Reingale EP1

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

Reingale Chapter Eplisode1

“.................”

“หลวมตัวมาเล่นจนได้สินะเรา”

“เคยเล่นแต่ในเพลย์ ไม่เคยออนไลน์ จะรอดมั้ยหว่า”

เสียงระบบ

"สวัสดีดาวแห่งชะตากรรมที่กำลังหลงทาง ยินดีต้อนรับเข้าสู่ซุยโคเดนยูนิเวิรส์ กรุณาเลือกวิธีการชำระเงินไอดีของท่านค่ะ" npcเล็คนาร์ท ป้าตาบอดที่ตกอับมาเป็นnpcจับฉ่าย(รับงานทุกอย่าง)

“ตอนนี้ทางเบื้องบน ได้จัดโปรโมชั่นพิเศษ ไม่เก็บตังค์ค่าเล่นในช่วงแรก เพื่อดักลูกค้ามาเล่นเยอะๆค่ะ”

“แหล่มสิครับ แบบนี้ก็สามารถทดลองเล่นได้โดยไม่ต้องจ่ายมัดจำเหมือนสมัยก่อน เอาเป็นว่าตกลงเข้าระบบ”

"ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ กรุณาสร้างตัวละครได้เลยค่ะ"

"เพศ ชาย อายุ 17 ครับ"

"เผ่าอะไรดีคะ"

"มนุษย์ครับ ไม่เอาชาวนาเม็กอยู่แล้ว"

"สุดท้ายชื่อค่ะ"

“เรนเกล ครับ”

"ยืนยันสถานะ เรนเกล ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งซุยโคเดนค่ะ"

เมื่อเข้าสู่เกมส์เรียบร้อย วิวแวดล้อมก็เต็มไปด้วยป่าสีเขียวสะอาดตา ข้างทางมีลำน้ำสะอาดไหล มีป้าแก่ๆซักผ้าอยู่ เรนเกลเดินเข้าไปถาม..

“ป้าครับ ที่นี่ที่ไหนครับ”

“โลกซุยโคเด็นยูนิเวิร์ส หลานเอ้ย”ยายตอบ

“.......ระ รู้ครับ ผมหมายถึงที่นี่ที่ไหนในโลกซุยครับ”

“ที่นี่คือบ้านป้าเอง”

“เฮ้อ...”เรนเกลถอนใจ แล้วเดินจากไปทันที

“เดี๋ยวๆสิหลาน ป้าล้อเล่งน่า”

หลังจากคุยกันอีกครา ก็ได้เรื่องว่า ป้าแกต้องการผ้าที่ตากไว้แล้วปลิวหายไปทางใต้เพราะแรงลม จึงอยากให้เราไปเก็บกับมา ป้าเดินไม่ไหว

เรนเกลตกลงทันทีเพราะไม่มีที่ไป ป้าก็เสนอจะมอบไอเท็มชิ้นแรก สำหรับการเดินทางครั้งแรกให้ คือ ดาบคีย์เบลด โซ่อันโดรเมด้า ง้าวเดือนเสี้ยว และกะละมัง

เรนเกล คิดได้ว่า ไปเก็บผ้าก็ควรเอากะละมังไปด้วยจะได้หิ้วมาได้ไม่เปลืองแรง จึงเลือกกะละมังมาเป็นอาวุธชิ้นแรก

ในทางใต้ มีพุ่มไม้ขึ้นอยู่ค่อนข้างมาก ต่างมีผ้าซักแล้วเกี่ยวห้อยอยู่มากมาย เรนเกลคิดว่ามันต้องใช่ ต้องใช่แน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เดินเข้าไปเก็บผ้าอย่างมั่นใจ

ทันใดนั้น bonbonและหมูป่า รวมห้าตัว เข้ามาหวังตีเรนเกลตายคากะละมัง แต่แล้วเรนเกลก็หยิบอาวุธชิ้นแรกของการผจญภัยครั้งนี้ขึ้น สาดแสงสะท้อนไปทั่วหล้า(ว่าเข้านั่น) เรนเกลกระหน่ำฟาดเข้าใส่หมูป่า และโดนขวิดกระเด็นกลับมากระอักเลือดแทบม่อง hpเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“อะไรกัน นี่เราเพิ่งจะเลเวล1 ทำไมมอนสเตอร์มันแกร่งยังงี้ฟร้ะ”

ยังบ่นไม่จบ สามสหายบอนบอน ก็เข้ามารุม เรนเกลเหวี่ยงฟาดกะละมังแม้จะลดเลือดบอนบอนไม่ได้มาก แต่ก็พอจะไล่ไปได้แปปนึง

เรนเกลผู้ไม่ลืมภารกิจ รีบชิ่งไปเก็บผ้าแล้วจ่ำอ้าวกลับบ้านป้าทันที

“โอ้ หลาน กลับมาแล้วเหรอ ว้าว ทำภารกิจสำเร็จซะด้วย”

“ป้า ทำไมมอนสเตอร์ในแถบนี้มันเก่งจังอ่ะ ที่นี่น่าจะเป็นที่สำหรับมือใหม่นะ”

"ความจริงเมื่อกี๊เป็นเหตุการณ์จำลองเพื่อจะสอนการต่อสู้ให้ท่าน ถ้าท่านหยิบดาบ,โซ่หรือง้าวไปก็คงทำหมูพะโล้ได้ในไม่กี่กระบวนท่าแล้ว หลังจากนั้นเราก็จะประเมินผลแล้วมอบคลาสอาชีพให้ท่าน แต่ทว่าตั้งแต่เกมเปิดมาคนเข้ามาเล่นป็นล้านก็มีคนเลือกกะลังมัง อย่างเจ้าเนี่ยเป็นคนที่สอง" แล้วป้าซักผ้าก็กลับกลายมาเป็นเล็คนาร์ทผู้ดูแลสมดุลแห่งซุยโคเดน

"แต่ก็ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านผ่านการทดสอบด้านจิตใจ อันเป็นภารกิจแรกและลับสุดยอดของเกมนี้ ท่านเป็นคนดีมีคุณธรรมและความจริงใจอย่างแรงกล้า อันเป็นสัญลักษณ์ของดาวเทนไค แต่เนื่องจากเทนไคมีมากพอแล้ว ท่านจึงสามารถเลือกสัญลักษณ์ดาวเทนไคด้วยตัวท่านเองได้ "

และแล้วก็มีข้อความตัวเลือกโผล่ขึ้นมา

1 เทนไคก็เทนไค มีมากแล้วมีอีกก็ได้นี่นา

2 ไม่อ่ะ เป็นเทนไคแล้วเดี๋ยวเป็นใบ้

3 เทนไค?...มันคืออะไร?

เรนเกลไม่รอช้าเลือกข้อสามในทันใด ป้าเลคนาร์ทก็เลยบอกให้ออฟไลน์ไปถามคนในบอร์ดซุยซะ แล้วค่อยกลับมาเลือกใหม่

เรนเกลเสียเวลาออฟไลน์ไปถามคนในบอร์ดจนแน่ใจแล้วกลับมา

“ตกลง ไม่เอาเทนไค ขอเป็นนอนสตาร์ก่อนดีกว่า รอเทนไคมารีครูท ขี้เกียจรวมพรรคพวก สู้เป็นพรรคพวกให้เขามาหาดีกว่า”

“โอเค เสร็จสิ้นซะที ขอมอบเงิน2000พอช,bandana,tunic,boots,gloveและmedicine 6 ให้เป็นไอเท็มสำหรับผู้เริ่มต้นอีกทั้งไอเท็มพิเศษที่อุตส่าร์เก็บผ้ามาให้ข้า ข้าขอมอบตำรามอนสเตอร์ทั่วแดนซุยให้เจ้าและข้าจะส่งเจ้าออกจากดินแดนเริ่มต้นนี้ เจ้าจะไปที่ใดวานบอก”

และก็มีตัวเลือกขึ้นมา

1 เกร็กมินสเตอร์

2 แกรนด์ไลน์

3 แรคคูนซิตี้

“เราเล่นเกมส์ไรอยู่วะเนี่ย เลือกเกร็กละกัน”

ฟ้าววววว

เรนเกล โผล่มาที่หน้าร้านรูน ของเกร็กมินสเตอร์ ไม่ทันจะเที่ยวเมือง ก็ได้มีผู้เล่นคนนึงเข้ามาทัก

“สวัสดีน้องชาย ช่วยไรพี่อย่างสิ”

“อ่า...ครับ มีอะไรให้ช่วยเหรอ”

“พี่เป็นจอมเวท กะลังฝึกใช้รูนที่เพิ่งได้มา รูนบลิ๊งกิ้ง อยากจะขอวาร์ปตัวน้องหน่อย จะได้มั้ย”

“แล้วพี่จะวาร์ปผมไปไหนอ่ะ”

“ไม่รู้น้อง พี่วาร์ปมั่ว ไม่แน่น้า น้องอาจจะไปอยู่ในคลังเก็บของร้านค้าก็ได้ แล้วทีนี้น้องจะได้แฮปของมาไง แรร์ไฟน์เชียวนะ สนมะ อ่ะพี่แถมจิโซให้น้อง20อันเลย ตอนนี้จิโซแพงมาก ตกชิ้นละ10000พอชเชียวนะ”

“ก็สนนะครับ แต่ผมเพิ่งเลเว....”พูดไม่ทันจบก็โดนวาร์ปซะแล้ว ฟ้าววว

เรนเกลรู้สึกตัวอีกที ก็ไปโผล่ที่ป่าที่ไหนซักแห่ง

โดReingaleเรReingale 22:29, 2 ธันวาคม 2008 (ICT)มีReingale 22:29, 2 ธันวาคม 2008 (ICT)

“เสียงไรหว่า แว่วๆ ยังกะฟายออกลูก”

ทันใดนั้น โดเรมีเอลฟ์ทั้งหกตัวก็เหมือนจะได้ยินคำวิจารณ์เมื่อครู่ จึงกรูออกมาต้อนรับมือใหม่อย่างเรนเกล

“ตายHa+ ทำไงดี เลเวลยัง1อยู่เลย จะเอาไรไปสู้”ปากพร่ำไป มือก็หยิบกะละมังขึ้นมา

เมื่อโดเรมีเอลฟ์แหกปากร้องเพลง เรนเกลก็ลองหันปากกะละมังไปทางเอลฟ์ ทำให้โดเรมีเอลฟ์เผอิญกับเสียงฟายออกลูกของมันเอง จนหงายเก๋งทั้งหมด

เลเวลขึ้นเป็นเลเวล4ในทันที สมเป็นซุย เลเวลขึ้นง่ายจริงๆ

เรนเกลเปิดตำรามอนสเตอร์ทันที ก็พบว่าโดเรมีเอลฟ์ ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ที่ป่าระหว่างกรีนฮิลกับมาธิลด้า

“ตายละหว่า วาร์ปมาดูนานเฉยเลย บร๊ะแม่จ้าววว”

เรนเกลผู้ไม่รู้ชะตา(เวร)กรรมตนเอง จึงเดินทางไปอย่างไร้จุดหมาย ก็พบกับคณะนักรบสี่คน ที่กำลังล่ออะไรบางอย่างมาทางนี้อยู่

“หลบไป ไอ้น้องถ้าไม่อยากตาย”

เรนเกลรู้ตัว ก็หลบเข้าพุ่มไม้ข้างทาง และคอยมองคณะนี้ทำอะไรกันอยู่

คนทั้งสี่ ล่อกระทิงป่าตัวนึงมาแถวๆนี้ เรนเกลเปิดตำราดูก็พบว่า กระทิงตัวนี้เป็นมอนสเตอร์ที่เพิ่งออกมาใหม่ๆ เป็นบอสของป่านี้ มีท่าโจมตีที่รุนแรง พลังป้องกันสูงลิบ แล้วยังทนเวทไฟอีกด้วย แถมพอใกล้ตาย จะติดเบอร์เซิร์กโดยอัตโนมัติ พอตายจะระเบิดตัวเองเพื่อพาศัตรูไปอยู่ด้วยอีก

“เอาล่ะน้องเราใช้โปรตีให้ตายโลด”คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าสั่งลูกน้องใช้โปรเพิ่มstr ตีไปที่กระทิงป่าทันที

เมื่อมีการโกง โดยใช้โปร เบื้องบนก็ส่งมอนสเตอร์ระดับบอสมาลงทัณฑ์แทนดวงจันทร์ อีกสองตัว รวมสามตัว อีกทั้งยังส่งมอนสเตอร์ป่าแถวนั้นมารุมอีกด้วย

มอนสเตอร์ที่ออกมา มีฮอลลี่บอมป์(เป็นเวอร์ชั่นอัพเกรดของฮอลลี่บอย)และมีโดเรมีเอลฟ์ กับหมูป่าทมิฬมาอีกฝูงนึง

“เรามีโปร อย่าไปกลัวมัน”คนในกลุ่มใช้โปรตีจนบอสใกล้ม้วย ติดภาวะเบอร์เซิร์ก แล้วก็ขวิดรวดสี่คนจนสิ้น

เรนเกลเห็นภาพสยองเช่นนั้นก็ถอยห่าง ไปเหยียบกิ่งไม้ที่ใครไม่รู้มาวางไว้ ดัง โปะ

และทันใดนั้น ฝูงมอนสเตอร์ทั้งหมด ก็เปลี่ยนเป้ามาที่เรนเกล งานเข้าแล้ว

“สิ้นหวังแล้ว”เรนเกลหมดหวัง คิดว่าตนตายแหง๋ จึงขว้างกะละมังไปใส่กระทิงเบอร์เซิร์ก แล้วรอความตาย

กระทิงป่า มอนสเตอร์ระดับบอส LV65 hpเหลือ0

กะละมังของเรนเกล ไปตีลดเลือดกระทิง 1จุด ซึ่งเจ้ากระทิงผ่านโปรมามากจนเลือดเหลือ1 เรนเกลชนะไปอย่าง งงงง

แต่ทว่า พอกระทิงตาย ก็เกิดการระเบิดตัวเองขึ้น พอดีที่หมูป่าตัวนึง วิ่งมากระแทกเรนเกลลอยไปติดต้นไม้ ต้นที่สูงๆ จึงพ้นจากการระเบิด แรงระเบิด ทำให้มอนสเตอร์ที่อยู่ละแวกนั้นทั้งหมด ตายยกฝูง ซึ่งถือว่าคนที่ปราบพวกมันคือเรนเกล

เรนเกลได้ระดับค่าประสบการณ์หลังการต่อสู้มากมาย จนเลเวลเพิ่มเป็น48อย่างรวดเร็ว กลายเป็นผู้เล่นทั่วไปทันที และได้ดรอปไอเท็มเจ๋งๆมากมาย

ดรอปไอเท็มที่ได้ มีเกราะหนังกระทิง,สนับมือกระทิงเหล็ก,ขวดยาเพิ่มพลังกระทิงแดง,นีดเดิ้ล,น้ำผักขม,รูนViolenceและsound set#5 รวมกับเงินอีก2ล้านกว่าพอช

ช่างลาภลอยอะไรเช่นนี้

เรนเกล ยืนไว้อาลัยกะละมังใบเฮงที่แหลกเป็นจุลเพราะระเบิดสามกระทิงก่อนเดินทางออกจากป่า เขาเดินไปจนถึงทางแยก...ตัวเลือกก็โผล่มาทันใด

1 ไปทางซ้าย(สู่ร็อคแอกซ์)

2 ไปทางขวา(สู่หมู่บ้านริมทาง)

3 กลับไปทางเดิม(สู่กรีนฮิล)

“เลือกข้อแรกละกัน” เรนเกลเดินทางไปร็อคแอกซ์

ระหว่างทาง ก็พบกับnpcปริศนา ที่มาขอแลกของกับอาวุธของเรา

“พ่อหนุ่ม ป้าขอแลกสร้อยหินหกสีหกก้อน กับสนับมือกระทิงเหล็กของเอ็งได้มั้ย”

“หา? แล้วป้าจะเอาไปทำไมอ่ะครับ แล้วไอ้สร้อยหินนั่น มันคืออะไร”

“ไม่รู้”(npcข้อมูลไม่เพียงพอสำหรับเควสสิ้นคิดเช่นนี้)

“เอาเป็นว่าแลกก็ได้ครับ”(ไอ้หมอนี่ เคยคิดอะไรก่อนทำบ้างมั้ย-ป้าคนนั้นคิดในใจ)

เรนเกลได้รับสร้อยหินหกก้อนหกสี และเสียสนับมือกระทิงเหล็ก อาวุธระดับ10 ระยะsไป

เรนเกลมุ่งหน้าสู่ร็อคแอกซ์ทันที เมื่อถึงหน้าเมือง ก็พบใบประกาศรับสมัคร ศึกชิงจ้าวยุทธภพแห่งมาธิลด้า แปะอยู่บนกำแพงจนมองไม่เห็นกำแพง

“ศึกชิงจ้าวยุทธภพ ครั้งที่108 จัดที่ลานประลองอัศวินแห่งมาธิลด้าที่เพิ่งสร้างขึ้น ผู้เข้าร่วม ควรมีเลเวลไม่น้อยจนเกินไป และผู้เล่นไม่สามารถใช้ไอเท็มระหว่างต่อสู้ได้ สามารถสวมเกราะสู้ได้และให้สวมเครื่องป้องกันได้เพียง1ชิ้นเท่านั้น สกิลและรูนก็ใช้ไม่ได้ พูดง่ายๆว่านอกจากอาวุธกับชุดเกราะแล้ว ห้ามทุกอย่าง ให้ซัดกันสดๆ ผู้ชนะเลิศจะได้รับของรางวัลและคลาสอัศวินเทวะ พร้อมเงินอีก1,000,000จิโซ”(หมายเหตุ ในเมืองร็อกแอ็คใช้เงินสกุลจิโซ เนื่องจากจิโซเป็นของหายากในปัจจุบัน มีค่าอัตราแลกเปลี่ยนอยู่ที่ 1จิโซ =10,000พ้อช แถมยังใช้จิโซชุบชีวิตได้ด้วย)

ผู้ประสงค์ลงแข่งขัน ให้ไปลงทะเบียนได้ที่โรงเตี๊ยมของเมือง ภายในเวลาที่กำหนดด้านล่าง จาก เจ้าเมืองร็อกแอ็ค”

เรนเกลซึ่งไร้ที่หมาย ไม่มีจุดมุ่งหมายมาแต่แรก แถมโดนวาร์ปมาดูนานซะเฉยๆ ก็ไม่มีไรทำ จึงตรงเข้าสมัครทันที เขาสวมเกราะหนังกระทิงที่เพิ่มDEF 30 และสร้อยหินหกสีหกก้อนที่เพิ่มDEF 10 MAG DEF 15 SPD 15 STR 8 เพื่อเตรียมตัวเข้าร่วมการแข่ง

เรนเกลในตอนนี้ไม่มีอาวุธ นายทะเบียนจึงไม่อนุญาติให้ลงทะเบียน และแนะนำร้านอาวุธให้ เรนเกลไปตามคำบอก และซื้อดาบมือเดียวLV5มา1เล่ม ราคา0.4จิโซ(4000พ้อช) กลับมาลงทะเบียนอีกครั้ง รอเวลางานเริ่ม เรนเกลออกไปตีมอนสเตอร์หน้าเมืองเล่น เพื่อเพิ่มเลเวล

รวบรัดตัดความ

เรนเกลเลเวลเพิ่มมา 4เลเวล รวมเป็น LV52 กลับมาที่งานแข่งที่กำลังจะเริ่ม

การแข่งขันศึกชิงจ้าวยุทธภพครั้งที่ 108 ได้เริ่มขึ้นนะบัดนี้นี้นี้นี้(เอคโค่ทำลิงอะไร)

เรนเกลผู้ไม่มีประสบการณ์การต่อสู้มากนัก แต่เลเวลมันล้ำหน้าฝีมือไปเยอะมากแล้ว ตอนไปตีมอนสเตอร์เก็บเลเวลก็เงอะๆงะๆ ไม่ค่อยเชี่ยวเท่าไหร่

“คู่ที่ 5 เรนเกล ปะทะ มหาเทพเก็นเก็น เรดดี้ ไฟท์!!”

“เก็นเก็นไฟท์ฮาร์ด เก็นเก็นอิสเดอะเกรทโคโบลท์วอริเอ่อร์”

“สวัสดีครับ เบามือหน่อยนะครับ ผมมือใหม่”

“เก็นเก็นไฟท์ฮาร์ด เก็นเก็นอิสเดอะเกรทโคโบลท์วอริเอ่อร์”

“......”(npcชัดๆ)

คนพากย์-“ครับ ในรอบแรก ผู้เข้าแข่งจะต้องสู้กับnpc เพื่อจัดสายการแข่งขันต่อไป และครั้งนี้ถือเป็นสิริมงคลเนื่องในโอกาสครบ108ครั้งในการจัด จึงออกแบบnpcมาโหดเป็นพิเศษเลยครับ”

“มหาเทพเก็นเก็นเนี่ยนะ”เรนเกลเริ่มประมาท มหาเทพก็พุ่งเข้าใส่ทันที ฟันไปหลายชั๊วะแต่hpของเรนเกลกลับลดไม่มาก เรนเกลได้ทีสวนคืน แต่มหาเทพหลบได้ตลอด เป็นเช่นนี้ไปตลอด จนhpเรนเกลเริ่มแดงสิ่งน่าประหลาดก็เกิดขึ้น เมื่อเกราะหนังกระทิงเริ่มเปล่งแสง ปลดปล่อยพลังแฝงออกมา ทำให้เรนเกลติดสภาวะเบอร์เซิร์ก ขั้นรุนแรง คือเบอร์เซิร์กแล้วควบคุมตัวเองไม่ได้

“โอ้ ไม่ถือเป็นการผิดกฎครับ เพราะเป็นพลังแฝงจากชุดเกราะ ไม่ใช่สกิลหรือรูน”

“เก็นเก็นไฟท์ฮาร์ด เก็นเก็นอิสเดอะเกรทโคโบลท์วอริเอ่อร์”(ไอ้npcเอ้ย ไม่มีคำพูดอื่นแล้วเรอะ)

เรนเกลมีพลังโจมตี พลังความเร็วสูงขึ้นพรวดพราด ได้เข้าโจมตีมหาเทพจนซี้ม่องเซ็ก แต่เจ้าตัวก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ทางกรรมการจึงโยนผักกีซาลให้เพื่อดับสถานะเบอร์เซิร์ก(ตกลงเกมส์นี้มันเกมส์อะไรเนี่ย)

หลังจากหายคลั่ง เรนเกลได้สู้กับผู้เข้าแข่งคนอื่น และสามารถผ่านมาได้อย่างยากลำบาก เพราะไม่ค่อยมีฝีมือแล้วโจมตีไม่ค่อยจะโดน แต่พอเลือดเหลือน้อย ก็เบอร์เซิร์กชนะมาทุกรอบ จนบัดนี้ ถึงรอบสุดท้าย

“และในที่สุด การประลองศึกชิงจ้าวยุทธภพก็มาถึงรอบชิงชนะเลิศแล้วคร้าบบบบบ”

แชมป์เปี้ยน ในศึกครั้งที่แล้ว จะมาเป็นคู่ต่อสู้กับผู้ที่เข้ารอบมานี่ครับ เค้าคนนั้นก็คือ คนที่เอาชนะเหล่านักสู้มานักต่อนัก และสามารถป้องกันแชมป์มาหลายสมัย เขาคนนั้น ก็คือ..............

มิสเตอร์ ซาตาน!!!!

“............................”(อัศวินตรงไหนวะ)

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันคือมิสเตอร์ ซาตาน แชมป์เปี้ยนโลก ฮ่าฮ่าฮ่า”(นึกภาพมิสเตอร์ ซาตานแหกปากหัวเราะ)

“เอาเข้าไป สุดท้ายก็ต้องสู้กับnpc”เรนเกลเริ่มเซ็ง

ทั้งสองฝ่ายก็เดินขึ้นเวทีมาประจัณหน้ากันทันใด

“ศึกชิงจ้าวยุทธภพรอบชิงชนะเลิศ เรดดี้ ไฟท์”

ทันใดนั้นเอง เปลวเพลิงหลายระลอกก็ถาโถมจากทางด้านประตูเมือง เข้ามาในลานประลอง

“นี่มัน อะไรกันเนี่ย”

“โอ้ว เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ระหว่างการแข่งขัน พวกเฟครูนอาร์มี่ ได้บุกเข้ามาทางประตูเมือง สังหารยามเฝ้าเกลี้ยงเลย”คนพากย์ยังคงพากย์ต่อ ทั้งๆที่คนอื่นต่างหลบเข้าที่กำบังกันหมดแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันคือมิสเตอร์ ซาตาน แชมป์เปี้ยนโลก ฮ่าฮ่าฮ่า”ไอ้หมอนี่ มันnpcทุนต่ำรึไง พูดเป็นแค่ประโยคเดียว

ผู้เล่นบางคน กล้าพอที่จะเข้าไปต้าน แต่ก็มีหลายคนไม่ทำอะไร มัวแต่หลบซ่อนเฝ้ามองอย่อย่างนั้น

เรนเกล รีบเข้าไปร่วมต้าน ทั้งๆที่ไม่รู้ว่า เฟครูนอาร์มี่ มันคืออะไร

ในเวลาต่อมา ผู้เล่นระดับสูง ที่ประจำอยู่ที่ร็อคแอกซ์ ก็ออกมาต้านไว้ และขับไล่ไปได้จำนวนนึง

และแล้ว GMก็ตามมา และขับไล่กองทัพเฟครูนออกไปได้ในที่สุด

การประลอง ยังคงมีต่อ หลังจากเคลียร์เรียบร้อยแล้ว การแข่งขันรอบชิงก็ดำเนินไปอย่างปกติ เรนเกลชนะด้วยพลังเบอร์เซิร์กตามเคย และได้รับรางวัลจากทางระบบ

รางวัลที่ได้ นอกจากคลาสอัศวินเทวะกับเงิน1,000,000จิโซแล้ว ผู้ชนะยังได้สิทธิพิเศษในการเข้ารับการคัดเลือก ตำแหน่งโอดินอีกด้วย

โอดินโร้บ ปรากฎขึ้นกลางลานประลอง พร้อมกับเลนัธ วาลคีรี่

“ผู้ชนะเลิศศึกชิงจ้าวยุทธภพ จะได้รับสิทธิพิเศษในการคัดเลือกเป็นโอดิน จงไขปริศนาโอดินโร้บให้ออก เมื่อไขออกท่านจะได้รับโอดินโร้บนี้ไป และได้เป็นโอดิน”

เรนเกล งงอย่างแรงกับโอดินโร้บ เพราะไม่ว่าจะดูยังไงก็เหมือนดาบปักคริสตัลเท่านั้น ลองดึงดาบออกมา ก็ไม่สำเร็จ

“ลองใช้ หินหกสีหกก้อนของเจ้าสิ”เสียงในหัวเรนเกลดังก้อง

“ฮ่ะ!! ใครน่ะ”เรนเกลตกใจกับเสียงนั้น

“...........ป้าเองเรอะ”เรนเกลหันไปมองข้างหลังพบว่าป้าเลคนาร์ท แอบมากระซิบข้างหลังทำทีเป็นเสียงในจิตใต้สำนึก

“เอาน่า ลองใช้ดู ป้าไปล่ะ(ว่าแต่ตูเป้นป้าตั้งแต่เมื่อไหร่ พูดเองเออเองชัดๆ)ป้าเลคนาร์ทก็หายตัวจากไป

“เอาวะ”เรนเกล ลองสำรวจดูดีๆ ก็มีช่องสำหรับใส่หินหกช่องพอดิบพอดี จึงถอดหินแล้วใส่ลงไป

“โอ้ว นั่นมัน โอดินแซฟไฟร์นี่นา ท่านมีคีย์ไอเท็มที่จะไขปริศนาโอดินโร้บ ท่านจะต้องเป็นโอดินรุ่นต่อไปเป็นแน่”เลนัธ วาลคีรี่ ตกตะลึง

หลังจากที่เรนเกลใส่หินลงไปครบช่อง คริสตัลที่ถูกดาบปักก็ระเบิดตัวออก กลายเป็นชุดเกราะสวมเข้ากับเรนเกล พร้อมดาบที่กระเด็นมาอยู่ในมือแทนที่ดาบเล่มเก่าด้วย

“โอดิน รุ่นที่สี่ ถือกำเนิดแล้ว”เลนัธ วาลคีรี่ พูดไปน้ำตาตกด้วยความซึ้งไป

“ข้าจะพาท่านไปอัสการ์ด เพื่อพบกับท่านโอดินรุ่นที่สาม”เลนัธ จับมือเรนเกลแล้วพาวาร์ปไปทันที

“นี่ตกลง ตูเล่นเกมส์ไรอยู่วะเนี่ย”เรนเกลเริ่มสับสนตัวเอง

........................................................................................................

ณ บัลลังก์ฮลิดสเกียล์ฟ(มั้ง) ที่ประทับของโอดิน

“สวัสดีค่ะ ดิฉัน เฟรย่า ผู้รับใช้ท่านโอดิน ท่านโอดินรออยู่ข้างใน เชิญค่ะ เลนัธจังหวัดดีค่ะ^ ^”

“เอ่อ ครับ สวัสดีครับ ผมเรนเกล เห็นคุณเลนัธบอกว่าผมได้เป็นรุ่นสี่ล่ะ”

เลนัธ วาลคีรี่ นำเรนเกลเข้าไปหาโอดินทันที

“สวัสดี รุ่นที่สี่”เสียงชายวัยเกินกลางคนมาหน่อย ดังขึ้น พร้อมกับทัศนียภาพอันงดงามของห้องบัลลังก์ฮลิดสเกียล์ฟ

“ทะ ท่านคือ”

“ข้าคือโอดิน โอดินรุ่นที่สาม”

เลนัธ วาลคีรี่ก้มลงนั่งคุกเข่ากับพื้นแสดงความเคารพ

“คุกเข่าลง เรนเกล”

“ไม่ต้องหรอก เรนเกลคือผู้ที่จะมารับหน้าที่สำคัญต่อจากข้า”

“หน้าที่สำคัญ?”เรนเกลเริ่มงง

“ขอเข้าเรื่องละนะ เจ้าพบเห็นเฟครูนแล้วใช่มั้ย”โอดินถาม หน้าเครียด

“ครับ”เรนเกลตอบ หน้าเครียดกว่า

“มันคืออะไร เจ้ารู้มั้ย”

“ไม่ทราบครับ เป็นรูนชนิดหนึ่งรึป่าวครับ รึว่า...”

“มันคือรูนปลอม ตามชื่อเลย แต่ที่หน้ากลัวกว่านั้น คือ มันเป็นโปรแกรมที่ถูกใครซักคน ที่ไม่ประสงค์ดีเขียนขึ้น เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง”

“.........”เรนเกลฟังอย่างตั้งใจ จนไม่ทันได้สังเกตุว่า มีหญิงสาวเดินมาอยู่ข้างหลังเขา

“หยุด!!อย่าขยับเชียวนะ ไม่งั้นฉันยิงเฟครูนทะลุสมองนายแน่”หญิงสาวคนนั้นพูดพร้อมกับเอามือมาวางข้างหูซ้ายของเรนเกล

“ไม่เอาน่า เฟรย์ อย่าเล่นอะไรแบบนี้สิ”

“อิอิ ค่ะท่านโอดิน”

“ยังเล่นขี้ไม่เปลี่ยนเลยนะ เฟรย์”

“ขี้เล่นต่างหากเฟ้ย”

“เอาล่ะๆ พอได้แล้ว พูดถึงไหนแล้วหว่า”โอดินกุมขมับเพราะลูกน้องลากประเด็นออกทะเล

(หลังจากเลื่อนไปดูข้อความข้างบน)”เอาล่ะ เรนเกล โปรแกรมนั้นน่ะ เป็นแค่เรื่องบังหน้าเท่านั้นเอง แท้จริงแล้ว มันเป็นรูนที่มีจริง ในโลกต่างมิติ”

“หา?” (เรนเกลคิดในใจ)ตูเล่นเกมอะไรอยู่วะเนี่ย

“โลกต่างมิติ มีภูมิภาคเหมือนกับโลกในเกมซุยโคเด็น พวกเฟครูน จึงแฝงตัวปะปนไปกับโปรแกรมของเกมได้โดยอาศัยช่องโหว่ของมิติ บริเวณพื้นที่ทับซ้อน”

“ไปกันใหญ่แล้ว นี่ผมเล่นเกมอยู่ไม่ใช่เรอะครับ”

“ใช่ เจ้าเล่นเกมอยู่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เกมอีกต่อไปแล้ว”

“ยิ่งพูดผมยิ่งงง”

“ภารกิจของเจ้า คือการออกตามหาเทนไค เพื่อต่อต้านกองทัพเฟครูน ยังไงล่ะ”

“เดี๋ยวๆ ผมยังไม่เข้าใจเลย”

“อ่า..จะอธิบายยังไงดีล่ะ”

เฟรย์เข้ามาช่วยอธิบาย “เอาง่ายๆเลยนะ กองทัพเฟครูนมีจุดประสงค์ร้ายต่อโลกที่นายอยู่ และจะทำการรุกรานโดยอาศัยเกมออนไลน์ที่ชื่อซุยโคเด็น ยูนิเวิร์ส ถ้านายอยากจะปกป้องโลกของนาย ก็ต้องไปตามหาเทนไค มาต่อต้านกองทัพเฟครูนในโลกต่างมิติ พูดงี้เข้าใจรึยัง”

“อ๋ออออออออ”เรนเกลถึงบางอ้อ

“ในโลกนั้นจะเหมือนซุยโคเด็นทุกอย่าง แถมยังมีระบบเลเวล ไอเท็ม และทุกอย่าง เหมือนซุยโคเด็นทั้งหมด”โอดินอธิบายต่อ

“แต่จะมีนายเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงแห่งเทพ ที่จะคอยชี้นำหนทางให้นายยามคับขัน หรือที่เกมออนไลน์เรียกว่าเสียงระบบนั่นแหล่ะ”เฟรย์มาอธิบายต่อ

“เข้าใจแล้วครับ”เรนเกลเก็ทแล้ว ยินดีกันหน่อย

“เอาล่ะ ข้าขอมอบสกิล Odin’s swordให้เจ้า มันสามารถทำให้การโจมตีบางครั้งของเจ้า สังหารศัตรูได้ในฉับเดียว(เป็นแบบPassiveคือใช้ให้เองโดยไม่ต้องสั่ง) และชุดเกราะโอดินโร้บกับดาบบัลมังนั่น แสดง

ให้เห็นว่าเจ้าคือโอดินรุ่นที่สี่ จงรักษามันไว้ให้ดี”

“ครับ”Reingale has got Odin’s sword skill

“ข้าจะให้เลนัธไปกับเจ้าด้วย และจะให้เค้าพาเจ้าไปยังปราสาทวัลฮาร่า เพื่อเลือกผู้กล้าจากที่นั่นไปด้วย”

Lenath Valkyrie has joined us!!! P>_<

“เรนเกล ตามข้ามา”เลนัธ นำทางเรนเกลไปยังปราสาทวัลฮาร่า และเรียกผู้กล้าอาสาร่วมเดินทางจากที่นั่น ปรากฏว่ามีเพียงสามราย(ทุกคนในปราสาทมีคลาสผู้กล้าทุกคนแต่มาแค่นี้ เจริญเถิด)

คนแรก“สวัสดี ข้าชื่อ มิช เลเวล 44 อาชีพ นักรบ ไม่มีอะไรจะพูดให้มากความ(ความคิดเรนเกล เอาไปก็สามารถเป็นเสาหลักได้เพราะเลเวลสูง และอาจตันอยู่แค่นี้)

คนที่สอง(ดนตรีนาซิสขึ้น)”สวัสดีสหาย ฟ้าส่งให้ข้ามีโอกาสมาช่วยท่านแล้ว ขึ้นอยู่กับท่านจะเลือกข้าไปรึไม่ อ่อ ลืมแนะนำตัว ข้าชื่อ โฟรคเซน เลเวล 12 อาชีพ ขุนนางบุ๋น+บู๊(ความคิดเรนเกล เลือกไปก็ดี ได้ที่ปรึกษาทั้งบุ๋นและบู๊ แถมยังมีเลเวลต่ำ ไว้สำหรับอัพเลเวลเพิ่ม เพื่อดูพัฒนาการเป็นการศึกษาชดเชยที่เราเลเวลก้าวข้ามฝีมือมาเยอะ)

คนสุดท้าย สวัสดีครับ ข้าชื่อ โวรุโซ เกิดในตระกูลรอฟ ที่เซ็กเซน บ้านข้าค่อนข้างร่ำรวย มีพี่น้องตั้งเยอะ มีสาวใช้ที่เป็นสาวแว่นด้วย แล้วก็เพื่อนข้า.....อย่างโง้นอย่างงี้อย่างงั้น ฟังจนหูชา ไม่รู้จะครื้นเครงละเลงหนมเบื้องไปไหน สรุปแล้วเป็น นินจา(แห่งตระกูลรอฟผู้มีเนตรวงแหวน....ไม่ใช่ล่ะ)เลเวล27 (ความคิดเรนเกล นินจา ขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว สามารถเป็นทัพหน้าโจมตีเปิดฉากให้ได้ และยังคอยสืบข่าวให้เราได้ด้วย อีกอย่างคือช่างพูดเช่นนี้ไม่เหงาแน่ ปล.มีสาวใช้เป็นสาวแว่นด้วย ตีซี้แล้วไปเยี่ยมบ้าน คงจะแหล่มไม่น้อย) แล้วเรนเกลจะเลือกใครดีล่ะเนี่ย

“อืม....ตกลง เลือกโวรุโซละกันครับ”เรนเกลตัดสินใจโดยการโยนเหรียญ 2เหรียญ ได้โวรุโซ(ตัวคนเขียนเองก็ทำเช่นนี้)

“วางใจเถอะ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”โวรุโซ เดินมาตบไหล่

“ว้า เสียดาย นึกว่าจะได้ออกโรงซะแล้ว ลุ้นจัยจะขาดเยย”โฟรคเซนรำพึงอยู่คนเดียวพรางดมดอกกุหลาบไป(ดนตรีนาซิสขึ้น)

โป้ก!!!! “นี่แก ใช้ภาษาให้มันถูกต้องหน่อย”มิช เอาด้ามดาบเคาะหัวโฟรคเซน(ดอกกุหลาบกระเด็นเข้าปากไป ติดคอ)

“โหดเว้ยเฮ้ย เอาล่ะครับ ผมไปล่ะนะ”

Woruso has joined us!!! P>_<

หลังจากร่ำลากันเลนัธก็พาวาร์ปไปโลกซุย ก่อนวาร์ปก็ตกลงกับเรนเกลและโวรุโซ ว่าจะไปที่ดูนาน เนื่องจากตอนนี้ในดูนานเกิดสงครามชิงหัวเมืองกันอย่างวุ่นวาย โดยตอนนี้หลายเมืองตกเป็นของกองทัพเฟครูนไปแล้ว และเลนัธยังสัมผัสได้อีกว่า ดาวเทนไคหลับไหลอยู่ภายใต้ความวุ่นวายในดูนาน

ตัวเลือกก็โผล่ขึ้นมาในทันใด(ไม่รู้จะมีทำไม)

1 ไปกรีนฮิล

2 ไปโปเกม่อนเซ็นเตอร์

3 ไปปราสาทฮาเดส

4 “ทำไมเวลาวาร์ป ต้องมีตัวเลือกปัญญาอ่อนแบบนี้ด้วย”

เรนเกลเลือกข้อสี่ทันที

เลนัธจึงตอบว่า “มันเป็นขีดจำกัดของพลังเคลื่อนย้ายมวลสาร(วาร์ปนั่นแหล่ะ)ของฉันเอง แก้ไม่ได้ ทำใจซะเถอะ”(อีกอย่างเพราะคนเขียนมันลักไก่ใช้มุกเดิม)

“ก็ว่างั้นแหล่ะ” เมื่อเลือกได้แล้วก็วาร์ปไป(คงรู้นะครับ ว่าเลือกอะไรไป)

ฟ้าวววว

เรนเกลและพรรคพวก มาโผล่ที่โปเกม่อนเซ็นเตอร์ พบคุณจอยกับคุณจุนซ่า (เอ้ย ไม่ใช่)

เรนเกลมาโผล่ที่ถนนทางเข้ากรีนฮิล โวรุโซขอแยกไปสืบข่าวข้างในก่อน ระหว่างนั้นเรนเกลและเลนัธก็นั่งรอไป

“เฮ้ พวกเจ้าเป็นใคร ไฉนมาทำลับๆล่อๆตรงนี้”ยามเฝ้าประตูพอดีสายตายาว มองเห็นเข้า

“เอาไงดีเลนัธ”

“นอนเอาไง”

“...............”

ยามเริ่มคิดว่า มันไม่ชอบมาพากล จึงเรียกกำลังเสริมมาล้อมไว้ ทันใดนั้นโวรุโซก็ปรากฏตัวออกมา ใช้ระเบิดควัน และพาพวกเรนเกลหนีเข้าเมืองไป

ฝ่ายยาม ก็ตามเข้าไป และล้อมพวกเรนเกลได้อีกครั้ง(ก็คนมันมีมากกว่า)

ยังไม่ทันพูดพร่ำทำเพลง เสียงโห่ร้องจากนอกเมืองก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

“ข้าศึกบุกมาแล้ว ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน”

ทหารนับสิบหมื่น ก็ยกพลมาป้องกันเมือง พวกประชาชนก็หนีเตลิดเข้าที่หลบภัยไปกันหมด เรนเกลและพวกก็หลงกันไปเพราะฝูงชนกำลังเตลิดเหมือนควายตื่นทุ่ง

ทางด้าน หน้าประตูเมือง

“แก แกอีกแล้วเรอะ กล้ามากนะที่กลับมาอีก”หัวหน้ายามตะโกนลั่น

“เจ้าพวกเฟครูน เอาเมืองข้าคืนมา พวกเราบุก”เมื่อสิ้นเสียง ทั้งสองฝ่ายเริ่มตะลุมบอนกันอย่างยุ่งเหยิง พวกทหารฝ่ายกรีนฮิล ยิงรูนไฟขั้นสูงกันอย่างเมามัน จนทัพของข้าศึกแตกพ่ายไปอย่างง่ายดาย

“พวกมันใช้รูนขั้นสูง เอาไงดี”แม่ทัพฝ่ายข้าศึก ปรึกษากุนซือ

“ยังไงก็ต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน ยื้อจนถึงเวลาที่กำหนดไว้ แล้วก็ทำตามแผนเดิมที่วางไว้”

“งั้นก็บุกต่อ ให้คนที่สู้ไหวคุ้มกันคนบาดเจ็บ และพลเกาทัณฑ์ใช้เกาทัณฑ์ยิงสนับสนุน ถ้าเหลืออดก็ใช้M79ยิงถล่มได้เลย”

“ท่านแม่ทัพ พวกมันใช้รูนไฟขั้นสูง พวกเราเข้าใกล้ไม่ได้เลยครับ”พลทหารคนหนึ่งวิ่งกลับมารายงาน

“โธ่เว้ย ถอยก่อน ถอยออกมา ท่านกุนซือ เหลือเวลาอีกเท่าไหร่ ถึงจะถึงเวลาที่กำหนด”

“ประมาณ 10 นาทีครับ”กุนซือตอบ

“อืม งั้นถอยก่อน ทิ้งระยะห่างพอสมควร แล้วพักกันก่อน”

ทัพของข้าศึก ถอยร่นออกไป ฝ่ายกรีนฮิลดีใจกันยกใหญ่ โดยไม่รู้เลยว่า อีกสิบนาทีต่อจากนี้ จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา

ทางด้านเรนเกล โดนฝูงชนที่แตกตื่นเบียดเสียดจนมาอยู่ที่โรงเรียนนิวลีฟ

“ทางนี้ครับ ทุกคน”มีเสียงชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนเรียกผู้คนที่แตกตื่น ให้เข้าไปหลบที่ชั้นใต้ดินของหอพักนักเรียน

เรนเกล มาอยู่ที่หลบภัย ก็ได้นั่งบริเวณมุม เพราะแออัดมากๆ ทันใดนั้นเอง มีตัวตุ่นตัวหนึ่ง โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน

“เรนเกล นี่ผมโวรุโซนะ ตอนนี้เกิดสงครามที่หน้าเมือง ดูเหมือนฝ่ายกรีนฮิลจะขับไล่ไปได้”เจ้าตุ่นพูด

“วะ โวรุโซ นายแปลงร่างเป็นตุ่นเหรอเนี่ย”

“อ้อ ลืมบอกไป นี่เป็นตุ่นสัตว์เลี้ยงผมเอง มันพูดไม่ได้แต่จำคำพูดได้ ผมใช้เป็นตัวตุ่นสื่อสาร คุณอยู่ที่ไหน ฝากข้อความให้เจ้าตุ่นมา หลังเสียงสัญญาณ เดี๋ยวผมไปหา.....ตู้ดดดดด”

“.......ไฮเทคจังเว้ย เอ่อ โวรุโซ ผมอยู่ที่ที่หลบภัยใต้ดิน”

เจ้าตุ่นก็ขุดออกไป หลังจากนั้นโวรุโซก็เดินเข้ามาจากทางเข้า

“เรนเกล วาลคีรี่ล่ะ”

“ไม่รู้สิ ยังไม่เห็นเลย ว่าแต่ เจ้าตุ่นนั่น”

“อ้อ นี่น่ะเหรอ มันเป็นสัตว์เลี้ยงผมเอง ชื่อบาคุ เป็นตุ่นนินจา(คู่แข่งเต่านินจา)แต่มันพูดเองไม่ได้ ต้องจำคำคนอื่นไปพูด จะว่าความจำดีก็ได้ ไม่ดีก็ได้”

“ยังไง ดีก็ได้ ไม่ดีก็ได้ งง”

“ก็คือ มันจำคำพูดได้แม่น แต่พอได้พูดออกไปก็จะลืมทันทีนะสิ ผมใช้มันเป็นตุ่นสื่อสาร ไว้คอยส่งข่าว”

“สะดวกดีจัง”

ระหว่างนั้น ข้างนอกก็เกิดระเบิดขึ้นต่อเนื่องหลายครั้ง ทันใดนั้น มีคนวิ่งเข้ามาในที่หลบภัย และประกาศว่า ใครต้องการให้กรีนฮิลพ้นจากเงื้อมมือของเฟครูน ให้ออกไปร่วมสู้ (แต่ต้องสู้ไหวนะ ไม่ใช่ให้อากงอาม่าไปสู้)

ด้านนอก กองทัพที่เข้ามาบุกกรีนฮิล เริ่มเข้าตีอีกครั้ง แต่คราวนี้ภายในเมืองเอง ก็มีกองกำลังประชาชนโดยมีแกนนำคือ เหล่านักเรียนนิวลีฟ มาช่วย ทำให้กองทัพของกรีนฮิลแตกพ่าย พวกระดับผู้นำถูกจับตัว

“ในที่สุด ก็สำเร็จซะทีนะครับ คุณฟีเรียล”นักเรียนแห่งนิวลีฟคนหนึ่งพูดขึ้น

“อืม อย่าเพิ่งประมาทไป บิ๊กเกรทคุง เราต้องทำให้ท่านนาโนเทค กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้ก่อน”แม่ทัพที่ยกทัพบุกมา ตอบ

“พวกแก พวกแกต้องเจอดีแน่ ด้วยอำนาจแห่งเฟครูน พวกแกไม่รอดหรอก”หัวหน้าทหารยามที่ถูกจับกุม โดนหิ้วปีกผ่านมาพอดีเลย ปากกล้าตะโกนลั่น

“.......เอาตัวไปตัดหัว”ฟีเรียลแม่ทัพหนุ่มเริ่มหงุดหงิด

ทางด้านเรนเกลกับโวรุโซ ที่กำลังเดินตามหาเลนัธ ผ่านมาพอดี

“ย้ากกก”หัวหน้าทหารยามที่ถูกจับอยู่นั้น สะบัดทหารที่หิ้วปีกเขาอยู่จนหลุด แล้วเข้าไปล็อกคอเรนเกล เอามีดอีโต้ที่เผอิญหยิบได้มาจ่อคอหอย

“พวกแก ปล่อยข้าไป ไม่งั้นไอ้หมอนี่ตาย”

“.......นี่แก ไม่รู้เหรอว่า ดาบของข้า มันไปทัวร์ชมกระเพาะแกตั้งนานแล้วน่ะ”เรนเกลเอาดาบบัลมัง เสียบหัวหน้าทหารยามตั้งแต่ที่มันวิ่งเข้ามาข้างหลังเรนเกลแล้ว(เหวอ)

“...อักกก นี่แก”

“ไม่ต้องพูด ข้ารู้ว่ามันทรมานที่จะพูด อยู่เฉยๆ รับรองว่าไม่ตาย ข้าเล็งดีแล้ว”

“หนอยย ย้ากกกก”ไม่ทันไร เจ้าหัวหน้ายามก็ง้างอีโต้จะเฉาะหัวเรนเกล

“อะไรกัน ไม่เข็ด จัดไปอีกแผล” ว่าแล้วก็จูรู๊ดดด ไปอีกแผล

ทหารฝ่ายฟีเรียล ก็ลากศพเจ้าหัวหน้ายามไปตามระเบียบ บิ๊กเกรทกับฟีเรียล ก็เดินเข้ามาปลอบขวัญเรนเกล(ไม่ต้องก็ได้)

“ฝีมือ จูรู๊ดดด ของท่านช่างล้ำเลิศ ข้าน้อยนับถือ”

“มิกล้าๆ ท่านแม่ทัพ เหนือกว่าข้ามาก อย่าได้ชมเกินไปเลย”

“เอ่อ ข้าฟีเรียล เป็นแม่ทัพของกรีนฮิล กองทัพเฟครูนเข้ายึดครองเมือง ตัวข้าช่างอ่อนด้อย ไม่สามารถป้องกันเมืองไว้ได้ ก็เลยต้องออกไปตั้งค่ายนอกเมือง รอเวลาตีกลับ ยึดเมืองคืน”

“โอ้ ท่านช่างเก่งกาจ ข้าชื่อเรนเกล ส่วนนี่เพื่อนข้าโวรุโซ เอ่อ ข้ากำลังตามหาคนอยู่ ไม่ทราบท่านเห็นรึไม่”

“ใครรึ ข้าชื่อบิ๊กเกรท ข้าอาจจะเห็นก็ได้ เพราะข้าคุมเชิงอยู่ในเมืองตลอด ข้าเห็นทุกคน”บิ๊กเกรท ยื่นมือเข้ามาช่วย

“เพื่อนข้า ผู้หญิง สวมชุดเกราะสีฟ้า สวมหมวกเหล็กติดขนนก”

“อ๋อ คนนั้นน่ะเอง เข้าไปในป่าหลังโรงเรียนน่ะ ดูท่าทางเหม่อๆยังไงไม่รู้”

“นี่ บิ๊ก เขาไปทางป่าหลังโรงเรียนงั้นเหรอ ที่นั่นมันกลายเป็นป่ามายาของท่านนาโนเทคแล้วนี่”ฟีเรียลพูดอย่างวิตกอะไรบางอย่าง

“จริงสิ เฟครูนMirage ของท่านนาโนเทค”

“เฟครูน”เรนเกลกับโวรุโซ ตกตะลึง

“งานเข้าแล้วไง เพื่อนท่านโดนมนต์สะกดของรูนMirageเข้าแล้ว”

“มันเป็นยังไงล่ะท่าน วานบอก”

“เฟครูนMirage คือเฟครูนที่ให้พลังในการใช้ภาพลวงตา สามารถควบคุมคนให้เห็นภาพลวงตาได้ตามต้องการ”

“ว่าแต่ เฟครูนนี่มันคืออะไร ต่างจากรูนที่ใช้อยู่ยังไงเหรอ”โวรุโซถามมั่ง

“เฟครูน คือรูนปลอม ที่สามารถติดตั้งได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้พลังของรูนมาสเตอร์ ในกรณีเป็นเฟครูนธาตุ ก็สามารถใช้รูนขั้นสูงได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีพลังเวทย์ในตัวเลย แต่มันจะสลายไปเมื่อใช้จนหมดอายุการใช้งาน”

“เป็นเช่นนี้นี่เอง เอาล่ะ พวกข้าขอตัวไปตามหาเพื่อนข้าต่อล่ะ”โวรุโซกละเรนเกล ก็เดินจากไป

“เดี๋ยวๆ ท่าน ที่นั่นอันตรายมาก ข้าจะนำทางเอง”

“โอ้ ขอบคุณมากครับ คุณบิ๊กเกรท”

“มิกล้าๆ เรียกพี่บิ๊กเหอะ จะได้หนิทหนมหน่อย”พี่บิ๊กตบไหล่(เรนเกลเจ็บ)

“ขอให้โชคดีสำลีแปะหัวตะกั่วฝังในละกันนะ ข้าจะจัดการเรื่องในเมืองเอง”ฟีเรียลว่าแล้วก็เดินจากไป

เรนเกล โวรุโซ และพี่บิ๊ก ก็เดินทางเข้าป่ามายาหลังโรงเรียนทันที.....

ระหว่างที่วิ่งอยู่ในป่ามายาหลังโรงเรียน ก็พบมอนสเตอร์ตามทางมากมายพอตัว

“เอ่อ พี่บิ๊ก พี่เลเวลเท่าไหร่แล้วครับ”เรนเกลถามระหว่างเก็บดาบเข้าฝัก

“เลเวล....พี่ไม่ใช่มอนสเตอร์นะ จะมีเลเวลได้ไง”พี่บิ๊กตอบ

“............อ้าว”

“คืองี้ เรนเกล โลกซุยนี่น่ะ นอกจากมอนสเตอร์ ทุกสิ่งมีชีวิต จะไม่มีเลเวล จะใช้การฝึกฝีมือเพื่อเพิ่มความเก่งกาจแทน”

“อ่าวแล้ว ตอนเลือกผู้กล้าที่วาลฮาลล่าล่ะ ทำไมระบุเลเวลล่ะ”

“อันนั้นเพราะ ท่านโอดินมีประสงค์ให้เจ้าตัดสินใจเลือกได้ง่ายขึ้นน่ะ ที่จริงมันก็คือความสามารถของพวกเราเท่านั้นเอง”โวรุโซ แถลงจนหายข้อง

“ถึงบางอ้อ”

“ใกล้ถึงแล้ว ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม”พี่บิ๊ก หยุดวิ่งแล้วเดินนำไปคนเดียวโดยในมือกำดาบแน่นด้วยสองมือ สายตาสอดส่อง ฝีเท้าช้าลงเรื่อย

“ค่อยๆเดิน ระหว่างรอบด้าน อาจจะมีการซุ้มโจมตีของมอนสเตอร์”พี่บิ๊กหยุดเดิน แล้วกวักมือเรียก

สักพัก ฝูงกระรอกบิน ก็โผล่มาโจมตีเป็นจำนวนหลายฝูง

“เอาล่ะ วิ่ง!!!!”พี่บิ๊กตะโกน พร้อมออกตัวล้อฟรีติดไนตรัท วิ่งฉิวไปก่อน

“อ้าว พี่ รอด้วย”เรนเกลและโวรุโซเพิ่งตั้งตัวติด ก็โดนพี่บิ๊กทิ้งห่างไปไกลแล้ว

“เอาล่ะ เอานี่ไปกินซะ” พอพี่บิ๊กอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว ก็สแปมเวท รูนไฟFlamming Arrows ย่างพวกกระรอกจนเกรียม เรนเกลและโวรุโซ ก็วิ่งตามมาสมทบ

“โห พี่ มีรูนไฟ ก็ไม่บอก ปล่อยให้ตะบี้ตะบันฟันมอนสเตอร์จนเหนื่อยทำไมตั้งนาน”

“น้องเอ๋ย พลังเวทย์พี่มีจำกัดนะ ประหยัดไว้ใช้สู้กับท่านนาโนเทคดีกว่า”

“ว่าแต่ นาโนเทคนี่ใครกันเหรอ เหมือนจะเคยได้ยินชื่อมาก่อน”โวรุโซถาม

“ท่านนาโนเทค คือ ว่าที่ผู้ครองดินแดนนาโนแลนด์ ที่ตอนนี้อยู่ในช่วงฝึกตน มาเป็นอาจารย์สอนวิชาการปกครองกับวิชาเศรษฐศาสตร์ที่โรงเรียนนิวลีฟ เป็นการสะสมประสบการณ์”

“โหวววว”

“แต่ว่า ตั้งแต่กองทัพเฟครูนเข้ายึดครองกรีนฮิล ท่านนาโนเทคก็ออกไปดวลตัวต่อตัวกับผู้นำกองทัพเฟครูน หลังจากกลับมา ก็กลายเป็นพวกเฟครูนไปแล้ว แถมยังติดตั้ง เฟครูนมิราจมาอีก”

ทันใดนั้นเอง บนพื้นดินที่พวกเรนเกลยืนอยู่นั้น ก็เกิดเงาประหลาดเคลื่อนผ่าน

“...........อะไรน่ะ”

“เงานี่....มองดูข้างบนเร็วเข้า”บิ๊กที่ไหวตัวได้ก่อน รีบดึงตัวเรนเกลหลบเข้าดงไม้ ส่วนโวรุโซ กระโดดหลบไปก่อนแล้ว

“อะไรน่ะครับ เงานั้น”เรนเกลถาม

“มะ ไม่จริง นั่นมัน มังกร”บิ๊กตะลึงกับภาพที่ปรากฏบนฟ้า

“มังกร หลบเร็ว”เรนเกลเห็นมังกรอ้าปากพ่นไฟออกมา ก็ตะโกนลั่น พร้องกับวิ่งหนีวิถีเพลิงของมังกรจนพ้น

พี่บิ๊กและเรนเกล ชักดาบออกมาวิ่งเข้าใส่มังกรที่บินต่ำลงมาพอดี

แต่ไม่ทันไร มังกรก็บินโฉบไปมา จนเรนเกลและพี่บิ๊กหลบแทบไม่ทัน

“แหกๆ อะไรกัน แค่หลบมันก็หอบแดร๊กแล้ว จะโต้กลับยังไงดีละนี่”เรนเกล ปักดาบลงพื้นและยันดาบพักเหนื่อย หลังจากที่หลบมังกรมาหลายโฉบ

“ช่วยไม่ได้ ต้องใช้รูนอีกครั้ง”พี่บิ๊กตัดสินใจใช้รูน

“พี่บิ๊กหลบไปก่อน ตรงนี้ผมจัดการเอง”โวรุโซ กระโดดลงมาจากไหนไม่รู้ เข้าขวางพี่บิ๊ก ในขณะที่มังกรกำลังบินต่ำลงมาตั้งท่าจะโฉบอีกครั้ง

“ต้องเจอนี่หน่อย เจ้ามังกร”โวรุโซทำมือทำไม้แปลกๆตรงหน้า

“โวรุโซ....นั่นมัน..”พี่บิ๊กตะลึงอะไรไม่รู้

“คาถาเพลิงลูกไฟยักษ์”โวรุโซประสานอินเพื่อใช้คาถานินจานั่นเอง

ฟู่ววววววววววววววว

เพลิงขนาดมหึมา เผาผลาญมังกรจนไม่เห็นร่าง

แต่แล้ว มังกรก็หายไปไหนไม่รู้ ไม่เหลือร่องรอยใดๆไว้เลย

“ภาพลวงตาสินะมังกรนั่น มิน่า ตอนข้าโจมตีโดน มันไม่เป็นไรเลย”พี่บิ๊กถอนหายใจด้วยความโลงอก

“อ๋อยยยยย”โวรุโซลงไปนอนอันบาลานซ์ (สงสัยใช้จักระมากไปจนมึน)

“รอจนกว่าโวรุโซจะฟื้น เรนเกล ฉันจะติดตั้งรูนให้นาย ขืนนายยังไม่มีลูกเล่นอื่นนอกจากดาบบัลมังแล้ว นายซี้แหง๋แน่ๆ”พี่บิ๊กเตรียมค้นกระเป๋าสัมภารกของตัวเอง หารูนที่เหมาะสม

“เอ่อ ผมมีเจ้านี่อยู่”เรนเกลยื่นรูนViolence ให้พี่บิ๊ก

“โอ้ มีของดีนี่น่า เอามา เดี๋ยวติดให้”พี่บิ๊กทำการติดรูนViolenceที่มือขวาของเรนเกลทันที

“พี่บิ๊กติดรูนได้ด้วยเหรอเนี่ย ว้าว สุดยอด”โวรุโซฟื้นแล้ว

“โวรุโซ ฟื้นแล้วเรอะ ไปกันต่อเถอะ”และแล้วทั้งสามก็เดินทางต่อ

ภาพที่เห็นด้านหน้าของพวกเขาคือ กระท่อมไม้โทรมๆหลังหนึ่ง

“เอ่อ นั่นน่ะเหรอ ที่ๆท่านนาโนเทคอะไรนั่นอยู่”

“โวรุโซ นั่นอาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้นะ”

“ยังไงก็ลองเข้าไปก่อนเถอะ”พี่บิ๊กว่าแล้วก็เดินนำเข้าไป

สักพัก พี่บิ๊กก็กระเด็นกลับมา

“อ๊ากกก กลิ้งเป็นลูกชิ้นนายใบ้เลยตู”

เรนเกลและโวรุโซ จับอาวุธมั่น พร้อมลุยเต็มที่

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าพวอเรนเกลก็คือ เลนัธกับนาโนเทค ที่เดินออกมาจากกระท่อมปลายนา(เอ้ยไม่ใช่) เลนัธที่อยู่ในสภาพเหม่อลอย ดวงตาไร้แวว กับนาโนเทคที่มีอาการเดียวกัน

“เสร็จมัน เลนัธ โดนเปิดซิงซะแล้ว”โวรุโซเจ็บใจ

“กำจัดพวกมันซะ”เสียงปริศนาจากข้างในกระท่อม ดังขึ้น พร้อมกับการเข้าโจมตีของเลนัธและนาโนเทค

นาโนเทค มีอาวุธคือ กรงเล็บเหล็ก ที่คมขนาดตัดเพชรได้ง่ายๆ พุ่งเข้าข่วนพวกเรนเกล

“หวา!!!”เรนเกลและโวรุโซ พลิกตัวหลบ

“เรนเกล เดี๋ยวผมจะใช้คาถานินจา ถ้าผมอันบาลานซ์ คุ้มกันผมด้วย”โวรุโซว่าแล้วก็เดินหน้าออกไปพร้อมกับประสานอิน

“คาถาเงาแยกร่าง”โวรุโซ แยกร่างออกมานับสิบ พร้อมกันพุ่งเข้าหานาโนเทค แต่ทว่า..

ครึ่งนึงของร่างแยกกลับอันบาลานซ์ซะงั้น

“..............ว่าแล้ว”โวรุโซ(ร่างจริง)ปลง

“อะไรของนายเนี่ย”

พี่บิ๊ก วิ่งมาผลักเรนเกลให้หลบคมดาบของเลนัธที่พุ่งเสียบเข้ามาจากด้านข้าง

“ระวังหน่อยเซ่”

“ขอบคุณครับ”

“เอาล่ะ เห็นทีต้องใช้รูนอีกแล้ว”พี่บิ๊กยื่นมือซ้ายไปข้างหน้า พร้อมตะโกนว่า Falcon(จะตะโกนทำไมก็ไม่รู้)

พี่บิ๊กใช้ท่าฟอลคอนโจมตีจนเลนัธกระเด็นเข้าไปในป่า

ทางด้านเรนเกลกับโวรุโซ ที่ประมือกับนาโนเทค ก็โดนเฟครูน มิราจ เข้าไปเต็มเปา

“อะไรกันเนี่ย ซะ ซอมบี้ มาเป็นโขยงเลย”

“ย้ากกกก”ทั้งสองคนวิ่งเข้าฟันซอมบี้ จนล้มตายไปเกือบหมด แต่ว่า พวกมันก็คืนชีพขึ้นมาแทบจะทันทีที่ตาย

ฉัวะ!!!ฉัวะ!!! พี่บิ๊กเข้ามาฟันเรนเกลกับโวรุโซ เพื่อให้ออกจากภวังค์ลวงตา

“ระวังนะ พวกนาย เฟครูนมิราจ น่ากลัวมาก หาอะไรแทงตัวเองไว้ จะได้มีสติ”พี่บิ๊ก ว่าแล้วก็ตรงเข้าไปดวลกับนาโนเทคตัวต่อตัว

“ตื่นซะทีสิครับ ท่านนาโนเทค”

เชว้งงงงง!!! นาโนเทค ใช้ดาบสั้นที่ซ่อนไว้ ตวัดดาบของบิ๊กจนกระเด็นไป

“ดีมาก ฆ่ามันซะ”เสียงจากกระท่อมดังขึ้นอีกครั้ง

ฉึก!!!!!! ดาบสั้นเสียบทะลุร่างของบิ๊ก เลือดกระฉูด(ติดเรท)

ปุ้ง!!! ปรากฏว่าร่างของบิ๊กที่โดนเสียบนั้น กลายเป็นควันแล้วสลายไป

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ติดกับเราแล้ว”โวรุโซ กับพี่บิ๊ก ที่ยืนอยู่บนต้นไม้ หัวเราะร่า

“อ๊ากกกก” เสียงดังขึ้นจากกระท่อม และปรากฏร่างของใครบางคนกระเด็นออกมา

“เจ้านี่เอง ที่เป็นตัวชักใยอยู่เบื้องหลัง”เรนเกลเดินออกจากกระท่อม

“กะ แก” คนที่โดนถีบออกมา ลุกขึ้นยืน และกำลังจะใช้เฟครูนที่มือขวา

“หยุดแค่นั้นแหล่ะ” โวรุโซขว้างกริชนินจามาปักโดนมือของเขาจนเฟครูนController(รูนที่ใช้ควบคุมคนเหมือนกับแบล็ครูน) กระเด็นออกจากมือ(มีงี้ด้วย)

ทันใดนั้น ทั้งนาโนเทค ทั้งเลนัธ ก็คืนสติ

“หนอยยยย”

“แกเป็นใคร”เรนเกลจ่อดาบบัลมังแล้วสอบสวน

“..................”

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย โอย”นาโนเทคคืนสติ(มันก็ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเลย)

“ฉันมาทำอะไรที่นี่”เลนัธคืนสติ

โวรุโซกับบิ๊กพาทั้งสองคนไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมด

“อ๋อ ข้าจำได้แล้ว เจ้านั่น คือสมาชิกของหน่วย CP10(ซีพีเทน ย่อมาจาก Conquering Party)ในหน่วยมีสมาชิกสิบคน”นาโนเทคอธิบาย(ไม่ต้องสอบสวนเลย)

“อย่างไรก็ตาม ลากตัวไปให้ท่านฟีเรียลจัดการละกัน”

ทั้งหมดออกจากป่าหลังโรงเรียน ไปที่กรีนฮิล

นาโนเทคทำการถอดเฟครูน มิราจและเอาไปให้ครูใหญ่โรงเรียนนิวลีฟทำลายทิ้ง เรนเกล เลนัธ และโวรุโซก็ร่ำลาพวกฟีเรียล และออกเดินทางไปจากกรีนฮิล ซึ่งฟีเรียล ให้บิ๊กตามไปด้วย เพื่อช่วยเหลือเรนเกลในการตามหาเทนไคต่อไป

Biggreat has joined us !!!!

ณ คุกเมืองกรีนฮิล

“หึหึ ทำพลาดจนได้นะ หมายเลข 9”เสียงปริศนาดังขึ้นในคุกมืด บริเวณที่คุมขังผู้ใช้รูนควบคุมนาโนเทคไว้

“ห๊ะ เจ้า”

“ข้ามา ช่วยเจ้าแล้ว ไม่ต้องร้องไห้ไป เจ้าหนู”

“สูญเสียเฟครูน Controller กับMirage ไปพร้อมกันแบบนี้ มีหวัง ท่านหมายเลข1 ฆ่าตายแน่ ดีนะที่ข้ามีเฟครูน Through แล้วชิงมาได้เสียก่อน.....”ชายชุดดำ ปรากฏตัวมาจากกำแพง

“ขอบใจเจ้ามาก หมายเลข5 ว่าแต่ ใครร้องไห้ อย่ามามั่ว”

“เอาไว้ตอบแทนข้าทีหลังก็ได้ ตอนนี้เจ้าไม่ควรที่จะอยู่ที่นี่”

ณ โรงเรียนนิวลีฟ

“แย่แล้วครับ ท่านนาโนเทค”นักเรียนคนนึงตะโกนลั่นพร้อมกับวิ่งมาหานาโนเทคด้วยความเร็วสูง

“เกิดอะไรขึ้นเรอะ”

“คะ ครูใหญ่ ตายแล้ว เฟครูนทั้งสองอันที่ยึดมาได้ ก็หายไปด้วยครับ”

หลังจากเหตุการณ์นั้น นาโนเทคได้รับการแต่งตั้งให้เป็นครูใหญ่คนใหม่ และปกครองกรีนฮิลร่วมกับนายพลฟีเรียล ผู้เป็นผู้ดูแลด้านการทหาร

จบEP1 โปรดติดตามตอนต่อไป