Thomas 1
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
เราจะสามารถเลือกเล่นเนื้อเรื่องของโธมัสได้ ก็ต่อเมื่อเราผ่านเหตุการณ์บูเดฮัค ที่อยู่ใน Hugo Chapter III, Chris Chapter II และ Geddoe Chapter I เสียก่อน (ไม่จำเป็นต้องผ่านทั้งสามคนที่เป็นตัวละครหลัก แค่ให้ตัวละครหลักคนใดคนหนึ่งเข้าปราสาทบูเดฮัค เราก็สามารถเลือกเล่นโธมัสได้)โดยถ้าเราผ่านเหตุการณ์ปราสาทบูเดฮัคมาแล้ว ในฉากที่ให้เราเลือกไฟที่เป็นตัวแทนของตัวละคร (Trinity Site) จะมีไฟของโธมัสปรากฎขึ้นมา เลือก โธมัส จะตัดเข้าสู่ฉาก (อนึ่ง เราไม่จำเป็นที่จะต้องเล่นโธมัส ก็สามารถไป Chapter IV ได้โดยเล่นตัวละครหลักให้ครบทั้ง 3 Chapter)
สารบัญ |
Budehuc Castle
ฉากจะเริ่มที่ปราสาทบูเดฮัค หรือที่ในแผนที่เรียกว่า Lake Castle พร้อมกับโธมัสที่พึ่งเดินทางมาถึงที่แห่งนี้
|
โธมัส : อืม ที่นี่ใช่หรือเปล่านะ? ใช่แน่ ๆ เลยแต่ทำไมถึงเป็นที่แบบนี้กันนะ? เอาเถอะ ไม่ใช่หน้าที่ของเราที่จะไปถามว่าทำไมนี่นะ |
ให้เราบังคับโธมัสเดินเข้ามาหน่อย จะพบเหตุการณ์เจอกับเซซิล หัวหน้าหน่วยองครักษ์ประจำปราสาทครั้งแรก
|
เซซิลจะวิ่งเข้ามา พร้อมตั้งท่าต่อสู้ เซซิล : ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ? โธมัส : ห๊า? เธอหมายถึงผมเหรอ? เซซิล : จะหมายถึงใครได้อีกล่ะ? โธมัส : โอ้ อืม... ผมชื่อว่าโธมัส แล้วเธอล่ะ? เซซิล : ฉันทำหน้าที่เป็นองครักษ์ประจำปราสาทแห่งนี้ พวกเรากำลังรอต้อนรับผู้ปกครองคนใหม่ที่จะมาวันนี้อยู่ คุณเซบาสเตียนบอกฉันว่าอย่าให้ใครที่ดูน่าสงสัยเข้ามา โธมัส : ผม เออ...ดูน่าสงสัยงั้นเหรอ? แล้วเซซิลจะเลิกตั้งท่าต่อสู้ เซซิล : มันไม่ใช่การตัดสินใจของฉันหรอกนะค่ะ ขอโทษด้วยนะ แต่คุณจะต้องออกไปเดี๋ยวนี้ โธมัส : แต่ว่า... เซซิล : มีอะไรก็ว่ามาสิคะ! แต่อะไร? โธมัส : ผมนี่หละ ผู้ปกครองคนใหม่ ที่นี่คือปราสาทบูเดฮัค ใช่ไหมครับ? เซซิล : ว่าไงน่ะคะ? คุณเป็นผู้ปกครองปราสาทเองหรอกเหรอ?! ฉัน... ฉันต้องขอโทษจริง ๆ! โธมัส : ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ไม่เป็นไรหรอก ถ้ายังไง ช่วยพาฉันเข้าไปดูหน่อยได้ไหม? เซซิล : ได้แน่นอนค่ะ ท่าน! ท่านบอกว่าท่านชื่อว่าโธมัสใช่ไหมคะ? โธมัส : ใช่ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เซซิล : ตามฉันมาสิคะ ฉันคิดว่าคุณเซบาสเตียนคงอยู่ที่บ้านหลังนั้น ฉันจะนำทางคุณไปเอง |
Cecile has joined
ในการจัดกลุ่มต่อสู้ แนะนำให้เอาเซซิลไว้หน้าโธมัส เพราะเซซิลมีพลังป้องกันที่มากกว่าโธมัสมาก หลังจากนั้น ให้เราเดินไปที่ตัวปราสาทใหญ่ โดยขึ้นบันไดอยู่อยู่ด้านหลังน้ำพุ เมื่อเข้าประตูปราสาทใหญ่แล้ว เดินไปอีกเล็กน้อย จะมีเหตุการณ์
|
เซซิล : คุณเซบาสเตียนค่ะ ผู้ปกครองปราสาทคนใหม่มาเพื่อขอพบคุณ เขาอยู่กับฉันแล้วนะ แล้วเซบาสเตียนจะวิ่งเข้ามา เซบาสเตียน : ... ผมได้ยินที่เธอพูด ถูกใช่ไหม เซซิล? เธอได้พบกับผู้ปกครองปราสาทคนใหม่แล้วใช่ไหม? เซซิล : ค่ะ! เซบาสเตียน : เออ แล้วเธอเอาเขาไปไว้ที่ไหนล่ะ? ไปที่ชั้นใต้ดินของปราสาทหรือเปล่า? หือม์? ไม่นะ อืม ผมหมายถึง... เซซิล : เขาอยู่ที่นี่แล้วคะ ขอให้ฉันได้แนะนำโธมัส ผู้ปกครองปราสาทคนใหม่ค่ะ! โธมัส : อ่า ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เซบาสเตียน : ห๊า! แล้วฉากจะตัดไปที่ห้องทำงาน ที่ซึ่งตอนนี้ ทุกคนในปราสาทบูเดฮัคจะมารวมตัวกันเพื่อพบผู้ปกครองปราสาทคนใหม่ และโธมัสที่แสดงเอกสารการเป็นผู้ปกครองให้ดู เซบาสเตียน : อืม... ท่านเป็นผู้ปกครองคนใหม่จริง ๆ งั้นเหรอ? เอค : ตราประทับของเขา...เป็นของแท้ครับ โธมัส : ในกรณีที่คุณอยากจะได้หลักฐานมากกว่านี้ ผมก็มีเอามาแค่เอกสารฉบับนี้เท่านั้นหละ ผมไม่ค่อยจะคุ้นเคยกับวิธีการของเซกเซ็นเท่าไรน่ะ เซบาสเตียน : อืม ผมเข้าใจครับ เออ สิ่งนี้เป็นเอกสารที่ออกมาจากทางสภาอย่างถูกต้องแน่นอน ผมเชื่อแล้วว่าคุณเป็นคนที่พูดถึงอยู่ แต่ว่า... โธมัส : แต่อะไรเหรอ? เซบาสเตียน : อย่าใส่ใจผมเองครับ ดูท่าว่าการแนะนำตัวคงเป็นสิ่งที่ต้องเริ่มทำกันเถอะสินะ โธมัส : ผมเองก็อยากเจอกับทุก ๆ คนนะ อีกอย่าง ถ้าพวกเราจะอยู่ด้วยกันแล้วล่ะก็ พวกเราก็ควรจะทำความรู้จักกันไว้ คุณช่วยไปหาตามทุก ๆ คนให้มารวมกันที่นี่ได้ไหม? เซซิล : ทุก ๆ คนงั้นเหรอคะ? โธมัส : ใช่แล้วล่ะ เว้นแต่ห้องนี้คงไม่พอล่ะมั้ง เอค : ... เซบาสเตียน : จริง ๆ แล้ว ท่านก็กำลังเห็นทุก ๆ คนอยู่แล้วล่ะ! โธมัส : ว่าไงนะ?! นี่คือทุกคนแล้วเหรอ?! มูโต้ : จวนไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ มาร์ธา : ไม่อยากจะเชื่อเจ้าเด็กคนนั้นเลย! ฉันอุตส่าห์รีบแทบตาย เพื่อจะมาเจอเขาที่นี่นะเนี่ย โธมัส : แต่ว่านะ เซซิล ผมคิดว่าเธอบอกว่าเธอเป็นหัวหน้าองครักษ์นี่ เซซิล : แน่นอนที่สุดค่ะ ท่าน นั่นหละที่ฉันเป็น โธมัส : เธอเป็นองครักษ์คนเดียวที่นี่งั้นเหรอ? เซซิล : ใช่ค่ะ ฉันรับผิดชอบความสงบสุขของสถานที่แห่งนี้คะ! โธมัส : งั้นก็แปลว่ามากันครบแล้วสินะ? คงเป็นงั้นหละ ยินดีที่ได้รู้จักกับพวกคุณทุก ๆ คนนะครับ! ผมชื่อว่า โธมัส ผู้ปกครองปราสาทคนใหม่ แล้วเซบาสเตียนจะมาโธมัสมาชมห้องของเขา เซบาสเตียน : ที่นี่เป็นส่วนที่พักของผู้ปกครองปราสาท โปรดทำตัวตามสบายเลยนะครับ โธมัส : ขอบคุณครับ เซบาสเตียน : พวกเราจะพูดรายละเอียดกันมากกว่านี้ในวันพรุ่งนี้ ถ้านั่นเป็นการดีต่อท่าน โธมัส : ยอดเลยครับ ผมซาบซึ้งในความช่วยเหลือของคุณมากเลยครับ ท่าน เซบาสเตียน : ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ท่านโธมัส และคุณจะอย่าเรียกผมว่า "ท่าน" เลย คุณเป็นเจ้านาย ส่วนกระผมก็เป็นแค่พ่อบ้านของท่านเท่านั้น โธมัส : งั้นก็เรียก เซบาสเตียน แล้วกันนะ เซบาสเตียน : งั้นผมก็ขอตัวก่อนนะครับ มีอะไร ก็เรียกผมให้รับใช้ท่านได้เลยนะ อ้อ แล้วก็ผมอาจจะดูอาจหาญไปหน่อย แต่ผมจะซาบซึ้งมาก ถ้าท่านจะจัดของให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนกับผมได้พยายามทำมันในวันนี้ ตั้งแต่ที่พวกเราไม่มีพวกสาวใช้แล้ว พวกเราก็ต้องทำความสะอาดกันเอง โธมัส : ได้เลย นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก เซบาสเตียน : ดีครับ งั้นผมขอตัวล่ะ แล้วเซบาสเตียนก็จะเดินออกจากห้องไป โธมัส : ... ผมรู้สึกเหนื่อยจังเลย ผมหวังว่าผมจะรับมือกับเรื่องนี้ได้นะ |
รุ่งเช้า เราจะได้บังคับโธมัส ออกจากห้องนอน แล้วเดินมาตามทาง แล้วลงบันไดมา จะพบกับเซบาสเตียน
|
โธมัส : อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเซบาสเตียน เซบาสเตียน : อรุณสวัสดิ์ครับ นายท่าน จำได้ไหมครับ เรียกผมแค่ เซบาสเตียน ก็พอแล้วนะ โธมัส : ผมลืมไปเลยแฮะ ขอโทษนะ ว่าแต่มีอะไรให้ผมทำที่นี่บ้างล่ะ? ผมไม่เคยอยู่ตำแหน่งนี้มาก่อนเลย เซบาสเตียน : เท่าที่ผมรู้ ท่านมีหน้าที่จะต้องตัดสินใจเกี่ยวกับปราสาทและพื้นที่โดยรอบ โธมัส : คุณหมายถึงการแก้ไขปัญหา และทำมันให้กระจ่างอะไรทำนองนั้นใช่ไหม? เซบาสเตียน : เออ ใช่แล้วครับ ท่านจะว่าแบบนั้นก็ได้ อย่างแรก ท่านต้องไปแนะนำตัวเองกับผู้คนของปราสาท โธมัส : นั่นสินะ ใช่แล้ว นั่นคือสิ่งที่ผมจะทำล่ะ |
เราจะได้บังคับโธมัส ซึ่งสามารถเซฟเกมได้ที่ตัวเซฟที่อยู่ใต้บันได ให้เดินขึ้นชั้นสอง แล้วเดินไปด้านขวาสุด เข้าประตู จะพบกับห้องสมุด เดินไปด้านใน จะพบกับเอค คุยกับเขา (เอค จะทำหน้าที่เป็น เจ้าหน้าที่ห้องสมุด เราสามารถเอา Old book มาให้แก่เขา และเปิดอ่านได้)
|
โธมัส : สวัสดีครับ เอค : ... โธมัส : เออ คือว่า... ผมมาทักทายน่ะครับ เอค : ... โธมัส : อะแฮ่ม เออ เอค : โอ้ ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ นายท่าน! ผมแค่กำลังเหม่อลอยน่ะ ไม่ใช่ว่าไม่เคารพท่านหรอกนะครับ โธมัส : คุณกำลังคิดอะไรอยู่งั้นเหรอ? เอค : เออ มันเป็นเรื่องส่วนตัวน่ะครับ โธมัส : คุณพูดถูก มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของผมนี่นะ แล้วเจอกันใหม่นะ เอค : ... แล้วโธมัสจะเดินออกมา โธมัส : นี่มันอะไรกัน?! ผมหวังว่าผมจะรับมือกับงานนี้ได้แท้ ๆ! ผมเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจเสียแล้วสิ |
ออกจากห้องสมุด เดินลงบันไดแล้วมาด้านขวาบนจะมีทางลงไปอีก ให้เดินลงไป จะเป็นชั้นใต้ดิน แล้วเดินมาด้านซ้ายสุด จะพบกับ มุโต้ (เขาจะทำหน้าที่รับฝากของให้เรา ซึ่งจำนวนของที่รับฝาก จะเพิ่มขึ้นตามบทที่เราเล่นไป) เข้าไปคุยกับเขา
|
มุโต้ : เออ อรุณสวัสดิ์ครับ คือว่า... ทอม ใช่ไหม? โธมัส : โธมัสครับ มุโต้ : พลาดเสียแล้ว เรา เอาเถอะ ท่านโธมัส ที่นี่เป็นคลังสินค้า ผมมาทำงานตรงนี้ เพราะผมมีแต่แรง แต่ใจไม่ค่อยสู้น่ะ โธมัส : แล้วแบบนี้คุณเซบาสเตียนทำอะไรล่ะ? มุโต้ : เขาทำอาหารน่ะ ส่วนใหญ่นะ พ่อครัวของเราออกไป จริง ๆ อาหารของพ่อบ้านก็ไม่ได้ดีหรอกนะ แต่ก็พอทานได้ โธมัส : น่าสงสารจัง เขาต้องทำหน้าที่ตั้งหลายอย่างเลย |
จากนั้น ให้เดินขึ้นบันไดกลับมาที่ชั้น 1 แล้วเดินออกนอกปราสาท เดินมาด้านซ้าย จะเจอบันไดลง ให้เดินลงมา จะเป็นพื้นที่โล่ง ๆ กว้าง ๆ ให้เดินมาด้านขวาต่อ จะเป็นพื้นที่อีกส่วน ซึ่งจะมีร้านฝึกสกิลต่อสู้ และมีชายชุดเขียวคนหนึ่งนอนอยู่ เขาคือ จวน (จวนจะทำหน้าที่ช่วยฝึกสกิลต่อสู้ให้เรา อีกทั้งเขายังสามารถร่วมสู้ได้ด้วย) คุยกับเขา
|
จวน : หือม์? แกเป็นใคร? โธมัส : ผมชื่อว่าโธมัส เป็นผู้ปกครองปราสาทคนใหม่น่ะครับ จวน : ผู้ปกครองปราสาทคนใหม่? อีกแล้วเหรอเนี่ย? โธมัส : หมายความว่ายังไง ที่ว่า อีกแล้ว? จวน : ตั้งแต่ผู้ปกครองคนแรกของพวกเราได้หนีหายไปเมื่อ 3 ปีก่อน ก็มีผู้ปกครองมาอีก 3 คน แต่ละคนอยู่ได้ไม่เกินเดือนเลย โธมัส : จริงเหรอเนี่ย? ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ? จวน : พวกครอบครัวคนชั้นสูงชอบส่งลูกชายคุณภาพมือสองมาเป็นผู้ปกครองที่นี่ พวกเขาไม่รู้เรื่องที่ต้องทำหรอก สงสัยว่า นายเองก็เป็นแบบนั้นล่ะสิ โธมัส : เออ ไม่หรอก... จวน : งั้น ทำไมนายถึงมาที่นี่ล่ะ? โธมัส : เออ ผม...ผม คือ... จวน : ผมรู้แล้วน่า เออ ใช่ ผมกำลังยุ่งกับการนอนกลางวันของผมอยู่ นายคิดว่านายจะปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวได้ไหม? โธมัส : นายชื่ออะไรงั้นเหรอ? จวน : ผมชื่อ จวน ฟังนะ ผมจะงีบแล้ว ไว้ค่อยเจอกันวันหลังแล้วกันนะ ถ้านายยังเป็นผู้ปกครองปราสาทอยู่ |
หลังจากคุยเสร็จ ก็เดินขึ้นบันไดหินที่อยู่ข้าง ๆ จะเป็นลานน้ำพุ ให้เดินไปคุยกับเซซิลที่อยู่ตรงประตูเมือง
|
เซซิล : ท่านกำลังออกลาดตระเวนอยู่เหรอคะ ท่านโธมัส? ไม่จำเป็นหรอกค่ะ จริง ๆ นะ ฉันคอยดูแลความปลอดภัยรอบ ๆ นี้อยู่แล้วล่ะ โธมัส : ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ ว่าแต่ใครจะเข้าโจมตีปราสาทล่ะ? เซซิล : ก็ตั้งแต่หมาป่ายันโจรภูเขาน่ะคะ โธมัส : ผมได้ยินว่าที่นี่เคยถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของชายแดนของกลาสแลนด์ มีใครที่มาจากกลาสแลนด์แวะมาที่นี่บ้างไหม? เซซิล : ก็มีมาเรื่อย ๆ น่ะค่ะ โธมัส : พวกเขามาเที่ยวชมหรือว่าอะไรล่ะ? เซซิล : บางคนก็มีญาติอยู่ที่นี่น่ะคะ อย่างมุโต้ หรือมาร์ธา ก็มีญาติมาหาอยู่บ่อย ๆ โธมัส : จริงเหรอเนี่ย? เซซิล : ไม่มีใครให้ความสนใจในความจริงที่ว่าพื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ของเซกเซ็นหรอกคะ คุณเซบาสเตียนเคยไล่พวกเซกเซ็นออกไป แต่ตอนนี้อะไรเป็นอะไรก็ดูไม่ใส่ใจกันแล้ว โธมัส : อืม นั่นสินะ ผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับกลาสแลนด์และเซกเซ็นเลย เซซิล : ท่านมาจากที่ไหนล่ะคะ? โธมัส : อ้อ ผมเกิดที่ประเทศที่อยู่ทางเหนือน่ะ เซซิล : แล้วอะไรพาคุณมาที่นี่ล่ะคะ? โธมัส : เออ เรื่องมันยาวน่ะ แล้วโธมัสจะนึกถึงเรื่องราวของเขา เรื่องที่เขาไปพบพ่อของเขาที่เป็นสมาชิกสภาที่วิเนย์ เดล เซกเซ็น โธมัส : เออ คือว่า แม่ของผมบอกให้ผมมาที่นี่พร้อมจดหมายฉบับนี้น่ะครับ สมาชิกสภา : อ้อ ใช่ ข้าพอจะจำได้แล้ว ในที่สุด เจ้าก็ทำมันสำเร็จแล้วสินะ หือม์? โธมัส : เออ... สมาชิกสภา : มาคิดดูแล้ว ข้ารู้สึกปราสาทหลังนึง ที่ยังไม่มีผู้ปกครอง มันชื่อว่าอะไรน่า? เออ ช่างเถอะ ไว้ค่อยนึกทีหลังแล้วกัน และข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้ ข้าจะแต่งตั้งเจ้าให้เป็นผู้ปกครองปราสาทหลังนั้น เจ้าจะไม่มีปัญหาอะไรกับที่นั่น โธมัส : จะ...เจ้าของปราสาทงั้นเหรอครับ? สมาชิกสภา : เมื่อข้าจัดการเตรียมการให้เรียบร้อยแล้ว เจ้าช่วยออกไปจากวิเนย์ เดล เซกเซ็นทันทีได้เลยไหม? มันจะไม่ใช่การดีสำหรับเจ้าที่จะมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ โธมัส : อ่า ครับ...ได้เลยครับ แล้วสมาชิกสภา(คาดว่าเป็นพ่อของโธมัส)จะหันหลังไป แล้วพูดต่อ สมาชิกสภา : ช่างโชคดีจริง ๆ จัดการกับสองปัญหาได้ในทีเดียวแบบนี้ โธมัส : เฮ้อ... แล้วจะกลับมาเวลาปัจจุบัน เซซิล : เรื่องมันยาวงั้นเหรอ? นายท่านทุกท่านต่างก็มีประวัติที่น่าสนใจกันทุกคนเลยนะ โธมัส : เออ นั่นสินะ...ผมก็ว่างั้น เซซิล : ฉันเชื่อมั่นในตัวท่านนะคะ ท่านโธมัส ฉันหวังว่าท่านจะได้เป็นนายท่านที่ยิ่งใหญ่ พวกเราทั้งหมดรวมทั้งฉันต่างก็คาดหวังสิ่งที่ดีที่สุดนะคะ โธมัส : ผมจะพยายามนะ ผมจะทำมันให้ได้เลย |
ที่นี่ เดินเข้าไปในเต้นท์สีขาวที่หลบอยู่มุมในที่อยู่ด้านหลังของเซซิล ด้านในจะพบกับ พิกโคโร่ (เขาทำหน้าที่ทำนาย และให้คำแนะนำกับเรา อีกทั้งเขายังเป็นนักเวทช่วยเราต่อสู้ได้) คุยกับเขา
|
พิกโคโร่ : โอ้! ท่านเป็นผู้ปกครองคนใหม่ของที่แห่งนี้สินะ? ข้าเป็นพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ นามว่าพิกโคโร่ ท่านสามารถพึ่งพาข้าให้ช่วยเหลือท่านยามเจอปัญหาได้นะ โธมัส : ขอบคุณนะครับ ผมชื่อว่าโธมัส ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะ พวกพ่อมด ทำอะไรได้บ้างล่ะครับ? พิกโคโร่ : ความสามารถพิเศษที่สุดของข้า ก็คือ การดูดวง ยังไงล่ะ! โธมัส : ดูดวงงั้นเหรอ? แบบนั้นถือว่าเป็นเวทย์มนต์ด้วยเหรอครับ? พิกโคโร่ : ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า |
ออกจากเต้นท์ แล้วไปที่บ้านหลังข้าง ๆ คุยกับมาร์ธา (เธอจะขายล็อตเตอรี่ให้แก่เรา เป็นวิธีสร้างรายได้ที่ทำได้ดีสุดในช่วงต้นเกมแบบนี้)
|
มาร์ธา : โอ้ นายท่านของพวกเรานี่เอง ยินดีต้อนรับ ว่าไงล่ะ? สนใจจะซื้อล็อตเตอรี่หน่อยไหม? โธมัส : เออ ไม่ล่ะครับ ผมมาที่นี่เพื่อทักทายเท่านั้นน่ะครับ มาร์ธา : นั่นเป็นการแสดงกิริยาท่าทางที่สุภาพมาก ฉันมีปัญหาแน่นะ ถ้าเธอไม่ทำงานอย่างหนักให้สมเป็นนายท่านของพวกเรา ตั้งแต่นายท่านคนสุดท้ายของพวกเราได้หนีไปเมื่อสามปีก่อน พวกเราก็อยู่มาโดยไม่มีใครสักคนเลย และปราสาทก็เริ่มตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน ต้องขอบคุณที่ฉันยังพอมีลูกค้าอยู่บ้าง ฉันเองก็มีธุรกิจที่ต้องดำเนินกิจการต่อ ฉันหวังพึ่งคุณนะ โธมัส : เออ ครับ ผมเข้าใจ มาร์ธา : แล้ว ท่านสนใจจะซื้อล็อตเตอรี่ไหมล่ะ? โธมัส : ... |
ถึงตรงนี้ เราก็ได้ทักทายกับคนทุกคนในปราสาทแล้ว (ไม่ต้องไปนับชาวบ้านที่เดินไปเดินมาหรอก)ให้กลับไปที่ปราสาทหลังใหญ่ของเรา เมื่อเข้ามาแล้วเดินไปหน่อย จะเจอกับเหตุการณ์
|
เซบาสเตียน : ทะ...ท่านโธมัส! โธมัส : มีอะไรงั้นเหรอ คุณเซบาสเตียน? เซบาสเตียน : ผมต้องขออภัยจริง ๆ ผมลืมส่งจดหมายไปหาพวกอัศวิน โธมัส : จดหมายเหรอ? เซบาสเตียน : ครับ ท่าน ทางสภาต้องอนุมัติกับการเปลี่ยนผู้ปกครองปราสาท และมันจะไม่สมบูรณ์ถ้าจดหมายขออนุมัตินี้ยังไม่ส่งไปถึงมือของพวกอัศวิน ผมลืมมันซะสนิทเลย โธมัส : พวกเราเพียงแค่ต้องส่งจดหมายใช่ไหมล่ะครับ? เซบาสเตียน : ครับ ท่าน พวกเราต้องส่งจดหมายไปที่ปราสาทบราส กองบัญชาการของเหล่าอัศวิน และ เออ...ปกติ พวกเราจะใช้คนส่งสาส์น แต่พวกเราไม่มีสักคนเลยตอนนี้ โธมัส : ไม่เป็นไรหรอก ผมจะไปด้วยตัวของผมเอง อีกอย่าง ที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้ผมทำมากนักอยู่แล้ว เซบาสเตียน : แบบนั้นก็วิเศษไปเลยครับ ท่าน ผมจะไปเตรียมจดหมายให้เดี๋ยวนี้ ช่วยรอแปปนะครับ |
เราจะได้จดหมายเพื่อส่งไปยังปราสาทบราส แล้วเราจะมาอยู่ที่ประตูทางเข้า
You take !Letter to Knights
|
เซซิล : ก็คือว่าคุณต้องการจะให้ฉันเป็นคนนำทางและร่วมเดินทางกับเขาไปที่ปราสาทบราสสินะคะ? เซบาสเตียน : ใช่แล้ว เลือกเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดนะ เซซิล : พวกเราจะพยายามคะ อยู่ใกล้ ๆ ฉันไว้นะคะ ท่านโธมัส โธมัส : พวกเราต้องมีเจอกับอันตรายด้วยเหรอ? เซซิล : พวกเราจะเดินข้ามผ่านกลาสแลนด์ไปยังปราสาทบราส ใครจะรู้ล่ะคะ? พวกเราอาจต้องเจอกับพวกมอนสเตอร์ โจรภูเขา หรือแม้แต่หอยทากตัวขดงอ ท่านมีดาบหรือเปล่าล่ะคะ? โธมัส : ก็มีอยู่หรอก แต่ผมไม่ค่อยได้ใช้มัน เลยไม่ค่อยคมเท่าไรหรอกนะ เซซิล : ไม่สำคัญหรอกค่ะ ดาบของฉันจะปกป้องพวกเราทั้งคู่เอง นั่นคือเหตุผลว่าทำไมท่านต้องอยู่ใกล้ ๆ ฉันเอาไว้นะคะ โธมัส : ผมจะจำไว้ครับ เซบาสเตียน : เอาล่ะ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ! |
Cecile has joined
จัดเอาเซซิลยืนนำหน้าโธมัสไว้ เพราะเซซิลมีค่า PDF ที่มากกว่าโธมัส และช่วงแรกนี้ โธมัสจะตายได้ง่ายมาก แม้เจอกับศัตรูง่าย ๆ ในช่วงต้นเกมแบบนี้ก็ตาม แล้วก็ก่อนที่เราจะออกไปเผชิญโลกภายนอก ให้เราไปคุยกับมาร์ธา เพื่อซื้อล็อตเตอรี่ของเธอเสียก่อน ถึงแม้ว่าตอนนี้ เราจะมีอยู่แค่ 500 potch ก็ตาม แต่ขอให้เราใช้เงินที่มีทั้งหมด ซื้อมันมา เลือกแบบ Seqntl (เลขเรียงเบอร์)หรือ Random (เลขแบบสุ่ม) มาก็ได้ เราจะซื้อได้ 5 อัน (อันละ 100 potch)
วิธีการหาเงินได้ช่วงต้นเกมแบบนี้ โดยเฉพาะกับพวกโธมัสที่ไม่มีทางเลือกไปสู้กับ boss ในช่วงนี้ วิธีที่สะดวกสุด ก็คงจะเป็น การเล่นล็อตเตอรี่ ซึ่งเมื่อเราซื้อล็อตเตอรี่มาแล้ว (ซื้อได้สูงสุด 10 อัน) ให้เราเซฟเกมเอาไว้ แล้วออกไปนอกเมืองที่เราซื้อล็อตเตอรี่นั้น อาจไปสู้กับพวกมอนสเตอร์ ฆ่าเวลาไปพลาง หรือจะไปทำอะไรส่วนตัวก็ได้ พอเวลาผ่านไปสัก 30 นาที ก็ไปเซฟเกมก่อน แล้วค่อยมาดูผลที่ตรงกระดานด้านหน้าของร้านขายล็อตเตอรี่ ถ้าผลยังไม่ออก ก็ให้เราออกนอกเมืองไปทำอะไรต่อก่อนอีกสัก 15 นาที แล้วกลับมาดูผลอีกรอบ หากเราไม่ถูกรางวัล ก็ให้กด soft reset (L1+L2+R1+R2+Select+Start) แล้วโหลดเซฟก่อนที่เราจะไปดูผล ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าเราจะถูกรางวัลที่ถูกใจ อาทิ เงินรางวัล 100,000 potch หลังจากเช็คผลเสร็จแล้ว ตัวเกมจะถามว่า เราจะเก็บตั๋วล็อตเตอรี่ที่ไม่ถูกรางวัลไว้ไหม แนะนำให้ทิ้งมันไปซะ เพราะมันเกะกะช่องไอเท็มของเรา แล้วไปรับเงินรางวัลกับเจ้าของร้านล็อตเตอรี่ โดยเลือกคำสั่ง cash inเป็นวิธีสร้างรายได้ เก็บประสบการณ์ และสกิลพ็อยท์ที่เร็วทีเดียวล่ะ
หลังจากซื้อล็อตเตอรี่กับมาร์ธาเรียบร้อยแล้ว ก็ออกไปสู้กับศัตรูที่ Yaza Plain ก่อน ในการต่อสู้ พยายามเติมพลังให้โธมัสด้วย (เซซิลไม่น่าห่วงเท่าไร) ใช้ไอเท็มที่โธมัสติดตัวมาเติมพลังได้ แต่ถ้าไอเท็มหมด ก็ไม่เป็นไร เพราะศัตรูแถวนี้ จะให้ไอเท็มฟื้นพลังอย่าง medicine หลังจบการต่อสู้ด้วย จึงสามารถเก็บได้เรื่อย ๆ พอเวลาผ่านไปสักพัก (30 นาที) ก็ไปเซฟที่ใต้บันไดในปราสาทหลังใหญ่ของเราก่อน แล้วค่อยมาดูผลกับมาร์ธา (คุยกับมาร์ธา ถ้ามาร์ธาบอกว่า "The board lists new winners" แปลว่าผลออกมาแล้ว)แล้วทำตามย่อหน้าบน หลังจากนั้น ให้เราไปคุยกับจวน เพื่อฝึกฝนสกิลที่ต้องการ
เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว ก็เดินออกทางสู่ปราสาทบราส
Brass Castle
เมื่อเข้ามาในส่วนที่เป็นร้านค้าของปราสาทบราส จะพบกับเหตุการณ์ที่โธมัสและเซซิลต่างก็ทึ่งกับสถานที่แห่งนี้
|
โธมัส : ว้าว ช่างเป็นปราสาทที่เหลือเชื่ออะไรแบบนี้นะ... เซซิล : มันแน่นอนอยู่แล้วล่ะ โธมัส : ผมคิดว่า วิเนย์ เดล เซกเซ็นใหญ่แล้วนะ แต่ที่นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ ช่างต่างกับปราสาทของพวกเราลิบลับเลยแฮะ ที่นี่ดูเป็นปราสาทจริง ๆ เลย เซซิล : ฉันคิดว่าปราสาทของพวกเราก็ดีเยี่ยมเหมือนกันนะคะ พวกเราต่างก็พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะปกป้องมันเอาไว้ พอเห็นเซซิลทำหน้าเศร้า โธมัสก็เลยพยายามพูดเปลี่ยนเรื่อง โธมัส : เออ คือ ใช่แล้วล่ะ บอกหน่อยสิ เธอรู้จักที่ ๆ ผมจะไปส่งจดหมายนี้ได้รึเปล่า? เซซิล : พวกเราจะต้องหาดูนะคะ เข้าไปด้านในกันเถอะ โธมัส : หาดูงั้นเหรอ? เธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเลยงั้นเหรอ? เซซิล : ไม่หรอกค่ะ นี่เป็นครั้งแรกของฉันเหมือนกัน นายท่านคนก่อน ๆ ไม่เคยอยู่นาน ๆ พอจะได้รับความคุ้มกันจากฉันเลย โธมัส : อืม...ผมเข้าใจ |
ให้เราบังคับโธมัสเข้าไปในส่วนที่เป็นป้อมทหาร ก่อนจะเข้าไป จะพบกับเหตุการณ์ที่ลีโอ เดินสวนออกมา
|
โธมัส : หว๋า... ลีโอ : ขอโทษทีนะ ข้ากำลังรีบน่ะ ผมกำลังอยู่ในระหว่างที่ต้องออกไปรบ ขออภัยด้วยนะ โธมัส : เออ ไม่หรอก... ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ ลีโอหันมามองที่เซซิล ลีโอ : ข้าคิดว่าข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อนนะ พวกมาใหม่งั้นเหรอ? ไม่สิ เธอดูไม่เหมือนแบบนั้นนะ... เซซิล : ฉันชื่อว่า เซซิล หัวหน้าองครักษ์แห่งปราสาทบูเดฮัค พวกเรามาที่นี่เพื่อส่งจดหมายเรื่องการรับช่วงต่อของผู้ปกครองปราสาทค่ะ ลีโอ : บูเด...ฮัคงั้นเหรอ? ไม่เห็นจะเคยได้ยินเลยแฮะ เอาเถอะ ถ้าพวกเจ้ามีจดหมายมาล่ะก็ ข้าแนะนำว่าพวกเจ้าควรนำมันไปให้ซาโลเม่นะ โธมัส : เออ ครับ ให้คุณซาโลเม่ใช่ไหมครับ? ผมเข้าใจแล้ว อืม ท่านชื่อว่าอะไรเหรอครับ? ลีโอ : ชื่อของข้างั้นเหรอ? ข้าชื่อว่า ลีโอ เซซิล : อะไรนะ?! ท่านหมายถึง ลีโอ ที่เป็น ลีโอแห่งอัศวินทรงพลังทั้งหกน่ะเหรอคะ? ว้าว สุดยอดจริง ๆ อุ้ย! ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้! ลีโอ : ตอนนี้ เธอกำลังทำให้ข้าอายแล้วนะ เอาล่ะ ข้าต้องรีบไปแล้ว ขอตัวก่อนล่ะ แล้วลีโอ จะเดินออกไป โธมัส : เขาดังมากเลยเหรอ? เซซิล : ใช่แล้วล่ะคะ ไม่มีใครในเซกเซ็นที่จะไม่รู้จักอัศวินทั้งหก ท่านคริส ท่านซาโลเม่ ท่านลีโอ ท่านโรแลนด์ ท่านบอรุส และท่านเพอซิวัล ว้าว สุดยอดไปเลย ฉันเคยได้ยินของชื่อของเขานะเนี่ย ดีใจจริง ๆ ที่ได้มา โธมัส : เข้าใจล่ะ... |
ให้เข้าไปในป้อมทหาร เดินเข้ามาหน่อย จะพบกับโรแลนด์ (ทหารเซกเซ็นชาวเอลฟ์ผมม่วง) คุยกับเขา
|
โธมัส : อืม พวกเราอยากจะขอพบท่านซาโลเม่หน่อยน่ะครับ โรแลนด์ : เขาน่าจะอยู่ที่ชั้นสองนะ น่าจะกำลังเตรียมกำลังพลอยู่ เขาอาจไม่ว่างพบพวกเจ้าก็ได้นะ เซซิล : เตรียมกำลังพลเหรอค่ะ? กำลังจะเกิดสงครามขึ้นงั้นเหรอค่ะ? โรแลนด์ : ใช่แล้ว กับพวกกลาสแลนด์น่ะ ข้อตกลงกลายเป็นเศษกระดาษไปแล้ว ต้องขอบคุณการโจมตีโดยไม่ให้ทันตั้งตัวของพวกเผ่ากิ้งก่า เซซิล : เผ่ากิ้งก่า... เข้าใจล่ะ... โรแลนด์ : ผมต้องไปแล้ว ขอตัวนะ แล้วโรแลนด์จะเดินออกไป โธมัส : สงครามกับพวกกลาสแลนด์งั้นเหรอ? เซซิล : เผ่ากิ้งก่าไม่ได้ดูแย่ในสายตาของฉันหรอกนะคะ พวกเขาเพียงแค่ดูน่ากลัวเท่านั้น ฉันประหลาดใจที่พวกเขาโจมตีโดยไม่เตือนนะ |
อย่าพึ่งเดินขึ้นบันไดไปตามที่โรแลนด์บอก และเดินตรงมาผ่านรั้วกั้น แล้วด้านขวา(ของเรา) จะมีประตูอีกบาน เปิดเข้าไป จะเป็นห้องอาวุธ เดินไปหน่อย จะพบกับเหตุการณ์ที่เพอซิวัลมาพูดคุยกับบอรุส
|
เพอซิวัล : อยากจะพูดอะไรงั้นเหรอ บอรุส? มีอะไรในใจงั้นเหรอ? บอรุส : ใช่แล้วล่ะ เป็นความจริงที่สำคัญมากเลย เพอซิวัล : เรื่องแปลกนะเนี่ย! บอรุสที่ไม่เกรงกลัวใคร ผู้ชายที่ไม่รู้จักคำว่า ผลลัพธ์ มีปัญหางั้นเหรอ? บอรุส : อย่าล้อข้าเล่นหน่อยเลยน่า เพอซิวัล เพอซิวัล : เรื่องที่หมู่บ้านคาราย่าใช่ไหม? บอรุส : ใช่แล้วล่ะ เพอซิวัล : อย่าบอกนะว่า นาย... บอรุส : ไม่หรอก มันไม่ใช่แบบนั้น ผมไม่ได้กลับคำปฏิญาณที่ให้ไว้ต่อท่านคริส มันก็แค่... เพอซิวัล : ว่ามาสิ บอรุส : มันไม่ได้แย่หรอกที่จะมีอารมณ์รุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับงานของนาย มันเป็นคุณสมบัติที่ดีสำหรับการเป็นอัศวิน พวกเราอยู่และตายด้วยดาบ แต่ผมไปไกลเกินไป! ผมปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบงำผม! เพอซิวัล : ผมคิดว่าผมก็คงจะทำแบบเดียวกัน ถ้าผมได้ยินเรื่องเกี่ยวกับการโจมตีโดยไม่ทันให้ตั้งตัวของพวกเผ่ากิ้งก่า และการตายของท่านมิเลี่ยมและแลนซ์เซย์นะครับ ผมเองก็โกรธ! ใครจะไม่ล่ะ? บอรุส : แต่เมื่ออัศวินเริ่มทำร้ายชาวบ้านที่ไม่มีอาวุธ เขาก็ไม่ใช่คนอีกแล้ว เขาก็เป็นแค่สัตว์เท่านั้น! เพอซิวัล : ... เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ พวกโธมัสได้แอบดักฟังอยู่ (ไปแอบกันตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย?) เซซิล : ดูท่าพวกเขาคงกำลังพูดเรื่องจริงจังกันมากเลยนะคะ โธมัส : แย่ไปหน่อยที่พวกเราไม่ได้ยินเลยว่าพวกเขาพูดอะไรกัน ทหารเซกเซ็น : บอกข้ามาสิ พวกเจ้ามาทำอะไรกันตรงนี้? แล้วจะมีทหารเซกเซ็นจับได้ว่าพวกเราแอบอยู่ตรงนี้ เซซิล : เออ คือว่า ฉัน เออ... โธมัส : ไม่มีอันตรายอะไรหรอกครับ แล้วทั้งสองคนจะวิ่งออกจากห้อง |
ที่นี่ ก็ให้เราขึ้นไปชั้นสองตามทางที่โรแลนด์บอก เพื่อไปพบกับซาโลเม่กันเลย โดยบนชั้นสอง เราจะพบกับเหตุการณ์ที่พวกโธมัสได้เจอคริสเป็นครั้งแรก (เธอจะไม่ได้สนใจเรา) และเซซิลจะปลื้มคริสเอามาก ๆ
|
เซซิล : ผู้หญิงคนนั้น... เธอช่างสวยเหลือเกิน และเป็นอัศวินด้วย ไม่อยากจะเชื่อเลย โธมัส : เธอคือ คริส ใช่ไหมล่ะ? เซซิล : ว่าไงนะ?! ท่านรู้จักเธองั้นเหรอคะ? โธมัส : ไม่หรอก ไม่ ผมแค่เคยเห็นเธอเป็นคนนำขบวนอยู่ครั้งนึงที่วิเนย์ เดล เซกเซ็นน่ะ เซซิล : ท่านคริสน่ะ เป็นคนที่เหลือเชื่อมากเลยนะ! มีคนเล่ากันว่าเธอสามารถพุ่งเข้าไปในสนามรบ แล้วเอาชนะพวกศัตรูได้ โดยไม่เสียเลือดสักหยด หรือแม้แต่เหงื่อสักหยดด้วยนะ ฉันเคารพเธอมากเลยล่ะ โธมัส : มาคิดดูแล้ว ผมเคยได้ยินผู้คนเรียกเธอว่า สตรีสีเงิน ฟังดูเหมือนคุณผู้หญิงคนนั้นนะ |
แล้วให้เราเดินไปที่ห้องที่อยู่ใกล้เราที่สุด (มีประตูสองบาน) เดินเข้าไปหน่อยจะพบกับเหตุการณ์เจอซาโลเม่
|
โธมัส : คุณช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ? ผมกำลังตามหาผู้ชายที่ชื่อว่าซาโลเม่น่ะครับ ซาโลเม่ : ผมนี่หละ ซาโลเม่ ต้องการอะไรงั้นเหรอ? โธมัส : ผมชื่อว่าโธมัส ผมพึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ปกครองปราสาทคนใหม่ของปราสาทบูเดฮัค ผมมีนี่ เออ... ซาโลเม่ : ผมได้ยินเรื่องเกี่ยวกับท่านแล้ว ผมพอนึกภาพได้ว่าท่านคงจะมีจดหมายให้สำหรับพวกอัศวินสินะ ถูกไหมครับ? โธมัส : คุณรู้เรื่องของผมได้ไงกันครับ? ซาโลเม่ : ผมตรวจสอบคำสั่งทุกการแต่งตั้งจากสภา ขอจดหมายด้วยนะครับ โธมัส : ได้ครับ ได้ อยู่นี่แล้วครับ ซาโลเม่ : ขอบใจมาก You present !Letter to Knights โธมัส : ไม่หรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ! แล้วยังมีอะไรอีกไหมครับที่ผมต้องทำ? ซาโลเม่ : หมดแล้วล่ะ เออ... เพื่อนของเธอนี่เป็นใครงั้นเหรอ? เซซิล : ฉัน เซซิล หัวหน้าองครักษ์ประจำปราสาทค่ะ ซาโลเม่ : เธอเข้ามาเริ่มทำหน้าที่นี้ เมื่อตอนที่หัวหน้าองครักษ์คนก่อนเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนอย่างนั้นใช่ไหม? เซซิล : ผู้ชายคนนั้น เป็นพ่อของฉันเองค่ะ ซาโลเม่ : ถ้างั้น เธอก็เป็นลูกสาวของหัวหน้าองครักษ์บราวน์สินะ เธอไม่สามารถเข้ารับตำแหน่งของเขาได้นะ เธอต้องได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการเสียก่อน เซซิล : ฉันไม่รู้เรื่องเลย เมื่อพ่อของฉัน... แล้วโธมัสจะเข้ามายืนกันเซซิล และช่วยพูดกับซาโลเม่ให้ โธมัส : ทำไมผมจะไม่สามารถแต่งตั้งให้เธอได้ล่ะ? ผมได้รับการยอมรับให้เป็นผู้ปกครองปราสาทแล้ว ผมไม่มีสิทธิอันนั้นงั้นเหรอครับ? ซาโลเม่ : ขอผมคิดดูก่อนนะ... ตามปกติแล้ว ท่านต้องส่งคำร้องขอไปยังสภาและเหล่าอัศวิน ในกรณีพิเศษแบบนี้ ผู้ปกครองปราสาทอาจจะได้รับการอนุญาตให้ทำการแต่งตั้งได้เอง ผมจะทำเรื่องข้อตกลงทั้งหมดให้เองแล้วกันนะ เซซิล : อ้า! โล่งอกไปที! ฉันยังทำตำแหน่งนี้ได้ต่อไปสินะคะ? ซาโลเม่ : เธอจะได้เป็นหัวหน้าองครักษ์แห่งปราสาทบูเดฮัคอย่างเป็นทางการ เธอจะได้รับจดหมายรับการแต่งตั้งในเร็ว ๆ นี้ล่ะ เซซิล : ขะ ขอบคุณคะ! ซาโลเม่ : เอาล่ะ ดูท่าทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้วนะ ผมต้องไปแล้ว ขอตัวไปรับมือกับเรื่องอื่นล่ะนะ โธมัส : เข้าใจแล้วครับ พวกเราขอขอบคุณในความช่วยเหลือของท่านมากเลยครับ แล้วเราจะมาอยู่ที่นอกห้อง โธมัส : ทุกอย่าง ดูเหมือนจะเรียบร้อยแล้วนะ พวกเราจะกลับกันเลยไหม เซซิล? เซซิล : ฟังดูดีคะ! |
คุยเสร็จ ให้เราออกจากป้อมทหาร โดยให้เดินลงมาด้านล่างก่อน จะออกมาที่ปราสาทบราสฝั่งขวา ซึ่งที่นี่ จะมีร้านตีอาวุธ และร้านเสื้อเกราะ ให้ตีอาวุธให้ถึง lv.5 ทั้งสองคน และซื้อเสื้อเกราะดี ๆ มาให้ทั้งสองใส่ (ถ้าเรามีเงินที่ได้มาจากรางวัลล็อตเตอรี่นะ) แล้วค่อยวิ่งกลับไปทางปราสาทบราสฝั่งซ้าย (ทางที่เราเข้ามาตอนแรก)พอเดินออกพ้นส่วนที่เป็นร้านค้า แล้วเดินออกนอกปราสาทบราสไปหน่อย จะได้พบกับเหตุการณ์
|
เซซิล : ท่านโธมัสคะ? โธมัส : หือม์? มีอะไรเหรอ? เซซิล : ท่านโธมัส ฉันเป็นหนี้บุญคุณท่านอย่างมากเลย ฉันสัญญาว่าท่านจะไม่เสียใจ ฉันจะปกป้องปราสาทด้วยชีวิตของฉัน เชื่อใจฉันได้เลยคะ โธมัส : อ้อ เออ... ไม่มีปัญหาหรอก อย่ากังวลเกี่ยวกับมันเลยนะ เซซิล : ตอนนี้ ฉันได้รับการแต่งตั้งจากคุณ ให้เป็นหัวหน้าองครักษ์ที่แท้จริงแล้วใช่ไหมล่ะคะ? ฉันสัญญาว่าฉันจะทำให้ดีที่สุดนะค่ะ โธมัส : อืม ตกลง ขอบใจนะ พวกเราจะไปกันหรือยังล่ะ? เซซิล : ค่ะ ท่าน!! (คอมเมนต์จากคนเขียน : จริง ๆ ฉากนี้ มันน่าจะทำให้ซึ้งได้กว่านี้นะ อุตส่าห์ไม่มีคนเดินผ่านแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่มีเสียง BGM อะไรเลย มันเงียบเกินไป = =") |
จบเหตุการณ์ เราจะมาที่แผนที่โลก ให้เรากลับไปที่ปราสาทบูเดฮัคกันเลย
Budehuc Castle
เมื่อเข้ามา จะพบเหตุการณ์
|
เซซิล : พวกเรากลับมาแล้ว ปราสาทบูเดฮัค! บ้านแสนอบอุ่น หัวหน้าองครักษ์ เซซิล กลับมาประจำการแล้วค่ะ! โธมัส : กลับมาเฝ้าประตู เอ๊ย ผมหมายถึง พิทักษ์ปราสาท ต่อเลยเหรอ? เซซิล : ใช่แล้วค่ะ! โธมัส : ผมไม่ได้มีพลังแบบเธอเลยแฮะ ผมชักกลัว ๆ แล้วสิ ผมจะกลับไปที่ห้องแล้ว เพื่อพักกระดูกที่เมื่อยล้าของผมล่ะนะ |
Cecile has left
ให้เราเดินเข้ามาที่ปราสาทหลังใหญ่ของเรา แล้วจะพบเหตุการณ์
|
โธมัส : หือม์? เขาไม่อยู่งั้นเหรอเนี่ย? คุณเซบาสเตียน! คุณเซบาสเตียน! คุณอยู่ที่ไหนน่ะ? เขาไปอยู่ซะที่ไหนนะ? เอาเถอะ ผมจะไปที่ห้องและพักผ่อนซะหน่อยดีกว่า ห้องของผมคงจะไปทางนี้ล่ะมั้ง... |
ให้เรากลับไปที่ห้องนอนของเรา ที่อยู่ชั้นสอง ด้านในสุด เข้าไปแล้ว จะพบกับเหตุการณ์
|
โธมัส : ...เล่นเอาหอบเหมือนกันแฮะ... ตอนนี้ ผมถือว่าเป็นผู้ปกครองปราสาทที่แท้จริงหรือยังนะ? ผมหวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปในทางที่ควรจะเป็นนะ แล้วฉากจะตัดมาที่ตอนรุ่งเช้าของวันต่อมา โธมัส : ฮ้าวว...ผมก็ยังไม่เห็นคุณเซบาสเตียนเช้านี้เหมือนเคยแฮะ |
จบเหตุการณ์ ให้เราบังคับโธมัสออกจากนอกปราสาทของเรา จะพบเหตุการณ์
|
ชาวบ้าน : ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอไงกัน? ฉันบอกว่าฉันอยากจะพูดกับเจ้าของปราสาทน่ะ! เซบาสเตียน : เออ ได้ครับ ตกลง เดี๋ยวนี้เลยครับ อ้อ! ท่านโธมัส เยี่ยมเลย โธมัส : เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ คุณเซบาสเตียน? เซบาสเตียน : เออ ครับ คือว่า...ลูกของผู้หญิงคนนี้หายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืนก่อน ผมเองก็กำลังช่วยออกตามหาด้วย แต่ก็หาไม่เจอเลย ชาวบ้าน : คุณเป็นเจ้าของปราสาทงั้นเหรอคะ?! โธมัส : ใช่ครับ ผมชื่อว่าโธมัส เจ้าของปราสาทหลังนี้ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะครับ ชาวบ้าน : โธมัส สินะคะ? ยินดีที่ได้รู้จักคุณเช่นกันค่ะ คือว่า ลูกของฉันได้หายตัวไปตั้งแต่คืนก่อน ฉันคิดว่าบางทีเขาอาจจะมาที่ปราสาท เห็นว่าเขารู้สึกสนุกที่ได้มาเล่นที่นี่น่ะคะ เซบาสเตียน : แต่ผมค้นหาทุกซอกทุกมุมแล้วนะ ไม่มีเจออะไรเลย ชาวบ้าน : ได้โปรดเถอะคะ นายท่าน ฉันจะสำนึกในบุญคุณเป็นอย่างยิ่ง ถ้าท่านจะช่วยใช้ทหารของท่านตามหาลูกชายของฉัน...ตามหาโธมัส โธมัส : เขาเองก็ชื่อ โธมัสเหมือนกันเหรอ? ผมก็อยากจะช่วยนะ แต่พวกเราไม่มีทหารเลยสักคน... แล้วฉากจะตัดมาที่โธมัสจะหารือกับคนในปราสาท (บางส่วน) โธมัส : ดังนั้น พวกเราเลยต้องช่วยกันหาเขากันเองแล้วนะ ผมหวังพึ่งทุก ๆ คนในที่นี่ได้ใช่ไหม? เซซิล : ที่นี่ มีสถานที่ ๆ ต้องได้รับการซ่อมแซมอยู่เต็มไปหมด บางที เขาอาจจะตกลงไปที่ไหนสักแห่งก็ได้นะคะ เซบาสเตียน : เออ ก็จริง ผมรู้อยู่แล้ว แต่เงินน่ะ... มาร์ธา : ถูกต้องแล้วล่ะ ที่เป็นแบบนี้ ก็เพราะ ฉันไม่สามารถทำเงินได้เลย! ต้องมีใครทำอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้นะ พิกโคโร่ : โฮ่โฮ่โฮ่โฮ่โฮ่... โธมัส : พวกเราค่อยพูดเรื่องนั้นกันทีหลังได้ไหม? ตอนนี้ พวกเราต้องช่วยกันตามหาโธมัสนะ... เซซิล : พวกเราจะหาเขา! ฉันขอเดิมพันด้วยตำแหน่งและชื่อเสียงของฉันเลย! พิกโคโร่ : โฮ่โฮ่โฮ่โฮ่... ข้าเองก็คงไม่มีลูกค้ามาช่วงนี้หรอก ข้าจะไปด้วยแล้วกันนะ มาร์ธา : ฉันจะไปถามคนแถวนี้ดูนะ บางที เพื่อนของฉันสักคนอาจจะรู้อะไรบ้างก้ได้ เซบาสเตียน : ผมจะลองไปที่หมู่บ้านใกล้ ๆ เพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติมนะครับ มุโต้ : เออ คือว่า...ผมมีคำถามน่ะครับ โธมัส : มีอะไรงั้นเหรอ? มุโต้ : พวกเราไม่ได้เจอคุณอยู่แล้วหรอกเหรอ? (ความคิดของคนเขียน : เจ้าหมาปัญญาอ่อนเอ๋ย!!!) โธมัส : เออ ผมหมายถึง... แล้วฉากจะตัดมาที่โธมัส เซซิล และพิกโคโร่ ตกลงจะเริ่มหากันที่ในปราสาทก่อน เซซิล : ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มหากันจากในปราสาทกันก่อนนะคะ พิกโคโร่ : ใช่แล้วล่ะ ที่นี่มีโพรง และซอกอยู่เต็มไปหมดเลยนะ |
Cecile has joined
Piccolo has joined
ให้เราเข้าไปในปราสาทของเรา แล้วไปที่ประตูพัง ๆ ที่อยู่ด้านหน้าของบันไดทางลงไปชั้นใต้ดิน จะพบกับเหตุการณ์
|
โธมัส : อะไรอยู่หลังประตูบานนี้งั้นเหรอ? เซซิล : จริง ๆ แล้ว พวกเขาเรียกกันว่า ลิฟท์ นะคะ โธมัส : ลิฟท์ งั้นเหรอ? มันคืออะไรล่ะ? เซซิล : เมื่อก่อน นักประดิษฐ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่มาจากทางใต้ นามว่า แอดลาย ได้มาช่วยติดตั้งมันไว้ให้ มันเหมือนเป็นห้องที่เลื่อนขึ้นเลื่อนลงได้ เป็นทางที่สะดวกที่จะขึ้นไปบนชั้นสอง แต่ไม่นาน มันก็หยุดทำงาน ตอนฉันยังเป็นเด็ก ฉันเข้าไปเล่นเป็นชั่วโมงเลยนะ โธมัส : แย่จังที่มันเสีย พิกโคโร่ : ที่แห่งนี้ ก็เคยมีวันที่ดีนะ เซซิล : ถูกต้องค่ะ แต่ที่นี่ก็มียังมีเสน่ห์และ...ความทรงจำดี ๆ อยู่อีกด้วยนะคะ พิกโคโร่ : ข้าก็ไม่ได้พูดว่าข้าเกลียดที่นี่นะ โฮ่โฮ่โฮ่ |
จากนั้น ให้เราไปที่ชั้นใต้ดิน และเดินมาทางซ้าย ก่อนจะถึงคลังสินค้าของมุโต้ ที่จะมีช่องให้เราเข้าไป ให้เข้าไปจนสุด จะมีเหตุการณ์อีก
|
โธมัส : พวกเธอรู้ไหม ผมมีเรื่องที่อยากจะถามมานานแล้ว เรือลำนั้นมันเป็นไงมาไงกันแน่? เซซิล : อ้อ นั่นน่ะเหรอค่ะ อยู่มาวันหนึ่ง ลมพายุพัดมันเข้ามาชนที่นี่น่ะค่ะ คุณสามารถได้ยินเสียง ตอนที่มันล่ม ได้ไกลเป็นไมล์ ๆ เลยนะคะ พิกโคโร่ : หัวหน้าและลูกเรือก็หนีหายไป ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นเจ้าของมันกันแน่ บางทีมันอาจจะถูกใช้สำหรับลักลอบนำเข้าก็ได้นะ โธมัส : แต่พวกเราก็ไม่สามารถปล่อยให้เป็นแบบนั้นได้นะ พิกโคโร่ : มันเสียหายอย่างหนักเลยล่ะ ไม่สามารถออกเรือได้อีกแล้วล่ะ ถ้านั่นเป็นสิ่งที่เจ้ากำลังคิดอยู่ล่ะก็นะ เซซิล : ทำไมไม่ให้มันเป็นจุดสังเกตเสียเลยล่ะคะ? คงไม่มีปราสาทหลังไหน ที่มีอะไรแบบนี้แล้วล่ะค่ะ โธมัส : ผมคิดว่า อย่าดีกว่านะ |
หลังจากจบจากเหตุการณ์ ก็ให้พูดกับจวน ที่ ๆ เขานอนอยู่ที่เดิม
|
เซซิล : เฮ้! จวน! นายอยู่นี่เอง! หายไปไหนมา? โธมัสสั่งเรียกทุกคนนะ แต่ฉันไม่เห็นนายหรือเอคเลย จวน : พวกนายเครียดเรื่องอะไรกัน? ผมพึ่งจะออกไปฝึกวิชามา มันก็เท่านั้น เซซิล : ออกไปฝึกวิชามา นายคงหมายถึงออกไปเดินเล่นน่ะสิ? มาเร็วเข้า เด็กผู้ชายจากหมู่บ้านนอร์หายตัวไป และพวกเราก็กำลังจัดกลุ่มออกตามหากันอยู่ จะไปกับเราไหม จวน? จวน : คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไรสักหน่อย ที่เด็กจะหายตัวไปจากบ้านสัก 2-3 วัน ผมก็เคยเป็นแบบนั้นครั้งนึงนะ เซซิล : เขาไม่ใช่นายนิ จวน : เธอพูดว่าหมู่บ้านนอร์ใช่ไหม? เด็กที่หายไปชื่อว่าโธมัสหรือเปล่าล่ะ? เซซิล : ห๊า?! นายรู้อะไรงั้นเหรอ? จวน : อืม ทางที่ดี พวกนายน่าจะไปหาเขาที่ภูเขาเฮย์โตนะ เซซิล : ห๊า?! นายรู้ได้ยังไง? จวน : อืม ผมไปนอนกลางวันที่หมู่บ้านอร์ และเจ้าหนูน้อยโธมัสก็เข้ามา ผมเลยบอกเรื่องที่ผมเคยสังหารเสือที่ภูเขาเฮย์โตให้เขาฟัง แล้วหมอนั่นก็ตื่นเต้นและวิ่งออกไป ผมคิดว่าเขาไปเพราะเป็นช่วงเวลาอาหารกลางวันนะเนี่ย เซซิล : เห็นที พวกเราต้องรีบไปแล้วล่ะ! จวน : ผมเดาว่าผมก็มีส่วนต้องรับผิดชอบด้วยสินะ ถ้าอย่างนั้น ผมจะไปกับพวกนายด้วย แค่ครั้งนี้ แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ โธมัส : รีบไปกันได้แล้ว เดี๋ยวนี้เลย! |
Juan has joined
ให้จัดทีม โดยให้เซซิล และโธมัสอยู่กลุ่มตรงกลาง (เซซิลนำหน้า) ส่วนจวนและพิกโคโร่อยู่อีกแถว (จวนนำหน้า) แล้วจะตัดมาที่พวกมาร์ธาจะออกมาส่งพวกโธมัส
|
มาร์ธา : เอาล่ะ ๆ พวกคุณเตรียมตัวกันพร้อมแล้วสินะ? ฉันจะดูแลปราสาทให้เอง พวกเธอรีบไปเถอะ โธมัส : ตกลง ผมหวังพึ่งคุณนะครับ มุโต้ : อย่าห่วงไปเลย ผมจะทำความสะอาดห้องของท่านให้เองนะครับ โธมัส : อืม ขอบใจมากนะ จวน : เอาล่ะ รีบไปกันได้แล้ว ไปหาเจ้าเด็กนั่นและกลับมาที่นี่กัน โธมัส : ตกลง ไปกันเลย |
จบเหตุการณ์ ให้เราออกจากปราสาทบูเดฮัค แล้วมุ่งสู่ Mt. Hei-Tou หรือภูเขาเฮย์โตกันเลย
Mt.Hei-Tou
เมื่อเข้ามา เราจะพบกับเหตุการณ์
|
เซซิล : ฉันจะอยู่เคียงข้างท่านเองนะคะ ท่านโธมัส ฉันจะปกป้องท่านจากทุกสิ่งทุกอย่างเลย จะเสือ มอนสเตอร์ หรือแม้แต่หมีก็ตาม...อย่ากังวลไปเลยนะคะ! โธมัส : ที่นี่มันอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ? พิกโคโร่ : โฮ่โฮ่โฮ่... นักพยากรณ์ผู้ยิ่งใหญ่พิกโค่โร่อยู่ที่นี่กับท่านแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลไปหรอก จวน : ฟังดูเหมือนว่านายคงไม่ต้องการความช่วยเหลือจากผม เพราะมีสองคนนั้นอยู่แล้วสินะ ยังไงซะ ผมก็มาทำเรื่องที่ผมอยากทำเท่านั้นล่ะ แล้วก็จะไปเองนะ |
แล้วเดินไปทางขวาเรื่อย ๆ ระหว่างทางคงมีการต่อสู้บ้าง โดยในฉากต่อสู้เริ่มต้น จวน จะหลับตลอด เพราะ Waking Rune ที่ติดตัวของเขา (ถอดไม่ได้) ต้องให้ศัตรูโจมตีเขาก่อน เขาถึงจะตื่นมาสู้ (พร้อมติดสภาวะ berserk) ส่วน พิกโคโร่ เป็นจอมเวท ให้เก็บเวทของเขาไว้ไปถล่ม boss ศัตรูในนี้ ไม่แข็งแกร่งมากนัก แต่ก็อย่าประมาทซะล่ะ ให้เดินไปทางขวาตลอดจนพบจุดเซฟ ให้เซฟเกมไว้ แล้วเดินไปทางขวาเรื่อย ๆ จะพบกับเหตุการณ์
|
เซซิล : ห๊า! นั่นอะไรน่ะ?! ภาพที่เราเห็นก็คือหมูป่าที่กำลังจะทำร้ายเด็กผู้ชายคนนึงนั่นเอง เด็กผู้ชาย : เหวอออ...! จวน : เจ้าหมูป่านั่นท่าทางจะอารมณ์บ่จอยแฮะ แล้วจวนจะเข้าไปเตะเจ้าหมูป่า ให้หันมาสนใจทางเรา จวน : หันมาทางนี้สิโว้ย ทางนี้โว้ย ทางนี้ ผมจะสู้กับแกเอง เซซิล : ฉันก็จะจัดการกับมันเอง! โธมัส : เออ... แล้วโธมัสจะชักดาบออกมา แล้วเข้าไปประจันหน้ากับหมูป่าด้วย โธมัส : ผมจะช่วยด้วยนะ! |
ศัตรูของเรา เป็น Wild Boar หนึ่งตัว ให้เซซิลกับโธมัสใช้ท่าคู่ Best effort พิกโคโร่ยิงเวทสายฟ้าสูงสุดของเขา ส่วนจวน พอโดนโจมตีจนตื่นแล้ว ก็ค่อยบู๊ (ระวังเลือดจวนหน่อยแล้วกันนะ) พอเอาชนะได้ จะพบกับเหตุการณ์
|
เซซิล : เยี่ยมไปเลย! พวกเราชนะ! พวกเราชนะแล้ว! ไชโย! แล้วเด็กผู้ชายจะวิ่งร้องไห้เข้ามาซบจวน จวน : ขอโทษที่ผมทำให้นายกลัวนะ ไม่เป็นไรใช่ไหม? เด็กผู้ชาย : ผมกลัว กลัวมาก ๆ เลยครับ! ผมหลงทาง... จวน : ผมไม่ควรเล่าเรื่องแปลก ๆ นั่นให้นายฟังเลย โธมัส : ผมก็ดีใจที่พวกเราเจอนายนะ ได้เวลากลับบ้านแล้วล่ะ! พิกโคโร่ : โฮ่โฮ่โฮ่โฮ่... |
หลังจากช่วยเด็กได้แล้ว ก็ให้เรากลับไปยังปราสาทบูเดฮัคกันเลย
Budehuc Castle
เมื่อเข้ามา ให้เราเดินเข้าไป จะพบกับเหตุการณ์ที่แม่ลูกของได้พบหน้ากันอีกครั้ง ทั้งสองโผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง
|
เด็กผู้ชาย : แม่ครับ! ชาวบ้าน : โอ้! โธมัส! ขอบคุณสวรรค์ที่ลูกปลอดภัย ลูกน้อยของแม่! เซซิล : วันนี้เป็นวันโชคดีจริง ๆ! จบลงอย่างมีความสุข! แบบที่ฉันชอบเลย ชาวบ้าน : ขอบคุณพวกท่านมากนะคะ ฉันเป็นหนี้บุญคุณพวกท่านเหลือเกิน โธมัส : เออ คือว่า... ชาวบ้าน : โธมัส (หมายถึงลูกชายของเธอ) พูดอะไรกับผู้คนที่ใจดีเหล่านี้หน่อยสิจ๊ะ? ไม่ต้องอายไปหรอกนะ ลูกรู้หรือเปล่าว่าผู้ปกครองปราสาทก็ชื่อว่าโธมัสด้วยเหมือนกันนะ? เด็กผู้ชาย : จริงเหรอครับ? ท่านชื่อว่าโธมัสงั้นเหรอ? ผมก็ชื่อนั้นเหมือนกันครับ! โธมัส : ถูกแล้วล่ะ ผมดีใจนะที่เธอปลอดภัยและไม่เป็นอะไรนะ แม่ของเธอเป็นห่วงมากเลยนะ... เด็กผู้ชาย : ผมขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจเป็นตัวต้นเหตุที่สร้างปัญหามากแบบนี้ ชาวบ้าน : ฉันสำนึกในบุญคุณของพวกท่านมากเลยนะคะ เด็กผู้ชาย : ท่านเป็นผู้ปกครองปราสาทที่นี่งั้นเหรอครับ? โธมัส : ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้ ก็รีบกลับบ้านไปพร้อมกับแม่ของเธอนะ ได้เวลาที่พวกเธอทั้งสองคนจะได้นอนหลับฝันดีแล้วล่ะ ชาวบ้าน : พูดขอบคุณสิจ๊ะ โธมัส(ลูกชายของเธอ) แม่อยากให้ลูกโตขึ้นยิ่งใหญ่เหมือนท่านโธมัส ผู้ปกครองปราสาทนะจ๊ะ เด็กผู้ชาย : ดะ...ได้ครับ... แล้วฉากก็ตัดไป ที่แม่ลูกจะเดินทางกลับหมู่บ้านของพวกเราแล้ว ชาวบ้าน : เอาล่ะ ถ้างั้น พวกเราต้องขอตัวนะคะ ฉันซาบซึ้งในสิ่งที่พวกท่านทำให้เราอย่างมากเลย โธมัส : กลับบ้านดี ๆ นะครับ ชาวบ้าน : ขอบคุณค่ะ แล้วทั้งสองคนก็จะเดินออกไป เซซิล : โล่งอกไปทีนะคะ ท่านโธมัส? พิกโคโร่ : เป็นโอกาสที่ดีจริง ๆ เลยนะ! โธมัส : ตอนนี้ ผมก็สามารถพักผ่อนได้อย่างสบายใจแล้วล่ะ พวกเขาอยากให้เขายิ่งใหญ่เหมือนผมงั้นเหรอ? เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วล่ะมั้ง เรา" แล้วฉากจะตัดมาที่ตอนเช้าของหลายวันต่อมา โธมัส : อะ ฮ้าว มีอะไรให้ผมทำวันนี้บ้างไหมนะ? ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งอาทิตย์ที่แล้ว |
ให้เดินออกจากห้อง แล้วไปคุยกับเซซิลที่หน้าประตูทางเข้า
|
เซซิล : หือม์? คุณเซบาสเตียนน่ะเหรอค่ะ? วันนี้ ฉันเองก็ยังไม่เห็นเขาเลย ท่านต้องการพบเขางั้นเหรอคะ? โธมัส : ไม่หรอก ผมเพียงแค่เบื่อ ๆ น่ะ... ไม่มีอะไรให้ผมทำที่นี่เลย เซซิล : ท่านอยากจะลองฝึกการต่อสู้กับฉันหน่อยไหมล่ะค่ะ? มันทำให้หัวใจของท่านสูบฉีดได้ดีนะ โธมัส : ไม่ล่ะ ขอบใจนะ ไว้คราวหน้าแล้วกันนะ ตกลงไหม? เซซิล : ฉันเข้าใจค่ะ |
คุยเสร็จแล้ว ก็ไปคุยกับพิกโคโร่ในเต้นของเขาต่อ
|
พิกโคโร่ : โฮ่โฮ่โฮ่โฮ่... เซบาสเตียนงั้นเหรอ? ให้ข้าคิดดูก่อนนะ โธมัส : ผมอยากจะพบเขาหน่อยน่ะ... พิกโคโร่ : ให้ข้าลองใช้ความสามารถในการทำนายดูก่อนนะ อืม.... แล้วพิกโคโร่จะตั้งสมาธิใช้ความสามารถทำนาย (ภาพในเกม จะหมุนชวนเวียนหัว ไม่ใช่ว่าทีวีของท่านเสียแต่ประการใด) พิกโคโร่ : ไม่...ข้าไม่เจออะไรเลย โธมัส : เข้าใจแล้ว... พิกโคโร่ : มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ? บางสิ่งทำให้ท่านกังวลใจงั้นเหรอ? โธมัส : ผมเพียงแค่คิดว่าเขาน่าจะรู้ว่าผมควรจะทำอะไรให้สมกับเป็นผู้ปกครองปราสาทน่ะครับ พิกโคโร่ : โฮ่โฮ่โฮ่... เป็นการเริ่มต้นงั้นสินะ! เป็นข้า ข้าจะไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้นให้มากนักหรอกนะ โธมัส : ถ้าคุณว่ามาแบบนั้นครับ |
คุยเสร็จ ก็ไปคุยกับมาร์ธา ที่ร้านขายล็อตเตอรี่ของเธอ
|
มาร์ธา : นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ฉันไม่ค่อยรู้สึกดีเอาเสียเลยนะ โธมัส : มีปัญหาอะไรงั้นเหรอครับ? มาร์ธา : ฉันรู้สึกหดหู่น่ะซิ ฉันไม่มีลูกค้าเข้าร้านมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ ท่านเองก็เป็นผู้ปกครองปราสาทมาได้สักระยะแล้วนะ ท่านไม่สามารถทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือได้หน่อยเลยเหรอ? โธมัส : ผมช่วยแน่ครับ ถ้าผมสามารถช่วยได้ คุณมีความคิดอะไรบ้างไหมล่ะครับ? อะไรที่ผมสามารถทำได้? มาร์ธา : นั่นน่ะ เป็นความรับผิดชอบของเธอ ไม่ใช่ของฉันหรอกนะ เด็กสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย? เด็กสมัยนี้ โดเรีย เอ๊ย ขี้เกียจ(ลาซี่)กันจริง ๆ! โธมัส : ผะ ผมขอโทษครับ |
เสร็จแล้ว ก็ไปคุยกับจวน ที่ลานฝึกสกิลของเขา
|
จวน : เซบาสเตียนงั้นเหรอ? ผมไม่รู้เหมือนกันแฮะ โธมัส : คุณไม่มีความคิดเลยเหรอว่าเขาจะไปอยู่ที่ไหนได้บ้าง? จวน? จวน! จวนหลับไปเรียบร้อยแล้ว... โธมัส : ฮึ่ม |
เสร็จแล้ว ไปคุยกับมุโต้ โดยเดินไปด้านซ้ายจากลานฝึกสกิลของจวน มาอีกโซนที่จะมีประตูเหล็กเข้าไปชั้นใต้ดินของปราสาทบูเดฮัค
|
มุโต้ : ฮัลโหล ว่าไง ใครนะ? คุณเซบาสเตียนน่ะเหรอ? พวกเราพึ่งกินอาหารเช้าด้วยกัน เมื่อเช้านี่เอง เขาคงยังอยู่แถว ๆ นี่หละ ท่านอยากพบเขางั้นเหรอ? โธมัส : ไม่มีอะไรหรอก จริง ๆ แล้ว ผมเพียงแต่หวังว่าเขาจะให้ผมทำอะไรบ้างเท่านั้นหละ มุโต้ : ทำไม ไม่ลองพยายามทำอะไรให้สมกับเป็นผู้ปกครองปราสาทล่ะ? เคยพยายามลองไว้เคราดูบ้างไหมล่ะ? โธมัส : เครางั้นเหรอ? มุโต้ : ใช่แล้ว โธมัส : ฟังแล้วรู้สึกคันขึ้นมาเลย แต่ผมจะลองคิดมันดูอีกทีแล้วกันนะ |
แล้วขึ้นมาที่ชั้น 1 เดินไปที่หน้าบันไดขึ้นไปชั้น 2 จะพบกับเหตุการณ์ที่เซบาสเตียนมาแจ้งว่า ทรัพย์สินในปราสาท กำลังใกล้จะหมดลง ถ้าเป็นอย่างนี้ ทุก ๆ คนในปราสาทก็จะอยู่กันไม่ได้อีกต่อไป! โธมัสต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อแก้ไขวิกฤตการณ์ครั้งนี้ให้ได้ ในฐานะที่เป็นผู้ปกครองปราสาท!!
|
โธมัส : คุณเซบาสเตียน! เซบาสเตียน : ท่านโธมัส เป็นยังไงบ้างครับ วันนี้? โธมัส : ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณน่ะ คุณหายไปไหนมา? ผมตามหาซะทั่วเลย เซบาสเตียน : เออ คือว่า ผม เออ... โธมัส : มีอะไรงั้นเหรอครับ? เซบาสเตียน : ผมต้องขอโทษจริง ๆ ทรัพย์สินของปราสาทเริ่มร่อยหร่อเต็มที ผมก็ลองทำบัญชีดูแล้ว ทุกอย่างก็คงจะไปได้ไม่สวยแล้ว ผมคงต้องขออนุญาตขายของมีค่าบ้างแล้ว แต่ก็คงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก โธมัส : ตลอดเวลา คุณไปทำบัญชีมางั้นเหรอ? เซบาสเตียน : ใช่ครับ แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเอาเสียเลย ท่านมีความคิดบ้างไหม? โธมัส : อืม... ผมเดาว่าถ้าพวกเราไม่เหลืออะไร พวกเราก็คงไม่มีอะไรเหลือแล้ว เซบาสเตียน : ถ้าพวกเราไม่มีอะไรเหลือแล้วล่ะก็ พวกเราก็จะไม่สามารถรักษาปราสาทให้ได้ พวกเราจะไม่มีอาหารเหลือ แล้วนั่นก็จะเป็นจุดจบ พวกเราจะต้องปล่อยมุโต้ จวน และเซซิลไป พวกเราไม่สามารถเลี้ยงพวกเขาได้อีกแล้ว โธมัส : ไม่นะ! คุณจะให้พวกเขาออกไปงั้นเหรอ? เซบาสเตียน : เว้นแต่ท่านจะมีอะไรที่ผมสามารถเอาไปขายได้... โธมัส : เดี๋ยวก่อน คุณเซบาสเตียน คุณช่วยไปบอกทุกคนให้มารวมกลุ่มกันที่ลานได้ไหมครับ? เซบาสเตียน : อืม ได้สิครับ แล้วทุกคน (?) ก็จะมารวมกันที่ลานหน้าปราสาท โธมัส : ทุกคนมากันครบแล้วใช่ไหม? ผมยังไม่เห็นจวนเลย เซซิล : เรื่องปกติล่ะค่ะ โธมัส : ช่วยฟังผมหน่อยนะครับ ทุกคน คือว่า พวกเราไม่เหลือเงินพอที่จะรักษาปราสาทไว้ได้แล้ว พวกเราไม่สามารถจ่ายค่าซ่อมแซมรอยรั่ว รอยแตก และโครงเรือที่ผุพังได้ทั้งหมด! ไม่เพียงเท่านั้น แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้ พวกเราก็จะไม่สามารถจ่ายเงินช่วยเหลือได้ และในไม่ช้า พวกเราก็จะไม่มีอาหารเหลือแล้วด้วย มุโต้ : ว่าไงนะ?! เซซิล : ไม่นะ! ฉันพึ่งจะได้รับตำแหน่งมาอย่างเป็นทางการแท้ ๆ มาร์ธา : นี่มันอะไรกัน?! เซบาสเตียน! คุณมัวไปทำอะไรอยู่?! เซบาสเตียน : ผมเสียใจเกี่ยวกับเรื่องนี้นะครับ ผมพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้ได้ตามเป้าหมายแล้ว โธมัส : พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะมาตำหนิกันนะ พวกเราต้องร่วมมือกัน และหาทางแก้ปัญหานี้ให้ได้ ก่อนหน้านี้ ผมใช้ชีวิตเป็นแค่คนธรรมดา ๆ ที่ ๆ ผมตื่นนอนตอนเช้า กินอาหารเช้า ทำงาน ทำความสะอาด และก็นอน และทันใดนั้น ผมก็กลายมาเป็นผู้ปกครองปราสาท และผมก็ไม่มีเงื่อนงำอะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ ดังนั้น ผมอยากจะถามพวกคุณทั้งหมด ให้ช่วยบอกผมทีว่าอะไรที่ผมจะทำอะไรได้บ้าง ผมขอร้องล่ะ! เซบาสเตียน : ผู้ปกครองปราสาทไม่ควรก้มหัวให้ผู้คนนะครับ เซซิล : ฉันรู้! ฉันรู้! โธมัส : อะไรงั้นเหรอ? เซซิล เซซิล : เมื่อตอนฉันยังเด็ก ที่นี่เต็มไปด้วยร้านค้า และเครื่องตกแต่งที่มีสีสันเต็มไปหมด ผู้คนจากทั่วสารทิศมาที่นี่ เพื่อจับจ่ายซื้อของ มีเงินเข้ามา และพวกเราก็มีเวลาที่ดีมากเลย ในช่วงนั้น... ฉันคิดว่าพวกเราควรจะเปิดร้านค้าที่นี่ให้ได้มาก ๆ น่ะค่ะ โธมัส : เปิดร้านค้าเหรอ... แต่จะทำยังไงล่ะ? มันต้องใช้เงินที่พวกเราแทบจะไม่มีแล้วนะ... เซบาสเตียน : ไม่เพียงเท่านั้นนะครับ พวกเราจำเป็นต้องขออนุญาตจากทางสภาสำหรับการต้องเสี่ยงแบบนั้น พวกนั้นไม่เคยตอบตกลงเลย โธมัส : คุณหมายความว่ายังไง? ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับเซกเซ็นเท่าไรหรอกนะ เซบาสเตียน : สหพันธรัฐเซกเซ็นเริ่มต้นจากการเป็นพันธมิตรของสมาคมพ่อค้า โดย สภา ที่ซึ่งเป็นรัฐบาลที่มีอำนาจสั่งการสูงที่สุดในเซกเซ็น ก็มาจากสมาชิกที่ได้รับเลือกจากหัวหน้าสมาคม สมาคมพ่อค้าที่มีอำนาจมากที่สุดในดินแดนแห่งนี้ สภาที่จูจี้จุกจิกนั่น จะเป็นคนอนุมัติการเปิดร้านค้าทุก ๆ แห่ง และยังต้องให้สินบนหนัก ๆ เพื่อจูงใจพวกนั้นอีก พวกเราจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกัน? โธมัส : อืม...ตกลง ผมเข้าใจแล้ว เซบาสเตียน : ท่านเห็นทางแก้ปัญหาแล้วงั้นเหรอครับ? โธมัส : นี่คือสิ่งที่พวกเราจะทำกันนะ แทนที่จะเปิดธุรกิจกันเอง พวกเราจะให้คนมาเช่าพื้นที่ และให้พวกเขาได้เปิดร้านค้า พวกเรามีห้องมากมาย มีคนทำแบบนี้กันตั้งเยอะที่ดินแดนทางเหนือ ที่ ๆ ผมมาน่ะ เซบาสเตียน : ว่าไงนะ? พวกเราจะไม่ได้รับการอนุมัติจากสภานะ พวกเราจะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน? โธมัส : ตอนนี้ เรื่องการเก็บรักษาอาหารบนโต๊ะ ต้องมาก่อนนะ ส่วนเรื่องสภา ค่อยว่ากันทีหลัง มุโต้ : ถ้าแบบนั้น ผมก็จะยังสามารถอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหมครับ? โธมัส : ใช่แล้วล่ะ ถ้าพวกเราร่วมมือกันล่ะก็ พวกเราจะต้องสามารถรักษาปราสาทและงานของทุก ๆ คนได้แน่ พิกโคโร่ : โฮ่โฮ่โฮ่โฮ่...พูดได้ดี ยอดเยี่ยม! เซบาสเตียน : ช้าก่อนนะครับ ท่านโธมัส ท่านไม่สามารถไปทำสัญญาแบบนั้นได้นะ ท่านยังไม่รู้จักสภาดี! มาร์ธา : พวกสภานั้น จะสำคัญอะไรนักหนา ในเมื่อพวกเราไม่ได้อยู่ในแม้แต่อาณาเขตของเซกเซ็นอย่างเป็นทางการแท้ ๆ? โธมัส : ห๊า... มาร์ธา : พวกนายเองก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของตัวเองเลย พื้นที่แห่งนี้ เป็นที่ ๆ ถูกปกครองดูแลร่วมกันของทั้งเซกเซ็นและกลาสแลนด์ เมื่อตอนฉันยังเด็ก ทั้งเซกเซ็นและกลาสแลนด์ต่างก็อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ ๆ สำคัญสำหรับผู้คนที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบชนบทของกลาสแลนด์ และก็ยังเปิดรับพวกเซกเซ็นด้วยเช่นกัน นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไม ชาวกลาสแลนด์อย่างฉัน ถึงได้รับอนุญาตให้เข้ามาทำงานที่นี่ได้ เข้าใจบ้างหรือยังล่ะ? โธมัส : จริงเหรอเนี่ย? มาร์ธา : แน่นอนที่สุด! เธอควรจะไปดูให้รอบ ๆ ห้องของเธอนะ โธมัส ฉันแน่ใจได้เลยว่าจะต้องมีเอกสารอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ เซบาสเตียน : ผมไม่เคยพบเอกสารที่ว่านั่นเลยนะ |
แล้วเราจะได้บังคับโธมัส ให้เราเดินไปที่ห้องของเรา จะพบเหตุการณ์ที่ทุก ๆ คนจะเข้ามาช่วยหาเอกสารที่มาร์ธาว่าไว้
to be continued
