Chris 1

คริส : เจ้าพวกลูกขุนพวกนี้ มันอวดดีชะมัด มาจัดขบวนพาเหรด ฉลองชัยชนะทันทีตามอำเภอใจแบบนี้

หลุยส์ : มาดาม ผมขอเอาดาบของท่านไว้ก่อนนะครับ...

คริส : สิทธิ์ของอัศวินใช้ไม่ได้กับที่แห่งนี้สินะ กะอยู่แล้วเชียว

แล้วคริสก็มอบดาบให้หลุยส์เอาไปถือไว้

หลุยส์ : ขอให้มีวันที่ดีนะครับ มาดาม

คริส : ขอบใจนะ หลุยส์

แล้ว คริสจะเดินเข้าไป พบกับพวกลูกขุนแห่งสภาเซกเซ็น

ลูกขุนA : พวกเรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับหัวหน้าแห่งกองกำลังเซกเซ็นอันเกรียงไกรของพวกเรา เทพธิดาทรงโปรดจริง ๆ

คริส : ข้าเองก็ต้องขอขอบคุณเทพธิดาของพวกเรา ที่ทำให้พวกเราได้พบกันที่นี้ในวันนี้ด้วย

ลูกขุนB : ทางเราก็ยินดีเช่นกัน มาดาม ข้าเองยังรู้สึกเป็นเกียรติเลย ที่ได้เห็นขบวนพาเหรด ฉลองชัยชนะ

คริส : ขอบคุณค่ะ ท่าน แต่ท่านไม่ต้องมาประจบข้าหรอก การต่อสู้กับพวกกลาสแลนด์ครั้งนั้น ไม่ควรเรียกว่า ชัยชนะ หรอก

ลูกขุนC : ไม่คิดเลยนะว่า ท่านจะพูดเช่นนี้ มาดาม ในฐานะที่ท่านเป็นถึงหัวหน้าของอัศวินทั้งหกอันเกรียงไกร ท่านน่ะ ถ่อมตัวเกินไปแล้ว

ลูกขุนD : ท่านน่ะ ถูกขนานนามว่า วีรสตรีสีขาว เชียวนะ เป็นชื่อเสียงที่ได้รับมาจากชัยชนะเหนือพวกคนป่าเถื่อนพวกนั้น ข้าได้ยินมาด้วยว่า การแทงเพียงครั้งเดียวของท่าน สามารถจัดการศัตรูได้ถึง 7 คน

คริส : ข้ายังไม่ได้อยู่มานานขนาดจะกลายมาเป็นนิยายอะไรแบบนั้นนะ ว่าแต่จะรีบบอกข้าถึงเหตุผลที่เรียกข้ามาได้หรือยัง?

ลูกขุนE : ตกลง พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเรื่องอันตรายน่ะ

ลูกขุนC : พวกเราเรียกท่านมาที่สภาเพื่อที่จะให้คำปรึกษาถึงทางแก้ปัญหาทางใหม่ที่พวกเราคิดขึ้นน่ะ แต่ต้องมีการใช้เครื่องไม้เครื่องมือกันบ้างนะ

คริส : ถ้าเป็นคำสั่งของสภา ล่ะก็ พวกเรา อัศวิน ก็มีหน้าที่ที่ต้องทำตามอยู่แล้วล่ะ

ลูกขุนB : พูดได้ดี ชัยชนะของพวกเราในศึกครั้งที่ผ่านมา ทำให้พวกคนป่าพวกนั้น ได้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของพวกเรา

ลูกขุนC : พวกเราต้องการจะให้ท่านไปทำสัญญาสงบศึกกับฝั่งกลาสแลนด์ พวกเราตั้งใจที่จะให้พวกคนป่าเซ็นสัญญาฉบับนี้ เพื่อยุติความรุนแรงที่เกิดขึ้นมาตลอดช่วงปีนี้

คริส : พวกกลาสแลนด์ยอมตกลงเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือยังล่ะ?

ลูกขุนD : เผ่ากิ้งก่าและเผ่าจิชาได้ตอบรับเรามาแล้ว เหลือก็แค่เผ่าคาราย่าที่คาดว่าจะร่วมด้วยในเร็ว ๆ นี้

ลูกขุนA : พวกเราหวังพึ่งท่านได้ไหม มาดาม?

คริส : หลุยส์! เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการออกเดินทางนะ!

หลุยส์ : ครับ มาดาม! แต่นี้มันกะทันหันจังนะครับ ท่านเองก็พึ่งกลับมาจากการรบนะครับ

คริส : พวกเขาบอกว่าชีวิตของพวกเราน่ะ อยู่ในสนามรบ

ซาโลเม่ : ขอบคุณที่รอกันนะ

ลีโอ : ปกติ คุณไม่ใช่คนมาสายแบบนี้นี่ ซาโลเม่ มีอะไรเปลี่ยนแปลงอะไรงั้นเหรอ?

บอรุส : คุณไปเจอที่รักของคุณมาล่ะซิ

ซาโลเม่ : หือม์? ว่าไงนะ? อย่ามาตลกหน่อยเลยน่า! พูดออกมาได้ยังไง!

เพอซิวัล : พวกนายไม่รู้กันเลยเหรอว่า เพื่อนของเรา ซาโลเม่ ติดตามก็แต่เทพธิดาที่สวยงามของพวกเราน่ะ?

บอรุส : ฮ่า ฮ่า ผมกล้าพนันเลยว่าใช่

เพอซิวัล : หยุดพูดได้แล้วน่า เพอซิวัล!

คริส : เอาล่ะ พอกันได้แล้ว!

หลุยส์ : ฮิฮิ

บอรุส : ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

ลีโอ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ขอข้าร่วมด้วยคนสิ!

โรแลนด์ : ผมก็เช่นกัน!

เพอซิวัล : อืม ดูท่าทางทุกคนต่างก็ล้วนติดตามคุณทั้งนั้นเลย! ผมน่ะ อิจฉาคุณจริง ๆ คริส ที่รักของผม

บอรุส : ในที่สุด พวกเราก็ได้มาที่ ๆ ของพวกเราเสียที

ซาโลเม่ : ข้าขอเตือนท่านว่าเราหยุดพักยาวไม่ได้หรอกนะ พวกเราต้องรีบออกเดินทางต่อทันที เมื่อได้รับข้อความตอบรับจากพวกกลาสแลนด์

คริส : แม้แต่เวลาพักของเหล่าอัศวินทั้งหกงั้นเหรอ?

ซาโลเม่ : ไม่หรอก แต่ข้ารู้ว่าท่านเข้าใจเรื่องที่ว่าภารกิจนี้มันเร่งด่วนแค่ไหนนะ

ในขณะที่พวกคริส กำลังเดินผ่านป้อมอยู่นั่นเอง อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องจากหลุยส์ และพบว่าหลุยส์เดินชนกับเด็กชาวกลาสแลนด์จนล้มลง

ลูลู่ : อูย...

หลุยส์ : อุ๊บ ขอโทษทีนะครับ

คริส : เป็นอะไรรึเปล่า? หนุ่มน้อย โปรดอภัยให้แก่เพื่อนของข้าที่ไปขวางทางเจ้าด้วยนะ

ลูลู่ : เออ เอาเถอะ จะไปคาดหวังอะไรจากพวกหมวกเหล็กล่ะ?

หลุยส์ : คุณหมายความว่ายังไง "หมวกเหล็ก"?

คริส : เสื้อผ้าแบบนั้น พวกเธอคงเป็นเผ่าคารายันสินะ

บทสนทนาหลังจากนี้ จะเปลี่ยนแปลงไป ขึ้นอยู่กับการเลือกตอบคำถามใน Hugo Chapter I

คริส : โรแลนด์ เธอน่ะ จ้องที่จะเผชิญหน้ามากเกินไปนะ

โรแลนด์ : โปรดจำไว้ด้วยนะครับว่า ท่านเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งแม่ทัพ ท่านจะต้องไม่ลังเลที่จะทำตามสิทธิอำนาจของท่าน มันเป็นทัศนคติของผม

คริส : แล้วไง...

โรแลนด์ : ผู้คนจะสงสัยในความสามารถของท่านในฐานะผู้นำได้ หากท่านยอมก้มหัวให้พวกคนป่ากลาสแลนด์นั้น ง่ายๆ

คริส : สิ่งนั้น จะไม่เกิดขึ้นกับฉัน ฉันขอโทษเรื่องนั้นแล้วกัน

โรแลนด์ : ไม่จำเป็นหรอกครับ ผมเองก็มีส่วนผิด ที่ทำตัวเกินกว่าขอบเขต

คริส : สิทธิอำนาจงั้นเหรอ อืม...

แล้วฉากจะตัดมาที่ ห้องของคริส ในป้อมทหารประจำปราสาทบราสแห่งนี้

หลุยส์ : โชคดีที่พวกเรามาถึงตั้งแต่หัวค่ำนะเนี่ย พวกเราเลยมีเวลาเตรียมอะไรก่อนจะถึงมื้อค่ำ ให้ผมจัดห้องให้คุณนะครับ ท่านคริส

คริส : นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่เธอควรทำหรอกนะ มีคนอื่นทำหน้าที่นี้อยู่แล้วล่ะ

หลุยส์ : ไม่เป็นไรหรอกครับ มาดาม ผมน่ะ ถนัดที่จะทำอะไรแบบนี้มากกว่าที่จะฝึกฝนตัวเองเป็นอัศวิน

คริส : แต่ฉันต้องทำให้เธอเป็นอัศวินนะ ไม่งั้นพ่อเธอ จะไม่ยอมยกโทษให้ฉันแน่เลย เอาเถอะ ถ้าเธอต้องการแบบนั้น เธอก็สามารถทำความสะอาดในขณะที่ฉันไปสำรวจป้อมทหารแล้วกัน จากไปนานทั้งทีตั้งแต่ออกไปสู่สนามรบ และกลับไปที่เมืองหลวง

หลุยส์ : ลองมาคิดดูแล้ว เมื่อตอนเราเดินทางออกจากป้อมทหารครั้งนั้น พวกเรายังมีแม่ทัพกาลาฮัค และรองแม่ทัพเพไลซ์อยู่กับพวกเราเลยนะครับ

คริส : เธอไม่ต้องมาเตือนใจฉันหรอก

คริส : เกิดอะไรขึ้นที่นี้งั้นเหรอ?

ซาโลเม่ : มาดาม ท่าทางผู้ส่งสาสน์ของกลาสแลนด์พึ่งจะเดินทางมาถึงนะครับ

คริส : แล้วทำไมมันอึกทึกกันขนาดนี้ได้ล่ะ?

คริส จึงเดินเข้าไปกลางวง จึงพบดูปา เผ่ากิ้งก่ากำลังประจันหน้ากับบอรุส

ดูปา : แล้วไง? ข้าไม่สนเฟ้ย!

บอรุส : ผมขอดี ๆ แล้วนะ! หยาบคาบชะมัด! พวกนายทำกันแบบนี้ในถิ่นกลาสแลนด์เหรอไงกัน?

ดูปา : พวกเราจะให้ความเคารพก็แต่คนที่สมควรได้รับเท่านั้น นอกนั้น อย่าหวังเลย

บอรุส : แกจะไปทั้งแบบนี้ไม่ได้แน่!

คริส : หยุดได้แล้ว ทั้งสองคนนั่นหละ! บอรุส นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

บอรุส : มันเรียกผมว่าคนเฝ้าประตูและต้องการที่จะพบท่านเป็นการส่วนตัวนะครับ

คริส : แล้วคุณคือ?

ดูปา : ข้าคือดูปา แม่ทัพฝ่ายซ้าย หนึ่งในสามแม่ทัพของเผ่ากิ้งก่า ข้าต้องการจะคุยกับแม่ทัพของเหล่าอัศวินเซกเซ็นเป็นการส่วนตัว โปรดนำทางข้าไปหาหล่อนหน่อย

คริส : เนื่องจากตำแหน่งแม่ทัพของอัศวินเซกเซ็นยังว่างอยู่ ข้าจะรับเรื่องของท่านไว้แล้วกัน

ดูปา : อืม... ข้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับปีศาจสาวในสงครามครั้งที่ผ่านมา อย่าบอกนะว่าคือเจ้านั่นเอง!

บอรุส : หุบปากซะ! ข้าจะไม่อดทนกับความอวดดีของแกแล้ว อย่ามาเสียงท่านคริสว่า "ปีศาจสาว" นะ

คริส : ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ถ้าท่านไม่เชื่อข้าล่ะก็ ทางที่ดีที่สุด ท่านก็ควรออกไปซะเถอะ

ดูปา : ก็ได้ ข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้า เพื่อให้สอดคล้องกับประเพณีของเผ่า หัวหน้าเซปอนแห่งเผ่ากิ้งก่า หนึ่งในเผ่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของกลาสแลนด์ ต้องการที่จะส่งสาสน์ชิ้นนี้ไปยังนักรบที่มีเกียรติในเหล่าอัศวินเซกเซ็น : ณ ตอนเย็น หลังจากพระอาทิตย์ตกที่เนินไปแล้วสามครั้ง พวกเราจะไปรวมกลุ่มกันที่ที่ราบอามูร์เพื่อวาง Grides ลง

ซาโลเม่ : ได้เวลาแล้วล่ะ

บอรุส : พวกเราจะรู้ได้ยังไงว่าสามารถเชื่อพวกกิ้งก่าพวกนั้นได้?

หลุยส์ : ผมว่าผมเห็นพวกเขาแล้วนะ มานู่นแล้วไง

แล้วฝั่งกลาสแลนด์ อันประกอบด้วย ลูเซีย ดูปา ชาน่า บีแชม และเผ่ากิ้งก่าตัวประกอบอีกหนึ่งตัว ก็เดินเข้ามาและการทำสัญญาสงบศึกก็เริ่มขึ้น

คริส : ฉันคือ คริส ไลท์เฟลวโลว์ ว่าที่แม่ทัพของอัศวินเซกเซ็น ฉันมาที่นี้ในนามของสภาเซกเซ็น เพื่อที่จะลงนามการพักรบกับเผ่าของกลาสแลนด์ทั้งหก ขอให้พวกเราละทิ้งความกระหายเลือดไว้เบื้องหลัง แล้วนำมาซึ่งสันติภาพ... อย่างน้อยก็สำหรับตอนนี้

ดูปา : ข้าคือ ดูปา แม่ทัพฝ่ายซ้าย หนึ่งในสามแม่ทัพของเผ่ากิ้งก่า ข้ามีสาส์นจากหัวหน้าเซปอน หัวหน้าของเผ่ากิ้งก่า หนึ่งในเผ่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในกลาสแลนด์ ก่อนที่พระจันทร์จะหายไป เขาจะยังเป็นหัวหน้าของเผ่าทั้งหก ข้าจะส่งสาสน์ของเขาไปยังนักรบที่มีเกียติแห่งอัศวินเซกเซ็น เพื่อให้สอดคล้องกับประเพณีของพวกเรา เซปอนประสงค์ที่จะให้พวกเรา ผู้ซึ่งสวมมงกุฎด้วยความเป็นยอดแห่งปัญญา อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย เขาจะยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้เห็นว่าพวกเราได้ทำตามความประสงค์ของเขาเสร็จสิ้นแล้ว

ลูเซีย : ข้าคือลูเซีย หัวหน้าของเผ่าคาราย่าแห่งเผ่าทั้งหก มันช่างโชคร้ายที่พวกเราทำการต่อสู้กันอย่างเปล่าประโยชน์และไม่ใส่ใจต่อเลือดที่ไหลลงไป ข้าได้แต่หวังว่าสตรีสีเงิน ผู้ซึ่งนำพาความตายและความกลัวมาสู่สนามรบ จะใช้ปัญญาและความกล้าหาญของเธอ รักษาสัญญาครั้งนี้

คริส : ทำไมท่านจึงเยาะเย้ยเราเช่นนั้นล่ะ?

ลูเซีย : ฮ่า ฮ่า ยกโทษให้ข้าด้วยเถอะนะ แต่ความสวยงามและความโหดร้ายของท่านในสนามรบทำให้ข้ารู้สึกอิจฉานิดหน่อยน่ะ แม้ว่าเราจะอยู่คนละฝั้งกันก็ตาม

คริส : ฉันจะถือว่านั่นเป็นคำชมแล้วกันนะ ตอนนี้ ฉันต้องเตือนคุณว่าพวกเรามาที่นี้เพียงเพื่อทำตามคำสั่งของสภาเท่านั้น ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับสภาที่จะจัดการกับเรื่องสัญญา

บีแชม : พวกเราคิดเสมอว่ามันแปลกสำหรับผู้นำที่ไม่วางเดิมพันชีวิตของเขาบนโต๊ะต่อรอง แบบนี้มันไม่เกิดในกลาสแลนด์หรือประเทศทางใต้นะ

คริส : อัศวินเซกเซ็นให้สัญญาต่อสภาไว้แล้ว ในเซกเซ็น บทบาททางทหารและรัฐบาล จะถูกแยกออกจากกัน

ดูปา : ผู้นำที่ไม่มีพลังทางทหาร จะปกครองและปกป้องประเทศได้อย่างไรกัน?

ซาโลเม่ : นี้ไม่ใช่เวลาที่พวกเราจะมาเถียงกันเรื่องความแตกต่างของพวกเรานะ

ชาน่า : พวกเรา เผ่าจิชา ขอขอบคุณดวงวิญญาณของพวกเราบนสรวงสวรรค์และพื้นปฐพีสำหรับการสงบศึกชั่วคราวนี้

ซาโลเม่ : พวกเราขอร่วมขอบคุณด้วยเช่นกัน แม้ว่าพวกเราจะขอขอบคุณเทพธิดาของพวกเราแทน

แล้วฉากก็จะตัดไปแว่บหนึ่ง ตอนนี้ พวกเราจะกลับมาอยู่ฝั่งกองทัพของเซกเซ็นแล้ว

หลุยส์ : บรื้อ ลมเริ่มแรงขึ้นแล้วนะเนี่ย

บอรุส : หลุยส์ที่น่าสงสาร เขาคงคิดถึงปราสาทบราสแล้วสินะ

หลุยส์ : ผมไม่ได้คิดถึงนะ คุณต้องพูดถึงตัวคุณเองแน่ ๆ เลย ท่านลอร์ดบอรุส

คริส มองไปที่หลุยส์ที่ทำหน้าจริงจัง ก็อดหัวเราะไม่ได้

ซาโลเม่ : ผมคิดว่าหลุยส์อาจจะพูดถูกก็ได้นะ

บอรุส : อะไรกัน? อย่าบอกนะว่าคุณเองก็เข้าข้างเขา ท่านลอร์ดซาโลเม่

ซาโลเม่ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ฝั่งกลาสแลนด์คงจะจัดงานเฉลิมฉลองในไม่ช้านี้เป็นแน่ จากนั้นพวกเราก็จะกลับไปยังปราสาทบราสอันแสนอบอุ่นของพวกเรา

แล้ว โรแลนด์ ก็เข้ามาในวงสนทนาด้วย

โรแลนด์ : ท่านคริส มีบางอย่างผิดปกติ พวกทหารดูระส่ำระส่ายนะ

คริส : หมายความว่ายังไง?

โรแลนด์ : กองทหารของกลาสแลนด์กำลังเคลื่อนพล พวกเราควรรีบออกไปจากที่นี้เสียแต่ตอนนี้นะครับ

คริส : พวกเราไม่สามารถทำตัวหยาบคายโดยการออกไปก่อนที่พิธีจะจบลงได้หรอกนะ

บอรุส : ผมว่าตอนนี้ไม่น่าห่วงเรื่องพิธีหรอก น่าห่วงเรื่องพวกคนป่าพวกนั้นมากกว่านะ

ซาโลเม่ : เขาอาจจะพูดถูกก้ได้นะ ผมเองก็รู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

สักพัก จะมีคนส่งสาสน์นายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานสถานการณ์ให้พวกเราทราบ

คนส่งสาสน์ : ท่านครับ! มีกองกำลังของเผ่ากิ้งก่าอยู่ด้านหลังของพวกเราและพวกนั้นกำลังจะทำการโจมตีแล้วครับ นอกจากนี้ ยังมีกองกำลังเผ่ากิ้งก่าอยู่ด้านขวาและกองกำลังเผ่าคาราย่าอยู่ด้านซ้ายทีพร้อมจะบุกด้วยครับ!

คริส : อะไรนะ?!

คนส่งสาสน์ : มันเป็นการจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัวครับท่าน ! ตอนนี้ พวกนั้นได้จับท่านลอร์ดมีเลียม หน่วยป้องกันด้านปีกขวา และท่านลอร์ดแลนซ์เชส ผู้ที่พยายามจะตีฝ่ากองกำลังของศัตรูเข้ามาเพื่อช่วยพวกเราไว้ด้วยครับ

ซาโลเม่ : นี้มัน ไม่น่าเป็นไปได้!

หลุยส์ : ท่านลอร์ดมีเลียม...

ซาโลเม่ : แน่ใจได้เลยว่าการเจรจาต่อรองสงบศึกชั่วคราวไม่น่ากับดักได้แบบนี้นี่นา

บอรุส : พวกนั้นทำแบบนี้ได้ยังไงเร็วถึงขนาดนี้ ยามของพวกเรามัวไปทำอะไรกันอยู่?

คนส่งสาสน์ : พวกลิซาร์ดพวกนั้นปรากฎขึ้นมาจากทางด้านหลัง และตัดขาดการส่งสัญญาณเตือนภัยครับ

ซาโลเม่ : ข้าไม่คิดเลยว่าพวกนั้นจะมีเครือข่ายในภูมิภาคนี้ ข้าคิดว่าพวกเราทุกคนตกอยู่ในวงล้อมของพวกมันแล้วล่ะ

บอรุส : เจ้าพวกคนป่า บัดซบ!

โรแลนด์ : อย่ามัวเสียเวลา! พวกเราจะอยู่ล้อมในไม่ช้านี่นะ

ซาโลเม่ : ........

บอรุส : เจ้าพวกคนป่า!

ซาโลเม่ : บอรุส พวกเรายังไม่รู้อะไรเป็นอะไร อย่าพึ่งทำอะไรบู่บามไปนะ

บีแชม : เอาไงดีครับ ท่านหัวหน้า?

ลูเซีย : ไม่รู้เหมือนกันหรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเผ่ากิ้งก่าหยิบอาวุธขึ้นมาล่ะก็ พวกเราก็คงทนดูอยู่เฉย ๆ ไม่ได้หรอกนะ

ซาโลเม่ : ท่านแม่ทัพ เราได้ขาดการติดต่อกับพวกแนวหลังไปแล้ว กองกำลังของพวกเราเสี่ยงต่อการถูกโจมตีจากทางด้านข้างทีละคน ๆ นะครับ พวกเราควรรีบตีฝ่าวงล้อมแล้วเข้าไปในกลาสแลนด์เพื่อจะหนีออกไปก่อน...

คริส : ไม่นะ! ทำแบบนั้น ก็เหมือนกับการส่งอัศวินคนอื่นไปตายงั้นสิ

บอรุส : ท่านแม่ทัพพูดถูกนะ ผมจะลองฉีกไปทางด้านขวา ที่กองกำลังดูไม่เยอะเท่าไรนะ ตามข้าพเจ้ามา!

โรแลนด์ : บอรุส เดี๋ยวก่อน! ฟังซาโลเม่

ซาโลเม่ : ข้ามีแผนแล้ว แต่ก่อนอื่น พวกเราต้องหนีรอดพ้นไปจากบ่วงที่แน่นหนานี้เสียก่อน

คริส : ตกลงตามนี้ มาร่วมสู้เพื่อเปิดทางของพวกเรากัน!

บอรุส : ถ้าแผนการนี้เป็นของซาโลเม่ล่ะก็ มันต้องได้ผลแน่ รีบไปกันเถอะ!

โรแลนด์ : พวกเราต้องไม่แสดงอาการจนเกินไป แต่พวกเราต้องปกป้องเกียรติของอัศวินเซกเซ้นเอาไว้ให้ได้

ซาโลเม่ : พวกเราฝ่าออกมาได้แล้ว

คริส : นี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะพ่ายแพ้!

หลุยส์ : ฟู่! เกือบไปแล้ว แต่พวกเราก็ทำสำเร็จ...

บอรุส : ต้องแช่งพวกคนป่าพวกนั้น! ผมบอกคุณแล้วว่าพวกเราไม่ควรเชื่อพวกมัน! มีเลียมและแลนเชส! ไม่มีพวกเขา พวกเราจะทำอะไรได้? และมันก็ยังคงมีกับดักอยู่ทางหลังนู้นอีก

คริส : เอาไงต่อ ซาโลเม่? พวกเราไม่สามารถล่าถอยไปที่ปราสาทบราสตอนนี้เสียด้วยสิ เวลากำลังจะหมดแล้วนะ!

ซาโลเม่ : ที่นั่นมีหมู่บ้านคาราย่า อยู่ไม่ไกลจากที่นี้เท่าไร พวกเราจะจู่โจมที่นั้น!

บอรุส : คุณจะบ้าเหรอไง? ตอนนี้ สิ่งที่พวกเราต้องทำ คือกลับไป และช่วยเหลือคนของเราที่กำลังมีปัญหาอยู่นะ ไม่ใช่วิ่งเข้าไปหาศัตรูตัวใหม่!

ซาโลเม่ : เมื่อพวกนั้นรู้ว่าหมู่บ้านของพวกมันกำลังถูกโจมตี เผ่าคาราย่าจะต้องถอยทัพ แล้วคนของเราจะสามารถหนีออกจากวงล้อมได้ยังไงล่ะ

โรแลนด์ : มันอาจจะได้ผล... ถ้าพวกเรามีเวลามากพอ

ซาโลเม่ : พวกเราต้องลองดู ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

คริส : ตกลง! รีบควบม้าไปกันเลย!

ซาโลเม่ : เผาหมู่บ้านนี่ซะ! แต่อย่าทำร้ายชาวบ้าน จุดประสงค์ของเราคือ เบี่ยงเบนความสนใจของพวกกองทัพคารายัน

อัศวินเซกเซ็น : ครับท่าน!

คริส : ฉันคิดว่าพวกเราสามารถหวังพึ่งบอรุสกับคนของเขา เรื่องการตลบหลังให้สำเร็จได้นะ รีบทำในส่วนของเราเถอะ หลุยส์

หลุยส์ : ครับ! อาจจะมียังทหารคารายันอยู่ในหมู่บ้านก็ได้ ผมจะปกป้องท่านเองครับ!

คริส : อย่าทำอะไรเกินกำลังล่ะ หลุยส์

คริส : ไฟลามเร็วมาก นี้มันเกิดจากลมงั้นเหรอ? ฉันไม่เห็นชาวบ้านเลยสักคน

แล้วคริสจะเดินไปสำรวจหมู่บ้าน แล้วพบกับเกราะอันหนึ่ง

คริส: เกราะอันนี้... รูปทรงแบบนี้... นี้มัน... ของพ่อของฉันรึเปล่า?

คริสเดินไปสำรวจเกราะให้ดี

คริส : แต่ยังไงกันล่ะ... ฉันรู้จักเกราะชุดเกราะนี้แน่ ๆ นี้มันของ ๆ พ่อฉันเอง! นี้หมายความว่าเขาโดนฆ่าโดยพวกคารายัน... ที่นี้บนดินแดนแห่งนี้งั้นเหรอ? มันเป็นไปได้ไงกัน? ถ้าใครสักคนที่นี้ไม่ให้เกียรติกับเขาแล้วล่ะก็... หมู่บ้านแบบนี้... พวกเรารีบถอนตัวออกไปก่อนโดยเร็วเถอะ

หลุยส์ : ระวังครับ ท่าน!

คริสหันมามอง ก็พบ เด็กชายคารายัน คนหนึ่ง ลูลู่กำลังถืออาวุธเข้ามาทำร้ายเธอ แต่เธอก็สวนกลับได้ทัน และพลั้งมือฆ่าเด็กคนนั้นไปเสียแล้ว...

คริส : นี้มันใครกัน? เด็กงั้นเหรอ?

แล้ว พวกฮิวโก้ จ่าโจ และฟูบา จะเข้ามาดูอาการของลูลู่

ฮิวโก้ : ไม่นะ!! ลูลู่ ไม่! ทำไมกัน! ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้?! ผม... ผมไปที่เซกเซ็นเพื่อที่จะยุติเรื่องนี้ ทำไมพวกเขา...ไม่รับสาส์นของผม... ทำไมกัน?!

คริส : ฉะ...ฉันไม่...

ฮิวโก้ : ทำไม? ผมต้องการที่จะรู้ว่าทำไมกัน!

คริส : ฉันไม่รู้ว่า เป็นเด็กที่โจมตีใส่ฉัน

ฮิวโก้ : การสงบศึกชั่วคราวอันนั้น เป็นเพียงการหลอกลวงสินะ เป็นการหลอกลวงที่ทำให้มันง่ายขึ้นสำหรับแก!

คริส : ไม่นะ! ไม่จริง!

จ่าโจ เห็นท่าจะไม่ดี เลยมาห้ามปรามฮิวโก้เอาไว้ และก็เป็นพวกซาโลเม่ ที่เดินเข้ามาสมทบกับคริส

ซาโลเม่ : รีบกันหน่อยเถอะ หัวหน้า กองหนุนของศัตรูเข้ามาใกล้แล้วนะ

คริส ขยับหน้าเล็กน้อยเชิงสนใจ ก่อนหันไปอำลากับเด็กหนุ่มที่กำลังโกรธแค้น

คริส : ฉันขอโทษนะ... หนุ่มน้อย

แล้วพวกคริส ก็เดินจากไป

ซาโลเม่ : อย่างที่ข้าคาดไว้จริง ๆ พวกกองทัพของคารายัน กำลังเข้ามาใกล้แล้ว รีบไปด้านหลังของหมู่บ้านแล้วสมทบกับบอรุสเถอะ

คริส : นี้มันอะไรกัน... ใครกันที่ทำแบบนี้? ซาโลเม่

ซาโลเม่ : หรือว่าจะเป็น... บอรุสกับคนของเขางั้นเหรอ? ไม่น่า พวกเขาไม่น่าทำอะไรแบบนี้นี่น่า...

คริส : รีบรวมพลของพวกเราเร็ว! ประกาศถอนทัพ เรื่องนี้ ทำให้ฉันโกรธมากเลยนะ!

ซาโลเม่ : อ่ะ ครับ ทันทีเลยครับ!

คริส : มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน?!

คริส : ทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง?

ซาโลเม่ : ครับ พวกเราหาที่อยู่ให้คนเจ็บได้ทั้งหมดแล้ว มี ทหารม้า 50 นายหลบหนีไป นอกจากนี้ พวกเรายังได้ค้นหาร่าง หลังจากที่พวกกลาสแลนด์ได้ถอนทัพออกไป มิเรี่ยมกับแลนซ์เซ ถูกฆ่าครับ

คริส : อย่างที่คาดไว้จริง ๆ

ซาโลเม่ : ผมผิดเอง ผมควรจะมองแผนของพวกนั้นออก ผมประมาทเกินไป...

บอรุส : ตอนนี้ พวกเรารู้แล้วว่าพวกนั้นเป็นพวกโกหก หลอกลวง พวกนั้นจะต้องชดใช้เกี่ยวกับเรื่องนี้!

ทุกคน ก็ได้แต่นิ่งเงียบ และเหตุการณ์ก็ตัดเข้าที่เช้าวันรุ่งขึ้น คริส ที่พึ่งตื่นนอน ก็เดินจากห้อง แล้วหลุยส์ก็กำลังรออยู่

หลุยส์ : อรุณสวัสดิ์ครับ ทุกคนพึ่งจะกินอาหารเช้ากันเสร็จไปเองครับ แล้วท่านล่ะ?

ซาโลเม่ : หมายความว่า นายไม่มีเอี่ยวในเรื่องฆาตกรรมหมู่นั้นใช่ไหม? บอรุส

บอรุส : ไม่มีแน่นอน! ผมสาบานด้วยดาบของผมเลยครับ ท่าน!

ซาโลเม่ : บอรุส ข้าเชื่อคำพูดของเจ้า และขอโทษด้วยที่สงสัยในตัวเจ้า ข้าหวังว่าเจ้าคงจะยกโทษให้ข้านะ

บอรุส : ...

โรแลนด์ : ในสถานการณ์ที่สับสนแบบนั้น มันยากที่จะจินตนาการได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ซาโลเม่ : นี้มันแย่จริง ๆ ... พวกเราคงไม่สามารถให้ข่าวแบบนี้แพร่ออกไปและทำให้เกิดความสับสนที่ไม่จำเป็นได้หรอกนะ โอ้... ขออภัยด้วยนะครับ คุณหนู พวกเราไม่น่าส่งเสียงดังไปเลย

คริส : เรื่องนั้นน่ะ ฉันเข้าใจ

บอรุส : คุณหนู ผม...

คริส : บอรุส ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้โกหก ใช่ไหม?

บอรุส : ไม่ครับ ผมสาบานได้...

ซาโลเม่ : คุณหนู เมื่อวานได้มีคำสั่งลงมาจากทางสภา เรื่องการยกเลิก การทำสนธิสัญญาสงบศึกแล้วล่ะครับ

คริส : ข่าวไปไวจริงแฮะ ฉันจะพาบอรุสกับหลุยส์ไปแล้วกันนะ ซาโลเม่กับโรแลนด์ พวกคุณสองคนอยู่ที่นี่ คอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของพวกกลาสแลนด์ให้ทีแล้วกันนะ

ซาโลเม่ : ได้เลยครับ

โรแลนด์ : เอาเถอะ! ข้าไม่ได้เป็นห่วงอะไรวิเน เดล เซกเซย์เท่าไรนักหรอก

บอรุส : ขอโทษนะครับ ผมต้องเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง ผมจะไปเจอคุณที่ประตูนะครับ

ซาโลเม่ : ข้ารู้สึกหนักใจกับตัวบอรุสเหลือเกิน

เลโอ : พวกเราทราบเรื่องที่เกิดขึ้นกับมิเรี่ยมกับแลนซ์เซ นี่ ถ้าข้ากลับมาที่ปราสาทบราสเร็วกว่านี้ล่ะก็ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น น่าละอายจริง ๆ พวกเราสูญเสียอัศวินที่มีค่าไปเสียแล้ว

คริส : อ่า...

เลโอ : ถ้าข้าไม่มัวแต่ไปตามหาเจ้าหนูนั่นล่ะก็...

คริส : หนูไหนกัน?

เลโอ : เออ คือว่า...

คริส : ?

เพอซิวัล : เรื่องไร้สาระน่ะครับ ท่านเลโอมัวแต่ไปสนใจพวกเหลือบไรนั่น

ริโก้ : ฟู่...อ่า... ท่านเฟรด โปรดพักสักหน่อยเถอะ ได้โปรดเถอะ ท่านเฟรด...

เฟรด : เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ริโก้ ถ้าพวกเราพัก แม้แต่แปปเดียวก็ตาม ปีศาจจะมีอำนาจมากขึ้น อย่าลืมเรื่องนี้สิ

ริโก้ : ฉันไม่ได้ลืมนะคะ ท่าน

เฟรดหันไปมองทางคริส

เฟรด : ?

คริส : กำลังมองหาอะไรอยู่งั้นเหรอ?

เฟรด : ดูจากเกราะของท่านแล้ว... ผมเข้าใจว่าท่านคงเป็นอัศวินเซกเซ็นสินะ

คริส : เธอคิดถูกแล้วล่ะ... ว่าแต่เธอล่ะเป็นใครกัน?

เฟรด : ผม คือ เฟรด แมกซิมิเลี่ยน หัวหน้าของอัศวินแมกซิมิเลี่ยน ผมมาจากที่อันห่างไกลเพื่อทำความปรารถนาของปู่ที่จะเอาชนะปีศาจให้สำเร็จ ผมต้องการที่จะรู้บางอย่างที่ท่านรู้ เผื่อจะเป็นประโยชน์กับผมได้

คริส : ฉัน คือ คริส ไลท์เฟลวโลว์ แห่งอัศวินเซกเซ็น ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะ คุณหมายความว่ายังไง "เอาชนะปีศาจ"? เธอรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม? บอรุส

บอรุส : เกรงว่า ไม่นะครับ คุณหนู

เฟรด : มันเป็นเด็กผิวสีคล้ำที่มีดาบอยู่ด้านหลังของเขา ร่วมกับเด็กน้อยอีกคน กับมนุษย์เป็ดน่ะครับ

คริส : อืม...

เฟรด : ผมเข้าใจล่ะ ขอโทษด้วยที่รบกวนคุณนะ

คริส : ......

เฟรด : บ้าจริง! ผมไม่สามารถหาคนนำทางได้ที่นี้แล้วสินะ... ริโก้ รู้สึกว่าพวกเราจะพลาดซะแล้วล่ะ รีบมุ่งหน้าขึ้นเหนือกันดีกว่า!

ริโก้ : ค่ะ ท่าน รับทราบค่ะ! แต่พวกเราจะพักกันสักหน่อยไม่ได้เหรอค่ะ?

เฟรดหันไปทางคริส

เฟรด : พวกเราจะไปกันแล้ว ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับ

ริโก้ : ท่านค่ะ! รอก่อน! ฉันกำลังไปแล้ว! รอฉันก่อน!

คริส : ฉันหวังว่าคุณจะพบสิ่งที่คุณกำลังตามหานะ

คริส : ตลกดีนะ ตอนที่พวกเราออกมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันไม่นึกเลยว่าพวกเราจะได้กลับมาเร็วขนาดนี้

หลุยส์ : ท่านคริส ท่านอยู่ที่นี้ทั้งที่ท่านไม่ใส่ใจวิเนย์ เดล เซกเซย์ งั้นเหรอครับ?

คริส : ใช่แล้ว หลุยส์ บางที เมืองนี้ มันก็น่าอึดอัดนะ

บอรุส : ท่านรู้สึกว่าบนสนามรบเป็นบ้านของท่านงั้นเหรอ? ท่านก็ดูไม่สบายใจในปราสาทบราสที่รอบล้อมไปด้วยนักเลงพวกนั้นนะ

คริส : แน่นอน ถึงแม้แบบนั้นจะเรียกว่า แย่ ก็เถอะนะ

บอรุส : นั่นถือว่าเป็นเทพธิดาแห่งสนามรบของพวกเรา ขอให้พวกเราได้รับพรให้ประสบแต่โชคดีในสนามรบต่อ ๆ ไปด้วยเถิด

คริส : โอ้ บอรุส!

บอรุส : ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ว่าแต่ในสถานการณ์แบบนี้ การเรียกตัวครั้งนี้...

คริส : ใช่ การเรียกตัวครั้งนี้... ฉันรู้ว่าฉันต้องถูกกล่าวหาแน่ ๆ ฉันคงหลีกเลี่ยงการลงโทษไม่ได้

บอรุส : บ้าจริง! สภา รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน?!

คริส : อย่าพูดอะไรนะ บอรุส

คริส : ฉันต้องรออีกแล้วเหรอเนี่ย ทั้งที่พวกเขาเป็นคนเรียกฉันมาแท้ ๆ

คริส จะย้อนนึกถึงอดีตที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านคาราย่า เธอถามใจตัวเองว่า ที่เธอทำไปแบบนั้นเพราะอะไรกันแน่ เพราะความโกรธแค้นงั้นเหรอ หรือเพราะสิ่งที่บอรุส กับคนของเขาอาจจะทำลงไป เธอเริ่มสับสนในจุดยืนของเธอว่า เธอจะเหมาะสมกับการเป็นหัวหน้าอัศวินหรือไม่ แต่สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เธอก็เป็นอัศวินแห่งเซกเซ็น เธอได้ตัดสินใจแล้ว และเธอก็จะเป็นอัศวินแห่งเซกเซ็นต่อไป... สักพัก จะมีคนมาเรียกให้ไปพบกับทางสภาแล้ว ตัดมาที่ห้องสภา

คริส : คุณต้องการให้ฉันรวมพลบุกกลาสแลนด์งั้นเหรอ?

สมาชิกรัฐสภาA : ถูกต้องแล้ว

คริส : แล้วเรื่องยุติการรบกับพวกกลาสแลนด์ล่ะ? ทำไม ต้องให้อัศวินเซกเซ็นออกไปสู้รบกันอีก?

สมาชิกรัฐสภาB : พวกศัตรูต่างหากที่เริ่มฉีกข้อตกลงของเราก่อน ไม่ใช่เหรอไง?

สมาชิกรัฐสภาC : ในสถานการณ์แบบนี้ การเจรจาก็คงต้องเลื่อนออกไปก่อน มันก็เท่านั้นหละ

สมาชิกรัฐสภาD : พวกเราต้องการเวลาเพื่อที่ให้อัศวินเซกเซ็นได้พลังกลับคืนมาหลังจากสูญเสียทั้งหัวหน้ากับรองหัวหน้า ตอนนี้ พวกเรามีคุณเป็นคนนำของเหล่าอัศวินแล้วไงล่ะ ท่านคริส

สมาชิกรัฐสภาB : ผมได้ยินมาว่าคุณได้เผาหมู่บ้านคารายัน หนึ่งในหกเผ่าของกลาสแลนด์ด้วย ถือเป็นการบรรลุเป้าหมาย และต้องได้รับการชมเชยนะ

คริส : มันเป็นตัวเลือกตัวเดียวของฉัน ฉันต้องทำมันเพื่อปกป้องอัศวินของเรา

สมาชิกรัฐสภาC : แบบนั้น ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ถือว่าเป็นชื่อเสียงแก่สตรีสีเงิน ผู้ซึ่งช่วยเหลือกองทัพของเธอจากอันตราย และยังทำลายหมู่บ้านของพวกคนป่าได้อีก เรื่องนี้ จะต้องได้ยินไปทั่ว ไกลถึงอาณาจักรฮาร์โมเนียอันศักดิ์สิทธิ์และดูนานเลยทีเดียว

คริส : ฉันไม่ได้มองหาเกียรติยศที่ได้รับมาจากการกระทำเช่นนี้ การโจมตีหมู่บ้านคารายัน เป็นเพียงความตั้งใจที่จะช่วยชีวิตคนของเราเท่านั้น นั่นไม่ใช่การแสดงถึงความกล้าหาญ

สมาชิกรัฐสภาA : อย่าถ่อมตัวไปเลย พวกเราประเมินค่างานที่คุณทำสำเร็จไว้สูงมากเลยนะ การลุกขึ้นยืนต่อสู้กับพวกคนป่าของคุณ ทำให้ได้รับการยอมรับในชื่อของ "วีรสตรีสีขาว" นี่นา

สมาชิกรัฐสภาB : คุณไม่เห็นสภาพอันแสนจะสับสนวุ่นวายของกลาสแลนด์ตอนนี้งั้นเหรอ ไม่คิดเหรอว่า นี้อาจเป็นโอกาสอันดีของพวกเรา?

คริส : หน้าที่ของพวกเราคือ การปกป้องเซกเซ็น และแผ่นดินของพวกเรา ถ้าสภาหวังจะให้บุกรุกดินแดนอื่นแล้วล่ะก็ ก็จัดคนของคุณออกไปสู้รบเองแล้วกัน

สมาชิกรัฐสภาC : ด้วยกำลังที่อ่อนแอของกองทัพกลาสแลนด์ตอนนี้ คุณก็อยากแน่ใจเรื่องความเข้มแข็งของเซกเซ็นได้ใช่ไหมล่ะ? ฉันจะเพิ่มลงไปให้แล้วกันว่านี้เป็นการตัดสินใจของสภา เธอมีหน้าที่แค่ปฏิบัติตามคำสั่งของพวกเราเท่านั้น

คริส : ......

สมาชิกรัฐสภาA : พวกเราจะคาดหวังว่าคุณจะรีบกลับไปที่ปราสาทบราสทันทีและเริ่มต้นภารกิจของคุณเลยได้ใช่ไหม? หัวหน้า?

คริส : ค่ะ ท่าน

สมาชิกรัฐสภาA : ขอให้ข้าได้ขอบคุณเทพธิดาของพวกเราที่ทำให้พวกเราได้พบกันที่นี้ในวันนี้

คริส : ขอให้ข้าได้ขอบคุณเทพธิดาของพวกเราที่ทำให้พวกเราได้พบกันที่นี้ในวันนี้

เหตุการณ์จะตัดที่หน้าอาคารรัฐสภา พวกบอรุสกับหลุยส์จะรอเราอยู่

บอรุส : คุณหนู การเรียกตัวเป็นยังไงบ้างครับ?

คริส : พวกเขาแต่งตั้งฉันเป็นหัวหน้า ในฐานะที่สามารถเผาหมู่บ้านคารายันได้ และเพื่อเฉลิมฉลองการแต่งตั้งครั้งนี้ พวกเราถูกสั่งให้โจมตีเผ่ากิ้งก่า

หลุยส์ : โอ้... แล้วพวกเราต้องรีบออกไปปราสาทบราสโดยทันทีรึเปล่าครับ?

คริส : นี้มันออกจะสายเกินไป ที่จะเดินทางแล้วล่ะ วันนี้ พวกเราจะนอนที่นี้ และจะออกเดินทางเมื่อรุ่งสาง

บอรุส : ครับ คุณหนู โปรดให้ผมได้พาคุณไปส่งที่บ้านนะ

บอรุส : ราตรีสวัสดิ์นะครับ ท่านคริส จะให้ผมมาเรียกคุณให้ ในตอนเช้าไหมครับ?

คริส : ไม่จำเป็นหรอก แต่ขอบใจนะ บอรุส รักษาตัวเธอให้ดีด้วยล่ะ อย่าดื่มหนักเกินไปนักนะ คืนนี้ และนอนมาก ๆ ด้วย

บอรุส : วางใจได้เลยครับ คุณจะทำตามครับ

ถึงตรงนี้ หากเราทำเหตุการณ์ ส่งเครื่องรางดาว 5 แฉก ใน Hugo Chapter I นั่น จะมีเหตุการณ์ในบ้านของคริสต่อ

พ่อบ้าน : ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ ท่านคริส ผมได้เตรียมน้ำอุ่น ๆ ให้ท่านอาบแล้วล่ะ

คริส : ฉันคิดว่าจะติดต่อกลับมาหาคุณเร็ว ๆ นี้อยู่เหมือนกัน แต่ฉันกลับถูกเรียกตัวกลับมาเร็วกว่าที่คิดนะ

พ่อบ้าน : ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกครับ คุณหนู พวกเราอยู่ที่นี้เพื่อรับใช้ท่านเสมอ เมื่อไรก็ตามที่ท่านต้องการ

คริส : ฟู่! ฉันรู้สึกเหนื่อยเป็นบ้าเลย

พ่อบ้าน : ถ้ามันไม่เป็นการรบกวนเวลามากเกินไป ท่านจะสละเวลาสักนิดได้ไหมครับ?

คริส : แน่นอน มีอะไรงั้นเหรอ?

พ่อบ้าน : คุณหนูคริส

พ่อบ้าน มอบตราดาวห้าแฉกที่ได้รับจากฮิวโก้แก่คริส

คริส : นี้มันคือ...

พ่อบ้าน : ใช่แล้ว คุณหนู นี้เป็นของครอบครัวไลท์เฟลวโล่ว์ และก็...

คริส : นี้มัน! นี้มันเป็นของพ่อของฉัน...

พ่อบ้าน : อย่างที่คุณพูดนั่นหละ คุณหนู...

คริส : คุณไปเจอมันที่ไหนล่ะ?

พ่อบ้าน : เด็กผู้ชายชาวกลาสแลนด์นำมันมาที่นี้ ตอนที่คุณไม่อยู่น่ะ อย่าห่วงไปเลย เขาได้รับรางวัลอย่างงาม สำหรับความพยายามของเขาแล้วล่ะ

คริส : เด็กผู้ชายจากกลาสแลนด์...