Hugo 3

จ่าโจ : ที่นี่ดูไม่เหมือนปราสาทเท่าไรเลยนะ ออกจะดูรื่นรมย์

ลิลลี่ : ก็คงเพราะมีอะไรหลาย ๆ อย่างมาผสมกันอยู่ที่นี่ล่ะมั้ง ก็เหมือนพวกซุปอะไรประมาณนั้นไง!

จ่าโจ : มาลองดูกันดีกว่า ว่าพวกเราจะได้เจอกับเจ้าของปราสาทหรือเปล่า ไม่งั้นล่ะก็ พวกเราก็จะต้องคิดหาแผนใหม่กัน

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ข้าเชื่อว่าข้าอธิบายชัดเจนแล้วนะ แกจะต้องไม่สร้างปัญหาให้พ่อของแกมากไปกว่านี้อีกแล้ว

โธมัส : สร้างปัญหาให้เขางั้นเหรอ? แต่ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเลยนะ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : สิ่งที่แกกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เขาแย่พออยู่แล้ว พวกเราไม่สามารถมาสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับเรื่องยืนยันทรัพย์สิน ในอดีตได้หรอกนะ ตอนนี้ มันเป็นของเซกเซ็นแล้ว!

เซบาสเตียน : แต่พวกเราก็ให้คุณดูหลักฐานที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนี่นา ที่บอกว่า ดินแดนแห่งนี้เปิดรับทุกคน แม้แต่คนที่ไม่ใช่เซกเซ็นก็ตาม

สมาชิกสภาเซกเซ็น : แผ่นหนังนั้นน่ะ ไม่มีค่าแม้แต่ฝุ่นที่เกาะอยู่ด้วยซ้ำ รีบ ๆ จัดข้าวของและเตรียมตัวย้ายออกซะ เมื่อถึงเวลาที่ข้ากลับมาอีกนะ!

โธมัส : แต่ว่า ท่านครับ...

แล้วสมาชิกสภาเซกเซ็นคนนั้น จะเดินกลับไป และมาเจอกับพวกฮิวโก้ที่อยู่ตรงนั้นพอดี

สมาชิกสภาเซกเซ็น : หือม์? เจ้าเด็กป่าเถื่อนกลาสแลนด์... ข้านึกไม่ออกหรอกนะว่าทำไมแกถึงได้มาอยู่ที่นี่ แต่ช่างเถอะ ข้าไม่อยากจะสนใจอยู่แล้ว

(แล้วแกจะพูดทำไมวะ?)

ฮิวโก้ : แกว่ายังไงนะ?!

แล้วฮิวโก้จะเดินเข้าไปเตรียมตัวหาเรื่องกับสมาชิกสภา แต่อัศวินที่มากับสมาชิกสภาเข้ามาขวางไว้

ทหาร : แกบ่นอะไรของแก? พวกกลาสแลนด์อย่างพวกแก ไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะ อืม แกดูคุ้น ๆ นะ...

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ไปกันได้แล้ว

ทหาร : ครับท่าน

แล้วพวกสมาชิกสภา ก็จะเดินออกไป

ฮิวโก้ : เจ้าพวกหมวกเหล็กน่ารังเกียจ

เซบาสเตียน : สวัสดีนะครับ แขกทุกท่าน น่าเสียดายที่เนื่องจากมีการนัดครั้งอื่น ๆ ของพวกเรารออยู่ ผมต้องขอให้พวกท่านกลับมาใหม่ในชั่วโมงถัดไปนะครับ

เซซิล : เจ้าพวกถุงละโมบ! ถ้าพวกแกกลับมาล่ะก็ สิ่งที่พวกแกจะได้ไปอย่างเดียว ก็คือ อาวุธของฉันที่ปักกลางหลังพวกแก!

จ่าโจ : จิตวิญญาณแรงกล้าดีนี่ เจ้าหนู

แล้วเซซิลจะหันมาคุยพวกฮิวโก้

เซซิล : เจ้าหนู? ใคร ฉันเหรอ?

จ่าโจ : มีใครที่ไหนอีกเล่า แล้วชุดของเธอ... เธอกำลังจะไปแสดงงานวัดหรือไง?

(มันน่าจับมาทำเป็ดพะโล้จริง ๆ)

เซซิล : ไม่ใช่แล้ว! สิ่งที่พวกท่านเห็นอยู่นี่คือเครื่องแบบมาตรฐานของกองทหารประจำปราสาทนะ

ฮิวโก้ : เยี่ยมไปเลย! ที่หมู่บ้านของผม พวกเขาก็ให้เด็กผู้หญิงเป็นทหารยามเหมือนกัน ผมมาจากคาราย่านะ

เซซิล : ฉันชอบชื่อตำแหน่งจริง ๆ ของฉันนะคะ โปรดเรียกว่า ผู้บังคับบัญชากองทหารประจำปราสาทเถอะนะคะ แล้วพวกท่านทั้งหมดเดินทางมาที่นี่จากกลาสแลนด์งั้นเหรอคะ?

ลิลลี่ : จากกลาสแลนด์มาที่นี่ ก็ใช่นะ แต่ฉันไม่ใช่ชาวกลาสแลนด์หรอกนะ

เซซิล : พวกท่านมาเพื่อพบกับท่านโธมัสหรือเปล่าคะ?

จ่าโจ : เขาเป็นคนสั่งการในปราสาทนี้งั้นเหรอ?

เซซิล : ใช่แล้ว แน่นอนที่สุดเลยค่ะ ฉันจะไปบอกเขาเรื่องผู้มาเยือนรายใหม่ของเขาเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ

แล้วเซซิลก็จะวิ่งออกไป โดยที่แม้แต่จ่าโจก็ยังห้ามไม่ทัน

จ่าโจ : เดี๋ยวก่อนสิ!

ริ๊ด : เธอเป็นผู้บังคับบัญชากองทหารประจำปราสาทจริงงั้นเหรอ?

ซามุส : อะไร ๆ มันก็เกิดขึ้นได้

เซซิล : ในที่สุด พวกตัวแทนจากกลาสแลนด์ที่จะเข้ามาค้าขายก็มากัน! ถึงตอนนี้แล้ว แผนก็ถือว่าได้ผลแล้วนะคะ

โธมัส : ผมไม่นึกไม่ฝันเลยนะว่าพวกทางคาราย่าจะส่งคนมาค้าขายกันที่นี่

เซซิล : แล้วพวกเขาจะมาที่นี่กันทำไมล่ะค่ะ? นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้นนะ หลังจากนี้ ทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามที่ท่านหวังไว้แน่นอนค่ะ

โธมัส : ไม่รู้สินะ... ตอนนี้ พวกเขาอยู่ที่ไหนล่ะ? เธอพาพวกเขาเข้ามาด้วยหรือเปล่า?

เซซิล : อ่า คือว่า...

โธมัส : เซซิล! เธอเอามารยาทไปไว้ที่ไหนเนี่ย? แขกไม่ควรถูกทิ้งให้รออยู่ที่ประตูนะ!

เซซิล : ขอโทษด้วยค่ะ! ฉันจะไปตามพวกเขามาให้เดี๋ยวนี้

แล้วพวกฮิวโก้จะเดินเข้ามา

จ่าโจ : ตัวแทนเข้ามาค้าขายงั้นเหรอ? พวกเธอกำลังหมายถึงพวกเราหรือเปล่า?

เซซิล : โอ้! ท่านโธมัสค่ะ คนพวกนี้หละคะ ที่ฉันกำลังพูดถึง

แล้วโธมัสจะเดินเข้ามาคุยกับพวกฮิวโก้

โธมัส : ยินดีต้อนรับนะครับ ผมชื่อว่า โธมัส เจ้าของปราสาทหลังนี้ บางที พวกเราน่าจะเข้าไปคุยกันด้านใน จะสะดวกกว่านะครับ

ฮิวโก้ : ผม คือ ฮิวโก้ แห่งเผ่าคาราย่าครับ

แล้วฉากจะตัดไป พวกเราจะเข้ามาคุยกันในห้องของตัวปราสาท

โธมัส : เชิญครับ ทางนี้ อาจจะสกปรกสักหน่อย อย่าใส่ใจเลยนะครับ

จ่าโจ : มันแย่กว่านั้นอีกนะ

โธมัส : เอาเถอะครับ ว่าแต่ร้านค้าแบบไหนที่เผ่าคาราย่าสนใจจะเปิดในที่แห่งนี้งั้นเหรอครับ?

ฮิวโก้ : ร้านค้างั้นเหรอ?

โธมัส : พวกคุณมาเพื่อคุยกันเรื่องการเปิดร้านที่ปราสาท ใช่ไหมล่ะครับ?

ฮิวโก้ : ?

โธมัส : เซซิล ผมคิดว่าเธอบอกว่าพวกเขาเป็นตัวแทนที่จะเข้ามาค้าขายนะ

เซซิล : ฉันพูด เออ... พวกเขาบอกว่าพวกเขามาจากคาราย่า ฉันก็เลยนึกว่า...

โธมัส : ไม่นะ...

ลิลลี่ : ใครก็ได้ ช่วยเข้าประเด็นทีได้ไหม?

โธมัส : ผมต้องขออภัยด้วยจริง ๆ นะครับ อย่างที่พวกท่านเห็น ผมกำลังมองหาคนที่มาจากที่ใดก็ตาม ที่จะเข้ามาเปิดร้านที่นี่ ทั้งหมดเป็นแผนของผมเพื่อที่จะรักษาปราสาทเอาไว้ ผมกำลังโฆษณาออกไปว่าสถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลางของการค้าขายเสรี พวกคุณไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้บ้างเหรอครับ?

ฮิวโก้ : ไม่ใช่ผมแน่ล่ะ

ลิลลี่ : ไม่เคยเลยสักกะหน

โธมัส : ผมต้องขอโทษจริง ๆ สำหรับความเข้าใจผิดกันในครั้งนี้ ล้มเหลวอีกแล้วสิเรา...

เซซิล : ท่านโธมัส อย่าพึ่งยอมแพ้นะคะ คุณพึ่งจะเริ่มต้นเองนะ

โธมัส : ขอบใจนะ เซซิล

จ่าโจ : พวกเราจะคุยกันเรื่องเหตุผลที่พวกเรามาที่นี่กันได้หรือยัง?

โธมัส : ครับ ได้เลยครับ ว่ามาเลย

ฮิวโก้ : พวกเรากำลังตรวจสอบเรื่องที่มาของเฟลมแชมเปี้ยนอยู่น่ะ พวกเรามา ก็เพราะมีข่าวลือว่ากลุ่มไฟร์บริงเกอร์ของเขา ได้หลบซ่อนตัวอยู่ในปราสาทแห่งนี้

เซบาสเตียน : ไม่นะ! ข่าวลือน่ารังเกียจอะไรกันเนี่ย! เจ้าพวกไฟร์บริงเกอร์นั่นน่ะ เป็นพวกโสโครกของกลาสแลนด์นะ! ถ้าทางสภาเซกเซ็นพบว่าพวกเราให้ที่พักพวกมันที่นี่ล่ะก็ ผมล่ะ คิดจนตัวสั่นเลยว่า พวกนั้นจะทำอะไร... ข่าวลือแผ่ออกไปแค่ไหนแล้วครับ?

ลิลลี่ : เห็นได้ชัดเลยล่ะว่ามันแผ่ออกไปเร็วเสียยิ่งกว่าความคิดของคุณที่จะตามหาคนขายของน่ะ

เซบาสเตียน : เรื่องมันชักจะยุ่งกันไปใหญ่แล้วนะเนี่ย! ผมเตือนท่านแล้วนะ ท่านโธมัส ท่านเพียงแค่ไม่เห็นปัญหาเท่านั้น ยกเลิกการค้าขายเสรีไร้สาระนี้เถอะครับ ความสำเร็จดูท่าจะไม่เป็นไม่ได้เสียแล้วล่ะ

โธมัส : ขอโทษด้วยนะครับ แต่พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับผู้ติดตามเฟลมแชมเปี้ยนอะไรนี้ ผมยืนยันได้เลยว่าไม่มีไฟร์บริงเกอร์หลบซ่อนอยู่ที่นี่ แต่ผมหวังว่าพวกคุณจะอยู่และพักเหนื่อยกันสักหน่อย พวกท่านคงเดินทางมาไกล และใครก็ตามที่เข้ามาเยี่ยมชมที่นี่ก็ควรจะได้รับการต้อนรับด้วย

เซบาสเตียน : แต่ท่านโธมัส แล้วเรื่องภาพลักษณ์ของเราล่ะ? แม้แต่ในกลาสแลนด์เอง เผ่าคาราย่าก็เป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องเผ่าของนักรบนะ

โธมัส : เซบาสเตียน พวกเขาเป็นแขกของพวกเรานะ ผมต้องการให้คุณช่วยดูแลพวกเขาให้มาก ๆ

เซบาสเตียน : ตามที่ท่านปรารถนาครับ

แล้วฉากจะตัดไปที่โรงแรม

เซบาสเตียน : นี่เป็นโต๊ะสำหรับรับจ่ายเงินค่าโรงแรม เมื่อพวกคุณอยากที่จะพัก ขอให้บอกผม และผมจะพาท่านไปที่ห้องของพวกท่านนะ

ซามุส : นี่เรียกว่าโรงแรมงั้นเหรอเนี่ย?

เซบาสเตียน : ใช่แล้ว พวกเราใช้ห้องในปราสาทบางห้องสำหรับเป็นโรงแรม ท่านโธมัสได้สั่งเอาไว้ให้พวกท่านพักได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ แต่บางที พวกท่านอยากจะรู้นะ ค่าห้องจริง ๆ ก็ตกท่านละ 50 potch เอง

ลิลลี่ : สิ้นหวังแล้ว สิ้นหวังกับเจ้าพวกนี้แล้ว...

จ่าโจ : การไต่สวนของพวกเราก็จบลงได้อย่างสันติล่ะนะ แต่ก็จบแบบไม่มีอะไรคืบหน้าเหมือนเดิม ๆ