The Outlanders ep8

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

ความเดิมตอนที่แล้ว

---

--Shiryu 09:28, 30 ธันวาคม 2008 (ICT)

"มาถึงกันเร็วกว่าที่คิดนะ" อาร์คโซลออกมาต้อนรับวาก้าบอนด์ทั้งสามคนที่มายังปราสาทจักราศีทางตะวันออกสุดของฮาร์โมเนีย

"ข้าตัดห้วงเวลาออกมาเลยมาถึงเร็ว เราไม่มีเวลามากเท่าไหร่หรอก รีบๆลงมาโดนกระทืบซะ" อัลคาเชลพร้อมสู้มาตั้งแต่เกิด เร่งพลังขึ้นไปถึงชั้นไอโอโนสเฟียร์ ทำให้สัญญาณ UBC ล่ม (ข้อแก้ตัวจากทุยวิชั่น)

"การต่อสู้นี้ไม่เรเนอเกดก็วาก้าบอนด์ต้องถูกถอนรากถอนโคนไปข้างหนึ่ง พวกเรามีตัวจริงเหลืออยู่ในปราสาทนี้สี่คน เข้ามาสู้แล้วเอาชนะให้ได้สิ" หลังอาร์คโซลพูดจบ ฉาก stage select ก็กระเด้งขึ้นมาแบบไม่สนใจเนื้อเรื่อง

"งั้นปล่อยข้าจัดการรวดเดียวหมดทุกด่านเลยแล้วกัน เมื่อชนะบอสแต่ละด่านข้าจะได้ความสามารถมันมา~" ชีริวเปลี่ยนอาวุธเป็นหมาเอ๋งบัสเตอร์พร้อมลุยบอสทันที

แปร้ด!! ...แต่โดนแบล็คเรนเหยียบตับแล่บไปซะก่อนได้โชว์ฝีมือ "อา... ข้าช่วยโลกไม่ได้แล้ว ทุกคน ฝากอาเธน่าด้วยนะ...."

"เสียเวลาย่ะ! เราไม่มีเวลาให้แกมาเก็บสแปร์หรอกนะ ต้องรีบกำจัดพวกมันด้วยเวลาน้อยที่สุดแล้วกลับไปสมทบกับโมะซังอีก"

"งั้นแบ่งออกไปสู้กับมัน คนนึงปราบหนึ่งตัว ใครจัดการได้แล้วรีบบุกไปกระทืบดร.ไวลี่อาร์คโซลต่อเลย"

"หึหึหึ.... ก็กะแล้วว่าต้องมามุกนี้ คิดว่าจะเอาชนะพวกเราได้ง่ายๆจริงๆน่ะเรอะ บอกไว้เป็นวิทยาทานก่อนเลยนะ ว่าพวกเราหนึ่งคนพลังเท่าการ์เดี้ยนของเกรทไชรน์หกคนรวมกัน!!" อาร์คโซลขู่

"นอกจากสี่คนหลักที่อยู่ในปราสาทนี้แล้ว ในปราสาทยังมีลูกน้องของข้าอยู่อีกสามล้านคน!!" อาร์คโซลขู่ไปขู่มาฟังเหมือนโม้

"แล้วนอกจากนี้เรายังมีแบ็คเงินหนาที่ได้รับการซัพพอร์ทจากรัฐบาลสหรัฐ หลังจากข้าสามารถ recruit จอร์จบุชเป็นพวกมาได้!!" อาร์คโซลโดนนักข่าวชาวอิรักเอารองเท้าขว้างกบาลทันที ต้องไปหาหมอทายาหม่องยี่สิบกล่อง

...ส่วนพวกวาก้าบอนด์นั้นเข้าไปในปราสาทไม่ได้ฟังอาร์คโซลโม้ตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว...

ชีริวเข้าห้องแรกมาพบบรรยากาศเปลี่ยนไป แล้วเขาก็หลุดออกมาอยู่กลางสวนสนุก

"ภาพลวงตาสินะ สงสัยศัตรูที่ต้องสู้ด้วยจะเป็นนักมายากลเหมือนกัน"

จีนเลิฟเวอร์ โรยตัวลงมาจากเพดานพร้อมเสียงแตรมหรศพประกอบฉาก

"จอมโจรชีริวที่สามารถขโมยได้แม้กระทั่งแสงดาวงั้นรึ? ....ได้คู่ต่อสู้ที่อยากประมือด้วยอยู่พอดี มาพิสูจน์กันเถอะว่าใครกันแน่ที่เป็นนักมายากลของแท้"

ด้านแบล็คเรนเข้าห้องมาเจอสุสาน มีทั้งหลุมศพทั้งโลงวางอยู่เต็มไปหมด มี NPC เซียร่ากับแลนดิสเดินเพ่นพ่าน (ซื้อมาประกอบฉากตัวละ 2000 พ็อช)

"โลกนี้ยังใช้การฝังศพอยู่อีกเหรอ โลกสปีร่าของข้าตายแล้วกลายเป็นแมลงวิญญาณ เป็นพลังงานสะอาดที่สามารถใช้ในเครื่องยนต์ทดแทนน้ำมันดีเซลได้" แบล็คเรนเล่นมุกแป้กหน้าตายแต่เอา FFVII กับ FFX มาปนกัน

จู่ๆฝาโลงที่พิงอยู่กับผนังก็กระเด็นออกมา แต่แบล็คเรนกระโดดหลบได้อย่างไม่มีปัญหา ปอมี่ หนึ่งในสมาชิกเรเนอเกดพุ่งออกมาจากโลง

"ที่ได้ยินมาว่าเรเนอเกดเก็บเนโครแมนเซอร์ไว้ใต้ดินก็คือแกสินะ สายอาชีพนี้มันอยู่ด้านมืดมากเกินไปจนถูกไล่ล้างออกจากระบบ อาร์คโซลเลยพาแกมาซ่อนตัวที่นี่ แต่มายด์กับพิงกี้พลอยถูกฆ่าตายเสียก่อน เลยจำเป็นต้องขุดออกมาใช้"

"รู้ดีนี่นา งั้นก็คงรู้ด้วยสินะว่าเนโครแมนเซอร์น่ากลัวขนาดไหน?" ปอมี่ปลุกซอมบี้จำนวนมากขึ้นมาจากหลุม

"ปลุกศพคืนชีพได้งั้นสิ แต่พวกที่เก่งไม่พอถึงขนาดถูกฆ่าตายได้ไม่มีทางเอาชนะพวกเราได้หรอกนะ"

ส่วนอัลคาเชลเข้ามาพบกับครูเซเดอเรอร์ยืนอยู่กลางห้องกระจกสีที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ครูเซเดอเรอร์ยังคงมีผ้าขาวคาดตาอยู่เหมือนตอนพบกับเขาที่กราสแลนด์

"จะปิดตาสู้กับข้าน่ะ คิดดีแล้วรึ?"

"ดวงตาข้าเป็นทางผ่านของพลังเวทมหาศาล ถ้าเปิดตาออกมันจะทำลายทุกอย่างในรัศมี 3 กม. อย่างแกน่ะ ใช้แค่ความสามารถพื้นฐานของอัลเคมิสต์ก็จัดการได้ไม่ยาก"

"สกิลของข้าสามารถควบคุมกาลเวลาได้อิสระ เก่งเท่ากับดีโอ คิระ เดียโบโร่ และพุซซี่รวมกัน แต่กับคนที่ไม่ยอมใช้พลังเต็มที่ข้าก็จะใช้แค่มือเปล่านี่แหละ อัดแกให้ดิ้น"

หลังจากจบฉากแข่งโม้ทับถมกันแล้วอัลคาเชลก็พุ่งเข้าหาด้วยความเร็วสูงแบบไม่ต้องตัดห้วงเวลาออกแต่อัดไปติดกำแพงเหล็ก

"สุดยอดของอัลเคมิสต์สามารถเล่นแร่แปรธาตุได้อย่างอิสระ อย่างเมื่อกี้ข้าเปลี่ยนอากาศรอบตัวให้กลายเป็นไทเทเนี่ยม"

อัลคาเชลเกร็งพลังขึ้นแล้วอัดกำแพงไทเทเนียมกระจุยไป ทำเอาครูเซเดอเรอร์ตกใจหลุดเก๊ก

"แต่สุดยอดของนักรบสามารถทำลายอะไรก็ได้ ต่อให้แกสร้างกำแพงเพชรขึ้นมาข้าก็ทำลายทิ้งได้ในพริบตา ฮ่าๆๆๆ"

ตูม-!!!

ครูเซเดอเรอร์โดนชกทะลุซี่โครงจบชีวิตลงทันที

"อ้าว หือ? ให้เกริ่นฉากสู้ไว้เฉยๆแล้วตัดฉากออกไปก่อนเหรอ? ทำไมต้องเรื่องมากแบบนั้นกัน เสียเวลา"

งั้นเฉพาะคู่นี้ตัดจบไปเลยแล้วกัน -*-

---

--Shiryu 11:20, 30 ธันวาคม 2008 (ICT)

ตัดฉากออกมาจากการประลองสามคู่นั้น แรทเซลกำลังเดินทางมายังซากมาเธอร์คอร์เพื่อแฮ็คระบบอีกรอบ เร่งเวลาให้จุดจบแห่งห้วงมิติลำดับที่4 ปรากฏตัวออกมา

แต่พวกอีนิกม่าที่เหลือรอดอยู่ก็ปรากฏตัวขึ้น

"แกคือ GM ของโลกนี้สินะ เรากำลังคอยอยู่พอดี ได้ยินว่า GM สามารถปรับค่าพลังอะไรในโลกนี้ได้อย่างอิสระ"

"ก็ใช่ ถ้าเข้าถึงคอร์ของระบบได้ก็เท่ากับเป็นพระเจ้าของโลกนี้ดีๆนี่เอง"

"งั้นเห็นทีจะต้องบังคับให้แกเติมพลังของพวกเราให้สุดยอดซะแล้ว"

อีนิกม่าทยอยออกมาจากซอกภูเขาริมทางมากขึ้นๆ แต่ละคนที่ได้รับการยอมรับให้เข้ากลุ่มผู้เล่นสายเลือดใหม่นี้จะต้องเป็นผู้เล่นระดับสูงที่พลังต่อสู้ร้ายกาจลำดับต้นๆ แล้วอีนิกม่านับสิบก็ล้อมแรทเซลไว้

"ถ้าได้พลังที่มากกว่านี้เราจะได้กลับไปกระทืบไอ้พวกวาก้าบอนด์ล้างแค้นที่มันเก็บพรรคพวกเราแทบเหี้ยนคราวนั้น"

แรทเซลมองกลุ่มสมาชิกซอกหลืบที่คาดหวังอำนาจด้วยสายตาเหยียดหยาม "..............ว....."

"บ่นอะไรของแกฟะ!! รีบๆแกะระบบเข้าไปเพิ่มพลังให้ข้าได้แล้ว!!"

"จะพลังมากแค่ไหน สวะก็เป็นแค่สวะวันยังค่ำ...."

คำพูดของแรทเซลผิดอิมเมจกับ GM แรทเซลที่คนอื่นๆเคยได้ยินมา

"สาดดดด เมิงตายยยยยยยยย!!!"

..............

"อืม เนี่ยเหรอพลังขั้นสุดที่ระบบจะหยิบยื่นให้ได้"

แล้วการต่อสู้ก็จบลงในพริบตา อีนิกม่าทั้งหมดถูกแรทเซลเจี๋ยนนอนตายเกลื่อนทาง ตรงกลางฝูงซากศพแรทเซลยังคงนั่งแกะระบบต่อไป จากการเรียนรู้เรื่องราวต่างๆของโลกนี้ทั้งที่รู้จากระบบ จากคำบอกเล่าของเครอัส และจากประสบการณ์ที่ผ่านมา เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าจะต้องปกป้องมิติห่วยๆแบบนี้ไปทำไม

"พลังที่แม้แต่เราก็หยิบฉวยออกไปได้ง่ายดายขนาดนี้ไม่แปลกหรอกที่จะสร้างสิ่งที่มีกำลังเกินกว่าที่โลกแห่งนี้จะรองรับได้มากมายขนาดนั้น"

"ขั้วอำนาจมหาศาลที่แตกต่างกันก็จะต้องห้ำหั่นกันตามกลไกที่จะทำให้กาลเวลาของโลกนี้ดำเนินไปได้อีก แล้วโลกแห่งนี้ก็จะถึงจุดสิ้นสุดครั้งแล้วครั้งเล่า"

............

"เหล่าคนที่สูญเสียทุกอย่างก็จะต้องจับดาบขึ้นต่อสู้เพราะเชื่อว่าจะปิดฉากเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมด ....ทั้งที่พวกเขาไม่มีวันจะรู้...."

"โลกนี้คือสงคราม เมื่อใดที่สงครามหมดไป โลกแห่งนี้ก็จะแตกสลาย ถ้าซุยโคยูนิเวิร์สไม่มีอยู่ตั้งแต่แรกสุดแล้วมันจะดีกว่านี้หรือเปล่านะ...."

"ฮา"

กาลเวลาถูกเร่งขึ้นจนเห็นพระอาทิตย์เป็นเส้นพาดอยู่บนท้องฟ้า

"แรทเซลเร่งระบบได้แล้วสินะ!" พวกอายะคอยอยู่ที่ตอนใต้ของซากเกรทไชรน์ที่ๆจุดจบแห่งห้วงมิติลำดับ4จะปรากฏตัว

"เริ่มแล้ว!! จุดจบแห่งห้วงมิติลำดับสุดท้ายเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว!"

ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรหากแม้แต่จุดจบฯชิ้นสุดท้ายยังถูกทำลาย ซุยโคยูนิเวิร์สก็จะหายสาบสูญไปชั่วนิรันดร์ พวกเขาจึงต้องปกป้องสิ่งนี้ไว้จากวาก้าบอนด์อย่างสุดความสามารถ

เมดิอุสสรุปลำดับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นให้ฟังกันอีกรอบ "อีกแค่ครึ่งชม. ถ้าเรากำจัดวาก้าบอนด์ได้ก่อน แรทเซลจะหมุนเวลากลับ ให้จุดจบฯกลับไปหลับใหลเหมือนเดิม เราจะสามารถรักษามิตินี้ไว้ได้ หรืออย่างแย่สุด แค่เราถ่วงเวลาครึ่งชม.นี้ไว้ได้ ให้จุดจบฯได้ออกมาทำงาน โลกก็จะถูกรีเซ็ตกลับไป ถึงจะรักษาโลกแห่งนี้ไว้ไม่ได้ แต่ซุยโคยูนิเวิร์สก็ยังคงมีอยู่ในโลกใหม่"

"อืม เป็นเพราะความร่วมมือร่วมใจของพวกเราทั้งหมด ชัยชนะอยู่อีกแค่เอื้อมแล้วนะ ทางเดียวที่วาก้าบอนด์จะชนะก็คือโมกุริต้องกำจัดทั้งพวกเราทั้งหมดและจุดจบฯในเวลาแค่ครึ่งชม. วะฮ่าฮ่า" ซุยโคแอสไลฟ์เตรียมตัวฉลอง เดินไปแคะหมูออมสินซื้อเค้กเซเว่น 27 บาทมาเลี้ยงเพื่อนๆ

โชวอุนวิ่งมารายงานความพร้อม "แย่แล้ว! เรนนี่กับซีกูลด์หายตัวไปไหนก็ไม่รู้!!"

"บาดโซ้บ~!"

ตัดขึ้นไปบนท้องฟ้าเรนนี่พาซีกูลด์นั่งมาบนหลังของฟินิกซ์ บินไปทางตะวันออก

"ไม่น่าเชื่อว่าแป๊บเดียวเธอเรียกอสูรลำดับต้นๆอย่างฟินิกซ์ได้แล้วรึนี่?"

"เพราะเจตจำนงเสรีของซึคาสะบวกกับเลเวลของชั้น" เรนนี่ยืนบนหลังฟินิกซ์อย่างเท่ ทั้งที่อสูรตัวนี้ขี่แล้วร้อนตูด แต่ต้องทนเพื่อความเท่ (ทำไมมันไม่เรียกตัวอื่นฟะ?) "พวกนั้นโบ้ยภาระก้อนใหญ่ให้ท่านอาร์คโซลเพื่อเน้นการจู่โจมโมกุริที่เกรทไชรน์ ยังไงในศึกสุดท้ายชั้นก็อยากสู้เคียงข้างท่านอาร์คโซลมากกว่า ....นายเองก็มีเหตุผลเหมือนกันสินะ"

"ผมเชื่อว่าหกคนนั้นรุมโมกุริยังไงก็ไม่แพ้ ยิ่งมีคุณอายะอยู่ด้วย ....แล้วนี่เป็นศึกสุดท้ายแล้ว ยังไงผมก็อยากกำจัดหมอนั่นด้วยมือตัวเอง"

"เจ้าคนที่ขโมยสกิลของเธอไปใช่ไหมล่ะ?"

"นั่นไม่ใช่แค่เหตุผลเดียวหรอกนะ ยังไงผมก็มีอีกเหตุผลที่ต้องกำจัดชีริวด้วยมือตัวเองให้ได้!"

........

"อืม เรื่องส่วนตัวก็ต้องเอามาคิดตอนวางแผนด้วยสินะ ฮู้หุหุหุหุ...... TvT" อายะนั่งน้ำตาไหลพรากๆ แผนที่แรทเซลกับตัวเองนั่งวางมาสองตอนค่อยๆป่นปี้ลงทีละน้อยๆ

"จะบ่นอะไรเล่า ยังไงพวกเรารุมโมกุริก็ไม่แพ้อยู่แล้วน่า"

"นั่นสิ ตั้งหน้าตั้งตารับมือกันดีกว่า นั่นไง มันมาแล้ว"

อุซโซชี้ให้เห็นคนๆหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงตรงเข้ามายังกลุ่มของอายะ แต่หมอกสีแดงใต้ซากของเกรทไชรน์ทำให้มองไม่ชัดว่าเป็นใคร

"จัดฟอร์เมชั่นไฮยีน่า เตรียมรุมกระทืบโมกุริได้!"

สิ้นเสียงของอายะ พวกอุซโซก็แบ่งเป็นสองกลุ่มอีกที อุซโซ, บิ๊ก, โชอุน และกระเทยแดงอยู่ทัพหน้า ส่วนทัพหลังที่ต้องปกป้องจุดดับฯเป็นงานที่พลาดไม่ได้ เลยยกให้เป็นหน้าที่ของ ซุยโคแอสไลฟ์และอายะ สองคนที่เก่งที่สุดในทีม

"ท่านเมดิ! ฝากปกป้องซึคาสะด้วยนะ ตอนนี้เรนนี่ไม่อยู่ ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอะไรขึ้นมาเธอเป็นคนเดียวที่มีโอกาสพลิกเกมได้"

พอได้ยินอายะบอก เมดิอุสก็เอาซึคาสะมาม้วนๆเก็บไว้ในหม้อหุงข้าว

...และแล้วการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น...

---

--Shiryu 14:59, 30 ธันวาคม 2008 (ICT)

ตัดมาด้านชีริวที่กำลังต่อสู้กับจีนเลิฟเวอร์อย่างดุเดือด

จีนเลิฟเวอร์ขว้างมีดใส่นับไม่ถ้วน

ชีริวใช้สกิล Hawk's Eyes คว้าแอปเปิ้ลมารับมีดได้หมดทุกเล่ม

จีนเลิฟเวอร์เสกสิงโตออกมาโจมตี

ชีริวใช้สกิล Animal Planet เรียกคุณมัตสึโกโร่ออกมากล่อมสิงโต "น่ารักๆๆๆ สัตว์โลกน่ารัก! สัตว์โลกสุดยอด!!"

จีนเลิฟเวอร์เสกตู้มายากลมาครอบชีริวไว้ แล้วเอาดาบเสียบเข้าครบทุกรู

ชีริวใช้สกิล Back Gate ....เดินออกมาทางประตูหลังตู้ที่ไม่ได้ล็อค (มันเป็นสกิลยังไง?)

"หนอย! ไม่ว่าจะโจมตีพลิกแพลงยังไงมันก็รับมือได้ ความสามารถหลากหลายจนคาดไม่ถึงแบบนี้สมแล้วที่ถูกประเมินระดับความอันตรายไว้สูงสุด"

"รู้ตัวก็ดี เรเนอเกดแค่คนเดียวชาตินี้ยังไงก็เอาชนะข้าไม่ได้หรอกนะ"

"ข้าจะทำให้แกถอนคำพูดนั้น"

"!!!"

จีนเลิฟเวอร์ควักกระบองไฟออกมาควงได้สักพักก็หลุดมือ ตกใส่ไฟลุกท่วมตัวเอง

- -"

"หึหึหึ... ดูการโจมตีที่แท้จริงของนักมายากลซะ..."

จีนเลิฟเวอร์ขยายร่างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆกะเผาทั้งห้องทิ้งไปพร้อมกับตัวเอง

"ฮึ่ย!! หลุมมิติดูดไอ้อ้วนนี่ไปทิ้งข้างนอกซะ!"

สกิลของชีริวสร้างหลุมมิติออกมาดูดจีนเลิฟเวอร์ร่างยักษ์ไปทิ้งข้างนอก ก่อนปามีดปักหัวจนจีนเลิฟเวอร์ระเบิดไป

ในจังหวะที่คิดว่าการต่อสู้จบลงไปแล้วนั้น จีนเลิฟเวอร์อีกคนก็โรยตัวจากเพดานเอามีดแทงเข้ากลางหลังชีริวเต็มๆ "อั่ก!!"

"นั่นคือน้องชายฝาแฝดของข้า คนที่ใช้ล็อกอินจีนเลิฟเวอร์จริงๆแล้วมีสองคน!"

แม้จะเป็นลำดับสองของวาก้าบอนด์แต่เมื่อเจอกับการโจมตีเหนือความคาดหมายแล้วชีริวก็ถึงกับทรุด

"ไงล่ะ ไหนบอกว่าเรเนอเกดไม่มีวันเอาชนะแกได้ไง?"

"นั่นสิ งั้นขอถอนคำพูดแล้วกัน"

"เข้าใจอะไรง่ายดีนี่"

"เปล่า ขอถอนคำพูดที่เคยเรียกแกว่านักมายากล ....อย่างแกน่ะ เป็นได้แค่ตัวตลก!"

ชีริวสลายกลายเป็นทรายไป ที่ถูกแทงเป็นเพียงร่างปลอมที่สร้างขึ้นจากทราย นี่คือสกิลดอปเปลแกงเกอร์ (ชิงมาจากเนคลอร์ดที่นอร์ธวินโดว์) จากนั้นวิญญาณก็หลุดจากร่างของจีนเลิฟเวอร์ตัวปลอมที่เพิ่งตายไป แปลงสภาพเป็นอีกาวิญญาณบินมาเกาะข้อมือชีริวตัวจริง

"สกิลนั่นมัน!!"

"สกิลลำดับที่ 98 ที่ชิงมาจาก Bandit King ในมิติปริศนา ....ดีใจซะที่จะได้เห็นพลังระดับที่ใช้ฆ่าพระเจ้ามาแล้ว"

อีกานรกยิงแสงกระสุนวิญญาณออกจากปากเกิดเป็นเส้นลำแสงจำนวนมากมายมหาศาลสว่างครอบทั่วบริเวณ แล้วทุกอย่างในขอบเขตการโจมตีก็ค่อยๆสลายไปราวกับถูกแสงหลอมละลาย

...การต่อสู้จบลงทันที

"วิญญาณราคาถูกๆก็ได้พลังโจมตีแค่นี้แหละ ...อาร์คโซลอยู่ด้านบนสินะ"

ส่วนแบล็คเรนอัดซอมบี้นับสิบร่วงกราวๆ แต่ปอมี่ก็ยังเรียกซอมบี้ออกมาได้เรื่อยๆ"

"ทำไมไม่ใช้สกิลหักล้างสกิลซะทีล่ะ ไม่งั้นเธอไม่มีทางชนะหรอก"

"อย่างแกน่ะ ไม่จำเป็นต้องใช้สกิลหรอก"

"งั้นถ้าเจอซอมบี้แบบนี้ล่ะ?"

ปอมี่เรียกเอาไซเลนท์ อดีตวาก้าบอนด์ที่ตายในสงครามฝนเลือดออกมา

"หา?!! ไซเลนท์!???"

ไซเลนท์พุ่งเข้าเอาพลั่วตบแบล็คเรนกระเด็นไปอย่างเร็ว

"อั่ก! บัดซบจริงๆ พวกแกเอาไซเลนท์ที่ฝังอยู่กลางสนามรบมาไว้ที่นี่เองเหรอ?"

"หึหึหึ... ถึงซอมบี้จะมีความสามารถแค่ 30% ของตอนที่ยังมีชีวิต แต่เธอจะจัดการยัยนี่ลงหรือเปล่า?"

ไซเลนท์พุ่งเข้าโจมตีแบล็คเรนไม่ยั้ง "เลวร้ายที่สุด! มิน่าล่ะอาชีพเนโครแมนเซอร์ถึงถูกแบน! .....ปลดสกิลออกซะ!"

แบล็คเรนใช้ Skill Break ปลดสกิลทุกชนิดในขอบเขตพลังของตนเองออก เหมือนตอนที่ทำลายสกิลของอุซโซในการสอบ GM

"ถ้าทำลายความสามารถของเนโครแมนเซอร์ทิ้งซอมบี้ก็จะหยุดเคลื่อนไหว...."

แต่พูดยังไม่ทันจบ ไซเลนท์ก็ยิงนุ้คใส่แบล็คเรนจนดำเป็นตับยาโนทัย

"อ้าว เฮ้ยๆ ทำไมยังขยับได้อยู่อีกล่ะ? ซอมบี้ไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยสกิลของยัยนั่นหรอกเหรอ?"

พอมองสังเกตดูดีๆก็เห็นเอ็นจำนวนมากกำลังชักใยไซเลนท์อยู่

"ใครบอกว่ามันเป็นสกิลกันล่ะ เรเนเกดทุกคนจะมีอาชีพมากกว่าหนึ่งชนิด อาชีพที่แท้จริงของข้าคือนักเชิดหุ่น และไซเลนท์ตัวนี้คือหุ่นกระบอกที่ข้าสร้างขึ้นมาเอง ฮ่าๆๆๆ"

"อ้อ .....แบบนี้เองเหรอ?"

จู่ๆบรรยากาศก็เปลี่ยนไป

"นั่นไม่ใช่ไซเลนท์จริงๆสินะ และแกก็ไม่ได้เป็นเนโครแมนเซอร์ด้วย"

"อ้าว ชิบหายแล้วสิคะ ^^....."

ฉัวะ!! แบล็คเรนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเกินสายตามนุษย์จะมองทัน อัดปอมี่พร้อมทั้งหุ่นทุกตัวในห้องกระจุยเป็นชิ้น

"แต่ตอนแรกเราบอกไว้ว่าจะไม่ใช้สกิลนี่นะ สุดท้ายก็เผลอใช้จนได้ งั้นให้เธอชนะไปก็แล้วกัน อ้าว ตายแล้วหรอกเหรอ? งั้นก็ช่างเถอะ"

แล้วการต่อสู้ก็จบไปอีกคู่หนึ่ง....

---

--Shiryu 16:31, 30 ธันวาคม 2008 (ICT)

ณ ยอดสุดของปราสาทจักราศีอันรกร้าง อาร์คโซลนั่งรออยู่บนบัลลังก์ศิลากลางห้องโถงไร้ผู้คน

"คิดว่าวาก้าบอนด์มากันแค่สามคนซะอีก แกก็มากับเขาด้วยเรอะเนี่ย?"

เยอร์โน่เดินออกมาจากมุมมืด "พระราชาผู้โดดเดี่ยวถูกลูกน้องทอดทิ้งไปหมดแล้วครับ เรามาตามเสด็จท่านไปยมโลก"

"ทอดทิ้งเรอะ? ถ้าต่อสู้ในปราสาทจักราศีพวกแกไม่มีทางเอาชนะเรเนอเกดได้หรอก"

หลังอาร์คโซลพูดจบก็มีคนเข้ามาถึงห้องโถงอีกคนหนึ่ง "เรียบร้อยแล้วสินะ ครูเซเดอเรอร์"

"จัดการอัลคาเชลเรียบร้อยครับ ท่านอาร์คโซล"

"!!!" เยอร์โน่ประหลาดใจเพราะไม่คิดว่าระดับอัลคาเชลจะแพ้

แล้วปอมี่กับจีนเลิฟเวอร์ก็ตามมาสมทบ

"ถึงจะเอาชนะนักเชิดหุ่นอย่างข้าไม่ได้แต่แบล็คเรนก็ร้ายกาจสมคำร่ำลือ ข้าจะเอามันเป็นหุ่นเชิดตัวใหม่"

"ข้าก็ไม่คิดว่าจะเป็นเกียรติได้กำจัดจอมโจรชีริวเองกับมือ หมอนั่นสร้างความสั่นสะเทือนให้มิตินับร้อยมาหลายปี แต่สุดท้ายก็เอาชนะข้าไม่ได้"

"นี่อะไรกันเนี่ย? วาก้าบอนด์ทั้งสามคนแพ้หมดเลยเรอะ?!!"

อาร์คโซลลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำหน้าเย้ยหยัน "ฮึฮึฮึ... ถ้าไม่คิดว่าจะชนะจะท้าพวกแกมาสู้ที่นี่ทำไม ก่อนตายพิงกี้พลอยได้ใช้สกิลเทพพยากรณ์แกะความสามารถของพวกแกทั้งหมดส่งมาให้พวกเรา แล้วเราก็ประเมินแล้วว่านักรบที่นี่เก่งกาจพอที่จะเอาชนะพวกแกได้แน่นอน"

"นี่มัน... แย่ละสิ!!"

"เอ้า ฆ่าตัวตายซะเยอร์โน่เอ๋ย เท่านี้ก็จะเหลือแค่โมกุริคนเดียว" อาร์คโซลโยนมีดให้เยอร์โน่

"สิ้นหวังแล้ว!! หมดทางชนะแล้ว!! .............หมายถึงพวกแกน่ะนะ"

"?"

อาร์คโซลทำหน้าประหลาดใจ

แล้วปอมี่, จีนเลิฟเวอร์ และครูเซเดอเรอร์ก็เปลี่ยนร่างเป็นแบล็คเรน, ชีริว และอัลคาเชล

"เฮ้ยๆๆ ...อย่าบอกนะว่า....."

"ทางขึ้นมาด้านบนสุดต้องใช้แสกนดวงตา พวกของแกเองเท่านั้นที่จะขึ้นมาได้" แบล็คเรนอธิบาย

"แกวางแผนว่าหากการต่อสู้ด้านล่างพวกแกเป็นฝ่ายแพ้ก็จะระเบิดฐานด้านล่างทิ้ง แล้วส่วนบนก็จะหลุดเป็นยานอวกาศบินหนีไปยังโลกอื่น" อัลคาเชลเสริม

"พวกเราเลยปลอมตัวเป็นเรเนอเกดที่เรากำจัดไปแล้ว และผ่านแสกนดวงตาขึ้นมาข้างบน เข้าประชิดตัวแกที่ไม่ทันเอะใจได้" ชีริวต่อ

"น่าขำนักที่ตัดสินว่าจะชนะพวกเราได้จากตัวเลข stat ที่แกะมา ...ไม่เข้าใจอีกเหรอว่าทำไมโมะซังที่เลเวลแค่ 6 ถึงได้เป็นที่หวาดกลัวไปทั่วทั้ง wire world" เยอร์โน่ด่า ตอนนี้บรรยากาศมาคุ เหมือนจะมีคนโดนรุมกระทืบดับอนาถ

"เดี๋ยวๆๆ!! พวกแกกรูกันมารุมสี่คนแบบนี้ไม่เอาเปรียบกันไปหน่อยเรอะ?!" อาร์คโซลลนหยิบดาบออกมาสะเปะสะปะ เก่งขนาดไหนโดนวาก้าบอนด์รุมอย่างนี้ก็คงไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ลูกหลานเอาไปลอยน้ำ

"รุมเหรอ? พวกเรารุมซะที่ไหนกัน ...วาก้าบอนด์มาที่นี่แค่คนเดียวตั้งแต่แรกแล้วนะครับ ^^"

"เห?"

แล้วทั้งหมดก็คืนร่างเป็นชีริว

"นี่คือ Duplication สกิลลำดับที่ 100 ที่ชิงจากรีเซ่ในสงครามเอาท์แลนด์ ช่างเป็นสุดยอดสกิลสมกับที่ข้าหมายตาไปช่วงชิงมาจริงๆ ข้าแยกออกมาสี่ร่าง แล้วแต่ละร่างก็ปลอมตัวเป็นวาก้าบอนด์คนอื่นๆด้วยสกิล Master Thief ที่สามารถจำลองได้ทั้งความสามารถ, อุปนิสัย หรือแม้แต่ความทรงจำ แต่ข้าก้อปปี้สกิลที่มีพลังมากกว่าสกิลของตัวเองไม่ได้ เพราะงั้นอัลคาเชลตัวปลอมถึงได้ไม่ใช้สกิลควบคุมกาลเวลาไงล่ะ"

"ม...หมายควาย..ว่า...."

"ทั้งเยอร์โน่, แบล็คเรน และอัลคาเชลที่สู้กับเรเนอเกดนั้นเป็นแค่ร่างแยกของข้า ตัวจริงกำลังเดินทางไปที่เกรทชไรน์เพื่อกำจัดจุดจบแห่งห้วงมิติลำดับสุดท้าย คนที่เดินทางมายังปราสาทจักราศีนั้นมีเพียงข้าคนเดียว"

"เฮ้ย!!!!!!!!!!"

อาร์คโซลตาถลนออกจากเบ้า (แบบนี้ >> )

พวกเขาลืมคำนึงถึงความสามารถที่หลากหลาย, สุดยอดการวางแผน และทีมเวิร์คที่ไม่มีใครทัดเทียมของวาก้าบอนด์ ตอนนี้แผนการณ์ที่ฝั่งซุยโคยูนิเวิร์สวางไว้ถูกทำลายป่นปี้ไปแล้ว

ตัดมาทางด้านพวกอุซโซที่เตรียมพร้อมรับมือโมกุริอยู่ ...อุซโซเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ

"นี่มัน ...ไม่ใช่โมกุริ...."

"อะไรนะ?"

"อัลคาเชล!!! ไอ้คนที่กำลังพุ่งมาทางนี้ไม่ใช่โมกุริ! มันคืออัลคาเชล ลำดับสามของวาก้าบอนด์!!!"

เมื่อเข้ามาในระยะโจมตี อัลคาเชลก็เริ่มใช้สกิลเปิดประตูเวลา...

"มันทำอะไรของมัน?"

"นี่มันมีอะไรผิดปกตินะ...."

บิ๊กชี้ให้คนอื่นๆมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เห็นพระอาทิตย์เคลื่อนตัวจากทิศตะวันตกไปยังทิศตะวันออก

"มันย้อนเวลา!!! อัลคาเชลมันกำลังหมุนเวลากลับเพื่อต่อต้านการเร่งเวลาของแรทเซล!!!"

วาก้าบอนด์เห็นความผิดปกติของห้วงเวลาที่แรทเซลเร่งไว้ จึงรีบรุกมาด้านนี้สุดความสามารถ และอัลคาเชลได้ใช้ความสามารถตัดเวลาออกทำให้มาถึงเร็วกว่าเพื่อน ด้านซุยโคแอสไลฟ์ที่อยู่วงนอกเห็นอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ก็ไม่สามารถเข้ามาช่วยได้เพราะอัลคาเชลครอบห้วงมิติเวลาเอาไว้ในรัศมี 1 กม.รอบตัวเอง

"พวกที่อยู่ด้านนอกเข้ามาช่วยพวกแกไม่ได้หรอก ข้ายืดห้วงเวลาออก กว่าพวกมันจะเข้ามาช่วยแกได้ก็คงกินเวลาหลายวัน ฮ่าๆๆๆ เตรียมตัวตายกลางฮาร์โมเนียได้แล้ว! พวกซุยโคยูนิเวิร์สทุกคนจะต้องสูญสิ้นไปพร้อมมิตินี้!!!"

---

--Shiryu 20:42, 4 มกราคม 2009 (ICT)

แล้วการต่อสู้สุดโหดก็เริ่มต้นขึ้น ศึกสุดท้ายอย่างแท้จริงไม่ได้เกิดขึ้นที่ปราสาทจักราศี แต่เกิดที่ใจกลางฮาร์โมเนีย เยื้องมาทางใต้ของซากปรักหักพังของเกรทไชรน์ ที่ๆจุดจบแห่งห้วงมิติลำดับที่ 4 กำลังจะปรากฏตัว

บิ๊ก, อุซโซ, โชวอุน และกระเทยแดง แยกตัวกันไปคนละทางทันที เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าใหญ่

"เคลื่อนไหวสอดคล้องกันแบบไม่ต้องนัดหมาย สมเป็นผู้เล่นระดับหัวแถวจริงๆ ไม่ยืนรอให้อัดร่วงรายตัวง่ายๆเลยสินะ"

อัลคาเชลหยุดเวลาแล้วพุ่งเข้าไปหาโชวอุน แต่เมื่อเข้าใกล้ก็พบว่าโชวอุนสร้างวงล้อไฟล้อมตัวเองไว้ก่อนแล้ว ด้วยสกิล Auto Ignition ที่จุดไฟได้แบบไร้เงื่อนไขแม้แต่ในอวกาศ

"จุดศูนย์กลางพลังงานคือตัวของมัน ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งร้อน แบบนี้ต่อให้หยุดเวลาก็เข้าไปทำอะไรมันไม่ได้สินะ"

ขณะคิดอยู่ครู่หนึ่งเวลาที่หยุดไว้ก็หมดลง บิ๊กเคลื่อนเข้ามาด้านหลังฟาดพหุศาสตราวินาศใส่ทันที แต่อัลคาเชลก็หายตัวไปโผล่ด้านหลังของบิ๊กอีกที

"ตัดเวลาออกงั้นรึ!!"

อัลคาเชลเตรียมโจมตีใส่ แต่บิ๊กก็หายตัวไปโผล่ด้านหลังของอัลคาเชลอีกหน

"ความเร็วของไอ้หมอนี่!! นี่มันสุดยอดของระดับนักรบแล้วนะนี่!!"

อัลคาเชลตัดเวลาแล้วไปโผล่ด้านหลังบิ๊กอีกรอบ แต่ก็หลุดเข้ามาในระยะจู่โจมของอุซโซที่เล็งเวทวงแหวนไว้ ซัดเข้าหาจุดตาย แต่อัลคาเชลหลบได้อย่างหวุดหวิด

"แฮ่ก แฮ่ก"

จังหวะที่อัลคาเชลลงมาหอบ กระเทยแดงก็เปิดขนหน้าแข้งให้ดู

อัลคาเชลอ้วกแตกอ้วกแตน -*-

"อ่าฮ้า~ ความสามารถของนักเต้นทำให้มันติดสภาวะมึนงงแล้ว รุมมันต่อเลยฮ้า หนุ่มๆหล่อๆทุกคน"

(ทุกคนเชื่อว่าอัลคาเชลอ้วกแตกเพราะอย่างอื่น ไม่ใช่ความสามารถนักเต้น)

บรึ้ม!!!!

อัลคาเชลระเบิดพลังออกมาพัดทั้งสี่คนกระจายไปคนละทาง

"เฮ้ย!"

"อ้าก!"

"แอร๋ย!!" (เสียงกระเทยร้อง)

อัลคาเชลยกเสาต้นหนึ่งขึ้นมาเหวี่ยงอัดโชวอุนด้วยความเร็วหลายมัค แบบที่กงล้อไฟไม่สามารถป้องกันอะไรได้ โชวอุนกระเด็นไปกระแทกกับเสาใต้ซากเกรทไชรน์บาดเจ็บสาหัส

"อูย.... แค่พลังพื้นฐานของมันก็ร้ายกาจสุดๆแล้ว!! ไหนจะต้องรับมือกับความสามารถควบคุมเวลาอีก นี่เรามีโอกาสชนะจริงๆน่ะเรอะ?!"

"ไม่จริงว่ะ ตายซะ!"

อัลคาเชลแบกซากห้องที่ทลายออกมาจากเกรทไชรน์เก่ามาทับโชวอุนกลับบ้านเก่าทันที

อุซโซไม่ปล่อยให้การตายของเพื่อนต้องสูญเปล่า รีบกระโดดชาร์จพลังเพื่อโจมตีจากมุมสูง แต่อัลคาเชลที่เห็นเข้าก็พุ่งไปหาอุซโซ ขณะง้างหมัดเตรียมอัดกระแทกด้วยพลังมหาศาลบิ๊กก็เหาะมาปัดหมัดทิ้งได้เฉียดฉิว "ฮึ!"

อัลคาเชลตามด้วยหมัดซ้ายต่อเนื่องทันที บิ๊กยกดาบขึ้นมาป้อง แต่พลังโจมตีของอัลคาเชลรุนแรงเกินไป ทำเอาดาบของบิ๊กหักกระจุย บิ๊กถูกซัดลอยกระแทกพื้นเกิดเป็นหลุมอุกาบาต

เคราะห์ดีที่กระเทยแดงรองอยู่ก้นหลุมพอดี ช่วยลดความเสียหายได้มากมาย

"เป็นอะไรหรือเปล่า กระเทยแดง?"

"ยังเป็นกระเทยอยู่ค่า~ ยังเป็นกระเทยอยู่~"

ฉึก!! จู่ๆ ดาบปริศนาก็ลอยมาปักหัวกระเทยแดงนอนจมกองเลือดไป ทางกรมพิสูจน์หลักฐานเชื่อว่าไม่ใช่ฝีมืออัลคาเชล

"เอ้า! เหลืออีกแค่สองคน เล่นไอ้คนที่ดาบหักไปแล้วก่อนละกัน"

อัลคาเชลอัดคลื่นอากาศรุนแรงด้วยพลังข้อมือของตัวเองเกิดเป็นลมพายุซัดเข้าใส่บิ๊ก แต่บิ๊กก็เดินฝ่ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน "อย่าเอาฉันไปรวมกับไอ้สองคนที่ม่องไปนั่นนะเว้ย!" สักพักบิ๊กก็หายไปจากหน้าจอ

"?!"

บิ๊กปล่อยตัวเองเข้าไปในลมหมุน แล้วใช้สกิลเดินอากาศทิ้งตัวเองลงมากลางหัวอัลคาเชลพอดี อัลคาเชลอัดหมัดสวนขึ้นไปปะทะกันอย่างรุนแรง มีไฟฟ้าปะทุทั่วพื้นที่เหมือนพลังคลื่นเต่าของโกคูปะทะกับไฟนอลแฟลชของเบจิต้า แต่พลังของบิ๊กที่ไม่มีอาวุธไม่มีทางสู้กำปั้นเหล็กของอัลคาเชลได้

"ฮึ่ย!!"

"หึ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์!"

............

"อัลคาเชล!!!!!!!!!!!!!!!!"

อุซโซซัดพลังลูกเท่าสนามฟุตบอลใส่อัลคาเชลที่กำลังสะท้านพลังกับบิ๊กอยู่ อัลคาเชลยกมือขึ้นมาข้างหนึ่งปัดลูกพลังขนาดมหึมาทิ้งไปได้อย่างง่ายดาย "เฮ้ย!! บัดซบ! ไอ้สมาชิกสาบสูญตัวนี้มันใครฟะ?! ทำไมมันเก่งขนาดนี้!!"

อัลคาเชลเหวี่ยงบิ๊กเข้ามากระแทกกับอุซโซกระเด็นไปพร้อมกัน ก่อนเร่งสปีดเหาะตามมาพร้อมหน่วงเวลารอบตัว ตอนนี้ทุกอย่างเป็นเหมือนภาพสโลวโมชั่นต่อหน้าเขา

"ถ้าหยุดเวลาไปเลยพวกแกก็คงตายไม่รู้ตัว แต่แบบนี้พวกแกจะได้ลิ้มรสความตายที่เข้ามาหาช้าๆแต่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้"

อัลคาเชลอัดสุดแรงทะลุร่างบิ๊กและอุซโซไปพร้อมๆกัน "อ๊าก!!!!"

ทั้งคู่กระเด็นไปถูกฝังอยู่ใต้ซากเกรทไชรน์ อัลคาเชลหันหลังกลับไปเตรียมจัดการอายะและซุยโคแอสไลฟ์ต่อทันที

แต่ลูกพลังก็พุ่งออกมาจากซากปรักหักพังเข้าหาอัลคาเชล "หึ!" ลูกพลังหยุดอยู่กลางอากาศเพราะอัลคาเชลหยุดเวลาไว้ก่อน เมื่อหันกลับไปก็พบอุซโซที่ใช้สัมผัสเทพ+เนตรแห่งความตายทำลายซากปรักหักพังที่ทับตัวเขาอยู่ หลุดออกมาได้

"ยังไม่ตายอีกเรอะ? แกชื่ออะไร?"

"สเตฟานซี ค็อกโดเรียที่แปด ....ซะเมื่อไหร่กันเล่า! อุซโซโว้ย!! จำชื่อของคนที่จะไล่กระทืบพวกแกให้เหี้ยนก๊วนไว้ดีๆนะ"

"อยากเป็นฮีโร่จะต้องแบกรับความฝันที่ไม่เจียมแท้ไว้งั้นสิ ....เสียใจด้วยนะ แกไม่อาจปกป้องอะไรได้หรอก"

อัลคาเชลก้าวออกมากวักมือท้าอุซโซสู้แบบตัวต่อตัว ตอนนี้เขาเร่งพลังออกมาเต็มที่ราวกับจะสามารถถล่มฟ้าทลายปฐพีได้ด้วยมือเปล่า

"ข้าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!"

"งั้นข้าก็จะขอปกป้องทุกสิ่งทุกอย่าง"

คำประกาศศึกของทั้งสองคนราวกับเสียงของดาบแห่งท้องฟ้าและโล่แห่งผืนแผ่นดิน แล้วทั้งคู่ก็เข้าสู่การต่อสู้ที่ยาวนานชั่วนิรันดร์ เช่นเดียวกับมังกรและพยัคฆ์ที่ขึ้นไปสู้รบกันบนสวรรค์

...แต่อุซโซเหนื่อย เลยลงมานั่งพักกินน้ำเก๊กฮวย (ขยันทำลายบรรยากาศสุดๆ)

"สาด! สั่งเก๊กฮวยทำไมมันเอาน้ำเชื่อมสาคูมาเสิร์พฟะ!!"

โพละ! อัลคาเชลตามลงมาตบกบาลแล้วชวนไปสู้กันต่อ

---