The Outlanders ep4

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

ความเดิมตอนที่แล้ว

--Shiryu 12:52, 28 มีนาคม 2008 (ICT)

ตอนนี้บาเรียร์ที่ครอบอยู่รอบเกรทไชรน์ถูกเปิดออกให้กองกำลังชาวซุยโคยูนิเวิร์สที่มารวมตัวกันเพื่อปกป้องการรุกรานของพวกจากโลกอื่นกรูเข้ามา รวม NPC แล้วราวๆสองแสนคน

"มีกำลังมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เซอร์ไพรซ์แฮะ" อุซโซที่ยังเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ตัวเองจะมีบทพูดขึ้น

"จะหยุดจักรวรรดิก็ต้องทุ่มสุดกำลัง ถึงขนาดนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะไล่พวกนั้นกลับไปได้ เตรียมใจให้ดีล่ะ" แรทเซลชี้ให้อุซโซมองขึ้นไปบนฟ้าเหนือเกรทไชรน์ บรรยากาศเปลี่ยนสีเป็นเขียวดำ ท้องฟ้าม้วนลงมาเหมือนกระดาษถูกบิดแล้วตรงกลางก็ขาดออกเป็นรูโหว่ สะพานสีดำทอดออกมาจากต่างมิติก่อนกองทัพจักรวรรดิจำนวนมากมายมหาศาลกรูกันออกมามืดฟ้ามัวดิน ทั้งทหารราบ ทหารเกราะ ขี่ม้า ขี่นก ขี่โชโคโบะ นั่งสัตว์ยนต์ เรือเหาะ ขี่อสูร เหาะมา ขี่แม่ชีมา ฯลฯ ตอนนี้ป้อมปืนทั้งหมดของเกรทชไรน์รวมทั้งนักเวทที่เฝ้าอยู่ด้านนอกระดมยิงใส่กองทัพแต่บาร์เรียร์ของโมกุริก็คุ้มกันอยู่จนพวกมันลงมาเหยียบพื้นดินของซุยโคยูนิเวิร์ส

"นั่นไงกษัตริย์ไกเซริค ลาสต์วอลซ์" แรทเซลชี้ให้ทุกคนมองไปตรงจุดศูนย์กลางกองทัพนับแสนของพวกจักรวรรดิ เห็นห้วงมิติรอบข้างบิดเบี้ยวจนบรรยายไม่ถูก กษัตริย์ลาสต์วอลซ์เหยียบอยู่บนความว่างเปล่า พลังของความสิ้นหวังบิดเบือนบรรยากาศจนเกราะทองสวยงามดูเป็นสีดำ

"อาร์มาเกด้อน"

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน-!!!

ลาสต์วอลซ์ร่ายเวทปลุกเพลิงระเบิดออกรอบกองทัพแผ่นดินลุกเป็นไฟลามขยายวงออกไปเรื่อยๆไร้จุดสิ้นสุดจนโลกมีสภาพเป็นดาวเพลิงในพริบตา ขอบกำแพงไฟมหึมาตกลงไปในมหาสมุทรเกิดคลื่นหอบน้ำเกือบทั้งหมดขึ้นไปบนอากาศ ลมพายุบิดตัวเคลื่อนเข้าแผ่นดินร่วมกับฝูงพายุไฟพัดทำลายอารยธรรมเกือบทั้งหมดพังพินาศในการโจมตีครั้งเดียว

"พระเจ้าสร้างโลกในเจ็ดวัน ข้าใช้เวลาเพียงวันเดียวทำลาย"

แล้วการเปิดฉากตะลุมบอนของกองทัพซุยโคยูนิเวิร์สและจักรวรรดิก็เริ่มต้นขึ้น

"………….ผมจะฆ่าไอ้ปีศาจอย่างงั้นได้จริงเหรอครับ - -" อุซโซเริ่มไม่เข้าใจว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม

"เห็นจุดดับของมันหรือเปล่า?"

อุซโซพยายามเพ่งสุดความสามารถทั้งยังคิดว่าขนาดจุดดับของรูริยังไม่เห็น จะมองของลาสต์วอลซ์ออกได้ยังไง

แรทเซลใช้พลังของท่านผู้เฒ่าสูงสุดแห่งดาวนาเม็กปลุกพลังของอุซโซ "ฮึ่ย!!! เอ้า เห็นหรือยัง?"

"ไม่เห็นอยู่ดี - -"

"ก็คงงั้นแหละ ตูปลุกพลังได้ซะที่ไหน" แรทเซลโดนกระทืบข้อหาตลกฝืดยามคับขัน "ใจเย็นครับทุกท่าน เอ้า อุซโซกินพายบลูเบอรี่สูตรสการ์เล็ตมูนซะ บลูเบอรี่มีฤทธิ์บำรุงสายตา"

แล้วแรทเซลก็เอาพายยัดปาก หลังกินบลูเบอรี่แล้วพลังเนตรของอุซโซก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มที่!!!

"มันดูดีกว่าปลุกพลังของผู้เฒ่าตรงไหนคะเนี่ย - -" ซึคาสะเริ่มเหนื่อยใจ

"เห็นแล้ว!!!" เออ เอากะมันสิ

"พวกนี้ไม่รู้ความลับเรื่องจุดดับ เลยเป็นช่องโหว่ให้เราเล่นงานได้ ต่อให้เก่งยังไงก็สามารถฆ่าให้ตายได้! เปรียบไปแล้วก็เหมือนไฟนอลสิบสองที่ทำเกมส์ออกมาดีแต่ดีไซน์หนุ่มหล่อไม่เร้าใจไม่สามารถดึงดูดสาวกวายได้เหมือนซุยโคเด็น" แรทเซลในฐานะแฟนไฟนอลรุ่น SFC บ่นอิดออดเพราะไอ้บานพระเอกภาคนี้โคตรไม่หล่อ

อุซโซรวมพลังทั้งหมดสร้างสุดยอดลูกพลังที่มีพลังเทียบเท่าคาถาดาวแดง แต่บีบให้มีขนาดเล็กเพื่อการลอบสังหาร

"บีบพลังมากขนาดนั้นให้เล็กแบบนี้ได้ เก่งขึ้นเยอะเลยแฮะ ว่าแต่ไม่กลัวว่าเจ้านั่นมันจะปัดทิ้งเหรอ?" รีเซ่ถาม

"ต่อให้รู้ตัวก็ไม่มีทางป้องกันได้ครับ ไม่งั้นจะเรียกว่าจุดดับเหรอ?"

อุซโซยิงพลังออกไปด้วยความเร็วแสง ลูกพลังพุ่งตรงไปยังจุดดับของลาสต์วอลซ์ที่อยู่ห่างออกไปกว่าสิบกิโลเมตรด้วยความแม่นยำที่ฝึกมาอย่างดีจากปังย่า

"แล้วถ้าคนอื่นป้องกันแทนล่ะ?" จู่ๆซึคาสะก็มาถามเอาเรื่องที่ชาวบ้านนึกไม่ถึงมาก่อน.....

เปรี้ยง!!!

ราทาทอสก์กระโดดเข้ามาตบลูกพลังของอุซโซทิ้งไปอย่างง่ายดายทั้งที่พลังทำลายมันมากพอที่จะทำลายภูเขาทั้งลูก แล้วอัศวินดำราเทนเซอร์ก็ควบม้าลงมาจากสายรุ้งแห่งความตายเข้ามาสมทบอีกคน "เจ็บไหมราทาทอสก์?"

"เอามือตบกบาลเจ้าบอนเล่นยังจะเจ็บซะกว่า"

พวกอุซโซที่เฝ้าดูอยู่หน้าซีดเป็นค้างคาวแม่ไก่ต้ม "…………………….."

"ลืมสนิทเลยครับ .....พลรบที่แข็งแกร่งที่สุดของจักรวรรดิ พวกสาวกสายเลือดแท้" ความสิ้นหวังเริ่มเข้าครอบงำ สงครามการทำลายซุยโคยูนิเวิร์สครั้งนี้มีสาวกสายเลือดแท้มาด้วยถึงสองคน!!

"ขอตัวผมเข้านอนก่อนนะครับ พรุ่งนี้ต้องรีบไปอนุสาวรีย์ตั้งแต่เก้าโมงเช้า =v=//" อุซโซหนีความจริงไปคนนึง

"ปล่อยเป็นหน้าที่เราเอง .....คาออส XD" โพล๊ะ!! ซึคาสะโดนอุซโซตบกบาลลงไปนอนข้อหาเห็นการสละชีวิตเป็นเรื่องสนุกสนาน

แรทเซลอธิบายเรื่องคาออสเพิ่มเติม "เธออาจจะเรียกคาออสไม่ได้หรอก ถ้าใครๆก็เรียกได้ก็คงมี noob รับจ้างทำอาชีพผู้อัญเชิญแค่นี้ก็มีพลังพอที่จะทำลายโลกๆนึงโดยสละแค่ชีวิตเดียวแล้วงั้นสิ คาออสจะกินสิ่งที่มีค่าที่สุดของมนุษย์เป็นอาหาร..."

"ชีวิตเหรอครับ?" อุซโซตอบผิด ติดลบสองคะแนน

"ความทรงจำเหรอ?" คำตอบของรีเซ่ไม่ดีพอ ศูนย์คะแนน

"ความรัก..." แบล็คฟินิกซ์ตอบเน่า โดนตบกบาล

"ศักดิ์ศรีสถาบันไงสัด" เป็ดตอบเกรียน ถูกตบเกรียนสามที โพละๆๆ

"....คาออสมันกินเจตจำนงเสรี ว่ากันว่าทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาลถูกกำหนดขึ้นมาตั้งแต่แรกที่จักรวาลถูกสร้างขึ้น ตั้งแต่การเกิดพายุไปจนถึงการไหวของใบหญ้า แต่สิ่งเดียวที่ไม่ได้ถูกกำหนดไว้ด้วยชะตากรรมคือเจตจำนงเสรีของมนุษย์ สิ่งนั้นแหละที่ทำให้มนุษย์มีค่า ถ้าพลังของเจตจำนงเสรีไม่มากพอเรียกให้ตายคาออสก็ไม่ออกมาหรอก"

พอได้ยินแบบนี้อุซโซกลับนึกอยากให้ซึคาสะเรียกคาออสไม่สำเร็จขึ้นมานิดๆ เพราะต่อให้ปกป้องทุกอย่างได้ แต่ไม่เหลือคนที่ร่วมเล่นเกมส์ด้วยกันมามันก็คงไม่มีความหมายอะไร

"รีบกลับไปสมทบคุณอายะก่อนดีกว่าว่าจะทำไงต่อ"

ทันทีที่แรทเซลพูดจบราทาทอสก์ก็มาปรากฏตัวตรงหน้าทั้งหกคน

"เฮ้ย!! อยู่ไกลตั้งสิบโล!!!"

แบล็คฟินิกซ์กระโดดเข้ามาขวางราทาทอสก์เพื่อให้อีกห้าคนหนีไป "ถ่วงเวลาได้สักสองนาทีน่าจะพอให้ทุกคนหนีไปได้ ฝากปกป้องซุยโคยูนิเวิร์สด้วย!!!" .....พูดไม่ทันจบพวกแรทเซลก็หนีไปเรียบร้อยแบบไม่มีเยื่อใย สมาชิกผีช่างมีชะตากรรมน่าสงสาร

"พลังธาตุแห่งความมืดขั้นสูงสุด!!!" แบล็คฟินิกซ์เร่งพลังถึงขีดสุดเพื่อเตรียมตัวหยุดสาวกสายเลือดแท้ด้วยชีวิต... แป้ะ!!! แต่แบล็คฟินิกซ์ก็โดนดาบตบตายอย่างง่ายดาย "สองนาทีอะไรกัน สองวินาทีเท่านั้นเอง ฮ่าๆๆๆๆ ไปเกิดใหม่อย่าลืมเข้ามาเล่น FF ด้วยกันนะจ๊ะ" แต่พอหันกลับไปก็พบว่าพวกแรทเซลหายไปแล้ว…

ทางด้านอายะและลูเน่ลงมายังสนามรบที่กองทัพของซุยกำลังตะลุมบอนกับกองทัพจักรวรรดิ ดูยังไงก็เสียเปรียบมากมายมหาศาล

"จะเอาไงดีล่ะอายะ? รู้สึกว่าการลอบยิงกษัตริย์จะล้มเหลวไปแล้วด้วยนะ"

"เรายังเหลือความหวังอยู่อีกอย่างนอกจากคาออส .....เมดิอุส เทพแห่งสงครามผู้สามารถสร้างสุดยอดอาวุธแบบที่แม้แต่ในโลกนับพันของจักรวรรดิก็ยังไม่มี! ถ้าเด็กพวกนั้นกลับมาเมื่อไหร่เรามีโอกาสตีตื้นแน่นอน!!"

แล้วพวกแรทเซลก็มุดออกมาจากหลุมมิติของซึคาสะ "รอดตายหวุดหวิดเลย ดีนะมีสกิล eternal gate ของซือจังช่วยไว้"

"กลับมาแล้วเหรอทุกคน?" อายะดีใจที่รอดกลับมาหมดทุกคน ....แบล็คฟินิกซ์ตายเหรอ? หมอนั่นมันใครน่ะ?

"มาแล้วครับคุณอายะ!! เทพที่จะเป็นกำลังสำคัญที่สุดของเรา ต่อจากนี้จะเป็นการพลิกเกมส์!!" ……..อุซโซเปิดถุงให้ดูมีเป็ดหนึ่งตัว "ไงวะเฮ้ย!"

"มันมะใจ้อ่ะกิ๊ฟ ....อันนี้มันมะใจ้ =v=" อายะรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงกบาล แต่ก็ได้แต่เก็บไว้ในใจเพราะไม่อยากให้เด็กๆที่อุตส่าห์ลำบากไปพามันมาต้องเสียใจ

"ขั้นต่อไปเอาไงกันต่อดีอายะ?" แรทเซลถามหลังเห็นอายะทำสายตาเลื่อนลอย

"เอามันไปเลี้ยงให้อ้วนๆแล้วค่อยเอามากินกันนะทุกคน =v=" <<อายะหนีความจริงไปเรียบร้อย ในขณะเดียวกันแผงหน้าของจักรวรรดิก็เริ่มตีเข้าใกล้เกรทไชรน์ที่พวกอายะอยู่เข้ามาเรื่อยๆ....