Flame Champion 5

เซบาสเตียน : ยินดีต้อนรับกลับครับ! ท่านคงจะเหนื่อยสินะ

แล้วฉากจะตัดไป โดยที่เซบาสเตียนจะพาเรามาอยู่ที่ห้อง

เซบาสเตียน : ท่านจะพักผ่อนสักหน่อยไหมล่ะครับ?

ฮิวโก้ : ผมเหนื่อยนะ!

เซบาสเตียน : ถ้างั้น โปรดพักเสียนะครับ ผมจะไปเตรียมน้ำร้อน ๆ มาให้ท่านนะ

แล้วเซบาสเตียนจะวิ่งออกไป แล้วฉากจะตัดมายังที่ คริสตัลวัลเลย์ ที่ ๆ แนชมารายงานสถานการณ์ให้ซาซาไร สังฆราชแห่งฮาร์โมเนียได้ทราบถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ซาซาไร : ถ้างั้น ก็เป็นอย่างที่คาดเอาไว้จริง ๆ ความตั้งใจของหมอนั่นคือ...

แนช : ใช่แล้วครับ คน ๆ นั้น กำลังออกตามหารูนธาตุทั้งห้าเพื่อตัวของเขาเอง หาใช่เพื่อประโยชน์ของฮาร์โมเนีย แล้วดูเหมือนว่าพวกเขาก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดที่เผ่ากิ้งก่าและคาราย่าด้วย ซึ่งเกิดก่อนที่พวกเราจะพยายามเคลื่อนกำลังของพวกเราเสียอีก

ซาซาไร : พวกเราควรจะรีบดำเนินการโดยด่วนแล้ว อะไร? ใครอยู่ตรงนั่น?

แล้วฉากจะซูมไปที่ลุคที่กำลังแอบซุ่มอยู่หลังเสาตนหนึ่ง ก่อนที่ลุคจะเดินออกมา

ลุค : ใช้เวลาตั้งนานเลยนะ กว่าจะสังเกตเห็นข้าน่ะ ท่านก็น่าจะระวังตัวให้มากกว่านี้นะ

แนช : นายคือ...ของสังฆราชซาซาไร

ซาซาไร : 15 ปีแล้วสินะ

ลุค : ถูกต้อง พี่ชายของข้า และดูท่าว่าท่านก็ใช้เวลา 15 ปีที่ผ่านไปโดยไร้ค่าจริง ๆ เลยนะ

แนช : ผมสั่งให้ทุก ๆ คนออกไปจากห้องนี้แล้วนี่นา นายตั้งใจจะขัดขืนกฎของที่แห่งนี้งั้นเหรอ?

ลุค : ข้าไม่กังวลเรื่องแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว ซาซาไร มอบรูนดินที่แท้จริงให้ข้าซะ ข้าคิดเอาไว้ว่าข้าจะตามมาเอาในตอนท้าย แต่แผนของผมมันกลับตาลปัตรเสียแล้ว

ซาซาไร : ว่าไงนะ? นายคิดว่านายเป็นใครกัน?

ลุค : ท่านอยากจะรู้งั้นเหรอว่าผมคิดว่าผมเป็นใครกัน? อ้อ ใช่ ผมจะบอกให้ว่าพวกเราเป็นใครกันแน่ ทั้งคุณแล้วก็ผม

แล้วฉากจะตัดไป...แล้วจะกลับมาที่ปราสาทบูเดฮัค

ฮิวโก้ : นี่มันอะไรกัน?

เซซิล : โอ้ ท่านฮิวโก้! ตอนที่เขามาถึง ก็ล้มลงอยู่ตรงนี้น่ะค่ะ

ฟรานซ์ : ผมมา...เพราะได้ยินมาว่าเฟลมแชมเปี้ยนอยู่ที่นี่ ได้โปรด...ขอผมพบเขาได้ไหม?

ฮิวโก้ : เฟลมแชมเปี้ยนงั้นเหรอ?

แล้วฟรานซ์จะล้มลงไป

เซซิล : คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?

ฮิวโก้ : พาเขาเข้าไปข้างใน

เซบาสเตียน : ขอโทษนะครับ มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอครับ?

แล้วโธมัสและเซบาสเตียนจะวิ่งเข้ามา

ฮิวโก้ : เขามีเรื่องบางอย่างที่ต้องทำที่นี่ แต่เขาก็ล้มก่อนที่ผมจะได้ทราบเขาล่ะนะ พวกเราจะสอบถามเมื่อเขาฟื้นแล้วกัน

โธมัส : ครับๆ ได้เลย ทางนี้เลยครับ

แล้วฉากจะตัดไป ที่ห้องประชุมของพวกเรา

ลูเซีย : เธอจะบอกว่าเขามาที่นี่โดยขี่หลังเจ้าแมลงยักษ์มาเนี่ยนะ? จะเป็นไปได้ยังไงกัน?

เกดโด้ : เขาคือผู้ฝึกแมลงจากเลอบีค เมืองที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกลาสแลนด์ แต่ตอนนี้ตกอยู่ในการครอบครองของฮาร์โมเนีย

คริส : ต้องมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลที่ฮาร์โมเนีย ที่ทำให้เขาถ่อมาถึงที่นี่แน่ ๆ

แอปเปิ้ล : พวกเรายังไม่ได้รายงานใด ๆ เลย แต่ก็มีข่าวลือที่แพร่กระจายอยู่นะ...

ฮิวโก้ : ข่าวลือแบบไหนกัน?

ซาโลเม่ : คาดว่า มีหนึ่งในสังฆราชคนนึง หายตัวไป

ซีซาร์ : ......

แล้วเซซิลจะพาฟรานซ์เดินเข้ามา

ลูเซีย : นั่นใช่เขาเหรือเปล่า?

เซซิล : นี่คือ ฟรานซ์ จากเลอบีค เขาขอเข้าพบท่านฮิวโก้ค่ะ

ฟรานซ์ : ผมชื่อว่า ฟรานซ์ หัวหน้ากลุ่มผู้เลี้ยงแมลงแห่งเลอบีค ผมเดินทางมาที่นี่ก็เพราะผมได้ยินมาว่าเฟลมแชมเปี้ยนได้ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง ผมขอเข้าพบเขาหน่อย ได้ไหมครับ?

ฮิวโก้ : ผมมีนามว่า ฮิวโก้ แห่งเผ่าคาราย่า ผมคือผู้สืบทอดรูนของเฟลมแชมเปี้ยน

ฟรานซ์ : ท่านคือเฟลมแชมเปี้ยนงั้นเหรอ? ผมคิดว่าผมได้เผชิญหน้ากับท่านที่หมู่บ้านจิชาสินะ

แล้วฟรานซ์จะก้มคุกเข่าขอร้องฮิวโก้

ฟรานซ์ : ช่างน่าละอายนักที่ต้องขอร้องท่าน... โปรดช่วยเลอบีคด้วย

แอปเปิ้ล : เกิดอะไรขึ้นที่เลอบีคกันล่ะ?

ฟรานซ์ : ผู้คนในเลอบีค ต่างก็ทำงานกันอย่างหนักเพื่อกองกำลังฮาร์โมเนีย ด้วยความคิดที่ว่าอาจเป็นจุดที่นำมาสู่อิสรภาพของพวกเรา พวกฮาร์โมเนียปฏิบัติต่อคนของเราอย่างพวกพลเมืองชั้นสาม และเรียกเก็บภาษีอย่างหนัก พวกเราไม่สามารถออกไปนอกหมู่บ้านของพวกเรา หรือแม้แต่แต่งงานโดยที่ไม่ขอคำอนุญาตจากพวกเขา ผมเองก็ต่อสู้เพื่อฮาร์โมเนีย เชื่อในคำสัญญาที่ว่าจะยกระดับพวกเราให้เป็นพลเมืองชั้นสอง หากช่วยเหลือในสงคราม แต่ว่า...

ซีซาร์ : พวกนายถูกหลอกลวงงั้นสินะ?

ฟรานซ์ : ใช่

ซีซาร์ : พวกนั้นจะมอบอิสรภาพให้ก็ต่อเมื่อเป็นประโยชน์แก่พวกนั้น เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป พวกนั้นก็พรากมันไป

ฟรานซ์ : ใช่ พวกกองกำลังฮาร์โมเนีย อยู่ ๆ ก็กล่าวหาว่าเราให้ความช่วยเหลือลับ ๆ กับกลุ่มไฟร์บริงเกอร์... และขู่ว่าจะนำชาวบ้านไปที่คริสตัล วัลเล่ย์ เพื่อเป็นเชลย

แอปเปิ้ล : บ้าไปแล้ว! นำชาวบ้านเป็นไปเชลยงั้นเหรอ? พวกนั้นตั้งใจที่ทำซ้ำกับสิ่งที่พวกนั้นทำเมื่อ 50 ปีก่อนหรือไงกัน?

ฟรานซ์ : ได้โปรด ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย ผมไม่อาจทนเห็นชาวบ้าน...แล้วก็...อิคุ...ต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้แล้ว

ซาโลเม่ : ไม่ใช่เรื่องฉลาดเลยที่จะเคลื่อนพลตอนนี้ เมื่อพวกนั้นเริ่มต้นจัดขบวนรบกันแล้ว

ลูเซีย : แต่ถ้าพวกเราทอดทิ้งเลอบีคตอนนี้ พวกเราจะสูญเสียความเชื่อใจจากเผ่ากลาสแลนด์อื่น ๆ นะ เลอบีคเองก็เคยเป็นหนึ่งในพวกเรานะ

ซีซาร์ : ต้องเป็นแผนของพวกมันแน่ ๆ เลยที่จะให้มีการพูดกันถึงเรื่องการไม่พร้อมของกองกำลังพันธมิตร ถ้าพวกเรายกกองทัพของพวกเราไป พวกเราจะตกอยู่ในมือของพวกศัตรูได้นะ

เกดโด้ : ถ้างั้น ข้าไปเอง

แอปเปิ้ล : ได้โปรด รอก่อนเถอะ พวกเราไม่สามารถเคลื่อนพลส่งเดชได้หรอกนะ

เกดโด้ : ข้าจะเอาไปแค่คนของข้าก็พอ พวกเราเคยทำเรื่องแบบนี้มาแล้วนะ จำไว้ ข้าเองก็เคยอยู่เคียงข้างตัวเฟลมแชมเปี้ยนมาแล้วครั้งนึง ตอนนี้ ข้าถือครองรูนที่แท้จริงไว้ที่มือขวาของข้า ซึ่งนั่นก็น่าจะดีเพียงพอแล้ว

แอปเปิ้ล : ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น

เกดโด้ : เฟลมแชมเปี้ยนคนเก่ารู้ดีกว่าอะไรที่ทำให้กลายเป็นวีรบุรุษได้ ชื่อของวีรบุรุษเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา สิ่งที่สำคัญก็คือการใช้ชีวิตอยู่เพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อนั่น แม้ว่ามันจะอันตรายก็ตาม

(โอ้ววว ประโยคเด็ดจริง ๆ)

แอปเปิ้ล : แต่ว่า...

ซีซาร์ : แอปเปิ้ล ให้เขาจัดการเรื่องนี้เถอะ ผมต้องยอมรับเหมือนกันว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นักกลยุทธ์ทางทหารก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน โชคร้ายเสียจริง

แล้วฉากจะตัดไป ที่พวกกลุ่มของเกดโด้จะมายืนกันที่ทางเข้าปราสาท

เอซ : ทั้งพักและผ่อนคลายมามากแล้วสินะ ดูท่าพวกเราคงจะต้องทำเรื่องนี้จริง ๆ สินะ?

โจ๊กเกอร์ : ปกติ ก็เห็นนายพร้อมตลอดเวลานี่นา ทำไมมาบ่นเอาตอนนี้ล่ะ?

เอซ : ผมไม่ได้บ่นนะ แค่ออกความเห็นเฉย ๆ

ควีน : ถ้างั้น ภารกิจของพวกเราก็คือลอบเข้าไปในเลอบีค เพื่อสะกดรอยและขัดขวางพวกกองกำลังฮาร์โมเนีย อย่างนั้นใช่ไหม?

เกดโด้ : ถูกต้องแล้ว

ฟรานซ์ : ถือเป็นพระคุณอย่างยิ่งเลยครับ

ควีน : พวกเราจะไปกันหรือยังล่ะ?

แล้วพวกเราจะพากันเดินออกไป... แล้วไอล่า จะตามมาเพื่อขอไปด้วย

ไอล่า : เจ้าพวกนั้นคงไม่ทิ้งฉันไว้หรอกนะ!

เอซ : แล้วพวกเราควรจะเอาไงกันต่อดีล่ะ หัวหน้า? จะให้บุกเข้าไปตรง ๆ เลยเหรอ? ออกจะเสี่ยงอยู่น่า...

โจ๊กเกอร์ : เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเลอบีคให้พวกเราฟังทีสิ

ฟรานซ์ : ตอนที่ผมหนีออกมา ที่นั่นเหลือเพียงกองกำลังหลักฮาร์โมเนียเพียงกลุ่มเดียวเท่านั้นล่ะ พวกนั้นรวมเด็กและผู้หญิง แล้วจับแยกออกจากทหารของพวกเราน่ะ ผมหนีออกมได้อย่างหวุดหวิด แต่ผมก็ต้องทิ้งรูบี้เอาไว้

ไอล่า : รูบี้เหรอ?

ฟรานซ์ : ใช่ แมลงของผมไงล่ะ

ไอล่า : เป็นชื่อที่น่ารักสำหรับแมลงเนอะ

ควีน : เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ควรจะบุกเข้าไปกันเลยนะ ไว้ค่อยคิดเรื่องกลยุทธ์ทีหลังแล้วกัน ว่าไหม?

เกดโด้ : แน่นอน

เอซ : แถวนี้ ดูเงียบชะมัดเลยแฮะ

ควีน : อาจจะกับดักนะ

โจ๊กเกอร์ : พวกเราควรจับตาดูเจ้าหนุ่มนี้ไว้ให้ดีนะ

ฟรานซ์ : ท่านหมายความว่ายังไงกัน?!

โจ๊กเกอร์ : พวกเราเองก็ต้องระวังตัวกันเอาไว้ อะไรก็เกิดขึ้นได้นี่ มันยากที่จะเชื่ออยู่หรอกนะว่าจะมีใครที่สะดุดตาแบบนายแล้วก็แมลงของนายสามารถหนีจากการตรวจตรา ในระหว่างที่กำลังพยายามหลบหนีได้น่ะ

แล้วไอล่า จะเอามือสัมผัสที่พื้นดิน

ไอล่า : ฉันไม่รู้สึกถึงกลลวงอะไรเลยนะ ฉันคิดว่าเขาไม่เป็นไรหรอก

เอซ : เธอแน่ใจ 100 เปอร์เซนต์งั้นเหรอ?

ไอล่า : คนที่กำลังจะจ้องเล่นงาน มักจะหงุดหงิดอยู่เสมอ ดังนั้น พวกนั้น เลยจะมีกลิ่นคล้าย ๆ โลหะหน่อย ๆ น่ะ

เอซ : น่าสนใจมากเลยนะเนี่ย

ไอล่า : เงียบไปเลย! สิ่งที่ฉันกังวลก็คือ ไม่มีร่องรอยของมนุษย์อยู่เลยน่ะสิ

เกดโด้ : ไปกันเถอะ พวกเรากำลังรีบใช่ไหมเหรอ?

ฟรานซ์ : คะ ครับ พวกนั้นเอาตัวอิคุไปด้วย แล้วก็...

โจ๊กเกอร์ : นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? พวกนั้นออกไปกันหมดแล้วเหรอ?

ฟรานซ์ : บ้าจริง! อิคุอยู่ไหน? อิคุ!

ควีน : แปลกจัง ไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย

แล้วฟรานซ์จะเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น

เอซ : เฮ้! เดี๋ยวก่อนซิ

ฟรานซ์ : บ้าจริง! มันสายเกินไปแล้ว ผมช่วยผู้คนของผมไม่ได้เลย ผมช่วยใครไม่ได้เลย... พวกนั้นมาเรียกผมว่าเป็นเด็กของฮาร์โมเนียได้ยังไงกัน?! พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกยังไงตอนอยู่ที่คริสตัลวัลเล่ย์น่ะ!

ควีน : .......

ฟรานซ์ : เมืองในคริสตัลวัลเล่ย์ทั้งปลอดภัยและเงียบสงบ จนทำให้ผมแทบเป็นบ้า ตอนที่ผมอยู่ที่นั่นผมไม่เคยลืมเรื่องเกี่ยวกับเลอบีคเลย

ควีน : ถ้างั้น ทำไมถึงจะยอมแพ้เรื่องเลอบีคตอนนี้เสียล่ะ? บางที นายอาจจะเพียงแค่พยายามทำให้พวกเรารู้สึกเศร้าเสียใจให้นายก็ได้นะ

ฟรานซ์ : ฮ่า! เธอคิดเหรอว่าผมต้องการความเห็นใจจากเธอน่ะ? เธอคิดเหรอว่าความรักของเขาที่มีต่อเลอบีคเป็นเพียงแค่การแสดงละคร? เธอนี่มันจริง ๆ เลยนะ

แล้วไอล่าจะวิ่งเข้ามาพอดี

ไอล่า : ฮัลโหล! ทุก ๆ คน! มาทางนี้สิ!

เอซ : คราวนี้อะไรอีกล่ะ? จมูกเจออะไรใหม่ ๆ เข้าอีกล่ะ?

ไอล่า : เงียบและตามฉันมาเถอะน่า! เดี๋ยวนี้เลย!

แล้วฉากจะตัดไป เราจะวิ่งออกไปที่กลางหมู่บ้าน แล้วจะพบกับทหารแมลงคนนึง ที่นอนอยู่พร้อมแมลงของเขา

โจ๊กเกอร์ : นี่มันอะไรกัน?

แจ๊ค : เขาพึ่งลงจอดบนตรงนี้ พร้อมแมลงของเขาน่ะ บาดแผลของเขาไม่ได้สาหัสมากนักหรอก แต่ว่า...

แล้วฟรานซ์จะวิ่งเข้ามาดูอาการ

ฟรานซ์ : เฮ้ ริค! นายเป็นอะไรหรือเปล่า? ทุก ๆ คนอยู่ไหนกันน่ะ?

ริค : ฟะ ฟรานซ์ พวกนั้นไปอยู่ที่แท่นบูชาของผู้เลี้ยงแมลงกันหมดแล้ว... พวกนั้นบอกว่าจะทำพิธีเพื่อเอารูนที่แท้จริง

เกดโด้ : หมอนั่นพูดถึงเรื่องอะไร?

ริค : ผมรู้แค่นั้น! ผมหนีออกมาได้อย่างหวุดหวิดเลย!

ฟรานซ์ : ริค ริค แข็งใจหน่อย

แล้วฉากจะตัดไป พวกเราจะมาหารือกันถึงเรื่องนี้

ควีน : ฉันพาเขาไปที่เตียงแล้ว อย่างที่แจ็คว่า บาดแผลไม่ได้ร้ายแรงนัก แต่เขาเหนื่อยล้ามาก ให้ได้พักสักหน่อย เขาจะอาการดีขึ้นนะ

ไอล่า : ตอนนี้ พวกเราก็รู้แล้วที่อยู่ของทุก ๆ คนแล้วสินะ ใช่ไหม?

โจ๊กเกอร์ : หนีมาอย่างโชคช่วยอีกรายงั้นเหรอ? หรืออาจจะเหยื่อล่ออีกรายก็ได้นะ? เราไม่ควรจะไปเชื่อทุก ๆ สิ่งที่ได้ยินมาครั้งแรกหรอกนะ

เกดโด้ : ถ้าเป็นกับดักจริงล่ะก็ พวกเราก็น่าจะไปตกหลุมดูสักครั้งนะ ข้าชักเริ่มสนใจในสิ่งที่เจ้าสังฆราชสวมหน้ากากนั่นพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับความทะเยอทะยานของเขาแล้ว

เอซ : ไม่นะ! พวกเราจะไม่มีแมลงบินพาพวกเราไปที่นั่นเหรอ? ข้าไม่อยากเดินข้ามภูเขานั่นอีกแล้วนะ!

ควีน : นายคิดเหรอว่าพวกเราจะยัดลงบนหลังแมลงตัวเดียวได้น่ะ?

เอซ : เออ...

เอซ : เอาอีกแล้วนะเนี่ย

โจ๊กเกอร์ : นายต้องระวังตัวเอาไว้นะ นายไม่รู้หรอกว่ามีอะไรอยู่ข้างใน...

ควีน : เงียบเถอะน่า! รีบไปกันได้แล้ว จะมากับพวกเราไหม?

โจ๊กเกอร์ : ข้าจะไปแล้ว!

เอซ : น่าจะเป็นที่นี่นะ ตรงนี้เป็นจุดที่ลึกที่สุดที่เราเคยเข้ามาในถ้ำนี้แล้ว

แล้วฟรานซ์จะมองเห็นพวกชาวบ้านพร้อมกับอิคุ เขาจึงได้วิ่งเข้าไปหา

อิคุ : ฟรานซ์!

ฟรานซ์ : เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม อิคุ?

แล้วก่อนที่ฟรานซ์จะวิ่งเข้าไปถึงตัวอิคุ ก็เหมือนมีม่านพลังบางอย่างมาขวางเขาเอาไว้

ฟรานซ์ : นี่มันอะไรกันเนี่ย?

แล้วสักพัก ลุค กับซาร่าจะเดินออกมาจากที่ซ่อน

ลุค : ยินดีต้อนรับ ทุก ๆ คนเลยนะ! ผมกำลังรอพวกนายอยู่เลย

แล้วเกดโด้จะชักดาบออกมาเตรียมสู้

เกดโด้ : ขอบคุณสำหรับคำเชิญนะ

แล้วทุกคนในกลุ่มเรา จะเตรียมอาวุธขึ้นมา

ลุค : พวกนายรู้งั้นเหรอว่าพวกเราอยู่กันที่นี่น่ะ?

เกดโด้ : ข้ามีคำถามจะถามหน่อย ทำไมเจ้าจึงได้พยายามที่จะได้รูนที่แท้จริงนัก? เจ้าต้องกำลังอะไรจากมันกันแน่? มันน่าจะง่ายสำหรับฮาร์โมเนียอันศักดิ์สิทธิ์ที่จะได้รูนมาง่าย ๆ จากการเอาชนะกลาสแลนด์และเซกเซ็นนี่นา

ลุค : มันก็จริงอยู่ แต่ผลลัพธ์จะออกมาไม่เหมือนอย่างที่ผมตั้งใจเอาไว้น่ะสิ

เกดโด้ : ถ้าอย่างงั้น เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่?

ลุค : นายก็น่าจะรู้นะ ตั้งแต่ที่นายได้ถือครองรูนที่แท้จริง การอยู่อย่างชีวิตว่างเปล่า ต้องไปตามตัวรูนเท่านั้นน่ะ...

เกดโด้ : เจ้าเองก็เป็นผู้ถือครองรูนที่แท้จริงงั้นเหรอ?

ลุค : ใช่แล้ว ผมเกิดมาพร้อมกับมันเลยล่ะ ผมไม่เคยมีเลยในชีวิต ที่จะมีความรู้สึกเหมือนถึงโลกที่แท้จริงผ่านมือของตัวผมเอง ตั้งแต่ผมเกิดขึ้นมา ผมก็มองเห็นเพียงความว่างเปล่าและสีหน้าไร้ชีวิตของผู้อื่น มนุษย์ และความไม่จีรัง... แล้วนายล่ะ? นายเคยรู้สึกเหมือนว่านายเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่แท้จริงด้วยหรือเปล่า? ตอบมาตรง ๆ เลย

เกดโด้ : ข้าไม่มีเวลามานั่งพูดถึงเรื่องอดีตหรอกนะ

ลุค : เข้าใจ งั้นก็เข้าเรื่องกันเลย ถ้างั้น ผมต้องการรูนที่แท้จริงของนาย ไม่ใช่เพื่อฮาร์โมเนีย แต่เพื่อตัวของผมเอง

แล้วลุคจะเรียกมอนสเตอร์ของตัวเองออกมา

ลุค : นี่คือหนึ่งในวิชาที่ผมได้เรียนรู้มาจากอาจารย์ของผม เป็นวิชาที่เชื่อมต่อโลกนี้กับอีกโลกหนึ่ง ผมจำเป็นต้องใช้วิชานี้ เพราะมันเริ่มยากที่จะเลือกใช้กองทัพแล้ว

เกดโด้ : โทษทีนะ เจ้าเพื่อนยาก ข้าไม่สามารถยกรูนนี้ให้เจ้าได้หรอกนะ ตอนนี้ เจ้าจะต้องบอกเรื่องจุดมุ่งหมายของเจ้าได้แล้วล่ะ...

ลุค : แกไม่มีทางสั่งให้ผมทำตามใจของแกได้หรอกน่า! จงรับพลังของรูนลมที่แท้จริงของผมซะ!

แล้วลุค จะใช้พลังของรูนลมที่แท้จริงออกมา แต่ที่มือขวาของเกดโด้ก็เปล่งแสงขึ้นมา!!!

ลุค : อั่ก!!! นี่...นี่มันอะไรกัน?

เกดโด้ : หรือว่าจะเป็น...รูนสายฟ้าที่แท้จริงงั้นเหรอ?

ลุค : เป็นไปไม่ได้!

เกดโด้ : รูนของพวกเรามีพลังอำนาจเท่า ๆ กันไงล่ะ

ซาร่า : ลุค ให้ฉันช่วยท่านเถอะนะคะ

แล้วซาร่า จะเลือกรูนดินที่แท้จริงออกมา!!!!

ซาร่า : รูนดินที่แท้จริง! โปรดช่วยฉันด้วยพลังของเจ้าด้วยเถอะ

แล้วรูนดินที่แท้จริงจะเปล่งแสงออกมา และจะเกิดแผ่นดินไหวไปทั่วทั้งถ้ำ และพวกเราจะล้มลงไป

ลุค : พวกนายก็เก่งอยู่หรอกนะ แต่ว่าทุกอย่างมันจบแล้ว ตอนนี้ ข้าจะเอารูนนั้นไปล่ะนะ

เกดโด้ : ไม่นะ! เจ้าจะต้องไม่ทำเรื่องแบบนั้นนะ!!

ลุค : ผมไม่ได้ถามหาคำอนุญาตจากนายซักหน่อย พวกเรามีขั้นตอนพิเศษสำหรับการทำเรื่องเช่นนี้ในฮาร์โมเนียอยู่แล้ว มันเป็นวิชาที่ทำให้เจ็บปวดอยู่บ้างล่ะนะ เท่าที่ผมได้ยินมา

แล้วอยู่ดี ๆ เกดโด้จะรู้สึกปวดหัวขึ้นมา ในจังหวะที่รูนดินที่แท้จริงเปล่งแสงอีกครั้ง

ลุค : ผมต้องการเพียงแค่หนึ่งในอีกห้ารูนธาตุที่แท้จริง ไฟ น้ำ ดิน หรือ สายฟ้า เพื่อรวบรวมรูนธาตุทั้งหมด รูนลมที่แท้จริงที่ผมถือครองอยู่จะเสียสมดุลเมื่อรวมกับรูนดินที่แท้จริง ทำให้ผมสามารถยึดครองรูนของนายได้ ผมคิดว่าจะเก็บรูนดินที่แท้จริงไว้เป็นอันสุดท้าย แต่ผมก็ไม่มีทางเลือกแล้วล่ะนะ

แล้วลุคจะใช้ท่าใช้รูนลมที่แท้จริงของเขาอีกครั้ง

เกดโด้ : ไม่นะ...

แล้วจะมีสายฟ้าแล่นไปทั่วร่างของเกดโด้ สร้างความเจ็บปวดให้เกดโด้

ควีน : เกดโด้!!!!// เอซ : หัวหน้า!!!!

ให้รูนสายฟ้าที่แท้จริง จะหลุดลอยไปจากเกดโด้

ลุค : เท่านี้ รูนสายฟ้าที่แท้จริงก็ตกอยู่ในกำมือของผมแล้ว จาการที่นายถือครองรูนมาเป็นเวลานาน พลังของรูนก็คงจะไม่ได้ออกไปจากตัวนายทั้งหมดหรอกนะ ฉะนั้น นายก็จะยังมีชีวิตอยู่ได้ในตอนนี้ แต่ยังไงซะ นายก็จะต้องตายอยู่ดี บางที นายอาจจะเห็นว่าสิ่งนี้เป็นการให้พรก็ได้นะ ใช่ไหมล่ะ เกดโด้ ?

แล้วลุคกับซาร่า จะเดินผ่านพวกเราออกไป

ลุค : อ้อ ผมเกือบลืมไป ผมจะทิ้งของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้ให้พวกนายด้านนอกนะ ผมอยากจะให้พวกนายยืดเวลาอยู่ที่นี่ให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย

แล้วฉากจะตัดไป

You've lost True Lightning

แล้วฉากจะมาที่ฉากสวีทของฟรานซ์และอิคุ

ฟรานซ์ : อิคุ...

อิคุ : ขอบคุณพระเจ้า สิ่งแปลก ๆ พวกนั้นไปได้เสียทีนะ

ฟรานซ์ : อิคุ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ผม... ผมไม่สามารถปกป้องเธอได้เลย...

อิคุ : ไม่เป็นไรหรอก ฟรานซ์...

โจ๊กเกอร์ : เอาไว้ซาบซึ้งกันทีหลังได้ไหม พวกเธอว์? พวกเราจะต้องออกไปจากที่นี่นะ!

ชาวบ้าน : พวกเราทำได้แล้วเหรอ?

เอซ : พวกเราเองก็ไม่แน่ใจนักหรอก! ขึ้นอยู่กับว่าของขวัญแบบไหนที่เจ้าลุคนั่นทิ้งเอาไว้ให้พวกเรา

โจ๊กเกอร์ : พวกนายเห็นของขวัญด้วยความรักของเจ้าหมอนั่นบ้างไหม?

แล้วจะกลายเป็นว่าของขวัญก็คือเหล่ามอนสเตอร์มากมายที่พยายามขวางทางเราเอาไว้

เอซ : โอ้ นี่ไงของขวัญของเจ้านั่น!

แจ็ค : ทั้งอวดดีและป่าเถื่อนจริง ผมเริ่มอยากได้ผ้าพันคออันใหม่แล้ว

ฟรานซ์ : แจ็ค! ก็ลองนับจำนวนดูสิ...ผมเองก็คิดไว้บ้างนะว่าเจ้าหมอนั่นมันรอบคอบเอามาก ๆ แต่นี่มันเล่นทิ้งให้มากเกินต่อจำนวนของพวกเราซะอีกนะ

ควีน : แล้วจะเอาไงล่ะ?

โจ๊กเกอร์ : เฮอะ ข้าไม่สนใจเรื่องการตายแทนหรอกนะ

เอซ : ไม่ใช่ผมด้วย ขอบคุณ!

เอซ : ดูสิ! พวกมันมากันอีกเยอะเลย! ไปเลย อ้ายแก่

โจ๊กเกอร์ : เจ้ากำลังพูดถึงข้าอยู่เหรอ?

ควีน : บ้าจริง! พวกมันอาจจะมีมากเกินกว่าที่พวกเราจะรับมือไหวนะ

ไอล่า : ระวังนะ! พวกมันมากันอีกแล้ว

เอซ : ฟู่! ครั้งสุดท้ายที่พวกเราถูกไล่ต้อนถึงขนาดนี้คงจะเป็นศึกที่เอ้าท์แลนด์สินะ ครั้งนี้ดูท่าจะคล้าย ๆ อยู่หน่อยนะเนี่ย

โจ๊กเกอร์ : นายว่างั้นเหรอ แต่นี่มันเจอกับพวกมอนสเตอร์นะ ไม่ได้คิดเรื่องนี้หรือไง?

เอซ : พวกเราจะทำยังไงกันดี หัวหน้า? ดูท่าพวกเราจะจัดการพวกมันได้ไม่หมดนะ ผมคิดว่าพวกเราควรจะหนีออกไปดีกว่า...

ไอล่า : หยุดเลยนะ! นายกำลังจะบอกว่าพวกเราควรจะหนีออกไปและทิ้งชาวบ้านจัดการกับเจ้าพวกนี้กันเองเหรอ?

ฟรานซ์ : ไม่มีทาง!

เอซ : คิดแบบนี้สิ ถ้าพวกเราอยู่และตายที่นี่ล่ะก็ พวกเขาก็ไม่มีทางรอดชีวิตได้เหมือนกันนะ ไอล่า

ไอล่า : ไม่นะ นั่นมันไม่ยุติธรรมเลย...

ควีน : ในการต่อสู้ กลยุทธ์ที่คิดบนหลักการจริง ๆ จะให้ผลดีกว่าการพึ่งอารมณ์ของมนุษย์นะ อาจจะดูไม่ดี แต่มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

แจ็ค : ......

เกดโด้ : พวกเราจะหนีไม่ได้

เอซ : ใช่ กลุ่มไฟร์บริงเกอร์ไม่สามารถทอดทิ้งชาวบ้านไปได้ ผมเดานะ เขาเกือบจะเสียหน้าเร็วไปนิดแล้ว

ไอล่า : พวกมันมากันอีกแล้ว!!!!