Cooking Master ep4
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
←Older revision | Newer revision→
--FLOW 05:45, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
ดึ่ง ดึ้ง ดึง ดึ่ง คร่ออก ขร๊าาากฟรี้ ~ ~ คร่อก ~ ถุยส์ (เสียงbgเพลง morning + เสียงกรนของคริส)
"อืมแจ๊บๆๆ มิยาบิ โออีชี๊ ~ คิ๊โมจี๊ ~" คริสนอกจากจะกรนได้อุบาทว์แล้วยังละเมอได้วิตถารอีกต่างหาก...
"เฮ้ย อย่ามั่วสิฟะ มานอนอะไรกันเวลานี้เล่าปูโธ่เว้ย" ซาซาไรเห็นพวกคริสคิดจะอู้ก็ดีดกีต้าร์คลื่นโซน่าร์ 100mhz ทำลายโสตประสาทคริสทันที
"แห่ะๆ ไม่ได้อู้ซักหน่อยเรานอนเอาแรงต่างหากเล่า ทำอาหารต้องใช้พลังกายมากเดี๋ยวเราสู้ซาก้าไม่ได้นะ" คริสก็ยังคงแก้ตัวมันอยู่ร่ำไป
ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง
ระหว่างที่ทะเลาะกันอยู่ก็มีเสียงพลุดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าสามทุ่มแล้วดิสนี่ย์แลนด์จะปิดแล้วรีบมาซื้อของฝากกันซะ!
"นี่ไง ดึกแล้วเวรยามลดลงเราก็จะอาศัยช่วงนี้เข้าไปส่วนลึกของปราสาท" คริสแก้ตัว
"งั้นก็อย่ารอช้ารีบไปได้แล้ว บก.สั่งมาให้ปิดต้นฉบับก่อนคริสมาสต์นี้"
เมื่อเป็นเช่นนี้คริสจึงอาสานำทุกคนอีกครั้งลุยฝ่าระบบรักษาความปลอดภัยของ
ขึ้นๆลงๆซ้ายขวาๆ เจอบอสฮานเฝ้าประตู...
"เชอะก็แค่ตัวประกอบ วีรบุรุษอาไร้โดนเด็กไม่ถึงยี่สิบชี้นิ้วสั่ง แถมยังแพ้ลิงที่มาถล่มบ้านจนยับฉอดๆๆ" คริสใช้ไม้ตายซุยจริงจังใส่ฮาน จนฮานรับไม่ได้หนีออกจากเกมไปเหมือนวอรุซโซ..
เฉียงซ้ายเฉียงขวาเฉียงหน้าเฉียงหลัง เจอบอสคูลกันเฝ้าประตู
"ไอ้หงอกเอ๊ย ดังซะเปล่าดันตกรอบแรกแพ้ไอ้แดงคู่เกย์แกหลุดลุ่ย" คุลกันได้ฟังก็หมดอาลัยในชีวิตกินยาพิษฆ่าตัวตาย
ตีลังกาหนึ่งตลบ สองตลบ สามตลบ (ทางชักจะทุเรศขึ้นทุกที) เจอบอสซี้ดเฝ้าประตู
"ไอ้แดงเอ๊ยแต่งตัวล่อกระทิงแบบนี้นึกว่าเท่ห์นักเหรอไง บลาๆๆ" ฟังจบซี้ดก็เสียความมั่นใจในตัวเองไปนั่งเหลาดินสออยู่ที่มุมตึก
กริ๊ก กดกลไกแล้วปราสาทกลับหัวกลับหาง เฮ้ย...นี่มันยืมมุขคาสเซิลวาเนียมาชัดๆ
คราวนี้เจอราวด์เฝ้าประตูอยู่
"ตัวละครเกรด3แบบนี้ไม่ควรกล่าวถึงไปกันต่อเถอะ" แล้วราวด์ก็โดนสังคมเมินต้องลี้ภัยไปอยู่ในแคมโบเดีย
ในที่สุดก็มาถึงประตูเข้าไปห้องบีสต์รูนซักที เฮ
--FLOW 05:45, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
เมื่อเข้ามาในห้องบีสต์รูนก็พบกับซาก้ายืนคอยอยู่แล้ว
ซาก้า : ในที่สุดพวกแกก็มาถึงนี่จนได้
คริส : เซย์ริวในที่สุดข้าก็ได้เจอแกซักที
ซาซาไร : พี่ใหญ่ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้
ซาก้า : ทำไมน่ะหรือเพราะข้าตาสว่างแล้วยังไงล่ะ ข้าจะทำให้ดูนานจะถูกปฎิวัติเข้าสู่รูปโฉมใหม่
ซาซาไร : พี่ใหญ่พวกเราชาวเดอวีว่ารักสงบ แต่สิ่งที่ท่านทำอยู่กำลังจะทำให้ดูนานนั้นวุ่นวาย
ซาก้า : วุ่นวาย!? อาหารของข้าจะทำให้ทุกคนในดูนานหมดอาลัยตายอยากในชีวิตและไม่คิดจะขวนขวายชิงดีชิงเด่นกันต่อไป ข้ากำลังจะทำให้แผ่นดินสงบสุขไปตลอดกาลต่างหากเพื่อไม่ให้มีใครต้องมารับเคราะห์แบบชาวเดอวีว่าอีก!
คริส : อาหารบ้าอะไรกันนั่นถึงทำให้เกิดรีแอ๊คชั่นหมดอาลัยตายอยากในชีวิตได้ นี่แกไปฝึกตำรานานามิมาเหรอไง!?
ซาซาไร : ถึงพี่ใหญ่ทำแบบนั้นชาวเดอวีว่าที่จากไปก็คงไม่ดีใจหรอก จากกันไปแค่ไม่กี่เดือนนี่ท่านเป็นอะไรไป!? ตอนที่ไปตามเพื่อนตามคำสั่งของเร้ดเมจิกเชี่ยนท่านไปเจออะไรมาบ้างเนี่ย?
อ๊ะ! พอพูดถึงชื่อเร้ดเมจิกเชี่ยนขึ้นมา ซาซาไรก็เริ่มสังหรณ์ใจบางอย่างรู้สึกใจคอไม่ดี พอซาซาไรมองดูซาก้าดีๆก็พบว่านัยน์ตาเลื่อนลอยเหมือนไม่มีสติ มีออร่าสีดำรางๆออกมาจากร่าง
"หรือว่าจะเป็นฝีมือของ..."
ฮา! ถูกต้องนะคร้าาาาาาาบ
แต่น แตน แต๊น ประตูด้านหลังเปิดออกมาพร้อมกับขบวนอิเลคทริคพาเหรดชุดใหญ่ พร้อมกับเจ้าของเสียงเมื่อครู่ยืนอยู่บนรถขบวนซึ่งจะเป็นใครไปได้อีกเสียนอกจาก เร้ดเมจิกเชี่ยน เจ้าเก่าของทุกๆคนนั่นเอง...
"บัดซบ! ฝีมือแกจริงๆด้วย ไม่เห็นในแชปเตอร์หลอดก็นึกว่าหายหัวไปไหน ที่แท้ก็มาอยู่ในแชปเตอร์ตูนี่เอง!"
"ขืนไปเจอกับเจ้าโฟลวในแชปเตอร์โน้นเราก็ตายสิ ฮา มามะข้าจะเฉลยให้ฟังว่าทำไมพี่ร่วมสาบานแกถึงมาเป็นเซย์ริวได้"
แล้วเจก็กดรีโมตเลื่อนจอโปรเจคเตอร์ลงมาฉายแฟลชแบ๊ค ทำเป็นภาพยนตร์สามมิติโดยปิ๊กซ่า เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ป้อมซาอิในทินโทหลังจากเจสั่งให้ซาก้าออกไปตามหาพรรคพวกซุยโคเฟรนด์ที่กลับไปเกิดใหม่ที่โทรัน แต่ทว่าแท้จริงแล้วเจได้แอบใช้แบล็ครูนควบคุมซาก้าไว้ตั้งแต่ก่อนจะออกเดินทางแล้ว และสั่งให้ไปเข้าร่วมกับองค์การอาหารมังกรดำที่เกาะมังกรดำใกล้ๆทินโทแทนเพื่อรอกบฎ
"ช้าก่อน! พี่ใหญ่ข้าทำอาหารรสชาติสการ์เล็ทมูนไม่รับประทาน แล้วทำไมถึงได้เก่งกาจจนเป็นเซย์ริวได้"
"เหอๆ ก็ใช้ไอ้นี่ไงล่ะจ๊ะ" เจหยิบของวิเศษออกมา DS ที่เขาไอไว้เล่น FF III กับ SRW W นั่นเอง...กบฎจริงๆไม่ยอมซื้อPSPมาเล่นซุย
"แค่ได้เล่นคุกกิ๊งหม่าม้า ระบบก็จะทำการเพิ่มพูดฝีมือการทำอาหารให้โดยอัตโนมัติ ขนาดลุงกั๊ตยังทำโอโคกินในวันมีตได้เลยไม่เชื่อไปขอดูรูปในมือถือมดดำก็ได้"
"จริงเหยอแง้ว งั้นเดี๋ยวไปซื้อDSมาเล่นบ้างดีกว่า" โอซือจังทำท่าจะกบฎตามไปด้วยเสียแล้ว
"แกทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ฟร๊ะห๊าาา องค์กรข้าค้ากำไรเกินควรด้วยอาหารคุณภาพไม่ได้มาตรฐานอยู่ดีๆ(แน่ใจเหรอว่าดี - -')ไม่เคยยุ่งเกี่ยวอะไรกับแกเลยซักหน่อย"
"เหอๆ องค์กรของแกน่ะข้าเองก็ไม่ได้สนใจหรอก มันเป็นแค่เส้นทางสู่จุดประสงค์อันยิ่งใหญ่ของข้าเท่านั้น ก๊าากๆๆการเสียสละของพวกแกจะทำให้ข้าได้มาซึ่ง...."
"ซึ่งอะไรฟะ! รีบๆเฉลยมาเร็วเข้า คนอ่านนั่งลุ้นอยู่หน้าจอเกร็งท้องจนปวดขี้หมดแล้ว"
"แบร่ ~ ไม่บอกหรอก เก็บไว้ให้คนแต่งหากินต่อไปดีกว่า" แว๊บ แล้วเจก็หายตัวหนีไป(อีกแล้ว)
"อาพี่ใหญ่ช่างน่าสงสารนัก ข้าจะช่วยให้ท่านหลุดพ้นจากการควบคุมของเซย์ริวเอง" ซาซาไรหยิบคิรินจิขึ้นมาเตรียมใช้แทงซาก้า แล้วก็จะแทงตัวเองตายตามแบบหนังจีนกำลังภายในน้ำเน่า
"เฮ้ย! ช้าก่อนซาซ่าอย่าให้มีรายการพี่น้องฆ่ากันเลย ข้าจะหาทางช่วยมันเอง"
--Shiryu 09:47, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ทางเดียวที่จะช่วยเจ้านี่ได้คือสุดยอดอาหารของสุดยอดเมนู Supreme Full Course!!" คริสบอกชื่อเมนูลับที่สืบทอดกันมาในตระกูลหยาง....ซึ่งไม่รู้ไปเกี่ยวกับคริสได้ไง
"อา ข้าคิดว่าสุดยอดเมนูคือวิหคจันทราซะอีก แต่คิดไปคิดมามันกลายเป็นผงชูรสไปแล้วนี่หว่า"
"เมนูนี้ประกอบด้วยออเดิร์ฟ ของคาว และของหวาน มีฤทธิ์ทำลายสภาวะผิดปกติได้ทุกชนิด ไม่เว้นแม้แต่คำสาปของแบล็ครูน ...หือ? เจ้ากำลังจะบอกว่าเอฟเฟคต์กระจอกง่องง่อยงั้นรึ? ขืนข้าทำอาหารที่กินแล้วเกิดรีแอ็คชั่นย้อนเวลาหรือชุบชีวิตคนก็กลายเป็นเจปังกันพอดี" คริสบ่นอะไรไม่รู้นับวันยิ่งยาวเรื่อยเปื่อย "อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย! ซือจัง จัดการของหวาน! ข้าจะจัดการเมนดิชเอง!!"
หลังซาซาไรช่วยจับซาก้ามัดไว้กับเสาแล้วทางด้านซึคาสะก็เริ่มทำสุดยอดของหวาน หนึ่งในสามส่วนประกอบของ Supreme Full Course
"คอยดูให้ดี นี่แหละคือการทำอาหารที่แท้จริงที่ทุกคนจะได้เห็นเป็นครั้งแรกในแชปเตอร์ทำอาหาร มิ้ว~ (เวรกำจริงๆ)"
ว่าแล้วซึคาสะก็เริ่มทำน้ำตาลไอซิ่งโดยโยนเกล็ดน้ำตาลฟุ้งกระจายกลางอากาศก่อนร่ายรำเพลงดาบดาวมังกรฟันนับแสนครั้งผ่าน้ำตาลทุกเกล็ดเกล็ดละนับสิบครั้งจนละเอียดเป็นผง แล้วสร้างลมหมุนหอบน้ำตาลผสมลงในโถน้ำเดือดชงเป็นคาราเมลเข้มข้น
"อา! นี่แหละคือการทำอาหารที่แท้จริง! ไม่เสียทีที่ได้มาเล่นแชปเตอร์ทำอาหารแล้ว!!" เลิฟชมพูที่ดูอยู่พูดอย่างภาคภูมิใจ
"หึหึหึ อย่าดูถูกฝีมือของคนครัวองค์กรมังกรดำนักสิ หากเอาจริงขึ้นมาก็อย่างที่เห็นหละ" คริสโม้ไปพลางต้มเป็ดไปพลาง...
"เพ่คริสมาต้มป๋มทำมายยล่ะก๊าบบบบ"
"อ้าว ไม่รู้อีกเหรอว่าเอ็งต้องเป็นเมนดิชวันนี้น่ะ?"
"งั้นช่วยเบาๆหน่อยนะก๊าบบบ"
แล้วคริสก็คว้าคอเป็ดขึ้นจากหม้อต้มโยนลงถังน้ำแข็ง "แกว๊กกกกก!!!!"
"ฮ่าๆๆๆ หนึ่งในวิธีถอนขนเป็ดที่ทำให้หนังเป็ดเต่งตึงน่ารับประทาน!!!!"
"โหดฉิบหายเลยเพ่คริสก๊าบบบบบ สาดดดโว้ย!!!!!!"
คริสคว้าคอเป็ดขึ้นจากถังน้ำแข็ง แล้วหยิบกลอซเซอร์ฟลุซสับเป็ด ....แต่เป็ดดันหลบได้ "หลบทำไม! แล้วเมื่อไหร่เอ็งจะเป็นกับข้าวฟะสาดดด"
"โทษเพ่ เล่นฟิคมานานเวลสูงก๊าบบบ SKL เยอะสาดเลยเพ่!!"
"ย้ากๆๆๆๆ" คริสฟันไม่ยั้ง
"เปล่าประโยชน์ๆๆๆๆ" เป็ดหลบแบบเมตริกซ์ ขณะนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างพ่อครัวและเครื่องปรุงอย่างแท้จริงแบบหาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
ทุกคนเบือนหน้าจากไอ้เมนดิชปัญญาอ่อนหันมาดูซึคาสะทำของหวานต่อดีกว่า
"น้ำแข็งจากขั้วโลกที่เก็บอากาศตั้งแต่สมัยเมโซโซอิกไว้! ทิ้งระยะให้อากาศระเหยออกมาจนความหนาแน่นของน้ำแข็งได้ที่แล้วตีเป็นก้อนเล็กโปะลงเป็นรูปโดม ด้านบนราดน้ำหวานจากเกสรดอกฟิโอล่าและน้ำผึ้งหกชนิดเพื่อผสมผสานรสและกลิ่นราวกับจะดึงเอาบรรยากาศของเกาะบีไซด์ที่สวยงามมาบรรเลงบนก้อนน้ำแข็ง (แอบฟังๆดูมีกบฏนิดหน่อย) ....สำเร็จแล้ว! สุดยอดเมนูของหวานคาดินัล อวาลันช์!!! เอาไว้นอกตู้เย็นสามวันก็ไม่ละลาย แต่เมื่อลงคอไปแล้วละลายในคออร่อยหวานเย็นถึงใจ"
หลังทำเสร็จซึคาสะก็ฟุบลงไปเพราะใช้พลังไปมาก
"แฮ่กๆๆ...ทางนี้ก็เสร็จแล้วเช่นกัน.... เป็ดห่าตุ๋นสมุนไพรสามสิบหกชนิดจากสิบสองประเทศ ตั้งแต่ฟันกรามไทรันโนซอรัสไปจนถึงลูกกระทกลก!!"
แล้วคริสก็หมดแรงล้มลงไปอีกคนเพราะสู้กับเป็ดเสีย HP ไปมาก
"อ่า ท่านพี่ แล้วใครทำออเดิร์ฟล่ะพี่?"
"ชิบ หาย แล้ว" (แบ็คกราวด์สายฟ้าฟาด) <<ตกลงมันโง่สินะ
คริสที่นอนหมอบไปแล้วค่อยๆเกลือกตามองเพื่อนๆที่ยังมีแรงเหลืออยู่เพื่อวานให้ทำออเดิร์ฟในตำนาน
"เห็นทีจะต้องเป็นหน้าที่ข้าเสียแล้วละนะ" ซาซาไรวางกีตาร์ลงแล้วเดินไปหยิบคิรินจิ
"อา...จะเป็นจีนีไอหรือเลิฟชมพูก็คงยากที่จะทำเมนูนี้ได้..."
"ท่านคริส โปรดวางใจให้ข้าได้ช่วยท่านพี่ร่วมสาบานของข้าน้อย..." ซาซาไรยังคงออกตัวอยากทำอาหารหนนี้เต็มแก่
"อา... ไม่มีใครเหลือแล้วรึนี่ บร๊ะเจ้าจอร์จช่วยด้วย... หากข้าทำบุญมาไม่พอก็ส่งนางมารสการ์เล็ทมูนมาช่วยข้าก็ได้..." คริสยังคงมองข้ามหัวซาซาไรไม่หยุดยั้ง ไม่รู้เพราะจืดจางหรือเป็นเพราะประวัติศาสตร์การทำอาหารที่เลวร้ายของซาซาไรกันแน่
แล้วข้อสรุปของเมนูสุดท้ายจะเป็นอย่างไรกันนะ????
--FLOW 13:13, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
"เมนูสุดท้ายให้เป็นหน้าที่เราเอง โครม!" เสียงของอาเคริดังมาจากอีกฟากของกำแพงแล้วกำแพงก็ถูกเธอใช้มือเปล่าป่นเป็นผง...อาเคริใช้ท่าเท้าที่เร็วกว่าปลดปล่อยสวัสดิกะของอิจิโกะวิ่งเข้าไปคว้าคิรินจิจากมือของซาซาไรอย่างรวดเร็ว
"แม่นางอาเคริ นี่ท่านยังไม่ตายอีกอย่างนั้นรึ!"
"โฮะๆ เดี๊ยนอึดฮ่ะไม่เคยดูโรงเรียนลูกผู้ชายเหรอจ๊ะสู้กันทีไรบอกว่าตายๆมันก็ฟื้นกลับขึ้นมาได้ตลอด" << แต่เจ๊เป็นผู้หญิงนะคร้าบ ซาซาไรแอบประท้วงในใจ
"อืมม์ ที่จริงข้าก็ไม่แปลกใจเท่าใดหรอก" เพราะซาซาไรเห็นชื่อเธอโดนส่งเข้าประกวดหัวหอมทองคำสาขาสุดหลอนอาเคริคะแนนนำลิบลิ่ว...
"ช่างเถอะ เรื่องพี่ใหญ่นายปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง จตุรเทพจะสะสางเรื่องราวของจตุรเทพเองไม่ต้องให้คนนอกเข้ามาสอด" อาเคริเริ่มลงมือทำอาหารชิ้นสุดท้ายด้วยผักที่เธอปีนขึ้นไปเก็บมาจากยอดเขาคุนลุ้น ใช้มือเปล่า(อีกแล้ว)ชกเซียนที่เฝ้าสวนผักตายไป 99 ตน ได้ผักปวยเล้งมา 1 เข่ง ทำเสร็จเธอก็ล้มหมดแรงไปอีกคน...
แต่น แตน แต๊น อาหารที่จะใช้ทำลายคำสาปของแบล็ครูนสำเร็จเสร็จลงแล้ว
ออร์เดิฟโดยฝีมือของเร็ตโชอาเคริ
กิมจิตำนานเทพประยุทธ์
ใช้ผักที่โตจากดินที่ฝังซุปเปอร์เฉี่ยวเป่ยไว้นำมาดองด้วยพริกและเกลือที่สการ์เล็ทมูนเอาไว้สาปแช่งจิลเลีย ปรุงตามหลักสูตรแดจังกึมแล้วหมักไว้ในโอ่งมังกรราชบุรี
ตามด้วยเมนดิชฝีมือของจินไคคริส
มีตดั๊กยาโนทัยบอล ตุ๋นในน้ำสมุนไพรซี้ซั้ว(จับ)ฉ่าย ด้วยสุดยอดเครื่องปรุงที่อร่อยรสที่สุดในเกม ผสมผสานอย่างลงตัวกับสมุนไพรสามสิบหกชนิดจากสิบสองประเทศ น้ำซุปกลมกล่อมด้วยกระดูกไดโนเสาร์ทุกพันธุ์ตั้งแต่ยุคหินเก่ายันยุคดินชอล์คขาว
และเมนูสุดท้ายของหวานระดับเวิลคลาสของเกียวคุรันซึคาสะ
THE FORTRESS AQUAMARINE ของหวานที่ถูกบันทึกไว้เป็นสถิติแล้วว่าแพงที่สุดในโลก $14,500
"โอ้สุดยอดจริงๆ! ด้วยอาหารฟลูคอร์สที่เกิดจากการร่วมแรงร่วมใจของสามจตุรเทพนี้ต้องช่วยให้พี่ใหญ่ของข้าได้สติแน่ ข้าขอตัวเอาไปให้พี่ใหญ่ชิมก่อนนะ"
งั่มๆๆ งั่มๆๆ (เสียงเคี้ยว)
"ใช่ๆสุดยอดจริงๆ อร่อยมากค่าเล็ทจังให้เต็ม 10 ทุกจานเลย....."
เฮ้ย! ระหว่างที่ไอ้ซาซาไรมัวแต่ปล่อยวลีจอมยุทธ์บู๊ลิ้มเป็นคุ้งเป็นแควอยู่นั้นเอง สการ์เล็ทมูนโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้อีกแล้ว... ฟาดอาหารที่จะให้ซาก้ากินซะเรียบอีกต่างหาก
"ว๊าาาก พวกข้าใช้พลังวัตรทั้งร่างทำออกมาเชียวนะ คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะเฟ้ย!!" คริสรีบง้างปากเล็ทจังแล้วเอาที่ปั๊มชักโครกปั๊มพยายามเอาอาหารออกมาทันที แต่ดูไปแล้วเหมือนจะเอาคืนที่เคยโดนรังแกไปแล้วมากกว่า
แต่ในระหว่างที่คริสกำลังปล้ำกับสการ์เล็ทมูนอยู่นั้นเองก็มีมือมาห้ามคริสเอาไว้
"โปรดหยุดเถอะ ข้าไม่เป็นอะไรหรอก" ซาก้านั่นเอง...อ้าว? หายดีได้ยังไงกัน?
"ที่จริงดาบราชันย์มังกรช่วยให้ข้ารอดพ้นจากการแบล็ครูนที่ควบคุมข้าอยู่ตั้งนานแล้ว แต่ข้าแกล้งทำเป็นถูกควบคุมไปงั้นเองแหละเพื่อสืบหาจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยน"
"โอ...พี่ใหญ่ท่าน" ซาซาไรวิ่งโผเข้าหาซาก้า
"น้องรอง...." ด้านซาก้าก็วิ่งเข้าไปกอดซาซาไรอย่างแนบแน่น
มิตรภาพระหว่างพี่น้องทำให้ทุกคนถึงกับซาบซึ้ง จนซึคาสะจิ้นวายไปไกลถึงขั้นไหนก้ไม่รู้ ส่วนคริสก็เตรียมเอาไปดักในกระทู้ อาเคริเองก็รีบสเกตซ์เป็นรูปเวอร์ชั่นกุหลาบทรายตาโตเอามาแปะฝาบ้าน แม้แต่ยาโนทัยที่เหลือแต่หัวลอยเคว้งอยู่ในหม้อตุ๋นยังสัมผัสถึงความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของพี่น้องเดอวีว่านี้ได้ ทำให้เกิดพลังปาฎิหาร์ยยาโนทัยฟื้นขึ้นมากลายเป็นร่างที่สี่ ยาโนทัยเดอวีว่า เข้าร่วมเป็นสมาชิกคนสุดท้องของวงเดอวีว่าอีกคน
ในขณะที่ทุกคนกำลังซาบซึ้งอยู่นั้นเองก็มีเสียงคำรามดังออกมาจากด้านหลัง... บีสต์รูน!แถมยังโดนปลดปล่อยออกมาแล้วอีกต่างหาก
"บัดซบ! เจ้าเจมันก็อ่านออกเหมือนกันว่าข้ารู้สึกตัวแล้วสมกับที่เป็นกุนซือตัวโกงกบฎจริงๆ มันอ่านเกมขาดถึงวางหมากนี้ไว้เพื่อกะฆ่าปิดปากพวกเราทุกคน"
"จุดประสงค์ของเจ้าเจนั่นมันคืออะไรหรือพี่ใหญ่ มันถึงได้ทำเรื่องชั่วร้ายแบบนี้"
"เรื่องนั้นไว้คุยกันทีหลัง พวกคริสเพิ่งทำอาหารหมดแรงไปคงหนีกันไม่ทันแน่ตอนนี้เราต้องหาทางหยุดบีสต์รูนให้ได้ก่อน"
"ได้เลยพี่ใหญ่! พวกเราลุย" ซาซาไรกับซาก้าจับมือกันต่อสู้กับอวตารบีสต์รูนที่เจปลดผนึกออกมาอย่างห้าวหาญ
ผั้วะๆๆๆ แล้วก็ด้องไม่เป็นท่า... ต้องให้จีนีไอเอาจิโซมาชุบให้รายตัว
"ลืมไปว่านี่เป็นแชปเตอร์ทำอาหารสงสัยจะใช้กำลังสู้กับมันแล้วไม่เข้าท่า มันเพิ่งถูกปลุกขึ้นมาไม่นานคงกำลังหิวโหยน่าดู"
"งั้นลองใช้อาหารให้มันสงบจนกลับเข้าตราไปเองเป็นไงฮับ" จีนีไอเสนอแผนออกมา
"เออแผนนี้เข้าท่า งั้นต้องขอล่วงเกินสหายจีนี่หน่อยแล้ว" ว่าแล้วซาซาไรก็จับจีนีไอโยนให้บีสต์รูนเขมือบอย่างเลือดเย็น...
ถุยส์~ พอกินเข้าไปบีสต์รูนก็คายจีนีไอออกมาอย่างรวดเร็ว
"โอ้โหรสชาติของสหายจีนีไอนี่ขนาดหมายังไม่แดกเลยเรอะเนี่ย..."
งั้นเห็นทีจะต้องทำสุดยอดอาหารหมาให้เจ้าบีสต์รูนนี่กินเสียแล้วสิ!
--Shiryu 08:17, 20 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ได้เลยท่านพี่! เรามาร่วมทำสุดยอดอาหารหมากันเถอะ!!" ซาซาไรเสนอให้ซาก้าใช้ท่าประสานทำอาหาร แต่ซาก้านิ่งไปพักหนึ่ง
"ปล่อยข้าเถอะน้องข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องมาช่วยข้าหรอกนะ"
"ไฉนกล่าวเช่นนั้นล่ะท่านพี่! หรือท่านยังสำนึกผิดที่หักหลังองค์กรของเราอยู่!?"
"ข้าไม่เคยสำนึกผิด แต่อาหารฝีมือเจ้ามันบัดซบระดับฆ่าหมาตายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว" ซาก้ากล่าวพลางหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดเมื่อคิดถึงความหลังตอนที่เคยเผลอกินอาหารของซาซาไรเข้าไป
"ท่านอย่าโทษตัวเองเลยท่านพี่! ให้ข้าได้ช่วยท่านเถอะ!" ส่วนตานี่ก็ยังยืนกรานอยากทำอาหารซะเต็มแก่ เขาไม่ให้ทำโว้ย!
"อย่าได้โกรธเคืองเลย ข้าจำเป็นต้องทำเช่นนี้...."
พอพูดจบซาก้าก็เอารูนสายฟ้ายิงซาซาไรลงไปนอนทันที ก่อนวิ่งมาสับเป็ดทำอาหารหมา "ก๊าบบบบ ผมเพิ่งได้เกิดใหม่ต้องเป็นอาหารหมาอีกแล้วเหรอก๊าบบบ"
ซาซาไรลุกขึ้นมาเดินกระเผลก "หึหึหึ รูนของท่านพี่ไม่อาจทำอะไรข้าได้หรอก ข้าเป็นผู้เล่นระดับสูงแล้วนะ...."
"ทุกคนช่วยข้าที! อย่าให้ซาซาไรมันทำอาหาร!!"
ทั้งจีนีไอทั้งเลิฟชมพูต่างเข้ามาฉุดซาซาไรไม่ให้ทำกับข้าวเต็มที่ (มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยรึ? ...เออสิฟะ!<<เลิฟที่เพิ่งสิ้นใจด้วยซุปของซาซาไรมาช่วยตอบ)
"ฮึ่ม! เป็ดนี่ใช้ไม่ได้! แม้เนื้อจะอร่อยแต่ไขมันมันมากเกินไป!!" หลังสับเป็ดไปได้ครึ่งตัว ซาก้าก็เอาเป็ดเทลงถัง จีนีไอต้องวิ่งเอาจิโซไปชุบให้ ส่วนเลิฟอยู่ว่างๆไม่มีอะไรทำจึงเล่นฟริสบี้กับบีสต์รูนอย่างสนุกสนานระหว่างรอซาก้าทำอาหารหมา (ไร้เหตุผลจริงๆแชปเตอร์นี้!!)
ซาซาไรที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้พูดพะงาบๆ "พ้มไม่ได้บอกว่าจะช่วยทำอาหารค้าบ... พ้มจะใช้รูนค้าบบบ"
"เช่นนั้นเองรึน้องข้า แล้วรูนของเจ้าทำอะไรได้บ้างล่ะ?"
"ในที่สุดข้าก็เข้าใจกลไกของรูนNothingnessแล้ว มันมีพลังในการลบล้างได้ทุกสิ่งแต่จะต้องแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่มีมูลค่าเท่ากัน... ครั้งแรกข้าใช้มันลบล้างพลังเวทย์ของฟลาวเวอร์ รูนมันก็หักเอาพลังเวทของเจ้าหลอดออกไป ครั้งที่สองข้าใช้มันลบล้างการเคลื่อนไหวของปีศาจดอกไม้ทอง รูนมันก็ดูดกลืนชีวิตของซารุไป คราวนี้ข้าจะใช้พลังของมันลบล้างความหิวของบีสต์รูนซะ!!"
"อืม ฟังๆดูก็เข้าท่า ว่าแต่หนนี้รูนมันจะเอาอะไรไปล่ะเนี่ย?"
"อย่าห่วงเลยท่านพี่! แต่ละหนก็เห็นรูนมันเลือกเอาแต่ของไม่ค่อยมีราคาไปทั้งนั้นแหละ เป็นพ่อค้านะขาดทุนไปแล้วไอ้รูนโง่ ฮ่าๆๆๆ" ซาก้าเริ่มรู้สึกว่าซาซาไรอยู่กับคริสนานเกินไป "รูนแห่งความดับสูญ...จงลบล้างความหิวโหยของบีสต์รูนซะ!!!"
...ครืน...
...รูนสำแดงพลังส่งซาก้าเข้าปากบีสต์รูนไป แล้วบีสต์รูนก็สงบกลับเข้าตรา บรู๋วววว~
"........"
"..........."
"......"
ซาซาไรเริ่มบรรเลงเพลง Kiss Me Good Bye แต่จตุรเทพทั้งสามก็รีบลุกขึ้นมากระทืบซาซาไรทันที ผัวะๆๆๆๆ ป๊องๆๆ (เสียงตบกระโหลกกลวงๆ)
"แล้วเรื่องของเร้ดเมจิกเชี่ยนที่เซย์ริวจะเล่าให้เราฟังล่ะ?" คริสรีบถามขึ้นทันที กะเอาไปเขียนลงบทสรุปแบบซับนรกซะหน่อย
"เรื่องนั้นน่ะ ข้าเข้าใจแล้วหละ..." ซาซาไรเก๊กหล่อก่อนเอ่ยขึ้นว่า...
--FLOW 13:11, 20 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ที่จริงข้าก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะ แหะๆ" พูดจบซาซาไรก็โดนซึคาสะเอาดาบดาวมังกรสวนทวาร...
"ไอ้งั่งเอ๊ยแล้วทีนี้จะทำยังไงต่อไปดีเนี่ย"
"ปาหมอนจบแชปเตอร์เลยสิคับ ผมมีหนังสือการ์ตูนเรื่องนึงที่จบแบบนี้แล้วเรตติ้งกระฉูดเป็นตำนาน" จีนีไอพูดจบก็โดนคริสเอาดาบเสียบตูดตามไปอีกคน
"ขืนจบแบบนั้นแชปเตอร์ตูก็หมดราคาสิฟะ หนังสือชาแมนมือสองที่ยุ่นปี่เดี๋ยวนี้เล่มละไม่ถึง 100 เยนด้วยซ้ำ อ.ฮิโรยูกิ มาเห็นคงภาคภูมิใจที่การ์ตูนตัวเองราคายังถูกกว่าหนังสือพิมพ์แน่เลย"
"ขอบใจทุกท่านมากที่เป็นห่วงข้า แต่ข้าไม่เป็นอะไรหรอก" แล้วซาก้าก็โผล่ออกมาอย่างแข็งแรงสมบูรณ์ แต่ตัวหดเหลือเล็กนิดเดียวเท่าหัวเข่ายาโนทัย
"เฮ้ยพี่ใหญ่ ท่านรอดมาได้ไงเนี่ย พวกตัวละครลับอย่างเป็นทางการนี่มีแต่พวกตัวอมตะช่ายม๊าาย!?"
"ที่จริงข้าก็เกือบตายไปเหมือนกันแต่ก่อนโดนกินข้ากินสิ่งนี้เข้าไปเลยรอดมาได้"
จ๊าาง เห็ดมาริโอ้
"เพราะไอ้นี่เลยทำให้ข้ารอดมาได้ แต่มีผลข้างเคียงนิดหน่อยทำให้เหลือตัวเล็กนิดเดียว.." ซาก้าติดสถานะตัวจิ๋ว
"เก๊กซิม...สมกับเป็นแชปเตอร์ทำอาหารของฟิคนรก มีอะไรให้คาดไม่ถึงออกมาอยู่เรื่อย = ='"
"แกรอดมาได้ก็ดีแล้ว รีบๆเล่ามาซะว่าเจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนมันคิดจะทำอะไรกับแบล็คดราก้อนกรุ๊ปของข้า"
--FLOW 15:23, 20 ธันวาคม 2007 (ICT)
แล้วซาก้าก็เริ่มเล่าเรื่องราว ก่อนเล่ามีตัวอย่างหนังและโฆษณาแทรกยาวเฟื้อยเหมือนโรงหนังเฮงซวยประเทศสารขัณท์ คริสเอากลอเซอร์ฟลุซฟันจอฉายหนังทิ้งทันที "เฮ่ย รีบเล่าๆมาอย่ายืดเรื่อง!"
"เร้ดเมจิกเชี่ยนนั้นสร้างไวรัสชนิดใหม่จากแบ็ลครูนได้สำเร็จ มีชื่อว่า J-Virus หากติดเชื้อนี้เข้าไปแล้วจิตใจกบฎในส่วนลึกจะถูกกระตุ้นให้กลายเป็นพวกกบฎทันที เวลาใช้เวทไฟก็จะท่องว่าเมร่า พอฟันดาบก็จะพูดว่ามาจินเคน ถ้ามีปืนก็จะเอามายิงหัวกัน แล้วตอนตีอาวุธยังจะบอกให้ช่างฝังมะเทเรียลงไปด้วย"
"ร้ายแรงมาก! ถ้าขืนชาวดูนานโดนเชื้อไวรัสชนิดนี้เข้าไปเจ้าประธานโคนาเม้งต้องไม่ปล่อยไว้เฉยๆแน่ มีหวังโดนโคนาเม้งแบนยกประเทศแหง"
"ถูกต้อง แต่ไวรัสชนิดนี้ยังมีจุดอ่อนอยู่ที่ยังติดต่อกันทางลมหายใจหรือโดนกัดแบบเชื้อ G-Virus ไม่ได้ ดังนั้นหมอนั่นจึงคิดจะใช้อาหารในการแพร่กระจายเชื้อโรคชนิดนี้ยังไงล่ะ"
"มันเลยเลือกองค์กรของเราซึ่งทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอาหารเพื่อใช้ในการแพร่กระจายเชื้อเจไวรัสสินะ เลวมากเจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนบังอาจไม่ใส่เกมไอดอลมาสเตอร์ลงไปในเชื้อกบฎได้ไง" คริสพูดด้วยความโกรธแค้นมาก ส่วนประโยคตามหลังมารู้สึกคนแต่งจะล้างสมองมาให้มันพูดนะ...
"ถ้างั้นเราต้องรีบไปทำลายเจ้าอาวุธชีวภาพที่เลวร้ายที่สุดในซุยโคเดนนี้ พี่ใหญ่ท่านทราบหรือไม่ว่ามันถูกเก็บไว้อยู่ที่ไหน" ซาซาไรถาม
"แน่นอนสิเพราะข้าเป็นคนทำเองแล้วยังขนไปเก็บไว้เองกับมือด้วย(งบน้อยไม่มีตังจ้างกุลี) เจไวรัสถูกซุกซ่อนไว้ที่ปราสาทมาธิลด้าเพื่อเตรียมนำไปผสมลงในผงมาม่ารสกบฎที่กำลังจะออกจำหน่ายเร็วๆนี้" <<ชื่อนี้ท่าทางจะขายดีนะ
"งั้นก็อย่ารอช้า กินเห็ดมาริโอ้ฟื้นพลังแล้วไปมาธิลด้ากันเถอะ"
แต่ในขณะที่ซาซาไรกำลังพูดอยู่นั้นเองก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นมา...
ปิ๊ป~ (เสียงทีวีวงจรปิด) หน้าของเจฉายภาพขึ้นมาบนจอทีวี
"เหอๆ ถ้าหากพวกนายกำลังได้รับชมภาพในขณะนี้ แปลว่าพวกนายคงเอาชนะบีสต์รูนได้ตามที่เราคำนวณไว้แล้วสินะ ฮา" อะไรมันจะคำนวณได้ลึกล้ำเหมือนหงสาแบบนี้ฟะเนี่ย
"ดังนั้นเพื่อความไม่ประมาทเราจึงติดตั้ง C4 เอาไว้ในปราสาทเพื่อถล่มทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลองยังไงล่ะจ๊ะ ทีนี้หลักฐานทุกอย่างก็จะหายไปจากโลกหมดแล้วล่ะ บ๊ายบายตลอดกาลนะจ๊ะ"
แล้วทีวีก็ตัดภาพไปเป็นปราสาทลูลูนอยด์กำลังถล่มลงมา พร้อมนาฟิกาจับเวลาถอยหลัง 1 นาทีก่อนจะถล่มจนหมด...
"บัดซบ ไอ้มุขระเบิดปราสาทโคตรสิ้นคิดนี่อีกแล้ว...ใช้มา5ภาคแล้วยังไม่เบื่ออีกเรอะไง!"
"แง้วว ท่านพี่พวกเราจะทำยังไงดี (TAT)"
"ก็เผ่นสิฟะ...ว่าแต่จะหนียังไงดีฟะเนี่ย ฟริคกับวิคเตอร์มันไม่ได้บอกวิธีเอาตัวรอดตอนปราสาทถล่มลงมาด้วยสิ"
พูดยังไม่ทันขาดคำทั้งหมดก็โดนยอดปราสาทล้มครืนลงมาทับ แล้วชะตากรรมของคนครัวโคตรรั่วเหล่านี้จะเป็นอย่างไร...
--Shiryu 10:23, 21 ธันวาคม 2007 (ICT)
ทุกคนปรากฏตัวในสถานที่แปลกๆแห่งหนึ่ง "ที่นี่มันที่ไหนกัน?"
"ดีนะที่ลงมาทันเวลาพอดี นี่คือรังลับของพวกเราองค์กรอาหารใต้ดินมังกรดำไงล่ะ เอาได้แอบสร้างฐานลับขนาดใหญ่ไว้ใต้ดูนานทั้งหมดเพื่ออำนวยความสะดวกในการวางแผนยึดครองโลก เสียดาย เจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนมาขัดแข้งขัดขาซะก่อน" คริสบรรยายความชั่วร้ายออกมาได้ระดับที่เร้ดเมจิกเชี่ยนยังอาย ไหนๆก็ไหนๆถูกรุมกระทืบซะ ผัวะๆๆๆ ตุ๊ยๆๆๆ...ตุ๋ย~
"ฮ่วย! มีเส้นทางใต้ดินเด็ดๆอย่างนี้ไม่รีบเอาออกมาใช้เร็วๆฟะ ปล่อยเดินบนดินต้อยๆไหนจะโดนนินจาเล่นงาน ไหนจะต้องผ่านด่านนางแอ่น!"
"เพราะกุญแจทางเข้าส่วนนึงอยู่ที่เซย์ริวนะซี ....พอซาก้ากลับมาเข้าพวกเราก็สามารถไขเข้ามาทางลับได้"
แล้วทั้ง....กี่คนฟะขี้เกียจนับแล้ว ก็เดินเข้ามาเรื่อยๆจนพบทางออก สถานีร้อคแอกซ์
"อา...นี่รึปราสาทร้อคแอกซ์ สถานที่แห่งศึกมาธิลด้าในตำนานที่ได้รับผลโหวตว่าเป็นสงครามที่น่าประทับใจที่สุดของชาว suikofriend..." ซาซาไรตะลึงความอลังการของร้อคแอกซ์อยู่พักหนึ่งก็เหลือบไปเห็นจีนีไอยืนอยู่บนยอดปราสาท (ขึ้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่?)
"ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดก็มาถึงที่นี่กันจนได้นะพวกเจ้าทุกคน! จริงๆแล้วข้าคือผู้อยู่เบื้องหลังเร้ดเมจิกเชี่ยนอีกทีเองแหละ ฮ่าๆๆๆ"
สงสัยเห็นเป็นกบฏกำลังอินเทรนด์จีนีไอเลยเอามั่ง เพื่อนๆมองหน้ากันซักพักแล้วซาซาไรก็เอารูนยิง
"รูนแห่งความดับสูญ....ลบไอ้บ้านั่นออกจากเกมส์ไปซะ!"
...วาบ... รูนสำแดงพลังส่งจีนีไอลงนรกอเวจีไป โดยแลกเปลี่ยนกับไฝที่ก้นของซาซาไรเพราะมีค่าเท่ากัน
"อ่า น้องข้า ข้าว่าเจ้านั่นอาจจะพูดเล่นก็ได้นะ" ซาก้าเอ่ย
"ข้าก็ว่าแบบนั้นแหละ แต่เห็นว่าคงไม่มีผลกับเนื้อเรื่องเท่าไหร่หรอก" ซาซาไรตอบไร้เยื่อใย
"นั่นสินะ เราขึ้นไปกันต่อเถอะ" ซึคาสะให้การสนับสนุน
แล้วทุกคนก็วิ่งขึ้นปราสาทมาธิลด้า ระหว่างทางก็เจอพวกทหารมาธิลด้าที่กินมาม่ารสกบฏเข้าไปจนบ้าคลั่ง "ไอ้พวกตัวละครซุยโคเด็น ตายซะ บากี้!"
"ย้าก! ไฟร่า!"
พวกคริสหลบกันอุตลุต "ฮึ่ม! ถ้านี่คืออาการของพวกที่กินมาม่าเข้าไปก็นับว่าร้ายแรงมาก เราจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้!!"
"ฮึ่ย-ย่าห์!!! หมัดแสงอสูรสังหารดาวเหนือ!!!" อาเคริยิงหมัดพลังแสงทะลวงกำจัดศัตรูทั้งหมดในพริบตา
"โอ้ววว นับเป็นบุญอย่างยิ่งที่มีแม่นางอาเคริในปาร์ตี้!" แล้วทุกคนก็ใช้ทรูเมนฟอร์เมชั่นหลบหลังอาเคริเจ็ดคนวิ่งฝ่าขึ้นไปถึงยอดปราสาทได้เหมือนโมเสสฝ่าทะเลแดง โกงเกมส์ชัดๆ
ในที่สุดก็มาถึงถังเก็บไวรัสที่ยอดปราสาท
"อืม นี่แหละเจไวรัสทั้งหมดที่ข้าเก็บไว้" ซาก้าชี้ให้ดูปี๊บขนาดใหญ่ที่ข้างในมีตัวอะไรว่ายด๊อกแด๊กเต็มไปหมด ทั้งสไลม์ ทั้งโชโคโบะ ทั้งฟินิกซ์ไวรท์ เอ้า อีเดี้ยนมันยังมี (เข้าไปอยู่ได้ไง?)
"เจ้าเจจะวางกับดักอะไรไว้อีกหรือเปล่า?" ซึคาสะถามขึ้นเพราะถูกดักมาหลายหนจนมีภูมิต้านทาน (แต่ไอ้ดักๆทั้งหลายน่ะฝีมือท่านพี่ทั้งนั้น)
"นั่นสิ ถ้าทำลายไม่ถูกวิธีมีหวังไวรัสพุ่งพรวดๆทำเอาข้าต้องไปเล่น FFX-II วันละสามเวลาก่อนเข้าห้องน้ำแน่ๆ" คริสเอ่ยขึ้น ปกติมันก็เล่นอยู่แล้ว
"แต่ซาก้าเธอบอกว่าเจต้องผสมมันลงในมาม่านี่นา ฉันไม่คิดว่าถ้าฟุ้งออกมามันจะอันตรายหรอกนะ" อาเคริเสนอ
"แม้นต้องกลายเป็นกบฏก็ขอให้ผมได้ร่วมปันใจรักต่อเกมส์เดียวกันร่วมกับสาวๆทั้งสองต่อไป" จีนีไอม่อ แต่ไม่มีใครสนใจ
"อืม เจ้าพวกนี้คุยเรื่องอะไรกันนะ แต่เราต้องแกล้งทำเป็นเข้าใจไว้ก่อน เดี๋ยวมันจะหาว่าเราไม่ฉลาด" ซาซาไรคิดในใจ
"เอ พวกนี้มันพูดอะไรกันเนี่ย แต่ดูท่าทางคนอื่นจะรู้เรื่อง เราเงียบไว้ดีกว่า" เลิฟชมพูคิดในใจ
"ก๊าบบบ ป๋มว่ามีคนแอบเนียนกลับเข้ามาในเรื่องนะก๊าบบบ แต่ป๋มนึกไม่ออกว่าใคร สงสัยจะคิดไปเองมั้งก๊าบบบ เงียบไว้ดีกว่า" เป็ดคิดในใจ
"เอาละ! เป็นไงเป็นกัน!!" แล้วซาก้าก็ตัดสินใจอะไรบางอย่าง...
--FLOW 07:36, 22 ธันวาคม 2007 (ICT)
"เราเก็บไปปล่อยในตลาดมืดกันแบบพวกมาเฟียเถอะ ช่วงนี้เกมไฟนัลแฟนตาจิรุยงกำลังวางแผง หัวหน้ากบฎในบอร์ดซุยน่าจะให้ราคาดี" ซาก้าผู้จนกรอบเสนอไอเดียสุดบัดซบออกมา แล้วก็ได้เสียงตอบรับที่ดีจากทุกคน(เสียงโดนกระทืบ)
"หึหึ จะเอาไปทำอะไรก็ตามสบายเลยจ้า เพราะเราเอาไปใส่ในมาม่าหมดแล้วล่ะ ฮา" เสียงเร้ดเมจิกเชี่ยนดังมาจากด้านหลังของทุกคน
"ตอนนี้คนในเมืองมาธิลด้าติดไวรัสกบฎกันหมดแล้ว ส่วนมาม่าล็อตอื่นๆกำลังลำเลียงไปสู่เซบุ้งอีเลบุ้ง(7-11อ่านออกเสียงแบบยุ่น)ทั่วประเทศจ้า" พูดจบเจก็ใช้ก๊อดสปีดรูนเผ่นไปไม่ยอมมาอัพบอร์ด
"บัดซบนี่เรามาช้าไปก้าวหนึ่งงั้นเรอะเนี่ย" คริสเอามือชกเต้าหู้ด้วยความเจ็บแค้น (ชกกำแพงเจ็บ)
"ในเมื่อเราหยุดยั้งต้นตอไม่ได้เห็นทีเราก็ต้องแก้ปัญหากันที่ปลายเหตุแบบที่พวกรัฐมนเทยมันชอบทำกัน เราต้องผลิตวัคซีนขึ้นมาใช้ยับยั้งเจไวรัส!" ซาก้าเสนอแผนการใหม่ออกมาซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย
หลังจากนั้นก็บอกให้จีนีไอเอาตำราเคมีจาร์ยอุ๊ออกมานั่งศึกษาตารางธาตุ โมเลกุล นิวเคลียส อะตอม ออโต้เมล โฮมุนครุส หินนักปราชญ์ เฮ้ย ไอ้หลังๆนี่มั่วแล้ว แต่ทุกคนก็จนปัญญา เจไวรัสเกิดจาก DNA ของเร้ดเมจิกเชี่ยนที่มีเชื้อกบฎอยู่ในรหัสพันธุกรรม 108 ชนิด ตั้งแต่ไม้จิ้มฟันอัลติม่าเวพพอนยันเรือรบอากาม่า ไม่สามารถใช้ความรู้ระดับซุยที่แค่ยานเหาะก็ยังไม่มีมาสร้างวัคซีนได้....ต้องไปทำภารกิจฆ่าซิกฟรีดแล้วทำให้ดร.ซารุกลับสู่สภาพเดิมเพื่อใช้เทคโนโลยีของเนธิไซด์แห่งสถาบันดราโครลมาผลิต แต่ดูท่ากว่าซารุจะจบไฟนอล12 ซุย7คงออกมาก่อนเป็นแน่ดังนั้นแผนนี้จึงต้องล้มเลิกไป
"จบกัน ดูนานต้องโดนโคนาเม้งยิงนิวเคลียร์ถล่มปิดฉากแบบแร็คคูนซิตี้แน่ แบบนี้เราต้องหยิบร็อคเก็ตลันเชอร์เพื่อหลบหนีครั้งสุดท้าย(ภาษาปะกิดอ่านว่า Last Escape)" พูดจบซือจังก็เอาเตาอบไมโครเวฟตีกบาลคริสสลบเหมือด
"หากนี่เกินกำลังความรู้ของพวกเราเห็นทีจะต้องพึ่งพาผู้เชี่ยวชาญการสร้างไอเทมเสียแล้ว ที่จริงนอกจากดร.ซารุของFFDFที่โดนจับทำเป็นดาบแล้วก็ยังมียอดนักประดิษฐ์โมกุริอีกคนยังไงเล่า! เธอก็เชี่ยวชาญในกบฎศาสตร์ไม่แพ้เจ้าเจและซารุเลย ข้าว่าต้องช่วยพวกเราได้แน่" ซาซาไรที่เคยไปเป็นเบ๊ทำงานในกระท่อมโมกุรู้ดี สินค้าที่วางขายในนั้นเป็นกบฎกว่าครึ่งร้าน...
"แล้วเราจะไปควานหาตัวโมกุริมาได้ยังไงล่ะ?" คริสถาม
"ไม่ต้องห่วงนี่เลย แต๊น บัตรโทรศัพท์ลายเทร่า(กบฎอีกแล้ว)"
ซาซาไรวิ่งไปโทรหาโมกุริที่ตู้โทรศัพท์ แล้วกระท่อมโมกุฮัทก็ปรากฎออกมา กระท่อมมหัศจรรย์ที่ไปโผล่ได้ทุกงานการ์ตูนทั่วราชอาณาจักร
"ท่านโมกุริครับช่วยพวกเราด้วย หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากท่านวัฒนธรรมแห่งซุยอาจจะล่มสลาย" คริสเข้าไปอ้อนโมกุริเหมือนโนบิตะอ้อนขอของวิเศษโดเรมอน
"สบายใจได้ เราไม่ยอมปล่อยให้เป็นเช่นนั้นแน่ หนูยังต้องหากินกับโคมะซัง โบ๊ตจัง โอจิซังอีกนาน ขืนปล่อยให้ชาวซุยไปกบฎเหล็กไหลกับไฟนอลกันหมดร้านพี่ก็เจ๊งอ่ะสิ อุตส่าห์ปั๊มที่คั่นหนังสือเอาไว้ขายเก็งกำไรตั้งพันอัน"
"งั้นก็อย่ารอช้าเลยรีบๆทำเข้าซะ" คริสส่งไวรัสให้โมกุริ
หลังจากโมกุริได้รับไวรัสแล้วก็เอาไปนั่งวิเคราะห์อยู่สามชั่วยามในกระท่อม ก่อนจะเรียกทุกคนตามเข้าไป
"เราค้นพบวิธีสร้างวัคซีนแล้วล่ะ แต่ว่ามีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง..." โมกุริเอ่ยขึ้น
"ปัญหาอะไรหรือ!? ถ้ามีอะไรก็บอกซาซ่ามัน ส่วนข้าจะคอยเอาใจช่วย" (แล้วคริสก็โดนกีต้าร์ฟาด)
"เราต้องการเซรุ่มที่จะมาสร้างวัคซีน ซึ่งปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละ เพราะต้องเป็นคนที่มีจิตใจยึดมั่นซื่อสัตย์ต่อซุยโคเดนเท่านั้น! ถึงจะมีแอนติบอดี้ที่ทำปฎิกริยาต่อต้านเจไวรัสได้"
ดังนั้นทุกคนจึงต้องโดนลองฉีดเจไวรัสเข้าไปในร่างนิดหน่อย เพื่อทดสอบดูว่ามีเลือดรักซุยเต็มเปี่ยม100% ที่ทำให้เจไวรัสไม่สามารถทำปฎิกริยาได้เพราะไม่มีจิตคิดกบฎอยู่ในตัวหรือไม่...
--FLOW 08:55, 22 ธันวาคม 2007 (ICT)
ทุกคนเรียงคิวมารอรับการตรวจจากโมกุริ แล้วโมกุริก็เริ่มฉีดเจไวรัสปริมาตร 0.000000001 กรัม (มากกว่านั้นจะเป็นอันตรายต่อบอร์ด)เพื่อหาคนที่ไม่มีเชื้อกบฎอยู่ในร่าง
คนแรก...ซาซาไร หลังจากฉีดเข้าไปก็มีรีแอคชั่นออกมา
"โว โว้ โว โว๊ โว ~ ซูป้าโรบอต ~ วอร์สสสส" ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าซาซาไรมันกบฎอะไร...
โป๊ก (เสียงประแจกระทบหัว) "ใช้ไม่ได้! คนต่อไป!"
คนที่สอง...ซาก้า
"เจ๊ตโต เจ๊ตโต เจ๊ตโต้ แม๊นนน เจ๊ตตตตต โต้แมนนนน" อืมม์... บ่งบอกถึงอายุจริงๆ แล้วก็โดนโมกุริตีสลบเหมือดไปอีกราย
คนที่สาม...อาเคริ
"ต๊า ต๊า ต๊า ต๊า ต๊า // ออสการ์ฉันจะรุกแล้วนะ อ๊ะไม่นะนายท่านผมยัง..." อันนี้ทั้งกล้ามทั้งตาหวานแถมอมม่วง โมกุริเลยจับโยนเข้าไปในเตาเผา
คนที่สี่...ซึคาสะ
"เทร่า เทร่า เทร่า เทร่า เทร่า เทร่า" คนแต่งไม่ค่อยรู้เรื่อง เอาเป็นว่าส่งไปอยู่กับคุจาที่เธอชอบในพิภพเทร่าก็แล้วกัน
คนที่ห้า...เลิฟชมพู
"แกเป็นผีใช้ไม่ได้... คนต่อไป"
"ฮือๆๆ ตัดบทผมกันแบบนี้เลยเหรอครับ ผมล่ะแค้นจริงๆเลย T__T"
คนที่หก เอ๊ย ตัวที่หก...ยาโนทัย
"ไอ้นี่ก็ใช่ไม่ได้ เลือดเป็ดไม่เข้ากับเลือดคน(ไม่รู้นะอย่าเชื่อคนแต่ง มันเรียนบริหารไม่ได้เรียนหมอ)"
"ก๊าาบ แบบนี้มันกีดกานกันนีหว่า เจ๊ไปทำจมูกป๊าาายเด่" พูดจบเป็ดก็โดนผูกติดกับจรวดส่งไปแอนฟิลด์ให้เด็กหงส์กระทืบโทษฐานจี้ใจดำ T__T
เหลือคนสุดท้ายแล้ว...คริส
พอฉีดเจไวรัสเข้าไปคริสก็มีปฎิกริยาแตกต่างจากทุกคน! "ซุย ซุย ซุย ซุย ซุย ซุย ...."
"โอ้ เสียงซุยแบบนี้ต้องเป็นเสียงซุยโคเดนแน่! นี่มัน...หรือว่า" ซาซาไรทำท่าดีใจ
"ใช่แน่ๆต้องเป็นปฎิกริยาต่อต้านเจไวรัส สมแล้วที่เป็นคริสผู้ทำFAQซุย และบทสรุปซุยสองแช่อิ่ม"
"สมกับเป็นท่านพี่ ไม่ทำให้ผิดหวัง \\^w^//" ซึคาสะเอ่ยปากชม
ซุย ซุย ซุย ซุย ซุย ซุย ซุย........ซุย ~ เตกิ๊ ~ ด๊าเนะ (เพลงไฟนอลX)
ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก(เสียงโดนดาบเสียบ) ...คริสโดนฆ่าหมกฟาร์เพลน
"หมดแล้วเหรอแย่มาก! มีแต่พวกกบฎมาสุมหัวกันทั้งนั้น!" โมกุริทำหน้าไม่พอใจ <<พี่ก็ด้วยแหละ = ='
"เด๊วสิคร้าบทุกท่าน ลืมผมไปได้ยังไงกันล่ะฮับ" จีนีไอโผล่ออกมาเสนอตัวให้โดนเข็มฉีด
ทุกคนส่งสายตาเหยียดหยามไปทางจีนีไอประมาณว่า... คนที่ปั๊มแบบไม่มีซุยซักเรื่องแบบแกมันไม่ต้องเสียเวลาตรวจหรอกเฟ้ย!
--FLOW 09:36, 22 ธันวาคม 2007 (ICT)
"บัดซบๆๆๆๆๆ โธ่เว้ย! นี่จะไม่มีใครจริงใจซื่อตรงต่อซุยโคเดนสักคนเลยเหรอไงวะเนี่ย" ซาซาไรกรีดร้อง <<เพิ่งจะรู้เรอะ...
"ช้าก่อนซาซ่า ข้าว่ายังมีอีกคน..." คริสเอามือจับไหล่ซาซาไรส่งสายตาบอกว่าไม่ต้องกังวล อยู่กับคริสไม่เคยมีคำว่าอับจนหนทาง
"โมกุริในกระท่อมมีครัวใช่ไหม๊ ช่วยทำอะไรก็ได้ที่มันอร่อยๆให้หน่อย"
โมกุริก็งงว่าคริสมันจะทำอะไร แต่ก็ทำตามเข้าครัวไปผัดยากิโซบะโขมงโฉงเฉง
"อืมใช้ได้ เอ้าทุกคนช่วยกันพัด" คริสแจกพัดให้ทุกคนช่วยกันพัดกลิ่นยากิโซบะส่งกลิ่นหอมฉุยออกมจากในครัว
กลิ่นหอมลอยฟุ้งไกลออกไปจากกระท่อม แล้วก็มีเทหวัตถุอันหนึ่งลอยตามกลิ่นมาก...สการ์เล็ทมูนนั่นเอง!
"หน่วยล่าลิง+โจวี่แฟนคลับ+ยังไม่เคยเห็นกบฎในบอด น่าจะใช้การได้นะ" คริสบอกโมกุริ
"อืมถึงจะรีบอร์นผสมอยู่บ้างนิดหน่อย แต่แบบนี้ไม่มีปัญหาใช้ได้ๆ"
ระหว่างที่สการ์เล็ทมูนกำลังลอยเข้าไปหาโซบะก็โดนสุ่มครอบ เอาของกินมาล่อแล้วติดกับดักง่ายดายเหลือเกิน...จากนั้นก็โดนเข็มฉีดควายจิ้ม! สูบเลือดออกมาหนึ่งหลอดเข็มฉีดยาควายเต็มๆเพื่อเอามาทำเซรุ่มสำหรับคนทั้งเมือง(โหด)
"เอาล่ะขอเวลาไปทำวัคซีนซักครู่ ไว้คนแต่งชีริวแปะภารกิจมังกรเสร็จเดี๋ยวก็ได้แล้ว" แล้วโมกุริก็เดินหายเข้าไปในแล็บ ปล่อยสการ์เล็ทมูนนอนแห้งเลือดหมดตัวคากระท่อม...
--Shiryu 10:20, 23 ธันวาคม 2007 (ICT)
โมกุริเดินออกมาพร้อมลาบเลือดชามบะเริ่ม "เสร็จแล้ว! เอาเจ้านี่ให้ชาวมาธิลด้าซด รับรองหายกบฏเป็นปลิดทิ้ง"
"บัดซบ! แค่นี้พวกตูทำกันเองก็ได้นี่ฝ่า!!" คริสคว่ำโต๊ะใส่โมกุริทันที "กุปิ๊!!"
"ช้าก่อนท่านคริส ลาบเลือดชามนี้พิเศษยิ่ง มันมีส่วนผสมของตัวยากว่า 26 ชนิด พร้อมแร่ธาตุบำรุงร่างกายที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตของลูกน้อย" ซาซาไรที่ไปจำโฆษณานมผงอนามัยมาโดนเหวี่ยงลงจากยอดปราสาทไป
"ช่างมันเถอะ! รีบเอาลาบเลือดไปให้ชาวเมืองกินเร็วเข้า!"
"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก คูโป~!" โมกุริลุกขึ้นมาจากใต้โต๊ะหยิบโน้ตขึ้นมา "นี่คือเพลง la passione commouve la storia สุดยอดเพลง vocal ของซุยโคเด็น เพียงร้องเพลงนี้ให้ได้ยินไปทั่วอาณาจักรจะสามารถดึงดูดผู้คนที่มีสายเลือดของซุยโคเด็นมารวมตัวกันได้ทั้งหมด...แล้วเราเอาเลือดสาดแม่งเลย ว้อทจั๊บจ๊อก~" (คำอุทานเริ่มออกไปทางบั๊กบันนี่)
"เฮ้ยๆ เราเป็นคนครัวจะไปหาวงมโหรีที่ไหนมาเล่นเล่า!"
"จืดจาง อูรา~" ซาซาไรส่งเสียงร้องน่าเห็นใจ
"นั่นสิ น่าเสียดายที่แชปเตอร์นี้ไม่มีนักดนตรี"
"อูรา~ อูรา~ จืดจางอ่า~" ซาก้าและซาซาไรส่งเสียงร้องประสานพร้อมกัน เป็นที่เวทนาต่อผู้พบเห็นยิ่งนัก
"งั้นเราไปชวนนักดนตรีมาเป็นพวกกันเถอะก๊าบบบบ" เป็ดโดนซาซาไรกระโดดถีบทันที "เฮ้ย! ตอนนี้เอ็งก็เป็นหนึ่งในชาวเดอวีว่าแล้ว! มาช่วยเราร้องเพลงกันดีกว่าน้องสาม!"
"อา จริงด้วยสินะ ตอนนี้เดอวีว่ามีครบสามคน สามารถตั้งวงร้องเพลง la passione ได้แน่นอน"
แล้วทั้งสามก็บรรเลงเพลงไปทั่วอาณาจักร เสียงเป็ดกระหึ่มก้องฟากฟ้า และประชากรที่มีเลือดซุยไหลเวียนในร่างก็มารวมตัวกันที่ร็อคแอกซ์ได้รับการเยียวยาหายขาดจากไวรัสเจในที่สุด
"สำเร็จแล้ว!!!"
"ยัง....เหลือพวกที่ไม่ยอมเข้ามาในปราสาททั้งที่ได้ยินเพลงนี้อีก พวกนั้นคือพวกที่ไม่เหลือความรักซุยอยู่ในสายเลือดแล้ว พูดง่ายๆคือเป็นพวกที่ถึงไม่โดนไวรัสมันก็กบฏอยู่แล้วนั่นแหละ" โมกุริให้ดูมอนิเตอร์เห็นกบฏเดินป่อยๆเป็นผีกองกอยอยู่ประปรายในเมือง
"งั้นเราจะทำไงดีล่ะ?"
"ทำลายทิ้งสิ ไม่รักซุยจะมาอยู่ในโลกซุยทำแพะอะไร ตายหงตายห่านแล้วไปเกิดใหม่ที่ไหนก็ได้ไกลๆเลยยิ่งดี"
"ข้าก็เห็นเช่นเดียวกับท่าน"
หลังคริสอนุมัติ โมกุริก็โทรเรียกบีสต์รูนตื่นมาไล่กินไอ้พวกหัวกบฏตายเกลี้ยงเมือง(สมน้ำหน้า) ทั้งยังทำให้บีสต์รูนหายหิวได้อย่างหมดจด เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองหัวเลยทีเดียวเชียว
--FLOW 05:35, 24 ธันวาคม 2007 (ICT)
ในที่สุดเมืองก็กลับสู่สภาพปกติหลังจากบีสต์รูนสวาปามไอ้พวกกบฎจนหมด ...กรอด(เสียงคนแต่งกัดฟัน)
หลังจากนั้นบีสต์รูนก็เดินมาทางคริส แล้วก็จ้องมองด้วยความพึงพอใจประมาณว่าถ้าอยู่กับไอ้หมอนี่คงมีอะไรอร่อยๆให้กินอีกดังนั้น....
ขะแว้บ! บีสต์รูนจอมหยิ่งจึงกลายเป็นตรามาอยู่บนมือของคริส เสียงจากระบบประกาศให้คริสกลายเป็นผู้เล่นระดับสูง...
"เฮ กุไม่ต้องเป็นสถานะ ของเหลว/ก๊าซ บ้าๆนั่นแล้ว" คริสยกมือไชโย
"ไอ้คนแต่งบัดซบบบบบบบ ตูจะเอาโซบะสาดหน้ามัน!"
แต่ในขณะที่คริสกำลังโล้งเล้งอยู่นั่นเอง เจ(อีกแล้วเรอะ!)ก็ปรากฎกายาขึ้นบนยอดปราสาทมาธิลด้า ในมือหิ้วซากแห้งๆของสการ์เล็ทมูนมาด้วย
"พวกแกยับยั้งเจไวรัสของข้าได้จริงๆด้วยสินะ แต่นั่นข้าก็คำนวณไว้แล้วล่ะ ฮา" <<นี่พี่แกเป็นออราเคิลเรอะ
"โผล่หัวออกมาแล้วเรอะไอ้ตัวการแห่งความยุ่งเหยิง!"
"เหอๆ นี่มันก็แค่ท่อนฮุกเท่านั้นเองจ้า หลังจากนี้ไปต่างหากล่ะของจริง" เจชูสการ์เล็ทมูนที่เหลือแต่ซากขึ้นแล้วก็มีแสงปรากฎออกมาจากร่าง สการ์เล็ทมูนฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยพลังของตราจันทราน้ำเงิน Blue Moon Rune ส่วนเจมันไปเอาของแบบนี้มาจากไหนไว้มาเฉลยทีหลังก็แล้วกัน
"อิอิอิ ไปเคลียร์กันเองนะจ๊ะส่วนข้าขอตัวไปฮ่องกงก่อนล่ะ เจอกันใหม่แชปเตอร์หน้าจ้าบ๋ายบาย" เจจากไปด้วยพลังของก๊อดสปีดรูนอีกครั้ง
สการ์เล็ทมูนที่ฟื้นขึ้นมาด้วยพลังของทรูรูนยืนจ้องมองทุกคนด้วยสายตาสุดหลอน ด้วยพลังของตราทำให้เธอกลายเป็นแวมไพร์มากิสเทลที่เหนือกว่าเอวาเจลีนเสียอีก แม้แต่อาเคริที่ว่าหลอนแล้วยังต้องพ่ายคะแนนโหวตไปแบบทาบไม่ติด
"นี่นะเหรอบอสใหญ่ของแชปเตอร์นี้... กรรมการที่คอยตามช่วยเหลือเรามาตลอด(แต่มีเสียงคริสแทรกมาว่าไม่ใช่)แม่นางสการ์เล็ทมูนงั้นหรือนี่"
ยังไม่ทันพูดจาสการ์ทเล็ทมูนก็แปลงร่างเป็นค้างคาวสีแดงตัวเบิ้มสมชื่อแล้วก็พุ่งเข้าโจมตีกลุ่มของพวกคริสทันท ีการต่อสู้กับสการ์เล็ทมูนที่หลีกเลี่ยงมานานสามแชปเตอร์ก็ปะทุขึ้นจนได้ในแชปเตอร์ทำอาหารสุดรั่วนี่...
--Shiryu 12:49, 24 ธันวาคม 2007 (ICT)
สการ์เล็ทมูนบินไปมา ....ปล่อยลำแสง บ้านเมืองระเบิดมีสะเก็ดไฟพุ่งเทคนิคอลังการราวหนังแปลงร่างเมื่อยี่สิบปีก่อนเลยทีเดียว
"เห็นทีเราต้องเรียกอุลตร้าแมนมาจัดการซะแล้ว!"
"ช้าก่อนท่านคริส! แม่นางสการ์เล็ตมูนนั้นจิตใจงดงามยิ่งนัก ไม่สมควรถูกกำจัดดั่งบอสชั่วๆแชปเตอร์อื่น"
"ผมว่าปัญหาก็คือไม่รู้จะกำจัดยังไงมากกว่านา" จีนีไอพลิกสารานุกรมรวมมอนสเตอร์หาวิธีกำจัดสการ์เล็ตมูน แต่ก็ไม่เจอ รายนี้น่าจะอยู่ในเล่มรวมภาพภูติผีปีศาจมากกว่า
"เรารู้แหละ กุปิ๊~" โมกุริเอ่ยขึ้น
"โอ้วววว สมเป็นกูรู ไหนลองว่ามา..."
ตู้ม!! ไม่ทันไรโมกุริก็โดนสการ์เล็ตมูนเอาลำแสงยาโนทัยยิง เมื่อโดนเข้าจะติดสภาวะ 'ศัพท์เป็ด' พูดภาษาไทยไม่ได้ "วิธีปราาบมานนนาก๊าบบบบ ต้องอาวก้อิรไิอรยฟใส่เจ๊นาก๊าบบบบ"
"หมดประโยชน์!!" คริสขว้างโมกุริเข้าปากสการ์เล็ตมูนทันที
"ข้าเข้าใจแล้ว!" ซาซาไรยกมือ "ข้าอยู่กินกับเป็ดยาโนทัยมานานจนได้สกิล 'เข้าใจเป็ด' แม่นางโมกุริบอกว่า...." ตู้ม!! ไม่ช้าซาซาไรก็โดนลำแสงโวรุโซเข้าไป เมื่อโดนยิงเข้าจะติดสภาวะ 'มุกเสื่อม' ปล่อยมุกเข้าใจยากกว่าหนังสือฟิสิกส์อ.สมพงษ์วันละสามเวลา
"ต้องเอาเปาบุ้นจิ้นมาแล้วพระจันทร์แดงจะกลับไปอยู่บนหน้าผากเปาบุ้นจิ้น"
"หมดประโยชน์!!" คริสขว้างซาซาไรเข้าปากสการ์เล็ตมูนไปอีกคน
ทั้งหมดวิ่งมาหลบกันในตุ่มหลังบ้านที่กองถ่ายเตรียมไว้ถ่ายทำบ้านผีปอบ "ชิ่วๆ ขอใช้ตุ่มแป๊บ มันเกี่ยวข้องกับความอยู่รอดของดูนานเชียวนะ" คริสเอาตะหลิวโบกไล่ป้าหน่อยออกไปจากตุ่มแล้วทั้งหกคนก็มุดเข้าไปประชุมวางแผนรับมือค้างคาวแดง
"เอาไงดีล่ะ โมกุริที่รู้วิธีก็ถูกโยนเข้าปากค้างคาวไปแล้ว" คริสทำสีหน้าเคร่งเครียด ...แต่ไอ้คนโยนมันแกไม่ใช่เรอะ?
"ป๋ม ก้เข้าไจที่เจ๊บอกนาก๊าบบบบบบ" เป็ดเสนอตัวขึ้นทั้งที่ทุกคนลืมกันไปแล้วว่าเป็ดมันต้องเข้าใจภาษายาโนทัยแน่นอน (แหงสิก๊าบบบบ)
"เยี่ยมมากเป็ดเอ๊ย! ไหนลองเล่ามาซิ!!"
"เจ๊บอกวิธีกำจัมานต้องไช่อาวก้อิรไิอรยฟใส่เจ๊นาก๊าบบบบ"
เป็ดถูกจับเอาชะแลงยัดตูด ทำเป็ดอบภูเขาไฟทันที
"จริงๆข้าก็รู้วิธีรับมือมูนรูนแหละ" ซาก้าเสนอตัวขึ้น จริงๆออกตัวมานานแล้วแต่ไม่มีใครสังเกตเพราะจืดจาง แม้แต่คนอ่านยังอ่านไม่เห็น แม้แต่คนเขียนยังลืมพิมพ์ถึง
"พลังของบลูมูนต่อต้านกับสการ์เล็ตมูน เพราะสีน้ำเงินไม่ถูกโฉลกกับสีแดง ด้วยเหตุนี้นางถึงได้ดุร้ายยิ่งนัก สิ่งเดียวที่จะทำให้เกิดความปรองดองของพระจันทร์ทั้งสองได้คืออาหารแห่งพระจันทร์!"
"ฟังๆดูเหลวไหลสิ้นดี แต่แชปเตอร์นี้มันมีตรงไหนไม่เหลวไหลด้วยเรอะ? ว่าแต่ อาหารแห่งพระจันทร์ที่ว่านั่นอะไรเหรอ?" คริสถามงงๆ ตั้งแต่เกิดมาเป็นคนครัวเคยทำแต่ขนมไหว้พระจันทร์
"เจ้าเองก็รู้จักดีนี่ .... moon bird recipe ไงล่ะ! ข้าค้นพบเรื่องนี้ตอนที่แอบจิ๊กตำราเจ้ามาหนนึง"
พอรู้เข้าคริสก็กระโดดโลดเต้น "โอ้ววว เยี่ยมมาก กุคนแต่งยังไม่เคยอ่านเลย ไม่รู้ว่ามีเขียนเรื่องนี้ด้วย!!" <<???
"อ่า...ว่าแต่ จะให้เอาผงชูรสสั่วๆนั่นทำอะไรกับเล็ตจังเหรอพี่ซาก้า =w=" ซึคาสะถาม ทุกคนก็นึกไม่ออกเหมือนกัน
"ความลับของตำราวิหคจันทรานั้นน่าสะพรึงกลัวมากขนาดชุนมินเผลอไปอ่านเข้ายังกลั้นใจตาย ก่อนตายเธอถึงได้ฝากให้ข้าทำลายตำรานั้นไงล่ะ..." เซย์ริวซาก้ากล่าวน้ำตานองหน้า
"อ๋อ ชุนมินลูกฉันน่ะเหรอ? มันยังไม่ตายหรอก มันเปิดเทอมแล้วต้องไปโรงเรียนเลยไม่ว่างมาเล่นฟิคปัญญาอ่อน" เร็ตโซอาเคริพูดได้สักพักซาก้าก็ปากระทะมาอุดปากโทษฐานทำเสียมู้ด
"เพราะฉะนั้น...ส่งตำราของเอ็งมาซะคริส" ซาก้าคว้าตำรา moon bird ไปจากมือคริส ฉีกแคว่กๆๆๆๆ "ข้าทำสำเร็จแล้วชุนมิน~"
ปั้กๆๆๆๆๆ ตุ้บตั้บๆๆๆๆ ฉัวะๆๆๆๆ ซูม!!! (กระทืบคอมโบ 255 HITS)
"ฉีกมันทำม้าย~! แล้ววิธีกำจัดสการ์เล็ทมูนล่ะ? บอกมาๆๆๆๆๆ"
"ข้าถูกกระทืบจนความจำเสื่อม จำอะไรไม่ได้เลย ท่านเป็นใครกัน?" ซาก้าเอ๋อ จึงถูกกระทืบต่อ "อา....ชุนมิน....ข้าจะได้ไปหาเ้จ้าแล้ว...." แล้วซาก้าก็สิ้นลมไป
ปิ๊ง! คริสเอาจิโซชุบขึ้นมาแล้วกระทืบต่อ ปั้กๆๆๆๆๆ
"บัดซบ! รั่วยันจบแล้วเรื่องมันจะเดินไหมล่ะเนี่ย?"
ขณะกำลังเถียงกันสการ์เล็ทมูนก็บินมาโฉบตุ่มขึ้นไป (เออ อยู่กันในตุ่มนี่นะ)
"จะทำไงดีล่ะว้อยยยยยย"
"ลองปาผงชูรสใส่สิ!"
ใครเสนอไอเดียไม่รู้ แต่คริสลองทำดู พอขว้างผงชูรสเข้าใส่ สการ์เล็ตมูนก็มีรสชาติดีขึ้นทันที "สิ่งนี้มัน!! เราหาสิ่งนี้มานานแล้ว เจ้าสิ่งที่จะทำให้เกิดสุดยอดอาหารขึ้น หนึ่งคือสุดยอดเครื่องปรุง (moon bird) สองคือสุดยอดวัตถุดิบ (scarletmoon) สามคือสุดยอดกระบวนการ (moon rune) ....นี่แหละสุดยอดอาหารที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าอาหารใดในโลก แม้แต่ supreme full course ก็เทียบไม่ติด!!"
สการ์เล็ตมูนจัดตัวเองลงจานด้วยจรรญาบรรณกรรมการชิมอาหารแล้วกินตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยๆ "งั่มๆๆๆๆ รสชาติดีจริงอย่างที่คิด แบบนี้มีร้อยให้ร้อยเต็มเลยค่าาาาาา~!!" แล้วสการ์เล็ตมูนก็กินตัวเองจนหมดหายแว้บไป...
โลกกลับมาสงบสุข \\-.-//
เราไม่ขอฉายหน้าเหล่าคนครัวที่ยืนอึ้งทำหน้าเอ๋อแดก ขอตัดไปรายชื่อ staff role เลยดีกว่า....
"Objection! จบบัดซบแบบนี้ดาราค่าตัวแพงอย่างผมไม่เล่น!!" คริสประท้วงทั้งที่มันแสดงจบไปแล้ว
"นั่นสิครับ ฉากจบน่าจะมีฉากร่ำลาประทับใจหน่อยนะ ...แต่อย่าห่วงเลยผมจัดให้ ..........จริงๆแล้วผมไม่ใช่คนจากโลกนี้ เห็นทีจะต้องลากับเพื่อนๆทุกคนแล้ว..." เลิฟชมพูกล่าวทำหน้าเศร้าขณะร่างค่อยๆเลือนหายไป
"ไปเกิดซะ!!" อาเคริใช้คาถาไล่ผีส่งเลิฟไปสู่สุขคติทันที
"อย่าเซ็งไปเลยคริสเอ๊ย เดี๋ยวสการ์เล็ตมูนก็โผล่มาเป็นอย่างอื่นเอง" ซาก้าปลอบ แต่ไอ้ที่คริสห่วงจริงๆมันเบ๊สารพัดประโยชน์ที่เพิ่งจะโยนเข้าปากเล็ตจังไปตะหาก
"สิ่งที่กินไม่ได้เขาไม่จัดลงจานหรอกนะ..." ซาซาไรโผล่หัวมาตามที่คิด "สการ์เล็ตมูนบอกแบบนี้แล้วคายข้าออกมานอกจานก่อนกินตัวเองหายไป ส่วนโมกุริอร่อย เลยโดนกินไปด้วย"
"ข้าเพิ่งจะรู้ว่าข้ากินไม่ได้~" ซาซาไรร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด เจ็บใจที่ตัวเองกินไม่ได้ T-T
"อย่าเสียใจไปเลยเพื่อน สักวันข้าจะคิดค้นวิธีปรุงเจ้าให้อร่อยให้ได้ คราวหน้าจะลองใช้กระทู้ดักต้มหมูดู" คริสเข้ามาหาซาซาไรด้วยใจคิดถึง
"อา....ท่านช่างเป็นสหายที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน มาเฟียงวดหน้าข้าจะพาเพื่อนมารุมโหวตท่านตั้งแต่รอบแรกเลย" ซาซาไรวิ่งหนีคริส
แล้วดูนานก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง กาลเวลาพัดผ่านไปบนผืนทราย เด็กน้อยออกมาละเล่นกันบนเนินเล็กๆ....
"ฮา~ ที่จริงเราก็รู้อยู่แล้วหละว่าจะเป็นแบบนี้ เลยเตรียมแผน E สำรองเอาไว้แล้ว~" เร้ดเมจิกเชี่ยนโผล่หัวมา....
"เมซัสซึ โก-ฮาโดว!!" สการ์เล็ตมูนปล่อยพลังแสงอสูรสาดเจสลายไปในพริบตา งวดนี้กลายเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้....
"หึหึหึึหึหึึหึฮะๆๆๆๆๆ ขำจริงๆเจ้าพวกสองขาทั้งหลาย มีพลังเป็นถึงเจ้าชายเทนนิสดันปราบค้างคาวแดงไม่ได้แบบนี้จะไปเอาปืนขั้นสองได้ยังไง พยายามเข้าอีกหน่อยล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!!" เออ ตกลงเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ แล้วสการ์เล็ตมูนก็บินกลับดาวฮะรูบาบาไป ......?
- -a
