Hugo 3

จ่าโจ : ที่นี่ดูไม่เหมือนปราสาทเท่าไรเลยนะ ออกจะดูรื่นรมย์

ลิลลี่ : ก็คงเพราะมีอะไรหลาย ๆ อย่างมาผสมกันอยู่ที่นี่ล่ะมั้ง ก็เหมือนพวกซุปอะไรประมาณนั้นไง!

จ่าโจ : มาลองดูกันดีกว่า ว่าพวกเราจะได้เจอกับเจ้าของปราสาทหรือเปล่า ไม่งั้นล่ะก็ พวกเราก็จะต้องคิดหาแผนใหม่กัน

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ข้าเชื่อว่าข้าอธิบายชัดเจนแล้วนะ แกจะต้องไม่สร้างปัญหาให้พ่อของแกมากไปกว่านี้อีกแล้ว

โธมัส : สร้างปัญหาให้เขางั้นเหรอ? แต่ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเลยนะ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : สิ่งที่แกกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เขาแย่พออยู่แล้ว พวกเราไม่สามารถมาสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับเรื่องยืนยันทรัพย์สิน ในอดีตได้หรอกนะ ตอนนี้ มันเป็นของเซกเซ็นแล้ว!

เซบาสเตียน : แต่พวกเราก็ให้คุณดูหลักฐานที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนี่นา ที่บอกว่า ดินแดนแห่งนี้เปิดรับทุกคน แม้แต่คนที่ไม่ใช่เซกเซ็นก็ตาม

สมาชิกสภาเซกเซ็น : แผ่นหนังนั้นน่ะ ไม่มีค่าแม้แต่ฝุ่นที่เกาะอยู่ด้วยซ้ำ รีบ ๆ จัดข้าวของและเตรียมตัวย้ายออกซะ เมื่อถึงเวลาที่ข้ากลับมาอีกนะ!

โธมัส : แต่ว่า ท่านครับ...

แล้วสมาชิกสภาเซกเซ็นคนนั้น จะเดินกลับไป และมาเจอกับพวกฮิวโก้ที่อยู่ตรงนั้นพอดี

สมาชิกสภาเซกเซ็น : หือม์? เจ้าเด็กป่าเถื่อนกลาสแลนด์... ข้านึกไม่ออกหรอกนะว่าทำไมแกถึงได้มาอยู่ที่นี่ แต่ช่างเถอะ ข้าไม่อยากจะสนใจอยู่แล้ว

(แล้วแกจะพูดทำไมวะ?)

ฮิวโก้ : แกว่ายังไงนะ?!

แล้วฮิวโก้จะเดินเข้าไปเตรียมตัวหาเรื่องกับสมาชิกสภา แต่อัศวินที่มากับสมาชิกสภาเข้ามาขวางไว้

ทหาร : แกบ่นอะไรของแก? พวกกลาสแลนด์อย่างพวกแก ไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะ อืม แกดูคุ้น ๆ นะ...

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ไปกันได้แล้ว

ทหาร : ครับท่าน

แล้วพวกสมาชิกสภา ก็จะเดินออกไป

ฮิวโก้ : เจ้าพวกหมวกเหล็กน่ารังเกียจ

เซบาสเตียน : สวัสดีนะครับ แขกทุกท่าน น่าเสียดายที่เนื่องจากมีการนัดครั้งอื่น ๆ ของพวกเรารออยู่ ผมต้องขอให้พวกท่านกลับมาใหม่ในชั่วโมงถัดไปนะครับ

เซซิล : เจ้าพวกถุงละโมบ! ถ้าพวกแกกลับมาล่ะก็ สิ่งที่พวกแกจะได้ไปอย่างเดียว ก็คือ อาวุธของฉันที่ปักกลางหลังพวกแก!

จ่าโจ : จิตวิญญาณแรงกล้าดีนี่ เจ้าหนู

แล้วเซซิลจะหันมาคุยพวกฮิวโก้

เซซิล : เจ้าหนู? ใคร ฉันเหรอ?

จ่าโจ : มีใครที่ไหนอีกเล่า แล้วชุดของเธอ... เธอกำลังจะไปแสดงงานวัดหรือไง?

(มันน่าจับมาทำเป็ดพะโล้จริง ๆ)

เซซิล : ไม่ใช่แล้ว! สิ่งที่พวกท่านเห็นอยู่นี่คือเครื่องแบบมาตรฐานของกองทหารประจำปราสาทนะ

ฮิวโก้ : เยี่ยมไปเลย! ที่หมู่บ้านของผม พวกเขาก็ให้เด็กผู้หญิงเป็นทหารยามเหมือนกัน ผมมาจากคาราย่านะ

เซซิล : ฉันชอบชื่อตำแหน่งจริง ๆ ของฉันนะคะ โปรดเรียกว่า ผู้บังคับบัญชากองทหารประจำปราสาทเถอะนะคะ แล้วพวกท่านทั้งหมดเดินทางมาที่นี่จากกลาสแลนด์งั้นเหรอคะ?

ลิลลี่ : จากกลาสแลนด์มาที่นี่ ก็ใช่นะ แต่ฉันไม่ใช่ชาวกลาสแลนด์หรอกนะ

เซซิล : พวกท่านมาเพื่อพบกับท่านโธมัสหรือเปล่าคะ?

จ่าโจ : เขาเป็นคนสั่งการในปราสาทนี้งั้นเหรอ?

เซซิล : ใช่แล้ว แน่นอนที่สุดเลยค่ะ ฉันจะไปบอกเขาเรื่องผู้มาเยือนรายใหม่ของเขาเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ

แล้วเซซิลก็จะวิ่งออกไป โดยที่แม้แต่จ่าโจก็ยังห้ามไม่ทัน

จ่าโจ : เดี๋ยวก่อนสิ!

ริ๊ด : เธอเป็นผู้บังคับบัญชากองทหารประจำปราสาทจริงงั้นเหรอ?

ซามุส : อะไร ๆ มันก็เกิดขึ้นได้

เซซิล : ในที่สุด พวกตัวแทนจากกลาสแลนด์ที่จะเข้ามาค้าขายก็มากัน! ถึงตอนนี้แล้ว แผนก็ถือว่าได้ผลแล้วนะคะ

โธมัส : ผมไม่นึกไม่ฝันเลยนะว่าพวกทางคาราย่าจะส่งคนมาค้าขายกันที่นี่

เซซิล : แล้วพวกเขาจะมาที่นี่กันทำไมล่ะค่ะ? นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้นนะ หลังจากนี้ ทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามที่ท่านหวังไว้แน่นอนค่ะ

โธมัส : ไม่รู้สินะ... ตอนนี้ พวกเขาอยู่ที่ไหนล่ะ? เธอพาพวกเขาเข้ามาด้วยหรือเปล่า?

เซซิล : อ่า คือว่า...

โธมัส : เซซิล! เธอเอามารยาทไปไว้ที่ไหนเนี่ย? แขกไม่ควรถูกทิ้งให้รออยู่ที่ประตูนะ!

เซซิล : ขอโทษด้วยค่ะ! ฉันจะไปตามพวกเขามาให้เดี๋ยวนี้

แล้วพวกฮิวโก้จะเดินเข้ามา

จ่าโจ : ตัวแทนเข้ามาค้าขายงั้นเหรอ? พวกเธอกำลังหมายถึงพวกเราหรือเปล่า?

เซซิล : โอ้! ท่านโธมัสค่ะ คนพวกนี้หละคะ ที่ฉันกำลังพูดถึง

แล้วโธมัสจะเดินเข้ามาคุยกับพวกฮิวโก้

โธมัส : ยินดีต้อนรับนะครับ ผมชื่อว่า โธมัส เจ้าของปราสาทหลังนี้ บางที พวกเราน่าจะเข้าไปคุยกันด้านใน จะสะดวกกว่านะครับ

ฮิวโก้ : ผม คือ ฮิวโก้ แห่งเผ่าคาราย่าครับ

แล้วฉากจะตัดไป พวกเราจะเข้ามาคุยกันในห้องของตัวปราสาท

โธมัส : เชิญครับ ทางนี้ อาจจะสกปรกสักหน่อย อย่าใส่ใจเลยนะครับ

จ่าโจ : มันแย่กว่านั้นอีกนะ

โธมัส : เอาเถอะครับ ว่าแต่ร้านค้าแบบไหนที่เผ่าคาราย่าสนใจจะเปิดในที่แห่งนี้งั้นเหรอครับ?

ฮิวโก้ : ร้านค้างั้นเหรอ?

โธมัส : พวกคุณมาเพื่อคุยกันเรื่องการเปิดร้านที่ปราสาท ใช่ไหมล่ะครับ?

ฮิวโก้ : ?

โธมัส : เซซิล ผมคิดว่าเธอบอกว่าพวกเขาเป็นตัวแทนที่จะเข้ามาค้าขายนะ

เซซิล : ฉันพูด เออ... พวกเขาบอกว่าพวกเขามาจากคาราย่า ฉันก็เลยนึกว่า...

โธมัส : ไม่นะ...

ลิลลี่ : ใครก็ได้ ช่วยเข้าประเด็นทีได้ไหม?

โธมัส : ผมต้องขออภัยด้วยจริง ๆ นะครับ อย่างที่พวกท่านเห็น ผมกำลังมองหาคนที่มาจากที่ใดก็ตาม ที่จะเข้ามาเปิดร้านที่นี่ ทั้งหมดเป็นแผนของผมเพื่อที่จะรักษาปราสาทเอาไว้ ผมกำลังโฆษณาออกไปว่าสถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลางของการค้าขายเสรี พวกคุณไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้บ้างเหรอครับ?

ฮิวโก้ : ไม่ใช่ผมแน่ล่ะ

ลิลลี่ : ไม่เคยเลยสักกะหน

โธมัส : ผมต้องขอโทษจริง ๆ สำหรับความเข้าใจผิดกันในครั้งนี้ ล้มเหลวอีกแล้วสิเรา...

เซซิล : ท่านโธมัส อย่าพึ่งยอมแพ้นะคะ คุณพึ่งจะเริ่มต้นเองนะ

โธมัส : ขอบใจนะ เซซิล

จ่าโจ : พวกเราจะคุยกันเรื่องเหตุผลที่พวกเรามาที่นี่กันได้หรือยัง?

โธมัส : ครับ ได้เลยครับ ว่ามาเลย

ฮิวโก้ : พวกเรากำลังตรวจสอบเรื่องที่มาของเฟลมแชมเปี้ยนอยู่น่ะ พวกเรามา ก็เพราะมีข่าวลือว่ากลุ่มไฟร์บริงเกอร์ของเขา ได้หลบซ่อนตัวอยู่ในปราสาทแห่งนี้

เซบาสเตียน : ไม่นะ! ข่าวลือน่ารังเกียจอะไรกันเนี่ย! เจ้าพวกไฟร์บริงเกอร์นั่นน่ะ เป็นพวกโสโครกของกลาสแลนด์นะ! ถ้าทางสภาเซกเซ็นพบว่าพวกเราให้ที่พักพวกมันที่นี่ล่ะก็ ผมล่ะ คิดจนตัวสั่นเลยว่า พวกนั้นจะทำอะไร... ข่าวลือแผ่ออกไปแค่ไหนแล้วครับ?

ลิลลี่ : เห็นได้ชัดเลยล่ะว่ามันแผ่ออกไปเร็วเสียยิ่งกว่าความคิดของคุณที่จะตามหาคนขายของน่ะ

เซบาสเตียน : เรื่องมันชักจะยุ่งกันไปใหญ่แล้วนะเนี่ย! ผมเตือนท่านแล้วนะ ท่านโธมัส ท่านเพียงแค่ไม่เห็นปัญหาเท่านั้น ยกเลิกการค้าขายเสรีไร้สาระนี้เถอะครับ ความสำเร็จดูท่าจะไม่เป็นไม่ได้เสียแล้วล่ะ

โธมัส : ขอโทษด้วยนะครับ แต่พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับผู้ติดตามเฟลมแชมเปี้ยนอะไรนี้ ผมยืนยันได้เลยว่าไม่มีไฟร์บริงเกอร์หลบซ่อนอยู่ที่นี่ แต่ผมหวังว่าพวกคุณจะอยู่และพักเหนื่อยกันสักหน่อย พวกท่านคงเดินทางมาไกล และใครก็ตามที่เข้ามาเยี่ยมชมที่นี่ก็ควรจะได้รับการต้อนรับด้วย

เซบาสเตียน : แต่ท่านโธมัส แล้วเรื่องภาพลักษณ์ของเราล่ะ? แม้แต่ในกลาสแลนด์เอง เผ่าคาราย่าก็เป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องเผ่าของนักรบนะ

โธมัส : เซบาสเตียน พวกเขาเป็นแขกของพวกเรานะ ผมต้องการให้คุณช่วยดูแลพวกเขาให้มาก ๆ

เซบาสเตียน : ตามที่ท่านปรารถนาครับ

แล้วฉากจะตัดไปที่โรงแรม

เซบาสเตียน : นี่เป็นโต๊ะสำหรับรับจ่ายเงินค่าโรงแรม เมื่อพวกคุณอยากที่จะพัก ขอให้บอกผม และผมจะพาท่านไปที่ห้องของพวกท่านนะ

ซามุส : นี่เรียกว่าโรงแรมงั้นเหรอเนี่ย?

เซบาสเตียน : ใช่แล้ว พวกเราใช้ห้องในปราสาทบางห้องสำหรับเป็นโรงแรม ท่านโธมัสได้สั่งเอาไว้ให้พวกท่านพักได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ แต่บางที พวกท่านอยากจะรู้นะ ค่าห้องจริง ๆ ก็ตกท่านละ 50 potch เอง

ลิลลี่ : สิ้นหวังแล้ว สิ้นหวังกับเจ้าพวกนี้แล้ว...

จ่าโจ : การไต่สวนของพวกเราก็จบลงได้อย่างสันติล่ะนะ แต่ก็จบแบบไม่มีอะไรคืบหน้าเหมือนเดิม ๆ

ฮิวโก้ : อรุณสวัสดิ์ครับ จ่า หลับสบายไหมครับ?

จ่าโจ : ก็ส่วนมากล่ะนะ... จนกระทั่งมีเสียงเอะอะโวยวายกันข้างนอกนั่นน่ะ

แล้วพวกลิลลี่ ก็จะเดินตามเข้ามาในห้องอาหาร

ลิลลี่ : ..... แล้วพวกแกจะต้องปลุกฉันทำไมกันล่ะเนี่ย?

ริ๊ด : แต่ ข้างนอกนั่น มีอะไรเกิดขึ้นอยู่นะครับ

ลิลลี่ : ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย จนกระทั่งพวกแกมารบกวนการนอนฝันหวานของฉันน่ะ... อ่ะ พวกเธอก็ตื่นแล้วงั้นเหรอ? มีเสียงอะไรข้างนอกนั่นหรือเปล่า?

จ่าโจ : มีแต่เธอเท่านั้นล่ะ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ลิลลี่ : พวกนายจะให้ฉันไปหลับต่อก็ได้นะ

โธมัส : นี่มันหมายความยังไงกันเนี่ย?

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ก็อย่างที่ข้าบอกแกไปครั้งก่อนไง เซกเซ็นจะจัดการเรื่องที่เห็นว่าสมควรต้องจัดการ

โธมัส : แล้วทำไมจะต้องมาล้อมปราสาทเอาไว้ด้วย? พวกเราไม่สนับสนุนความรุนแรงนะ

แล้วพวกฮิวโก้จะเดินเข้ามา เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

จ่าโจ : ดูท่าจะมีเรื่องกันจริง ๆ แล้วซิ

ฮิวโก้ : คราวนี้ อะไรกันอีกล่ะ?

แล้วสมาชิกสภาจะมองมาทางฮิวโก้

สมาชิกสภา : นั่นไงล่ะ! นั่นหละ ตัวปัญหา

แล้วโธมัสจะหันไปมองทางฮิวโก้ ก่อนกลับมาคุยกับสมาชิกสภาเซกเซ็นต่อ

โธมัส : ว่าไงนะ?

แล้วทหารคนหนึ่งจะเดินออกมาบอกเหตุผล

ทหาร : เจ้าเด็กนั่นเป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่าคาราย่า เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้หลบหนีออกมาจากวิเนย์ เดล เซกเซ็น พวกเรารับรองว่าต้องเป็นเขาแน่ ๆ! อีกทั้งเรายังมีหมายศาลอย่างเป็นทางการจากเซกเซ็นเพื่อการจับกุมคุมตัวเขาด้วย

ฮิวโก้ : ว่าไงนะ?! จับกุมผมงั้นเหรอ?!

โธมัส : พวกคุณมากันตั้งไกลเพียงเพื่อมาดูหมิ่นแขกของผมงั้นเหรอครับ?

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ฮึ่ม คิดให้ดี ๆ ก่อนที่แกจะตัดสินใจว่าจะให้ที่หลบภัยต่อศัตรูของเซกเซ็นนะ

โธมัส : นี่มันเช้าอะไรกันเนี่ย

แล้วฉากจะตัดไป โดยพวกฮิวโก้จะมาปรึกษากันที่ลานกว้าง

ฮิวโก้ : พวกเราจะออกไปได้อย่างไรกันล่ะ?

จ่าโจ : ที่นี่ ถูกล้อมไปด้วยเจ้าพวกหมวกเหล็กหมดแล้ว คราวนี้ ข้าไม่คิดว่าพวกเราจะสามารถหนีออกไปได้นะ

ลิลลี่ : พวกนายจะมายอมแพ้กับเรื่องหมายศาลตามล่าหัวของพวกนายได้ยังไงกันเล่า? พวกนั้นคงจะคิดว่าพวกนายไปลักพาตัวกริฟฟอนของเซกเซ็นมาน่ะสิ!

จ่าโจ : ประกาศจับแบบนั้น ไม่เห็นจะต้องให้ความสนใจมากขนาดนี้เลย

เซบาสเตียน : นี่คือเหตุผลไงล่ะว่าทำไม ผมบอกแล้ว...

พิกโคโร่ : แกพูดมาตั้งหลายเรื่องแล้ว ตอนนี้ ตาข้าพูดบ้าง จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราล่ะ?

เซบาสเตียน : พวกเราไม่ได้ยินเรื่องความต้องการที่จะเข้ามาช่วยธุรกิจของพวกนายเองสักนิด เรื่องแบบนี้ ไม่ต้องสงสัยเลย

เซซิล : ไม่นะ! ท่านโธมัสทำงานหนักมากเพื่อทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นมาได้ เขาจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!

จวน : รีบ ๆ ตัดสินใจเข้าเถอะ ข้าหิวแล้ว

โธมัส : ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะหาทางแก้ปัญหาที่ดีที่สุดสำหรับทุก ๆ คนนะ

จวน : ดูนั่นสิ พวกชาวกลาสแลนด์นี่นา ทำไมไม่ลองถามพวกนั้นดูล่ะว่าพวกนั้นอยากจะทำอะไร?

แล้วพวกฮิวโก้จะเดินเข้ามาร่วมวงประชุมด้วย

จ่าโจ : การประชุมกันครั้งนี้ มีจุดประสงค์อะไรงั้นเรอะ?

เซบาสเตียน : ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ แต่พวกท่านพอจะช่วยออกไปจากที่นี่ และไปที่สภาเซกเซ็นได้ไหมครับ? ขอบคุณ

(โอ้โห ลูบหลังแล้วตบหัวชัด ๆ ปกติ มีแต่ตบหัว แล้วลูบหลังนะเนี่ย)

โธมัส : เซบาสเตียน! ทิ้งความคิดนั่นไปเลยนะ! ต้องขอโทษแทนพ่อบ้านของผมด้วย โปรดพักให้สบายใจเถอะครับ พวกท่านไม่จำเป็นที่จะต้องทำอะไรทั้งสิ้นนะครับ

ฮิวโก้ : พวกเราคงสร้างปัญหาให้พวกคุณมากสินะ

จวน : ช่างสังเกตดีนิ...

เซบาสเตียน : ถ้าพวกท่านนึกภาพเกี่ยวกับสภาพโดยรวมของพวกเราออกล่ะก็ พวกท่านก็ควรน่าจะตระหนักว่าท่านจำเป็นที่จะต้องออกไปจากปราสาทหลังนี้นะครับ

โธมัส : เซบาสเตียน! ผมต้องขอโทษอย่างสุดซึ้งจริง ๆ สำหรับการกล่าวเช่นนั้นนะครับ

จ่าโจ : พวกนายพอจะช่วยเล่าเรื่องพื้นเพให้เราฟังหน่อยได้ไหม?

โธมัส : อย่างที่ผมเล่าไปเมื่อวานน่ะครับ ผมกำลังพยายามที่จะสร้างศูนย์กลางของการค้าขายเสรี แต่พวกสภาเซกเซ็น ดูจะไม่ชอบความคิดนี้น่ะครับ

เซซิล : ท่านโธมัสที่น่าสงสาร ปกติแล้ว คนจะเลือกความคิดที่ยอดเยี่ยมของเขาเสมอนะคะ

พิกโคโร่ : จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราล่ะ?

โธมัส : โปรดเข้าใจด้วยเถอะครับ สิทธิ์เป็นของพวกเราที่จะเป็นพ่อค้าได้ที่นี่ ผมเพียงแค่พยายามที่จะขยายสิทธิ์นั้น เพื่อที่จะทำเขตการค้าเสรี แต่พ่อของผม หรือจะเรียกว่าสภาเซกเซ็น ไม่ยินยอมเรื่องนี้

เซบาสเตียน : ดังนั้น พวกท่านสามารถช่วยรักษาความเป็นอยู่ของพวกเราได้ โดยการออกไปซะเถอะนะครับ...

โธมัส : เงียบไปเลยนะ!

เซบาสเตียน : มีหนทางอื่นอีกงั้นเหรอครับ?

โธมัส : ......

อัศวินเซกเซ็น : พวกเราได้รับรายงานมาว่ามีผู้ร้ายหลบหนีแล้วมาซ่อนตัวอยู่ที่ปราสาทหลังนี้ ห้ามคนเข้าออกแต่นี้ไปโดยเด็ดขาด กลับเข้าไปด้านในซะ

ฮิวโก้ : ผมนี่หละ คนที่พวกแกต้องการ

อัศวินเซกเซ็น : พูดจริงงั้นเหรอ? เด็กอย่างแกเนี่ยนะ เป็นที่ต้องการตัวของพวกเซกเซ็น? รออยู่ตรงนี้นะ

แล้วฉากจะตัดไป ทางเซกเซ็นจะนำคนมาตรวจดูว่าฮิวโก้เป็นคนที่พวกเขากำลังตามหาอยู่หรือเปล่า

สมาชิกสภาเซกเซ็น : แกเป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่าคาราย่าจริง ๆ งั้นเหรอ?

ฮิวโก้ : ใช่แล้ว ผมคิดว่าพวกแกต้องการจะจับผมนะ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ....... ดูให้ดี ๆ สิ

ทหาร : ครับ ท่าน

แล้วทหารจะเข้ามาดูเราใกล้ ๆ

ทหาร : เออ ไม่ใช่เขาครับ ท่าน ไม่ใช่ หน้า แบบนี้ครับ ท่าน

ฮิวโก้ : ห๊า? แกกำลังพูดเรื่องอะไรเนี่ย?

สมาชิกสภา : ข้าไม่สนเรื่องที่แกพยายามแสดงตัวเป็นอาชญากรแทนหรอกนะ ให้เจ้านี่อยู่ในปราสาทต่อไป

อัศวินเซกเซ็น : ครับ ท่าน!

แล้วพวกสมาชิกสภา ก็จะเดินออกไปอีก

ฮิวโก้ : พวกแกพูดว่ายังไงนะ? เดี๋ยวก่อนสิ!

มาร์ธา : ฉันรับมันต่อไปอีกไม่ไหวแล้วนะ! ยอดขายจะเพิ่มขึ้นได้แน่หรือเปล่า? ฉันจะอดตายอยู่แล้วนะ!

จวน : ยอดขายของเธอ ก็ไม่เห็นจะเคยทำให้เธอพอใจได้เลยนะ ป้า! กำไรของเธอ มันมากซะยิ่งกว่าพออีกนะ

มาร์ธา : คำสบประมาทของเอ็ง ก็ไม่ทำให้เอ็งถูกรางวัลได้เหมือนกันล่ะวะ

เซบาสเตียน : พวกเราจะทำยังไงกันดี? ข้าวของ ๆ พวกเราที่มีก็คงช่วยได้ไม่นาน พวกเราจะกินแกลบกันอยู่แล้วนะ! และหากพวกนั้นเริ่มโจมตีอีก...

โธมัส : .....

เซซิล : อย่าได้หดหู่ไปเลยค่ะ ฉันจะปกป้องพวกเราทุกคนเอง! ฉันจะแสดงให้พวกคุณเห็นว่าผู้บังคับบัญชากองทหารประจำปราสาทเก่งกาจเพียงใด

พิกโคโร่ : กองทหารที่ไหนกันเล่า? เธอเป็นทหารยามคนเดียวของที่นี่นะ!

แล้วฮิวโก้ จะเดินเข้ามา

ฮิวโก้ : ท่านโธมัสครับ?

โธมัส : หือม์ ครับ มีอะไรงั้นเหรอครับ?

ฮิวโก้ : พวกเราพึ่งจะกลับมาจากที่ไปคุยกับพวกเซกเซ็นน่ะ

โธมัส : จริงเหรอครับ? พวกเซกเซ็นข้างนอกนั่นอ่ะนะ?

ฮิวโก้ : ใช่แล้ว

โธมัส : แต่ทำไมต้องเสี่ยงชีวิตของตัวคุณเองขนาดนั้นล่ะครับ! ผมสัญญาแล้วนะว่าพวกเราจะไม่บังคับให้พวกคุณออกไป คุณ...เออ คือว่า คุณคิดเรื่องที่พวกเขาพูดกันงั้นเหรอครับ?

ลิลลี่ : พวกนั้นส่งพวกเรากลับมาน่ะซิ! ไม่ใช่พวกเราหรอกนะ ที่เจ้าพวกนั่นต้องการ

แล้วจู่ ๆ ก็มีชายคนหนึ่งพูดแทรกขึ้นมา

ซีซาร์ : ถ้าพวกนั้นเอาตัวพวกคุณไป พวกนั้นก็จะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมายุ่งวุ่นวายที่นี่ เพื่อที่จะจับกุมพวกคุณและสอดแนมพวกเราอีก พวกนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมใช้ได้นะเนี่ย

โธมัส : ใครน่ะ...คุณคือใคร?

ซีซาร์ : นี่มันเรื่องบ้าอะไรที่จะต้องมาติดแหง่กอยู่ในสถานที่แบบนี้ด้วยนะ ผมน่ะไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ

แอปเปิ้ล : ซีซาร์! ทำไมเธอถึงได้ชอบพูดจาแบบนั้นอยู่เรื่อยเลยนะ? จะทำตัวให้สุภาพกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอไงกันนะ?

ซีซาร์ : ล่ายเลย ๆ แอป

แอปเปิ้ล : แอปเปิ้ลย่ะ

ซีซาร์ : ผมคิดว่าผมรู้แล้วล่ะว่าเธอชื่ออะไร

แล้วซีซาร์จะเข้ามาคุยกับโธมัส

ซีซาร์ : ผมชื่อว่า ซีซาร์ ตกลงนะ? เอาเป็นว่าตกลงแล้วกัน ผมสืบสายเลือดมาจากพวกนักยุทธศาสตร์และกำลังฝึกฝนอยู่ ถ้าไง ลองฟังคำแนะนำผมดูสิ ต้องมีใครสักคนที่พาพวกเราออกไป คนที่ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่าผมจะต้องการก็เถอะ...

แล้วฉากจะตัดไป โดยพวกเราจะลงลึกถึงประเด็นเนื้อหากัน

ซีซาร์ : สิ่งที่พวกคุณกำลังจะบอกก็คือ พวกคุณไม่ต้องการที่จะยกพวกคารายันให้เจ้าพวกนั้นไป เช่นเดียวกับที่พวกคุณไม่ต้องการที่จะยกปราสาทหลังนี้ให้เช่นกัน แต่พวกคุณก็ไม่ได้เตรียมพร้อมที่จะสู้เอาไว้ ถูกต้องไหม?

โธมัส : เออ ไม่เลย พวกเราไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย

ซีซาร์ : ถ้างั้น ก็ง่าย สิ่งที่พวกเราจะทำ ก็คือ ให้พวกนั้นออกไปให้ได้ เมื่อพวกนั้นไปแล้ว พวกเซกเซ็นก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะถอนทัพออกไป

เซบาสเตียน : ฟังดูสับสนเล็กน้อยนะ พวกเราจะต้องไปยุ่งด้วยขนาดนั้นเลยเหรอ?

ซีซาร์ : ยุ่งอะไรกัน? แม่เหล็กขึ้นสนิมพวกนั้นเป็นเพียงแค่ทหารชายแดนกลุ่มเล็ก ๆ เท่านั้น ภายใต้คำสั่งของสมาชิกสภาเซกเซ็นกับทหารยามอีกนิดหน่อย นั่นไม่ใช่กองกำลังที่ใหญ่โตอะไรหรอก พวกนั้นแค่มาปิดล้อมปราสาทเพื่อทำให้คุณกลัวไปงั้นหละ ผมรู้ว่าในไม่ช้า หรืออีกไม่นาน กองกำลังหลักจริง ๆ คงจะมาถึง แต่ก่อนหน้านั้น พวกเราจะต้องส่งเพื่อนที่ถูกตามล่าของพวกเราไปให้ถึงกลาสแลนด์เสียก่อน พวกนั้นจะได้ไม่มีเรื่องให้แสร้งทำเป็นว่าต้งอยู่ที่นี่อีกต่อไป

โธมัส : ตกลง! ฟังจากที่คุณพูด ก็น่าจะง่ายนะ

ซีซาร์ : เอาล่ะ สิ่งที่พวกเราจะต้องทำกันตอนนี้นะ มารวมกันทางนี้ แล้วก็พวกนายนะ พวกอาชญากร...

ฮิวโก้ : พวกเราเหรอ?

ซีซาร์ : จะใครซะอีกเล่า! ไปเตรียมตัวสำหรับการหลบหนีซะสิ ในระหว่างนี้ ผมจะอธิบายแผนให้ทุก ๆ คนฟังก่อน

แล้วฉากจะตัดไป แล้วจ่าโจจะบ่นเล็ก ๆ น้อย ๆ

จ่าโจ : พวกเราต้องหนีกันอีกแล้วสินะ...

ฮิวโก้ : พวกเราพร้อมแล้ว

ซีซาร์ : ถ้างั้น พวกนายก็น่าจะไปพักเอาแรงสักหน่อยนะ พวกเรายังมีอะไรที่ต้องทำกันอีก

จ่าโจ : เอางั้นก็ได้ พวกเราจะไปที่โรงแรม และไม่ยุ่งเรื่องของนายอีก

ทุก ๆ คนจะเดินออกไป เว้นแต่ฮิวโก้ที่เหมือนจะกำลังคิดบางอย่างอยู่

จ่าโจ : ฮิวโก้...?

ฮิวโก้ : บอกผมหน่อยสิ ท่านโธมัสมีความเกี่ยวดองกับเจ้าพวกหมวกเหล็กเซกเซ็นงั้นใช่ไหม? แล้วทำไม เขาถึงได้มาปกป้องพวกเราจากเจ้าพวกนั้นด้วยล่ะ?

ซีซาร์ : ทำไมนายไม่ไปถามด้วยตัวเองล่ะ

ฮิวโก้ : ผมถามแน่

ฮิวโก้ : แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ?

ซีซาร์ : พวกเราตัดสินใจที่จะทำทางหนีให้พวกนายพรุ่งนี้ตอนเช้า พวกนั้นออกไปจัดการแล้ว คงงานรัดตัวน่าดูเลยล่ะ ก็ต้องออกไปทำงานทันทีที่รู้ว่าต้องทำอะไรนี่นะ

ฮิวโก้ : นายเป็นใครกันแน่?

ซีซาร์ : ผมก็เป็นแค่นักเดินทางผู้โชคร้าย ที่บังเอิญผ่านมาเจอปราสาทหลังโง่ ๆ นี้ ทั้ง ๆ ที่มีงานสำคัญกว่าที่จะต้องใส่ใจ

จ่าโจ : ขอโทษที่พวกเราทำให้นายช้าลงนะ...

จ่าโจ ทำท่าประชดประชัน

แอปเปิ้ล : ฉันขอโทษด้วยนะ เขาเป็นพวกประเภทพูดจาแบบนี้มาตั้งแต่ฉันจำความได้แล้วล่ะ

ลิลลี่ : เขาน่าจะไปอบรมมารยาทหน่อยนะ

ซามุส : (ใครบางคนแถวนี้ก็ด้วยนะ)

เซบาสเตียน : โอ้ พวกท่านกลับมากันแล้ว ห้องพักของพวกท่านได้ถูกจัดเตรียมไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมเอง ยังเหลือเรื่องที่ต้องทำอีกหน่อย รีบเข้านอนนะครับ พรุ่งนี้ จะได้มีแรงเต็มที่กัน

ลิลลี่ : พวกเราเข้ามาเจอเรื่องอะไรกันเนี่ย

ริ๊ด : เรื่องที่ว่ากลุ่มไฟร์บริงเกอร์อยู่ที่นี่ ก็เป็นแค่ข่าวลือสินะ

ซามุส : ผมเองก็ไม่เคยเชื่อเรื่องนั้นอยู่แล้วล่ะ...

จ่าโจ : ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ความจริง ก็คือ พวกเราไม่สามารถสืบอะไรได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว พวกเราจะต้องไปตามน้ำกับแผนการหลบหนี

ฮิวโก้ : ก็ยุติธรรมดี

ลิลลี่ : ฉันฟังมาพอแล้ว ฉันจะไปนอนล่ะ

จ่าโจ : อย่านอนตื่นสายล่ะ!

ลิลลี่ : รู้แล้วน่า

แล้วลิลลี่จะเดินออกไป

จ่าโจ : ชักสงสัยแล้วสิ

ลิลลี่ : ฉันได้ยินนะยะ!

จ่าโจ : หูดีได้อีกแฮะ เอาเถอะ ฮิวโก้ พวกเราก็รีบเข้านอนกันเถอะ

ฮิวโก้ : ตกลง...

แล้วฉากจะตัดไปที่ห้องของโธมัส

โธมัส : นี่มัน น่าจะใช้การได้นะ...

แล้วฮิวโก้จะเดินเข้ามา โธมัสจะหันไปทักทาย

โธมัส : ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ? นอนไม่หลับเหรอ? ถ้าขาดเหลืออะไรล่ะก็ บอกเซบาสเตียนนะครับ เขาจะช่วยจัดหาให้คุณเอง

ฮิวโก้ : ท่านโธมัสครับ ทำไมท่านถึงได้ช่วยพวกเราเอาไว้จากเจ้าพวกหมวกเหล็กล่ะครับ?

โธมัส : ว่าไงนะครับ?

ฮิวโก้ : ผมไม่เข้าใจเลย... ท่านมีความเกี่ยวพันกับเจ้าพวกหมวกเหล็กแท้ ๆ ส่วนพวกผมก็เป็นแค่ชาวกลาสแลนด์

โธมัส : พวกหมวกเหล็กงั้นเหรอ? คุณคงหมายถึงอัศวินสินะ? จะว่าไปแล้ว ผมก็ถือว่ามีความเกี่ยวดองกับทางฝั่งเซกเซ็นมากกว่าล่ะนะ จากฝั่งพ่อของผม สิ่งที่คุณไม่รู้ ก็คือว่าแม่ของผมมาจากเอ้าท์แลนด์ ที่อยู่ทางเหนือ ผมอยู่ที่นั่นมาเป็นเวลายาวนานมาก ผมเลยไม่ค่อยรู้สึกว่าเป็นเซกเซ็นเท่าไรน่ะ

ฮิวโก้ : นี่คือเหตุผลว่าทำไม...

โธมัส : ไม่หรอก นี่ไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงหรอกครับ

ฮิวโก้ : ?

โธมัส : มันเป็นเพราะว่า ผมต้องการให้ปราสาทหลังนี้ เป็นสถานที่ ๆ ไม่ว่าใครก็ตาม ที่มาจากที่ไหนก็ตาม สามารถเข้ามาอยู่และไปได้อย่างเสรีน่ะครับ

ฮิวโก้ : ท่านต้องการทำให้พวกเซกเซ็นเป็นพันธมิตรของท่านงั้นเหรอครับ?

โธมัส : ผมไม่ได้ปรารถนาให้พวกเขาเป็นศัตรูเลย ผมแค่คิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่พวกเราควรจะเรียนรู้ซึ่งกันและกัน และปฎิบัติต่อกันอย่างเท่าเทียมน่ะครับ

ฮิวโก้ : .....ผม....ทำไม่ได้หรอก พวกนั้นฆ่าลูลู่ ผมต้อง...ทำในสิ่งที่ผมรู้สึกว่ามันถูกต้อง

โธมัส : เข้าใจล่ะ ลูลู่คงเป็นเพื่อนรักของคุณงั้นสินะ?

ฮิวโก้ : เขาเป็นครับ

แล้วโธมัสจะนิ่งไปครู่นึง ก่อนที่จะพูดประโยคถัดไป

โธมัส : แม่ของผมเองก็ถูกฆ่าเหมือนกันนะ โดยพวกกลุ่มโจรจากลาสแลนด์

ฮิวโก้ : จากกลาสแลนด์งั้นเหรอ?

โธมัส : นี่มันก็สายมากแล้วนะ ฮิวโก้ รีบไปพักผ่อนเถอะนะ

ฮิวโก้ : แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ ท่านโธมัส

แล้วฉากจะตัดมาที่ตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น ที่พวกเราจะหลบหนีกัน โดยจ่าโจจะมาเจอฮิวโก้เป็นคนแรก

จ่าโจ : อยู่นี่เอง ทุกอย่างพร้อมมะ?

ฮิวโก้ : อืม พร้อม

แล้วสักพัก จะมีเสียงดังมาจากข้างบน...เหมือนลิลลี่จะยังไม่ตื่นนะ

ริ๊ด : คุณหนูครับ! เช้าแล้วครับ!

ลิลลี่ : ใครบอก...ให้พวกเรา...ตื่นแต่เช้า...แบบนี้?

ซามุส : (ทำไม พวกเราจะต้องมาเตือนเธอด้วยเนี่ย?)

จ่าโจ : ......