Meet Ranong Fantasy

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

งานพาสมาชิกหนีภาวะภัยร้างของบอร์ดซุยโคเฟรนด์ลงภาคใต้ของประเทศไทย จัดโดยโต้โผ sasarai de ViVa ทุกสิ้นปี ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 แล้ว ส่วนครั้งแรกจัดเร็วเกินไป บันทึกไม่ทัน

มีสมาชิกเข้าร่วม 5 ชีวิต เรียงตามอายุจากมากไปน้อยได้แก่ - nanotech, sasarai de ViVa, Buffo, andrias_doria, iamyanotai และ Shiryu
(หกคนเหรอ? ผมนับยังไงก็ห้า)

รายงานมีทระนอง #2: Case of sasarai

วันที่ 1

ทีแรกคิดว่าจะเริ่มรายงานจากตอนถึงระนอง แต่มาเล่าเรื่องก่อนหน้านั้นที่เจ้าบ้านยังไม่รู้ไปด้วยดีกว่า

ก่อนอื่นก็ขอเริ่มเล่าจากตอนวันแรกที่ผมเข้ามาในบอร์ดนี้ //นานไปโว้ย!! ...มาถึงนาโนแลนด์ตอน 6.00 น.พอดีเป๊ะ โทรหานาโนให้ลงมารับด้วยความภาคภูมิใจ

แต่เมื่อขึ้นไปบนห้องก็ได้พบซากศพนอนอืดอยู่สี่ตัว (เกินมาอันนึงน่าจะเป็นบารัน ส่วนแอนดี้ตกส้วมตายอยู่ อยากจับบารันไประนองแทนยิ่งนัก)

ชีริวจึงช่วยปลุกเพื่อนๆด้วยความเมตตา...

ซึ่งไม่ได้ผล (สัด!) เจ้าหญิงนาโนจึงจุมพิตเจ้าชายทั้งสี่ให้ตื่นไปเข้าห้องน้ำทีละคนๆ ขณะรอชีริวเล่นร็อคแมนX จบไปครึ่งเกม orz.... เดินทางออกจากนาโนแลนด์ประมาณ 7 โมงกว่าๆ ปล่อยบารันเฝ้าบ้านไป

สำหรับขามาไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก แม้แต่เพลงรถมันก็ยังไม่มีจะฟังนอกจากวิทยุ AM และ CD หมอลำ แอนดี้จึงหยิบ PSP ขึ้นมาเปิดเพลงอนิเมในขณะที่บัฟโฟร้องเพลงลูกกรุงให้ฟัง (พวกแกลงจากรถไปซะ!)

อย่างไรก็ดีจากวงสนทนาในรถได้ก่อองค์ความรู้อันล้ำค่ามากมาย อาทิเช่นทฤษฎีของตกที่บัฟโฟและนาโนได้ร่วมกันคิดค้น
B: ถ้าขนมตกพื้นมันควรจะกินได้ไหม?
A: กินได้ถ้าไม่ถึง 3 วินาทีใช่มะ?
B: ลองนึกถึงภาพอะไรใหญ่ๆตกจากฟ้าสิ ถ้าเราโดนทับเราตายไหม?
A: ตายห่า
B: เออ เชื้อโรคก็เหมือนกัน โดนขนมตกทับมันตายหมดแล้ว คนกินได้ไม่เป็นไร
A: สัด! แม่งตรรกะเทพเหี้ยๆ!!
N: หรือไม่ก็ลองคิดภาพดูสิฮะ ถ้าเห็นของตกมาจากฟ้าเราเห็นเราจะทำไง?
A: สวดภาวนา
N: ไปตายซะ!
Y: หลบเดะ
N: ถูกต้องค่า เพราะฉะนั้นของตกเรากินได้เพราะเชื้อโรควิ่งหนีไปหมดแล้ว
ทุกคน: สัด! แม่งตรรกะเทพเหี้ยๆ!!
(บทบรรยายตามเหตุการณ์จริงจ้ะ ถ้าถ่อยไปก็ไล่เตะแอนดี้กับบัฟโฟเอานะจ๊ะ )

ถ้าเสนอความคิดนี้ในที่ประชุมโซลเวย์พวกมันต้องได้โนเบลแน่นอน

สำหรับการเดินทางลงใต้นั้นราบรื่นเหมือนตูดเด็ก
- เป็ดเล่นเทียไครซ์ (แอดเม้งโปรดมอบรางวัลด่วนครับ!)
- นาโนเล่นตรูดบัฟโฟที่แอบหลับ
- แอนดี้ยังคงตลก?ตลอดทาง
- บิ๊กเกรทขับวอลโว่สีดำตามมาตลอดทาง (ตูเปลี่ยนไปใช้อัลติสแล้ว... เอ้ย! ตูไม่ได้ไปโว้ย!!)

ระหว่างเส้นทางเพชรบุรีแหล่งรวมของฝากมีชื่อก็สอดส่องหาของฝากเอาไปให้แม่ของซาซ่า (นี่พวกแกเอาของฝากภาคใต้ไปให้คนใต้เนี่ยนะ?) จากการส่องข้างทางเราก็พบแต่ซุ้มขายไก่ต้มน้ำปลายาวประมาณหนึ่งอสงไขยเมตร

ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา
ไก่ต้มน้ำปลา

(ขณะขับรถอ่านป้ายไปด้วยแล้วเจอแต่ไก่ต้มน้ำปลาป้ายละ 1/16 วินาทีนี่มันซับลิมินอลชัดๆ) แล้วชีริวก็ถูกไก่ต้มน้ำปลากล่อมจนต้องจอดลงไปซื้อไก่ต้มน้ำปลา = =// แต่คอมเมนท์ "ไม่เข้าท่าเลย" ของโดเรียทำให้เขาคืนสติได้ ก่อนเริ่มออกตามหาร้านของฝากอีกครั้ง~
A: นั่นไงลุงแม่กิมไล้!
S: อยู่ตรงไหน?
A: ฝั่งนู้นครับลุง
S: ตลก?
A: นั่นๆลุง แม่กิมลั้ง!
S: มันอยู่ไหน?
A: เลยมาแล้วลุง
S: สัด!

(เป็นอยู่แบบนี้ประมาณ 5-6 รอบ ทริปนี้นาวิเทพ :x) สุดท้ายนาโนก็ลงไปซื้อของฝากได้สำเร็จ ได้ไก่ต้มน้ำปลามาสามตัว //ไม่ใช่แล้ว!

อาหารมื้อแรก (ตั้งใจว่าพอ 12.00 น.เจอร้านไหนก็เลี้ยวทันที โชคดีอย่างยิ่งที่มันไม่ใช่ไก่ต้มน้ำปลา) จำชื่อร้านไม่ได้แต่อร่อย ราคาก็ไม่แพงเท่าไหร่ แถมมาเร็วเว่อร์ราวกับจับอาหารโยนเข้าเวฟแล้วเอามาเสิร์พ =v=b

เส้นทางประจวบยาวนรกแตกอย่างแท้จริงตามที่คาดการณ์ไว้ ข้างทางมีแต่ต้นไม้ๆๆๆๆๆๆ เพื่อแก้เบื่อพวกเราจึงแวะวังไกลกังวลเพื่อเถลไถลนิดหน่อยเพราะดูท่าทางไปเร็วป่านนี้ซาซ่าก็คงยังไม่กลับบ้าน (เผื่อใครลืมไปแล้ว - ทริปนี้เราไประยองกันนะครับ) ก่อนถึงเล็กน้อยแอนดี้ได้เล่าประสบการณ์การรับบทบาทม้าเร็วมาอย่างโชกโชนในมีทก่อน เราจึงได้ทดสอบประสบการณ์นั้นทันที ด้วยการให้แอนดี้ลงไปถามทหารที่เฝ้าประตูอยู่ว่าค่าเข้าวังกี่บาท =v=y ขณะที่รถผ่านประตูเข้ามาทหารสามนายที่มีอาวุธครบมือต่างพากันเตรียมพร้อมรับมือซีเดียน่าสงสัยหนึ่งคัน

(โปรดนึกภาพลิงโอวเดินดุ่ยๆไปถามทหารที่เฝ้าด่านมิวส์-ไฮแลนด์ตอนลูก้ากำลังล่าหมู)

"ในหลวงประทับ วังปิดไม่ให้คนเข้ามาสิบปีแล้วครับน้อง"

first blood ของโดเรีย
v
v

(ไม่ต้องห่วงหรอก ทริปนี้แกจะตกเลือดอีกหลายฉาก)

พลาดวังไกลกังวลไม่เป็นไร เป้าหมายต่อไปหัวหิน!! ขับเส้นเลียบชายหาดจนเข้ามาในหัวหินได้สำเร็จ แต่เลี้ยวผิดหนึ่งที่ ไม่ได้เห็นทะเล orz.....

หลังเข้ามาในระนองก็เติมพลังข้างทางกันเล็กน้อย โดเรียและเป็ดเสริมพลังจาก M150 (แปลเป็นภาษาโอตาคุว่าถังEของกรรมกร) พวกเขาก็แข่งกับบัฟโฟร้องเพลงเพื่อชีวิตของแอ๊ดคาราบาวมาตลอดทาง (น่าถีบลงจากรถยิ่งนัก) ชื่ออำเภอต่างๆในจังหวัดนี้นั้นจืดจางยิ่งนัก (พลังแสตนด์ของซาซาไรมีระยะทำการครอบทั่วจังหวัดครับ) ทั้งบ้านน้ำจืด... บ้านน้ำจืดน้อย... บ้านห้วยสวะ... บ้านดอนสวะ... อำเภอหงาว... พากันติดสภาวะห่อเหี่ยวทั้งคัน!!

ระนองไม่ยาวเท่าประจวบครับ แต่เส้นทางคดเคี้ยวของมันทำให้เราสิ้นหวัง

ประจวบมันยาวแบบนี้

ส่วนระนองวกวนราวๆนี้
v
v

(คณะเดินทางได้ลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่าควรตีออกสุราษฎร์ไปเยี่ยมลุงนานๆ แล้วพากันลงไปเคาน์ดาวน์ที่ภูเก็ตแทน แต่เนื่องจากลุงนานๆติดสภาวะ [มีเมีย] ทำให้ไม่สามารถมามีทกับชาวซุยได้ แผนจึงเป็นอันต้องล้มพับไป)

ในครั้งที่ผ่านชุมพรเข้ามายังระนองนั้นระยะทางถึงระนองอีก 109 กม. เมื่อขับผ่านเส้นทางวกวนจนเหลือเพียง 17 กม.สิ่งที่เรียกว่าความหวังก็เริ่มก่อเกิดขึ้นในใจ ก่อนจะใช้เวลานับชม.ข้ามเขาอีกเจ็ดลูก ผ่านคลองอีกเจ็ดแห่ง ผ่านเมืองอีกเจ็ดเมือง จนกระทั่งเจอป้ายบอกทางอันต่อมา

"ระนอง 17 กม."

FAIL!

ตัดไปตอนเจอเน็กเลยแล้วกัน = = (เฮ้ยๆ)

หลังซื้อของเข้าบ้านก็ไปชมบ้านกันฮะ บ้านใหญ่โตสวยงามดังภาพประกอบที่รอนาโนเอารูปบ้านที่ถ่ายตอนเช้าวันสุดท้ายมาลงซะที

ด้านข้างเป็นสวนยาง ด้านหลังติดภูเขา ด้านหน้าติดทะเล นี่มันฮวงซุ้ยชัดๆ

ซาซ่า: ฮว้ากกกกกกกกกก!!!

สำหรับเนื้อที่บ้านทั้งหมดนั้นทิศเหนือจรดฮาร์โมเนีย ทิศใต้จรดโทรัน ตะวันตกจรดกราสแลนด์ และตะวันออกจรดมหาสมุทร คิดเป็นพื้นที่คร่าวๆประมาณหนึ่งในสามของจังหวัดระนอง ซึ่งเท่ากับหนึ่งในสองของประเทศแคนาดา

(นี่แกตกภูมิศาสตร์งั้นรึ?)

อันนี้ที่สวนบ้านซาซาไร เจ้าตัวพร้อมพาพรรคพวกเข้าทีมไปลุยภูเขาสวนยางข้างบ้านแต่ไม่รู้จะไปทำไม

มื้อเย็นไปแหลกข้าวที่ร้านเคียงเลริมทะเลกับบรรยากาศอันงดงามแต่ไม่มีแม้แต่กลิ่นไอเกลือและลมพัด บ้างก็ว่าภูเขาด้านหน้ามันบัง บ้างก็ว่านี่เป็นแค่อ่าวน้ำกร่อย บ้างก็ว่าจริงๆแล้วที่เห็นนี่เป็นสระว่ายน้ำหลังบ้านตัวเอง แต่ทฤษฎีที่น่าเชื่อถือที่สุดคือความจืดจางของซาซ่านั้นส่งผลถึงทะเลด้วย (นำเสนอโดยเป็ด เตรียมส่งชิงรางวัลโนเบลพร้อมไอ้ทฤษฎีของตกข้างบน)

ทะเลปลอมของร้านเคียงเล สวยจนน่าหนักใจเพราะไม่มีใครเอากล้องมาเลย สุดท้ายมือถือชั่วๆของชีริวมันก็ถ่ายได้แค่นี้ละนะ ปลายแหลมมีประภาคารเปิดไฟ เห็นป้าที่บ่อน้ำพุบอกว่าเป็นอันดามันคลับ เปิดให้คนทั่วไปเข้าด้วย

อันนี้ตั้งใจจะถ่ายเด็กน้อยข้างหลังพอดีมันติดผีมาสามตัวครับ ไว้มีเวลาจะรีทัชออกนะ

และมื้อนี้ขอบคุณเจ้ามือซาซาไรที่ตัวเองกินซีฟู้ดไม่ได้ ต้องสั่งข้าวไข่เจียวมานั่งกินแล้วยังต้องเลี้ยงข้าวไอ้พวกนี้อีก
หมายเหตุ1: แถมโดนไอ้พวกแร้งแย่งกินกระทั่งไข่เจียว
หมายเหตุ2: เพราะกินแต่ไข่เจียวกับมาม่าจึงส่งผลให้ร่างของเขายิ่งจางลงไปอีก...

ขากลับมีเรื่องระทึก!! เนื่องจากขาไปนั้นอัดหมูกระป๋องขึ้นรถซาซาไรไปคันเดียว 6 คน ขากลับด้วยความชราทำให้ซาซ่าเกิด night blindness (มองไม่เห็นเส้นทางตอนกลางคืน) เลยส่งกุญแจมาให้ชีริวขับแทน หลังจากสตาร์ทรถแล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากลขึ้นหลายอย่างที่ไม่เคยเกิดมาก่อนตอนซาซ่าขับ อาทิเช่น
- เกียร์อยู่ที่ R แต่คอนโซลยังอยู่ตำแหน่ง N ถอยรถไม่ได้!!
- กระจกหน้าเต็มไปด้วยไอน้ำหนาขึ้นเรื่อยๆจนมองไม่เห็นแม้แต่เส้นถนน
- เปิดประตูไม่ออก
- ปัดน้ำฝนไม่ขึ้น
- เครื่องดับเอาข้างทางบริเวณทางโค้งพอดีถึงสองครั้ง
(นี่พวกแกรอดกลับมาได้ไงเนี่ย?)

ชีริวจึงส่งจม.ไปเรียกร้องให้ซาซาไรกลับมารับใช้ประชาชนอีกครั้ง และรถก็แล่นได้ถึงบ้านโดยไม่เกิดปัญหาอะไรอีกเลย....จึงคาดกันว่าแม่ย่านางรถคันนี้ไม่อนุญาตให้คนอื่นนอกจากซาซาไรขับ ซ้าธุ~
แต่นักวิทยาศาสตร์ต้องพิสูจน์ อิอิ 8-) เดี๋ยวพรุ่งนี้ว่าจะลองให้นาโนขับรถคันนี้ดู คอยติดตามความมันส์วันพรุ่งนี้กันนะจ๊ะพวกเธอว์

กิจกรรมยามวิกาลคือเทคเคน5, วินนิ่ง, สตรีทไฟเตอร์2, ร็อคแมน4, หงสา และอายชิลด์21 (นี่พวกแกมาถึงระนองเพื่อ?)

นอกจากเกมตะบักตะบวยที่ลิสต์ไว้ในหน้าที่แล้วก็ได้ฤกษ์เปิบร้อคแมน9ตามที่นัดหมายกันครับ
กราฟฟิคกลับไปคลาสสิคจริงๆนั่นแหละ ห่วยกว่าภาพแฟมิคอมด้วยซ้ำ ภาพกากพอๆกับภาค1-2 ร้อคแมนชาร์จไม่ได้ สไลด์ไม่ได้ ให้ความรู้สึกเหมือนเล่นสองภาคแรกอยู่ยิ่งนัก แถมยากพระกาฬราวกับเอาฉากที่ยากที่สุดของแต่ละภาคมาเรียงต่อกัน

เล่นไปได้สักพักชีริวก็รับรู้ได้ว่าเกมนี้มัน...!!!

ฮว้ากกกก!! ไอ้เกมกาก! โปรดิวเซอร์สมัยนี้มันไร้จิตวิญญาณนักทำเกม! คิดว่าสักแต่ยัดฉากยากๆมาแล้วมันจะสนุกเรอะ! วิญญาณของชินเมที่สละนิ้วโป้งเล่นโจมะไคมูระเพื่อหาความสนุกในฉากเดิมซ้ำไปซ้ำมากว่าจะออกแบบด่านมาได้แต่ละด่านจะลงทัณฑ์พวกแก.....

เคาท์ดาวน์ในบอร์ดว่าเศร้าแล้ว การปล่อยเวลา 0.00น.ของวันที่ 1 ม.ค.ผ่านไปกับการเล่นร็อคแมน4นั้นน่าเศร้ายิ่งกว่าหลายเท่านัก หลังจากเข้าไปทักทายปีใหม่กันในบอร์ด (แต่แวะเว็บดราม่าก่อน ไอ้พวกเลว!) แล้วก็พากันเข้านอน...