเร็วเข้า!!" ทั้งสองกระโดดหลบออกมาตามที่พวกหลอดตะโกน แล้วพลังก็อดเบิร์ดบลาสเตอร์ที่รุนแรงก็ซัดเข้าถล่มโซลิดพร้อมทั้งปราสาทดำจนพังพินาศยับเยิน
ปราสาทดำโดนพลังปืนวิหคเทพอัดจนอัปปางในที่สุด ชัยชนะตกเป็นของผู้นำคานาคาน หลอด ริโอว
--FLOW 23:02, 21 ตุลาคม 2007 (ICT)
การต่อสู้ถึงบทสรุปของมันเสียที หลอดค่อยแล่นเรือเข้าไปใกล้ๆปราสาทดำที่กำลังอัปปางลงอย่างช้าๆ เห็นโซลิดยืนเลือดท่วมบาดแผลเต็มตัวอยู่บนยอดปราสาท
"ขอบใจไอ้หนู" โซลิดหันไปยิ้มให้หลอด แสงสีดำในร่างค่อยๆจางหายไป มีเศษรูนสีดำตกลงมาแตกแล้วก็ค่อยๆสลายไป
"Black Rune!" ซีกูลด์(ยังไม่ตาย)กระเตงมาหาโซลิด
"นี่ลุงโดนรูนบ้านี่ควบคุมอยู่เหรอ หรือว่า...!!" ซีกูลด์ทนไม่ได้ปกติรับบทเป็นแต่เด็กดี
"ฝีมือเจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนยังไงล่ะ" เรือลาซโลแล่นเข้ามาเทียบพอดีฮิกะอิจิจึงบอกความจริงไป
"ข้าทำอะไรเลวร้ายเต็มไปหมดเลยสินะ ซิก ฮิกะ"
"นั่นเพราะลุงโดนอำนาจของแบล็ครูนควบคุมต่างหาก ไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าจะไปเชือดเจ้าเจล้างแค้นให้เอง"
"ถึงจะอย่างนั้นแต่มันก็ลบล้างความผิดที่ทำมาไม่ได้หรอกนะ อา..คิดถึงคืนวันที่ไปไล่ปล้นเรือบรรทุกชั้นในวาโก้จัง"
"อย่าพูด(ซกมก)อะไรอีกเลยลุง เราไปเริ่มต้นกันใหม่ก็ได้"
"เจ้าหนูหลอดสินะ ฝากลูกน้องข้าสองคนด้วยล่ะข้าคงต้องไปแล้ว เมื่อพ่ายแพ้รูนแห่งการลงทัณท์จะดูดข้าเข้าไป ถือเป็นการลงทัณท์จากมัน"
"ว่าไงนะลุง! ลุงจะหายไปงั้นเหรอ แล้วไอ้เกมHที่สั่งผมโหลดมาเยอะแยะเต็มHDDนั่นล่ะจะทำยังไง!" (ทุกคนคิด:หายซึ้งเลยตู - -')
"ทำตามใจเจ้าเถอะ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปกลุ่มเจ้าแห่งโจรสลัดได้ปิดฉากลงแล้ว พวกนายเป็นอิสระ!" เสียงระบบตามมา
- หัวหน้ากองกำลังเจ้าแห่งโจรสลัดประกาศสลายกลุ่มนับแต่นี้เป็นต้นไป
"ซิกนายเป็นอัจฉริยะทางบู๊ก็จริงแต่อย่าลืมชาติกำเนิดเดิมของตัวเองเสียล่ะ... สิ่งนี้ต้องเป็นพลังให้นายได้แน่"
ตราแห่งการลงทัณท์ย้ายไปอยู่ที่มือของซีกูลด์
- ซีกูลด์ ถูกลงทะเบียนให้กลายเป็นผู้ถือครองตราแห่งการลงทัณท์คนใหม่
"อ๊าาาาากกก" ซีกูลด์ร้องไห้โฮ ผลลัพธ์แบบนี้มันเจ็บใจยิ่งกว่าแพ้เสียอีก
"..." เอลวาน่าเข้าใจซีกูลด์ดี เลยสงบเสงี่ยมเป็นพิเศษไม่อาละวาดเหมือนทุกที
"มีเวลาอีกหลายนาทีก่อนที่ข้าจะโดนรูนดูดหายไป นี่เป็นคำขอครั้งสุดท้ายของข้าอดีตเจ้าแห่งโจรสลัด" โซลิดหยิบอาวุธของตัวเองออกมา
"หลอด ริโอว เรามาประลองกันซักครั้ง ข้าขอเอาชื่อของเจ้าแห่งโจรสลัดเป็นเดิมพัน!" แม้จะบาดเจ็บหนักแต่โซลิดก็ยังคงเข้มแข็งจนวาระสุดท้ายอยู่ดี
"ได้เลย! ผมก็ขอเดิมพันด้วยชื่อเสียงของผู้นำแห่งคานาคาน" หลอดชักอาวุธแล้วโดดขึ้นไปหาโซลิด
- ผู้เล่นหลอด ริโอว รับคำท้าประลองของ ผู้เล่นโซลิด ระบบตัดเข้าสู่ฉากการ DUEL อณาเขตโดยรอบกลายเป็นสนามประลองผู้ไม่เกี่ยวข้องไม่สามารถรบกวนการต่อสู้ได้
"นี่จะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของข้า ดูให้ดีล่ะซิก ฮิกะ!"
"ย๊าาก ในฐานะตัวแทนของทุกคนผมเองก็แพ้ไม่ได้เหมือนกัน!"
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายบนยอดปราสาทดำได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว หลอด ริโอว VS เจ้าแห่งโจรสลัด โซลิด
--Shiryu 09:19, 22 ตุลาคม 2007 (ICT)
แต๊น~ หลอด ริโอวสู้กับโซลิดที่เหลือพลังเพียงหนึ่งในแปด ช่างน่าภาคภูมิใจเหมือนตอนริโอวดวลลูก้าเสียจริง
"ไหนโชว์ความสามารถของเจ้าให้ข้าดูซิ..." โซลิดพูดงี้ต้องเลือกป้องกันแหงๆ
"ลุงอยากดูมากใช่มั้ย!!? คุณขอมาเราสนองให้ อะโจ้ว!! ท่าไม้ตายลิงขย่มตึก!!!" หลอดใช้ Deathblow ....ตูดเอ๊ย..
พลัวะ!! หลอดโดนสวนกระเด็นวนรอบโลกสองรอบจนกลับมาที่เดิม ยุคนี้แล้วยังใช้เอฟเฟ็คปัญญาอ่อนแบบเกมส์แฟมิคอมอยู่อีก
"เตรียมตัวให้ดีล่ะ ต่อไปจะเป็นจุดจบของเจ้า!!!" โซลิดเตรียมใช้ท่าไม้ตายแหงๆ บ๊ะ ตาลุงนี่เดาง่าย
"โหย เก่งนักเหรอลุง งั้นมาลองดูเลยว่าใครจะเจ๋งกว่าใคร!!? ย้าก!!!" ส่วนไอ้บ้านี่ก็ไปแลกหมัดกับเขาเฉย ตกลงแกเคยเล่น DUEL ซุยไหมเนี่ย!?
หลอดลอยละลิ่วขึ้นฟ้าควงสว่านสามร้อยรอบตกลงมาหลังแอ่นปีโป้กระเด็นออกจากปาก "อูย.....ขนาดเจ็บยังเก่งขนาดนี้ เราจะเอาชนะลุงนี่ได้เหรอเนี่ย..."
แต่เทิร์นต่อมาเกมส์ก็ตัดฉากออกมา โซลิดยืนโอนเอนเหมือนเพลี่ยงพล้ำ
"อูย เจ้าเก่งสมดังที่ข้าคาดหวังจริงด้วย ไม่ได้เห็นฝีมือการต่อสู้ขนาดนี้มานานแล้ว..."
ที่แท้มันก็ใส่มาแค่ฉากที่หลอดชนะนี่เอง สมเป็นเกมส์ทุนต่ำ ว่าแต่ ลุงไม่ใช่ NPCไม่ใช่เรอะ?
หลอดยิ้มแห้งๆ (กุชนะได้ไงฟะ?) ทั้งยังงงๆอีกทั้งนึกเคียดแค้นคนแต่ง กำลังจะได้บทเท่ๆไหงต้องให้ไอ้บ้านี่เข้ามาแต่งฟะ
เนื่องจากโดนคนอ่านส่งจม.มาด่าล้มหลามเหมือนคนเขียนชาแมนคิง ผู้แต่งจึงถูกบก.บังคับให้เขียนดีๆ เพราะใกล้จะจบภาคอยู่แล้ว
ฉากโดยรอบกลับมาเป็นอย่างเดิม เพื่อนๆรีบตะโกนเรียกหลอด ริโอวให้กระโดดกลับมายังเรือวิหคเทพที่เข้ามาประชิดปราสาทดำ ทิ้งไว้เพียงเจ้าแห่งโจรสลัดบนเรือที่ค่อยๆจมลงและกำลังจะไหลลงสุดขอบมหาสมุทรไป
"ยุคสมัยกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปแล้ว แต่เมื่อเห็นพวกเจ้าเป็นแบบนี้ข้าก็ยินดี ซาริส กิงโกะเดน ริน ข้าขอฝากหมู่เกาะด้วยนะ ถ้ามีใครในบอร์ดวิจารณ์ภาคสี่เสียๆหายๆก็ฝากเจี๋ยนพวกมันด้วยล่ะ"
ทุกคนอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดว่าอะไร
ส่วนหลอดกำลังคิดว่า รีบๆจมไปซะทีดิลุง เกิดลุงเปลี่ยนใจกลับมาสู้อีกทีผมไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้แล้วนะ
ส่วนน้องเศษไม้เหมือนรู้ว่าหลอดคิดอะไรอยู่เลยเอาตะบวยบ้องหัวไปทีนึง
.......
"ข้าเกิดที่ฮารุน่า ....." ซีกูลด์เริ่มเข้าโหมดย้อนอดีต หลอดจึงรีบคว้าหมอนแล้วหลับลงทันที ปล่อยให้คนอื่นฟังแล้วค่อยไปเล่าสรุปให้มันฟังพรุ่งนี้
"ตอนเด็กๆพ่อแม่ข้าไปขายผักแล้วถูกเรือโกอิ้งแมรี่ชนตาย ข้าจึงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ขายปลาไปวันๆ ต่อมาพวกสภาสูงสืบรู้มาว่าข้ามีพลังสกิลมหาศาล จึงส่งทหารมาพาตัวข้าไป แต่แล้วลุงโซลิดก็โผล่มาเพราะได้ยินว่าเมืองนี้มีรูนมาสเตอร์อกอึ๋มเด้งดึ๋งๆ ตอนนั้นข้ายังเด็กก็ไม่รู้หรอกว่าลุงพูดเรื่องอะไร แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ (แก้เขิน) ลุงซัดไอ้พวกทหารกูลูคซะเรียบแล้วช่วยข้าไว้ได้ "เสรีภาพ คือสิทธิขั้นพื้นฐานที่มนุษย์ทุกคนพึงมี" เห็นลุงแกว่าอย่างนั้นน่ะ สงสัยเปิดวาทะลินคอล์นอ่าน หลังจากนั้นข้าก็ขอติดตามลุงโซลิดมานานแสนนาน......"
"อย่าเสียใจไปเลยซิก หลังจากนี้นายแบกรับทุกอย่างแทนลุงไปแล้วกันนะ" ฮิกะหันไปกะดูหน้าซีกูลด์ขี้มูกโป่งแต่ซีกูลด์ก็หายหัวไปแล้ว "อ้าว เฮ้ย! ตะกี้ยังยืนอยู่นี่เลยไม่ใช่เรอะ!!?"
ปราสาทดำร่วงลงมาในสุดขอบมหาสมุทรและกำลังจะหายสาปสูญไปจากโลกตลอดกาล เรือขนาดมหึมาถูกแรงดึงดูดชักจนเสากระโดงพังพินาศและเหมือนเรือทั้งลำจะถูกพลังมหาศาลของโลกบดขยี้ โซลิดนั่งอ่าน FHM ที่แอบซุกไว้บนเรือโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น คิดแต่เพียงว่าทำไมภาคนี้บทตูน้อยจัง เทพซะเปล่า แต่เอาเหอะ นานๆโพสต์ทีนี่นะ
"ต้องการต้นหนไหมลุง?"
โซลิดเงยหน้ามองต้นเสียงก็พบซีกูลด์ยืนอยู่หัวเรือช่วยแหวกช่องมิติให้เรือดิ่งลงเหวนรกไปอย่างสมูธเหมือนกำลังดริฟท์
"กลับมาทำไม ไอ้เด็กเวร"
"ข้าเก่งเกินไป อยู่ฝั่งพระเอกเดี๋ยวคนอื่นง่อยหมดเลยโดนตัดบทน่ะ" ซีกูลด์พูดจาหมิ่นประมาทคนแต่งจึงถูกสั่งให้แก้ใหม่
"แหะๆ ล้อเล่นน่ะ (จริงๆไอ้ข้างบนนั่นแหละสาเหตุ) ...เราเดินทางด้วยกันมาตลอด ลุยท้องทะเลมาทั่วโลก ยกเว้นที่เดียวเท่านั้นที่ยังไม่เคยไปก็ข้างล่างนี่แหละ เรามาร่วมผจญภัยครั้งสุดท้ายด้วยกันดีกว่าน่า" ซีกูลด์พูดพลางเดินมาฉก FHM ไปจากมือโซลิดแล้วบังคับให้อ่านหนังสือธรรมะ เผื่อตายแล้วจะได้ขึ้นชิงช้าสวรรค์ เข้าเฝ้าบร๊ะเจ้าจอร์จ (ไหนบอกไม่นับถือไง?)
เมื่อรู้ว่าเจ้านี่พร้อมใจจะตายกับเขา โซลิดก็หันมาพูดกับซีกูลด์ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนที่เขาเคยได้ยินที่ฮารุน่า "นรกมันเงียบเหงามากนะ"
"เพราะงั้นข้าจะไปเป็นเพื่อนลุงเอง"
ปราสาทดำจมลงหุบเหวไร้ก้นบึงหายรวมไปกับสีดำไร้ขอบเขต แล้วเสียงคลื่นที่ซัดลงขอบมหาสมุทรอันอื้ออึงก็เงียบลง....
"เราต้องกลับไปช่วยนะ!!" หลอดเริ่มเสียดายอยากได้สองคนนั้นเป็นพวก
"ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่ตกลงไปในขอบมหาสมุทรไม่มีวันกลับขึ้นมาได้ตลอดกาล" ฮิกะอิจิรั้งตัวหลอดไว้ (จริงๆถึงปล่อยมือมันก็ไม่รู้จะวิ่งไปไหนอยู่ดี)
"แต่ว่า....."
"ถ้าผู้ถือครองคนเก่าตาย รูนแห่งการลงทัณฑ์จะตามหาเจ้าของใหม่....."
พอได้ยินแบบนั้นหลอดก็คิดว่า อ๊ะ จริงล่วย แล้วทั้งฟลายอิ้งลาซโลและเรือวิหคเทพก็รีบแจวหนีออกจากเขตสุสานมนุษยชาติไป
--FLOW 14:34, 23 ตุลาคม 2007 (ICT)
บุ๋งๆๆ หลังจากทุกคนจากไป อยู่ๆก็มีหลอดสคูบ้าผุดขึ้นมาจากทะเล......เจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนนั่นเอง
"จบแบบพลิกล็อคไปหน่อยแฮะ แต่ก็ช่างเถอะ..ข้ายังมีหมากเหลืออยู่อีก ฮา" ทิ้งปริศนาไว้เสร็จเจในชุดประดาน้ำก็ว่ายท่าลูกหมาตกน้ำป๋อมแป๋มจากไป
กลับมาทางด้านหลอดอีกครั้งซึ่งเดินทางกลับมาถึงมิดเดิลพอร์ทแล้ว
"ต๊าาย กลับมาแล้วเหรอจ้ะทุกคน" จิงโจ้ตัวไร้ประโยนช์ออกมายืนต้อนรับ โปรยกระดาษสีเต็มท่าเรือสร้างความสกปรกให้บ้านเมืองอีก
"เหนื่อยกันมามากสินะไปกินข้าวกันแล้วค่อยเล่ารายละเอียดดีกว่านะจ๊ะ เดี๊ยนจัดงานฉลองไว้แล้ว" จิงโจ้รีบแร่ดกลับบ้านไปทันที
เมื่อตามมาถึงคฤหาสน์ทุกคนก็ได้พบกับงานเลี้ยงรับรองใหญ่โต จิงโจ้ยกโออิชิแกรนด์ในตำนานมาให้มีตกันในฟิค(ของจริงได้แต่ฝัน) เมื่อเห็นโออิชิอยู่ตรงหน้าหลอดก็รีบโดดเข้าใส่ทันที
"อย่าแตะต้องมันนะ! อาหารพวกนี้มีพิษ!" ฮิกะอิจิรีบห้ามไว้ "ไม่มีพิษชนิดไหนรอดพ้นเครื่องกรองอากาศแอมเวย์ไปได้!"
"แห่งก..." หลอดหยุดปากไม่ทัน ยัดข้าวห่อสาหร่าย,ซูชิ,ปลาดิบเข้าไปอย่างละสามแล้ว(ยัดเข้าไปได้ไงฟะ)น้ำลายฟูมปากขยับไม่ได้ไปทั้งตัว
"...หนอย เป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง ลืมไปพวกมันมีหมออยู่ในกลุ่ม" แป้งที่โบ๊ะหน้าจิงโจ้อยู่ลอกออกมา เผยหน้าตาที่แท้จริงอันแสนเจ้าเล่ห์เหมือนตัวโกงออกมา
"หน้าแบบนี้!ฉันเคยพบมาก่อนที่คราสก้าตอนไปเอาเรือใหม่...นี่มันเจ้าของกูลุคคอมปะนี!นาร์ซีซัส" กิงโกะเดนยืนอึ้งตะลึงงัน คนเขียนกลับมาคราวนี้มุขเหนือเมฆจริงๆ
"หมู่เกาะต้องเป็นของเรากูลุคคอมปะนี! ขอบใจนะที่ช่วยกำราบตัวปัญหาอย่างเจ้าโจรสลัดให้ พวกชะนีที่หมดประโยชน์แล้วก็ตายไปซะ" จิงโจ้เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว! ก่อนกดสวิตช์เก้าอี้ดีดตัวหนีไปแบบนักบิน
"หนอย! ที่มันช่วยเรามาตลอดก็เพราะหวังยืมมือเราจัดการโซลิดนี่เอง" ซาริสเพิ่งจะคิดได้...
"กูลุคมันก็ยังคงเป็นกูลุคอยู่วันยังค่ำ ประเทศล่มไปก็ยังไม่วายจะยึดหมู่เกาะให้ได้เหมือนเดิม" ...นั่นสิอยู่ๆใครมันจะมาช่วยฟรีๆล่ะเนอะ
ปัง ปัง ตูมมม มีเสียงปืนใหญ่ดังมาจากท่าเรือ แอสโทรนากันกับสุกามินำกองทัพรถเกราะรุ่นใหม่ปิดล้อมอ่าวเอาไว้แล้ว!
"พวกเราลุย! ฉันจะตอบแทนที่พวกแกให้เรือกับสเปเชียลรูนแคนนอนพวกเรามาอย่างสาสมเลย คอยดู!"
ซาริสเปิดคำสั่งยุทธนาวีเตรียมรบทันที เรือก๊อดเบิร์ด ฟลายอิ้งลาซโล ทรอยทานิค เตรียมออกศึก!
- Naval Battle Kanakan Ally VS Kooluk Company , Start!
สิ้นเสียงระบบสั่งเริ่มสงคราม กองทัพรถเกราะสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกรุ่นใหม่ก็เปิดฉากวิ่งเข้ายิงถล่มใส่ทันที
"กรี๊ด รถเกราะเร็วมาก แถมพวกมันยังติดตั้งสเปเชียลรูนแคนนอนเหมือนพวกเราอีก" มิน่าถึงได้วางใจส่งมาแค่สมาชิกผีสองตัว
"เฮ้ย ตูก็มีโพสบ้างนะเฟ้ยไม่ใช่ผีซักหน่อย" แอสโทรนากันประท้วงพลางสั่งรถเกราะวิ่งไปยิงไปจนพวกซาริสเล็งเป้าไม่ได้เลย
"แบบนี้คงต้องให้ก๊อดเบิร์ดจัดการ นู๋หลอดช่วยหน่อยนะจ๊ะ..." แต่เมื่อกิงโกะเดนหันไปทางเรือหลอดแต่ต้องแปลกใจกับสิ่งที่เห็น
บนเรือก๊อดเบิร์ด พวกเอลวาน่ากับน้องเศษไม้ยืนนิ่งด้วยสีหน้าตึงเครียด...อีกฝั่งของเรือรินจับหลอดไว้เป็นตัวประกัน เมื่อเรือก๊อดเบิร์ดไม่มีหลอดก็เป็นได้แค่เรือทำมะด๊าทำมะดาลำหนึ่งเท่านั้น หลอดโดนมีดจ่อคอสภาพน้ำลายฟอดปากเนื่องจากโออิชิที่กินเข้าไปยังทำพิษอยู่
"ขอโทษด้วยนะทุกคน แต่เพื่อช่วยท่านทานุกิฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้" รินลากหลอดขึ้นไปบนรถเกราะลำหนึ่งที่แล่นเข้ามาใกล้ๆ คนขับก็ไม่ใช่ใครเร้ดเมจิกเชี่ยนของทุกคนนั่นเอง...
"เอาชนะโซลิดมาได้แต่ก็ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของข้าหรอกนะ ฮา" เจโผล่ขึ้นมาแลบลิ้นปลิ้นตาก่อนมุดกลับเข้าไปในรถ
"ทำแบบนี้แปลว่าหล่อนไม่รักชีวิตตัวเองแล้วสินะ!" ปัง ปัง ปัง เอลวาน่าอีกแล้ว...กะวิสามัญทั้งตัวประกันและคนร้ายเลย ใครอย่าให้มันไปทำคดียาบ้าเชียวนะ
ระดับรินสู้เอลวาน่าไม่ได้แน่ แต่ก่อนที่กระสุนจะโดนตัวนิดเดียวก็แหลกเป็นผุยผงไป... ออร่าสีฟ้าดำออกมาจากร่างของเธอ รินแกะผ้าพันมือขวาออกทำเอาทุกคนตกตะลึง โซลอีทเตอร์!
"พวกคุณแม้จะเก่งกาจแต่ก็ไม่มีทางเอาชนะโซลเยอร์ได้หรอก แต่ด้วยพลังนี้และกองทัพรถเกราะรุ่นใหม่ของกูลุคต้องช่วยท่านทานุกิได้แน่"
รินชูมือขวาใช้ท่า Black Shadow เรือทั้งสามลำโดนแดมเมจเข้าไปเต็มๆในระยะประชิด ก่อนที่รินจะนั่งรถเกราะหนีไปโดยจับหลอดเป็นตัวประกันไปด้วย
"ช่วยหนูด้วยจ้าาา" หลอดแหกปากลั่นหมดสภาพ ทำลายภาพพจน์พระเอกซุยป่นปี้
"เรือของฉันโดนห้องเครื่องเข้าไปเต็มๆคงหนีไม่ทันแล้วล่ะ ฝากช่วยนู๋หลอดแล้วจัดการพวกูลุคแทนฉันด้วยนะ" กิงโกะเดนสั่งPekเอาเรือพุ่งเข้าไปในฝูงรถเกราะ
ซาริสส่งเสียงห้ามเตรียมจะตามไปช่วย แต่ฮิกะล็อคตัวเอาไว้ด้วยกาวตราช้างแอมเวย์ ซื้อวันนี้แถมฟรีทันทีหนึ่งหลอด(ยังไม่เลิกขายของ)
"...เข้าใจแล้วฉันจะแก้แค้นให้เธอทีหลังเอง" ซาริสใช้สกิลพาเรือฟลายอิ้งลาซโลถอนตัวออกจากการต่อสู้ไป เสียงระบบดังขึ้นตามมา
- ยูนิตฟลายอิ้งลาซโลถอนตัวออกจากการต่อสู้ ยูนิตก๊อดเบริ์ดไม่สามารถสู้ต่อได้ระบบจึงถอดถอนออกจากสนามรบ...
"555+ ในที่สุดคนแต่งก็ให้สมาชิกเกือบผีชนะสมาชิกหลักเสียที" สุกามิสั่งยิงปืนใหญ่อย่างเมามันส์จนทรอยทานิคHPเป็น0ในที่สุด
กิงโกะเดนพ่ายแพ้จมหายไปพร้อมกับเรือ ยืนมองท้องฟ้าเลียนแบบทรอยที่ค่อยๆจมลงทะเลหายไปสมชื่อเรือ"ทรอยทานิค"ในที่สุดมันก็จมตามที่คนเขียนมันแช่งเอาไว้จริงๆ
DEFEATED
สงครามจบลงด้วยชัยชนะของกูลุค พวกสมาชิกผีต่างโห่ร้องยินดีเต้นเบรคแดนซ์กันอย่างปรีดา
ตัดกลับมาทางด้านเรือฟลายอิ้งลาซโลที่ถอนตัวออกมาจากการต่อสู้ได้ แต่เสียหายหนักและยังเร่งเครื่องเกินพิกัดจึงมาโอเวอร์ฮีตอยู่แถวๆเกาะร้าง
"พวกเราต้องมาเอาคืนแน่กูลุค แต่ตอนนี้ต้องกลับไปซ่อมเรือก่อน" ซาริสยื่นไม้พายให้ทุกคน
"เฮ้ยเรื่องกำลังเศร้าๆอยู่ เอาพายมาทำแป๊ะไรเสียฟีลลิ่งหมด" เอลวาน่าโวย...ก่อนโดนซาริสเอาไม้พายบ้องกะบาล
"กลับไปตั้งหลักกันที่เกาะโจรสลัด!" แล้วทุกคนก็ช่วยกันลงฝีพาย บึ้ด จ้ำ บึ้ด กลับเกาะโจรสลัดกัน
--Shiryu 05:14, 24 ตุลาคม 2007 (ICT)
ทั้งซาริส, ฮิกะอิจิ, ชินจู, เอลวาน่า และน้องเศษไม้ (ครบป่าวหว่า?.....ตกลิงไปเหรอ? ช่างเหอะ) พายเรือไตรกีฬามาจนกล้ามแขนขึ้น ในที่สุดก็ถึงเกาะโจรสลัด
"เฮ้ ท่านซาริสกลับมาแล้ว!!"
"ท่านผู้พิชิตเจ้าแห่งโจรสลัด!!"
เสียงโจรสลัดลูกกระจ๊อกโห่ร้อง บนเกาะนี้มีทั้งพวกลูกน้องของทานุกิ ซาริส และกิงโกะเดนที่มาจับมือกันเฉพาะกิจในตอนที่ต้องร่วมกันต่อสู้กับเจ้าแห่งโจรสลัด แต่ตอนนี้ไม่มีเจ้าแห่งโจรสลัดอีกต่อไปแล้ว
"แล้วท่านกิงโกะเดนล่ะ?" ลูกน้องของกิงโกะถามขึ้น
"ท่านรินด้วย?" ลูกน้องของทานุกิถามมั่ง ซาริสเริ่มหวั่นใจว่าโจรสลัดจะแตกกลุ่มกลับไปชิงดีชิงเด่นกันเหมือนแต่ก่อน
"เลิกเล่นขายของกันได้แล้ว!! ส่งตัวท่านกิงโกะเดนมาแล้วเราจะกลับอิโนกัสอีด้ากันซะที!! ที่ร่วมมือกับไอ้พวกนี้ก็แค่อยากโค่นเจ้าโซลิดเท่านั้นหรอกนะ!!" Pkzii สมาชิกหัวรุนแรงของกลุ่มกิงโกะลุกขึ้นโวย เปรี้ยง!! แล้วก็ดับในสองวินาทีหลังเพิ่งมีบทได้บรรทัดเดียวเนื่องจากชื่ออ่านยาก
"ไอ้พวกงี่เง่า...." เอลวาน่า (มันยิงอีกแล้ว) ลุกขึ้นกลางวงแล้วหยิบไมโครโฟนมากล่าวสุนทรพจน์ "จะคิดกลับไปใช้ชีวิตเสเพลปล้นเรือ แดกเหล้า ชิงอาณาเขตน่านน้ำกันเองแบบเก่าอีกรึไง? ทั้งที่การร่วมมือกันทำให้พวกแกมีพลังเข้มแข็งขนาดกล้าลุกขึ้นต่อกรกับเจ้าแห่งโจรสลัดได้ ขอบอกตรงๆ ตอนนี้เรือทรอยทานิคถูกกูลุคยิงจมแล้ว รินก็ทรยศไปอยู่กับพวกนั้น ถ้ามาแตกความสามัคคีกันซะตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรเหลือ พวกลูกน้องของทานุกิ.....แกจะตามลูกพี่แกแล้วออกจากเกาะนี้ไปก็ตามใจ แต่ข้าจะยิงสลุตให้เละหมดทุกคนเลย ฮ่าๆๆๆๆ (บังคับกันชัดๆ)"
พวกโจรสลัดได้รู้แบบนี้ก็เริ่มสงบเสงี่ยม
"เพราะต้องการปราบเจ้าแห่งโจรสลัดถึงทำให้พวกโจรสลัดทั้งหมดสามัคคีกันได้ .......หรือนี่ก็เป็นความตั้งใจของท่านโซลิดอยู่แล้วนะ ข้าไม่คิดว่าแค่พลังของแบล็ครูนจะควบคุมท่านได้หรอก" ฮิกะเริ่มเข้าใจอะไรดีขึ้น จึงพูดเข้าข้างโซลิดแบบข้างๆคูๆ จริงๆมันโดนแบล็ครูนคุมนั่นแหละถูกแล้ว
"ตอนนี้นักรบฝั่งเราเก่งกว่าฝั่งนั้นมากมายมหาศาล แต่ถ้าเทียบยุทโธปกรณ์แล้วยังห่างกันหลายขุม" ซาริสวิเคราะห์สถานการณ์แล้วพบว่าโอกาสชนะเหลือเพียงน้อยนิด
"จะสู้กับอาวุธก็ต้องใช้อาวุธ แล้วอาวุธที่น่ากลัวที่สุดก็ต้องเป็นอาวุธโบราณแบบที่อ่านเจอในการ์ตูนหลายๆเรื่อง ......" ชินจูเริ่มประเด็นการผจญภัยครั้งใหม่ ไม่รู้ว่าต้องการช่วยพวกโจรสลัดหรือตัวเองอยากผจญภัยกันแน่ "มีแอเรียเกาะครีตทางใต้ของรังโจรสลัดเก็บซ่อนสุดยอดอาวุธจากอารยธรรมฟอลคอนซินดาร์ไว้ มันน่ากลัวกว่าปืนปฏิสสารหลายเท่า ถ้าได้มันมาต้องรับมือกองรถเกราะของเจ้าพวกกูลูคได้แน่ ตอนนี้หลังออกมาจากสุสานมนุษยชาติพวกเราก็เลเวลมากพอที่จะขึ้นไปบนเกาะนั้นแล้วด้วย"
--FLOW 17:19, 24 ตุลาคม 2007 (ICT)
"ช่างมันเหอะตอนนี้จะทำอะไรก็ทำ เราต้องรีบไปช่วยหลอดออกมาให้ได้เร็วที่สุด" น้องเศษไม้พูดอย่างร้อนรน
"เป็นห่วงมันจริงนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เอลวาน่าแซวไม่เข้าท่า...เลยโดนทุ่มด้วยเยอรมันซูเพลกซ์ลิ้นตวัดกลับเข้าไปในคอหอย
"เพราะว่ามีแต่หมอนั่นเท่านั้นที่ควบคุมเรือก๊อดเบิร์ดได้ มันเป็นกำลังรบสำคัญของเราในการสู้กับกูลุคต่างหากเล่า!"
"นั่นสินะ ถ้างั้นเพื่อไม่ให้เสียเวลาเราแยกทีมกันเถอะเดี๋ยวฉัน(ซาริส)จะไปเอาอาวุธในเกาะครีตเอง ส่วนเธอ(เศษไม้)ไปช่วยหลอดที่กูลุคก็แล้วกัน ไว้ได้อาวุธมาเมื่อไหร่จะตามไปสมทบทีหลัง"
เมื่อตกลงกันได้แล้วก็ได้เวลาแบ่งกลุ่ม ทั้งหมดล้อมวงกันแล้วก็....โอน้อย~~ออก! ช่างเป็นภาพที่น่าอนาถยิ่งนัก มีทั้งม.อินเตอร์,วิดวะ,แพทย์แต่แบ่งกลุ่มกันยังกับเด็กประถมไม่มีสมอง...
คนแต่งจึงจัดกลุ่มให้ใหม่ตามความเหมาะสมเอง..
ซาริส ชินจู ไปเกาะครีต และเนื่องจากเป็นแอเรียผู้เล่นระดับสูงเอลวาน่าจึงโดนยัดเข้ากลุ่มมาด้วยโดยปริยาย ส่วนน้องเศษไม้ ฮิกะอิจิ ไปกันสองคนเพื่อความคล่องตัว เดี๋ยวพอได้หลอดมาก็เป็นสามคนเท่ากับฝั่งโน้นเอง(ง่ายดีไหม)....... ว่าแต่รู้สึกเหมือนจะลืมใครไปอีกคน(ตัว)นะ
"เจี๊ยกก คร่อก" โอ้วลิงเซ็นริตสึชื่อพิมพ์ยากแถมบทน้อยทั้งๆที่โพสเยอะ กำลังปาเปลือกกล้วยประท้วงคนเขียนอยู่นี่นั่นเอง!
ซาริสจึงไปTopsซุปเปอร์ รูดบัตรเครดิตซื้อกล้วยไต้หวันหวีละร้อยห้าสิบโยนไปทางลิงเซ็น "เอ้ากล้วยยย จะกินอยู่ที่นี่หรือจะขึ้นเรือไปด้วยก็ตามใจ(คนแต่ง)ละกัน"
"เอาล่ะงั้นฉันขอตัวก่อนนะ" เศษไม้รีบออกเดินทางทันทีเพราะกูลุคมันช่างไกลนัก เดี๋ยวเจ้าหลอดจะขาดความอบอุ่นเจ็บปวด
"ตอนนี้เรือก๊อดเบิร์ดเป็นได้แค่เรือสัญจรธรรมดาเท่านั้นระวังตัวด้วยล่ะ" ซาริสโบกมืออำลาก่อนพาปาร์ตี้ขึ้นเรือฟลายอิ้งลาซโลไป
การผจญภัยที่กำลังจะตัดฉากไปมาจนคนอ่านเวียนหัวเป็นครั้งแรกกำลังดำเนินขึ้นแล้ว!
--Shiryu 10:47, 25 ตุลาคม 2007 (ICT)
พวกซาริสล่องเรือมายังเกาะครีตตามคำบอกเล่าของชินจูที่ศึกษาเรื่องสมบัติของซินดาร์มาเป็นเวลานานในที่สุดก็พบเกาะที่ลักษณะเหมือนสิ่งปลูกสร้างลอยอยู่กลางน้ำ
"โห เกาะครีตมีจริงอย่างที่ตำนานลือไว้จริงด้วย ขนาดพวกเราโจรสลัดอยู่แถวนี้มานานแสนนานยังไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน" ซาริสตะลึงกับความลึกลับของเกาะนี้ แต่จริงๆแล้วเกมส์มันเพิ่งใส่เกาะนี้เข้ามาตะหาก
"แน่อยู่แล้ว เราค้นคว้าเรื่องซินดาร์มานานแสนนาน เชื่อว่าต้องมีซากซินดาร์หนึ่งไขปริศนาของซินดาร์ได้แน่ แม้แต่ในคานาคานก็ยังไม่เจอ ที่แท้มันก็ลอยอยู่กลางทะเลลับแบบนี้เอง" ชินจูพอใจที่การค้นคว้ามาหลายสิบปีใกล้ถึงเป้าหมาย
"สมบัติซินดาร์ที่เราสนใจจริงๆคือที่นี่น่ะ ซากโอเบลที่พวกผู้เล่นแท็คติคไปขุนเลเวลกันซะพรุนนั่นเราไม่สนใจแล้วหละ .....แล้วมันใช่ซากซินดาร์หรือเปล่าคนแต่งยังไม่ชัวร์เลย" ชินจูกระโดดขึ้นมาเหยียบพื้นซากโบราณก็พบหลุมพรางให้ร่วงลงไป
"ชินจู!!!" เอลวาน่ารีบเผากงเต๊กไปให้ทันที แต่ก็มีมีดปาสวนขึ้นมาปักกบาลข้อหาเล่นมุกไม่ถูกกาละเทศะ
"ชั้นมีสกิลเดินบนผนัง กับดักแค่นี้ไม่ระคายหรอก เดี๋ยวจะลุยไปก่อนนะ พวกนายตามมาดีๆแล้วกัน" ชินจูเดินไปอย่างมั่น.....แล้วก็มีหินตกมาทับจนแบน เอลวาน่าจึงเอาที่เติมลมจักรยานปั๊มจนพองขึ้นมาอย่างเดิม "ท่าทางจะมีกับดักมากมายมหาศาล ไม่มีตัวเดนตายอย่างหลอดให้ลองเดินด้วยสิ"
แล้วซาริสก็วิ่งกลับไปหยิบเซ็นริตสึมาจากเรือ "เราใช้ลิงจ๋อนี่แทนได้ไหม?" เซ็นจังทำหน้าปุ้มปุ้ยไม่รู้เรื่อง
"อืม ก็น่าจะได้อยู่นะ ลองเอาเชือกผูกไว้แล้วให้วิ่งเข้าไปเรื่อยๆสิ"
แล้ววิบากกรรมของลิงจ๋อก็เริ่มขึ้น...
เจี๊ยก
\\=w=//
แหง่ม...แหง่มๆๆ
\\=w=//
ช้าส์~!!
\\=w=//
หมดเปลืองจิโซไปทั้งสิ้น 24 อัน แล้วทุกคนก็มาถึงชั้นในของซากโบราณก่อนที่คนแต่งจะโดนสมาคมพิทักษ์ลิงฟ้องร้อง
--FLOW 19:36, 25 ตุลาคม 2007 (ICT)
เมื่อพวกซาริสเดินเข้าด้านในฉากก็โหลดแล้วตัดมาทางด้านน้องเศษไม้... (เกมออนไลน์มันเรียลไทม์ไม่ใช่เรอะ!?)
"ถึงเมืองท่าเมอร์ซีโต้แล้วล่ะ" เรือก๊อดเบิร์ดเทียบท่า แล้วน้องเศษไม้กับฮิกะอิจิก็กระโดดลงมาจากเรือ
"ทำไมพอมาที่กูลูคแล้วฉันถึงรู้สึกคุ้นเคยกับมันนักนะ" น้องเศษไม้รำพันขึ้นมา
"ได้ยินว่าเธอเสียความทรงจำสินะ บางทีเธออาจะเคยอยู่ที่นี่มาก่อนก็ได้" แล้วฮิกะก็บรรยายวิชาเมโมเรี่ยลเอฟเฟคยาวอีกสองชั่วโมงครึ่ง เลยโดนน้องเศษไม้เอาเทปปิดปากเพราะตอนนี้ไปช่วยหลอดสำคัญกว่า
"เมื่อก่อนข้าเคยเอาแอมเวย์มาขายที่แอเรียนี้เหมือนกัน หลอดน่าจะโดนจับไปที่หอสมุดเซเลรอนเพื่อเอาไปทำเป็นปลา"
"ว่าไงนะ! แต่ว่าอีวิลอายมันหายสาปสูญไปแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ดูเหมือนกูลูคจะเคลียร์เควสได้ และปลูกต้นไม้ปีศาจขึ้นมาใหม่....รู้สึกหนนี้จะเป็นสาหร่ายทะเลน่ะ ตอนนี้ชีวจิตกำลังบูมแต่ทะเลโลกกำลังแปรปรวนเพราะคลื่นยักษ์เนกิมะ มันจึงเป็นบริษัทเดียวที่มีปลาส่งออกจนร่ำรวยได้เงินมาผลิตอาวุธ"
"ไม่ได้การ... ถ้าเป็นแบบนั้นเราต้องรีบแล้ว หลอดมันยิ่งปากวอนพาโดนของเสียด้วย!" น้องเศษไม้รีบรุดหน้าไปยังหอสมุดทันที
แต่พอจะออกจากเมืองก็มีทหาร(บริษัท)กูลูคเข้ามากั้นทางออกไว้
"เสร็จกันมันรู้ได้ไงว่าพวกเราลอบเข้ามา!"
"เรือพวกแกลำโคตรเป้ง เด่นเป็นเป้าสายตาแบบนั้นไม่รู้ก็เอาไม้เสียบลูกชิ้นทิ่มตาบอดได้แล้วเฟ้ย" เร้ดเมจิกเชี่ยนเจ้าเก่าหลบอยู่ด้านหลังชี้นิ้ว แล้วบ่นๆเนื้อหาเกมไม่สมจริง
"หึ หึ คิดว่าทหารกระจอกพวกนี้จะเอาพวกเราอยู่งั้นเหรอ" น้องเศษไม้หยิบตะบวยออกมา ส่วนฮิกะเปิดแคตาล็อกดูจะเอาอะไรออกมาขายดี
"มันก็ไม่แน่หรอก ฮา ที่นี่คือแอเรียกูลูคลองสู้กันเดี๋ยวก็รู้" เจท้าแล้วระบบก็ตัดเข้าสู่ฉากต่อสู้
"ห๊ะ นี่มัน!"
บนพื้นมีเส้นตารางขึ้นมา และเสียงระบบก็เริ่มนับเทิร์นมีรายชื่อตัวละครเรียงกันเป็นลำดับยาวเหยียดผุดขึ้นมา
"ก๊าาก ฮ่า ฮ่า บนแอเรียกูลูคใช้ระบบการต่อสู้แบบราฟโซเดีย เก่งอย่างเดียวใช้ว่าจะชนะเสมอไปนะจ๊ะ แต่ต้องใช้สมองด้วยก่ะ" เจแลบลิ้นปลิ้นตาแล้วก็จบเทิร์นไป...(ใช้เทิร์นได้ไร้ค่าจริงๆ)
"การต่อสู้แบบราฟโซเดียเป็นยังไงนะ อูยย...พอจะนึกอะไรออกลางๆ ถ้าคิดไม่ออกล่ะก็เสร็จพวกมันแน่ๆ" น้องเศษไม้กุมขมับใช้ความคิด
"อา ข้าไม่มีเพสองเสียด้วย รอยอดขายเป็นมงกุฎทูตแล้วว่าจะไปแลกมาเล่นเสียหน่อย" ฮิกะเองก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน
ถึงเทินน้องเศษไม้แล้ว เธอก็ไม่รอช้าชาร์จเวทเตรียมยิงทันที "ย๊าาาก Flame Dancing กวาดมันเลย"
แต่ทว่าผลลัพธ์ไม่เป็นไปอย่างที่คิดเพราะทหารกูลูคไม่เจ็บเท่าไหร่เลยยืนกันสลอนหัวเราะหึๆ "เป็นไปได้ไงพลังเวทของเราตกลงเหรอ"
"ขอบใจนะที่ช่วยเปลี่ยนพื้นที่ให้เป็นไฟ" เจตบมือชอบใจแล้วสั่งทหารกูลูคอ้อมไปล้อมหลังฮิกะพร้อมลงดาบทันที ฉั้วะะ โดนเต็มๆ!
"อ๊าาก! หลบไม่พ้น...ข้าเนี่ยนะ" ฮิกะโดนสับเต็มๆสามดาบถึงกับทรุด
หลังจากนั้นก็มาถึงเทิร์นฮิกะอิจิบ้างแล้ว "ไอ้พวกnpcแค่นี้ยังฆ่าไม่ได้ มีหวังโดนล้อไปชั่วชีวิตแน่" ฮิกะหยิบระเบิดประทัดออกมาปาใส่พวกทหารกูลูคทันที
"โอ้ววว สบายยดีจัง" ผลลัพธ์ผิดคาดอีกแล้ว "พวกทหารยืนเต้นระบำอยู่บนพื้นสีแดงๆ HP เพิ่มกันถ้วนหน้า"
"งั้นพุ่งเข้าไปจัดการเจ้าเจดีกว่า" น้องเศษไม้ออกตัวไปทันทีแต่ทว่า... "ทำไม! ทำไมเราเคลื่อนไหวได้แค่นี้เองล่ะ!?"
"เหอๆ ขาดไปอีกสิบช่องนะจ๊ะ แบร่ๆๆ" เจเห็นทั้งคู่ไม่รู้เรื่องก็ยิ่งได้ใจ เต้นแร้งเต้นกายียวนกวนประสาทมันเข้าไป (เทริ์นมันก็หายไปฟรีๆอีกล่ะ - -'a)
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็โดน npc ทหารกูลูคแค่ห้าตัวรุมลงแขกอย่างง่ายดายโดยตอบโต้อะไรไม่ได้ เจสั่งการชี้นิ้วเป็นพลันวันชี้ไปชี้มานิ้วพันกันเองอีก...ต้องมาเสียเทริ์นนั่งแกะนิ้วตัวเองอีก ใช้เทิร์นได้ปัญญาอ่อนที่สุดเหลือเกิน....
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... ทำไมถึงเป็นแบบนี้" ทั้งคู่ทรุดลงเอามือยันพื้นแม้แต่โซลเยอร์ยังเคยสู้ได้ไม่ถอย เจ้าแห่งโจรสลัดยังไม่กลัว แต่นี่ต้องมาเจอnpcทหารที่ยังไม่มีแม้แต่ชื่อฆ่าตายเนี่ยนะ !?
"บ๋ายบายนะทั้งสองคน ฮา" แล้วเจก็สั่งnpcลงดาบครั้งสุดท้ายหมายสังหารทั้งคู่
--Shiryu 07:21, 26 ตุลาคม 2007 (ICT)
ขณะเหตุการณ์กำลังน่าตื่นเต้น ฉากก็ตัดกลับมาในซากโบราณสถาน เพื่อเก็บฉากตื่นเต้นไว้หลอกให้คุณหนูๆติดตามกันหลายๆตอน (เลวมั้ย?) ด้านในซากโบราณเกาะครีตมีประตูบานใหญ่อีกสองบานเป็นแบบเปิดได้ด้านเดียว ถ้าเข้าไปแล้วอาจออกมาอีกไม่ได้ เอลวาน่านึกถึงตอนเล่นโหดมันฮาก็แอบสยองขึ้นมานิดๆ
"เข้าบานไหนดีล่ะ?"
"แอบแง้มๆดูได้มั้ย?"
พอรู้ว่าเอลวาน่าจะโกง ระบบก็ส่งแบบเรียนว่าด้วยเรื่องมิจฉาทิฐิ พร้อมด้วยกฎอัยการอโยธยาและโทษลหุ 26 ประเภทให้อ่านจนเอลวาน่่าบรรลุธรรมเปลี่ยนเป็นเติร์กชุดขาวซึ่งไร้นัยสำคัญต่อการดำเนินเรื่องสิ้นดี
"งั้นเราจะเข้าบานซ้าย พวกนายสองคนเข้าบานขวาไปแล้วกันนะ" ชินจูเสนอตัวมาทางแยกเดี่ยวเพราะมั่นใจว่ารับมือกับดักต่างๆของซินดาร์ได้ดีกว่าใคร เอลวาน่า, เซ็นริตสึ และซาริสเดินเข้ามาก็พบกับชีวอาวุธขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะอยู่ที่นี่มานานจนมีผลึกเกาะเต็มตัว "มีของแบบนี้อยู่กลางทะเลด้วยเหรอเนี่ย?"
แต่แล้วซาริสก็เหลือบไปเห็นบันทึกของชาวซินดาร์ที่ใส่เข้ามาเพื่ออธิบายที่มาของอาวุธดังกล่าวให้คนอ่านฟัง (เกมส์นี้มันก็ไม่ซับซ้อนแบบนี้แหละ) เอลวาน่าใช้วุ้นแปลภาษาสินค้า OTOP ของ FFDF (เก็บไว้กินได้เป็นปี) แปลอักขระซินดาร์ออกมาเป็นภาษาไทย
"555 ปีหลังการล่มสลายของอาณาจักรอาโรเนีย จะตามมาด้วยการล่มสลายของอาณาจักรที่เหลือทั้งหมด"
"หายนะจากแดนเหนือจะเผาทำลายทุกอย่าง"
"ด้วยสังหรณ์นี้ เราจึงสร้า้งสุดยอดอาวุธไว้รับมือหายนะดังกล่าว"
"แต่พลังของหายนะนั้นมากเกินที่คาดการณ์ไว้หลายเท่านัก และหากการต่อสู้นั้นเกิดขึ้น อย่างไรโลกก็คงพินาศไปกว่าครึ่ง"
"เราสิ้นหวังกับโลกใบนี้ เราจึงขอออกเดินทางอีกครั้ง"
เมื่ออ่านข้อความได้ครบทั้งหมด เอลวาน่าก็สรุปออกมาสั้นๆ "อา....เจ้านี่คือของที่ซินดาร์มันทำไว้แล้วทิ้งเพราะห่วย!!" (สั้นมั้ย?)
"ว่าแต่จะควบคุมมันยังไงดีล่ะ?"
"อย่าห่วงเลย FFDF ผลิตหุ่นรบมามากมายมหาศาล ของแบบนี้ไม่เกินฝีมือควบคุมของอดีตเติร์กอย่างข้าหรอก" เอลวาน่ากระโดดขึ้นไปบนห้องควบคุม ทำการซิงโครไนซ์แล้วเคลื่อนอีวา 01 ทันที (ตกลงนี่เรื่องอะไรนะ?)
ส่วนทางด้านชินจูที่เข้ามาห้องทางด้านซ้ายก็พบกับ.............แต่ก่อนจะรู้ว่าเป็นอะไรเราขอเก็บไว้สัปดาห์หน้า หลอกให้คุณหนูๆติดตาม (อีกแล้ว) ว่าแล้วก็ตัดมาทางเมอร์เซโต้ดีกว่า (มึนรึยัง?)
ฮิกะเอี้ยวตัวหลบดาบไปได้เพราะค่า EVA สูงอยู่ น้องเศษไม้เดินมาข้างหน้าอีกสามช่อง ขนานกับฮิกะพอดี แล้วก็มีเครื่องหมายปากขึ้นมา
"นี่มันจะใำห้เราทำอะไรนะ?" น้องเศษไม้จำไม่ได้ว่ามันคือเครื่องหมายอะไร
"สงสัยมันบอกให้เราจูบกันแน่เลย" ตาหมอนี่ก็มั่วตามน้ำไปเรื่อย แล้วก็โดนกระบวยตบตาถลน
หลังทั้งคู่คุยกันก็เรียนรู้ท่าประสาน Psycho ATK (ว่าแต่ ตะกี้เรียกคุยเรอะ?)
"หนอย!! เรียนท่าประสานสำเร็จจนได้เรอะพวกแก!! NPC ทั้งหมด!! จงมาออกันข้างหน้าเพื่อป้องกันให้ข้า!!" แล้วฝั่งกูลูคก็ไปรวมตัวกันให้โดนเล็งอย่างง่าย ไม่รู้ใครไปปรับเลเวลเกมส์ไว้ ทำไมวันนี้ศัตรูมันโง้โง่ น้องเศษไม้สร้างวงเวทย์กลางอากาศแล้วฮิกะซัดมีดผ่านวงเวทย์กลายเป็นศรอาคมจำนวนมหาศาลซัดเร้ดเมจิคเชี่ยนและ NPC กระเด็นหายไป.....
