Lord riou ep1
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
←Older revision | Newer revision→
--FLOW 02:37, 5 กันยายน 2007 (ICT)
ตึ่งงงง~ตึ้งงงง~ตึง~ตรึ้งงงงง~ตึ่งงงง~ตึ้งงงง~ตึง~~ (เพลงอินโทรซุย)
"สวัสดีดาวแห่งชะตากรรมที่กำลังหลงทาง ยินดีต้อนรับเข้าสู่ซุยโคเดนยูนิเวริส์ กรุณาเลือกวิธีการชำระเงินไอดีของท่านค่ะ" npcเล็คนาร์ท ป้าแก่ๆตาบอดในชุดคลุมกล่าวต้อนรับ เมื่อก่อนเคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่แต่ตอนนี้ต้องมาทำหน้าที่รับลูกค้า... หน้าที่ไม่มีแล้วก็งี้แหละ
"โหยยย ไรฟะ ไม่จ่ายตังก็ไม่คิดจะเสวนากันเลยเรอะ ไอ้ประธานบริษัทนี้หน้าเลือดอย่างที่เขาว่ากันจริงๆด้วย"
อัตราค่าบริการ
-30วัน 10000 บาท
-90วัน 29999 บาท
-ครึ่งปี 59999 บาท
-หนึ่งปี 99999 บาท
"ไม่ทราบว่าจะชำระผ่านบัตรเติมเงินหรือบัตรเครดิตดีคะ เกมนี้ไม่มีโปรโมชั่นใดๆค่ะ ขายดีแล้วหยิ่งค่ะ "
"โหวยยไรวะแพงชิบหาย ส่วนลดก็กวนส้น!#$ ตูก็พอรู้มาอยู่บ้างว่าเกมนี้มันค่าเล่นโหดแต่นี่จะให้ตูขายบ้านเข้ามาอยู่ในเกมเลยเหรอไงฟะ!!"
"ไม่มีเงินก็ไสหัวไปค่ะ" ...ตอบกันแบบไม่ไว้เยื่อใยลูกค้าเลย น่าส่งคนโปรแกรมไปอบรมมารยาทจริงๆ
"ฮึ่ม ไอ้เพื่อนเรามันบอกว่าสาวน้อยที่เราแอบชอบอยู่เธอติดเกมนี้อยู่ ไม่งั้นล่ะก็ให้ตายตูก็ไม่เสนอหน้ามาหรอกเฟ้ย ... เอ้าสามปี จ่ายบัตรเครดิต XX-XXXX ทุ่มสุดตัวเลยนะเนี่ย เงินจะเอาไปซื้อPS10หมดเลย"
ไม่ต้องตกใจว่าทำไมมันรวยกันจัง...อันเนื่องมาจากขณะนั้นประเทศไทยภายใต้การนำของคณะรมต.พันปี(นายกกับเหล่ารมต.อายุรวมกันเกินพันปี)คร่อมหวอดวงการมานาน ความสามารถสูง ซื้อสัตย์สุจริต บริหารบ้านเมืองเศรษฐกิจรุ่งเรืองยอดดุลส่งออกพุ่งปรี๊ดๆๆ ใครๆก็มีปัญญาซื้อเบนซ์มาให้ลูกขับไล่ชนคนได้
"ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ กรุณาสร้างตัวละครได้เลยค่ะ"
"เพศ ชาย อายุ 14"
"เผ่าอะไรดีคะ"
"มนุษย์เซ่ ใครจะเป็นตัวบีเว่อร์เข้าไปจีบสาวกันเล่า"
"สุดท้ายชื่อค่ะ"
"ยืนยันสถานะ หลอด ริโอว ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งซุยโคเดนค่ะ"
หลอด ริโอว เข้าสู่เกมเรียบร้อย หลังจากที่ลืมตาดูโลกซุยโคเดน สิ่งที่เขาเห็นก็คือ...
--Shiryu 03:10, 5 กันยายน 2007 (ICT)
ป้าแก่ๆกำลังซักผ้าอยู่ริมน้ำ เมื่อลอร์ดเดินไปคุยกับป้าก็ได้ความว่าตอนนี้แผ่นดินกำลังร้อนเป็นไฟ ทหารรังแกประชาชน แม้แต่ผงซักฟอกก็ถูกแย่งเอาไปหมด ด้วยความเศร้านี้ทำให้สามีเธอล้มป่วยจนตายไป หลอดริโอวฟังแล้วเลือดความยุติธรรมก็เดือดพล่าน ตั้งสัตตยาบรรณว่าจะหาผงซักฟอกมาให้ป้าให้ได้เพื่ออนาคตที่ดียิ่งขึ้น
"เอ้อ ไหนๆจะออกเดินทางไปหาผงซักฟอกแล้ว เอาอาวุธไปด้วยสิ"
แล้วเขาก็ได้ กาละมัง อาวุธชิ้นแรกของการท่องซุยโคเวิร์สมา หลอดเดินไปได้อีกสี่ก้าวก็เผลอสะดุดมดทำกาละมังตกลงไปในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เมืองแพร่ เทพารักษ์ปรากฏกายพร้อมอาวุธครบมือ
"ที่เจ้าทำตกลงมาคือดาบแร็คน่าร้อกเล่มนี้, หอกลองกินุสอันนี้ หรือกาละมังใบนี้"
"ผมทำกาละมังตกครับ" หลอดตอบอย่างมั่นใจ เพราะเขาเชื่อว่าดาบแร็คนาร้อกและหอกลองกินุสไม่สามารถใช้ซักผ้าได้ คงไม่สามารถนำรอยยิ้มกลับมาสู่ป้าได้อย่างแน่นอน
"เจ้าเป็นคนดีมาก งั้นข้าขอคืนกาละมังนี้ให้เจ้า" พูดจบเทพารักษ์ก็มอบกาละมังใบเก่าคืนให้หลอดแล้วหายตัวไป เสียเวลาดู MOVIE สิ้นดี
--FLOW 04:28, 5 กันยายน 2007 (ICT)
"บัดซบ นี่ข้าเสียเงินหลายแสนเข้ามาเล่นไอ้เกมปัญญาอ่อนแบบนี้เหรอเนี่ย พอกันทีไอ้ภารกิจบ้าบอพวกนี้ไปหาน้องนางในดวงใจของเราดีกว่า"
หลอดหยิบกะลังมังขึ้นมาเอากำลังจะเอาไปคืนป้า ทันใดนั้นก็มีหมูป่าโผล่มาโจมตี หลอดกระเด็นตีลังกาสามตลบตกน้ำ...เคราะห์ดีที่หลอดใช้กะลังมังรับไว้ทัน ไม่งั้นเครื่องในได้ไหลออกมาสูดออกซิเจนแน่
"เริ่มเกมก็ส่งBoarมาไล่ขวิดตูแล้วเรอะเฮ้ย ปกติมันต้องเป็นไอ้พวกBonBonกับใบไม้โง่ๆไม่ใช่เรอะ! ไอ้คนสร้างเคยเล่นซุยป่าวเนี่ย" หลอดบ่นพลางหาอาวุธจากในกระเป๋าสัมภาระ แต่ไม่เจออะไรเลย อะไรโคนาเม้งมันจะงกปานนี้
"เอาก็เอา กาละมังก็กาละมัง" ว่าแล้วหลอดก็กระโดดเอากาละมังเข้าไปหวังฟาดกบาลหมูป่า "มอนสเตอร์จุดเกิดมันก็คงระดับเดียวกับพวกBonBonนั่นแหละ!"
ปั๊ป! ผั่บ! ปั่ป ปั่ป ปั่บ ... เสียงหลอดโดนหมูป่าซอยไม่ยั้ง โทษฐานมองโลกในแง่ดีเกินไปนึกว่าตรงจุดเกิดหมูป่าจะเป็นหมูกระจอก แล้วโลกก็ดำมืดไปเหลือแต่แสงสปอทไลท์ฉายลงมาที่ตัวแบบตอนเกมโอเวอร์ แสงไฟส่องประจานสภาพหลอดนอนแผ่หลากางเกงตูดเป็นรู
หลังจากเลือก Try again หลอดก็ลืมตาขึ้นมาดูโลกอีกครั้ง โผล่ขึ้นมาตรงที่ป้าซักผ้า ก้นยังระบมเป็นรูอยู่เลยต้องคลานเข้าไปถาม
"เฮ่ ป้านี่ข้าเพิ่งเริ่มเล่นเมื่อกี๊เองนะ ยังเป็นnoobอยู่เลย ทำไมแถวนี้มันโหดจัง"
"ความจริงเมื่อกี๊เป็นเหตุการณ์จำลองเพื่อจะสอนการต่อสู้ให้ท่าน ถ้าท่านหยิบดาบหรือหอกไปก็คงทำหมูหันได้ในสามวิแล้ว หลังจากนั้นเราก็จะประเมินผลแล้วมอบอาชีพให้ท่าน แต่ทว่าตั้งแต่เกมเปิดมาคนเข้ามาเล่นป็นล้านก็เพิ่งเคยเห็นคนเลือกกะลังมังเนี่ยแหละเป็นคนแรก" แล้วป้าซักผ้าก็กลับมาเป็นเล็คนาร์ทผู้ดูแลสมดุลแห่งซุยโคเดน
"แต่ก็ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านผ่านการทดสอบด้านจิตใจ อันเป็นภารกิจแรกและลับสุดยอดของเกมนี้ ท่านเป็นคนดีมีคุณธรรมและความจริงใจอย่างแรงกล้า อันเป็นสัญลักษณ์ของดาวเทนไคเราขอมอบอาชีพ ฮีโร่ฝึกหัด ซึ่งป็นอาชีพลับที่ทั้งเกมมีได้เพียงคนเดียว จงรับสิ่งนี้ไปและออกไปผจญภัยในโลกกว้างอย่างกล้าหาญเถอะ" แล้วหลอดก็ได้รับ เศษไม้ ไอเทมที่ไม่มีอธิบายวิธีใช้ไว้ปล่อยให้เป็นปริศนา
"เอาล่ะ ข้าจะส่งเจ้าออกจากดินแดนฝึกสอน อยากไปที่ไหนดีล่ะ?" แล้วก็มีตัวเลือกโผล่ขึ้นมา
--Shiryu 06:09, 5 กันยายน 2007 (ICT)
- โรงเรียนเกรียนอุดมพิทยา
- บ้านดอนสาแหรก
- ส้วมสาธารณะ
ทันไดนั้น หลอดก็นึกขึ้นได้ว่า ปลาเก๋าต้มคาราเมลที่กินเมื่อวานทำให้ท้องไส้เขาปั่นป่วน จึงกดเลือกช้อยส์สามภายในเสี้ยววินาที อนิจจา....โลกที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้ของโล่และดาบนี้มีแต่เรื่องรันทดอยู่เป็นนิจ เขาลืมพกกระดาษชำระเข้ามาด้วย ว่าแล้วเขาก็เหลือบไปเห็นเศษไม้ในมือ..........
แต่ก่อนจะได้กระทำการอันใด เล็คนาร์ทก็ปรากฏตัวขึ้นในชุดทำความสะอาดห้องน้ำ เธอกล่าวด้วยเสียงเย็นยะเยือกทั้งที่ใส่ผ้าปิดปากแบบภารโรงอยู่
"เศษไม้นี้มีพลังพิเศษที่ไม่มีอาวุธใดเสมอเหมือน หากฟาดใส่ศัตรูจะสามารถทำให้ศัตรูเจ็บปวดเท่ากับ str ของตัวเจ้าเอง +1 (นั่นคือมีพลังอาวุธแค่ 1 นั่นเอง) แต่หากฟาดใส่บุคคลที่ดวงดาวชักพามาพบเจ้าจะทำให้ปาฏิหารย์บังเกิดขึ้น ....แล้วอย่าคิดเอามันมาเช็ดก้นอีกล่ะ อุบาทว์มากเดี๋ยวปั๊ดไม่มีใครแต่งต่อ"
"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าขอสัญญาว่าจะไม่เอาเศษไม้มาเช็ดก้นอีกเด็ดขาด" หลอดกล่าวทำสีหน้าซึ้งในคำสอนของศาสดาภารโรงขัดส้วม
"ในเมื่อเจ้าเข้าใจแล้วก็ขอให้สนุกกับการปฏิบัติกิจของเจ้าต่อไป" พูดจบป้าเล็คนาร์ทก็.....เดินไปหยิบไม้ถูพื้นมาจุ่มน้ำ
หลอดนึกถึงเป้าหมายในการเข้ามาที่นี่ของเขาทันที เขาต้องการตามหาสาวน้อยผู้หนึ่ง แต่ตามกฎของเกมส์นี้เพื่อความเสมือนจริงและการใช้เนื้อที่ความจำทำให้ความทรงจำบางส่วนในโลกแห่งความจริงหายไป ยิ่งอยู่นานเขาก็จดจำเป้าหมายได้ลำบากขึ้นทุกทีๆ...."แบบนี้เห็นจะรอช้าไม่ได้เสียแล้ว แท็กซี่!"
ตอนนี้เขามีที่ๆหนึ่งที่อยากไปใจจะขาด ต้องรีบไปที่นั่นก่อนความทรงจำเรื่องนั้นจะหายไป ไม่งั้นเขาอาจไม่มีโอกาสได้พบคนๆนั้นอีกแล้วก็ได้ ....ลอร์ดนั่งแท็กซี่มายังเซ็นทรัลปื่นเกล้า ทันใดนั้นเขาก็รีบหยิบเนกิมะเล่มล่าสุดที่เพิ่งวางแผงวันนี้มาอ่านได้อย่างทันใจ
"เอ๊ะ ตกลงเราเข้ามาในนี้ทำไมนะ?" เขาพูดกับตัวเองอย่างชวนให้คนอ่านนึกสมเพชเวทนา ใครก็ได้ช่วยคิดตัวละครมาคอยตบกบาลเตือนสติมันที
--FLOW 10:20, 5 กันยายน 2007 (ICT)
หลังจากผ่านสงครามมาท้องของหลอดก็หิวอีกครั้ง จึงเดินลงไปที่ฟู้ดคอร์ทเพื่อหาอะไรกินประทังชีวิต
"เล็กน้ำตกงอกแห้งไม่พิเศษ(สั่งได้วอนน้ำก๋วยเตี๋ยวราดหน้าสุดๆ)" หลอดตัดสินใจกินก๋วยเตี๋ยวน้ำตกกินประทังชีวิต ขณะที่กำลังยกเดินไปกินที่โต๊ะนั่นเอง ก็มีสาวน้อยนางหนึ่งอายุน่าจะเท่าๆกับเขาวิ่งปาดหน้ามาอย่างรวดเร็ว!
เอี๊ยดดด...หลอดเบรคสุดแรงด้วยABS แต่อนิจจา แรงดาวน์ฟอร์ซทำให้น้ำแกงกระฉอกออกไปโดนสาวเจ้าเข้าให้เสียแล้ว
"ขอโทษครับ" หลอดพูดอย่างสุภาพบุรุษ
"แอร๊ยยย กรี๊ด นี่ฉันกำลังรีบไปโทรัน นายทำอะไรเนี่ย ห๊าา!@#$%^&*()+_)(*^%$#..." หลังจากสามประโยคแรก ก็ชักเริ่มจับใจความที่สาวน้อยนางนั้นพูดไม่ได้ พอบ่นจบแล้วเธอก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงจากไป
"เฮ้ย ไรฟะ อี*** คนเค้าอุดส่าห์ขอโทษแล้วแท้ๆ แถมคนที่ผิดน่ะมันเธอชัดๆ.... กรอด!" หลอดโมโหสุดขีดลืมทุกสิ่งทุกอย่าง คว้าเศษไม้ในกระเป๋าขึ้นมาเขี้วยงใส่สาวน้อยคนนั้นทันที...
เปรี้ยง ! เสียงดังสนั่นแล้วก็มีแสงวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง สาวน้อยโมโหสุดขีดรีบวิ่งเข้ามาซัดนายหลอดทันที
ตุบ ตับ ตุบ ตับ หนอย ไอ้บ้าฉันกำลัง... เอ๊ะ ฉันกำลังจะทำอะไรอยู่น่ะ? เดี๋ยวสิ แล้วนี่ฉัน...คือใคร !?
"ว๊าาากก เกิดอะไรขึ้น นั่นมันเศษไม้นะว้อย ไม่ใช่สะเก็ดอุกาบาต โดนเข้าไปแล้วถึงกับความจำเสื่อมเชียวเหรอเว้ยเฮ้ย" หลอดโวยวาย ทันใดนั้นก็มีป้าพนักงานเก็บจานคนหนึ่งเข็นรถเข้ามาหา อาใช่แล้ว เล็คนาร์ทนั่นเอง เล็คนาร์ทอีกแล้ว โว้ยยยจะมีแต่เล็คนาร์ทอีกถึงเมื่อไหร่วะเนี่ย
"ขอโทษที พอดีไอเทมนั้น เป็นไอเทมใหม่ ซึ่งทางระบบยังไม่ได้ทบสอบความเสถียร รู้สึกว่ามันจะเกิดผลข้างเคียงทำให้ เอ่อ..ข้อมูลของตัวละครชื่อxxxเสียหายไปบางส่วน" พูดเสร็จป้าก็เก็บชามก๋วยเตี๋ยวที่หกอยู่แล้วก็เข็นรถเดินจากไป...
"บรรลัยแล้วไงตู แล้วนี่จะทำอย่างไรต่อไปดี" หลอดชักท่าไม่ดี คิดหนีความจริงด้วยการจะกดปุ่มล็อคเอาท์ออกจากเกม...
ทันใดนั้นเองมือของลอร์ดก็โดนสาวน้อยคว้าหมับเข้าให้ ก่อนจะโดนใส่ท่าแบร์ฮัก...
"นายน่ะ ! อย่าหนีกันไปดื้อๆเซ่ ทำให้ฉันเป็นแบบนี้แล้วก็รับผิดชอบซะดีๆ หาทางทำให้ความทรงจำฉันกลับคืนมานะ!"
"อ๊าาากส์ รู้แล้วๆๆ ปล่อยก่อนว้ออยยย ช่วยจ้า ช่วยจ้า" กว่าเธอจะปล่อยหลอดลง ทำเอาหลอดแทบเกมโอเวอร์ไปอีกรอบ
หลอดจึงตัดสินใจเดินทางไปด้วยกัน กะว่าจะพาเธอไปที่โทรันจากที่เธอเคยบ่นออกมาเมื่อครู่ดูท่าเธอจะมีธุระที่นั่น หวังว่าเธอคงจะนึกอะไรออกเมื่อไปถึงที่นั่น...
แต่ทว่าในระหว่างการเดินทางนั้น ถ้าไม่มีชื่อก็จะลำบากในการเรียก ดังนั้นหลอดจึงตั้งชื่อให้เธอใช้เป็นการชั่วคราวว่า...
...เศษไม้...
--Shiryu 12:31, 5 กันยายน 2007 (ICT)
หลังได้เพื่อนคนแรก ความฝันของหลอดที่จะสร้างฮาเร็มในโลกดิจิตอลก็กำลังจะเป็นจริง เขาศึกษากลยุทธ์เด็ดมาจากอาจารย์หลายสำนัก ไม่ว่าจะเป็นเคทาโร่แห่งหอพักฮินาตะ, เนกิมะเด็กหัวหอม, มานากะจากสตอเบอรี่ 100% หรือแม้แต่ภารโรงผ้าเหลืองจากซุยโคเฟรนด์ ....หลังอ่านความคิดชั่วร้ายได้ เล็คนาร์ทก็ลอยมาเพ่นกบาลเข้าอีกที
"นี่มันซุยไม่ใช่เกมส์จีบสาว ถ้าจะทำฮาเร็มก็เป็นได้แค่พระเอกซุยภาคที่ชาวบ้านเขาไม่เล่นแบบตาแนชน่ะแหละ น้องเศษไม้เป็นคู่หูสงครามที่มีพลังต่อสู้สูงมาก ใช้เธอให้เกิดประโยชน์ล่ะ หึหึหึ"
หลอดได้ยินดังนั้น ก็เปลี่ยนอาชีพตนเองจาก ฮีโร่ฝึกหัด เป็น เศษไม้ master สามารถใช้น้องเศษไม้สู้แทนตัวเองได้ และมีสกิล "หลบข้างหลังเพื่อน" อันลื่อลั่นและเหม็นโฉ่ไปทั่วสารทิศ ก่อนที่เท็นไคจะถูกยำเละเทะไปกว่านี้ ....ทันใดนั้น KGB ก็เอาระเบิดคลัสเตอร์ชุดใหญ่มาเขวี้ยงใส่หลอดไปเกิดใหม่มีจิตพิสุทธิ์ทันที
"ใช่แล้ว...เราต้องรีบหาทางคืนความจำให้น้องเศษไม้" ลอร์ดพูดพลางทำหน้าหล่อดุจเพ็คหลังโดนรูนบอมบ์ เขาจะต้องหาทางไขปริศนาความทรงจำของเศษไม้ ในขณะเดียวกันความทรงจำเรื่องคนที่เขากำลังตามหาอยู่ก็ค่อยๆจางลงๆ...
--FLOW 14:02, 5 กันยายน 2007 (ICT)
"อืมม์ แล้วทำไงถึงจะไปโทรันได้ฟะ ไอ้เราก็ลืมอ่านคู่มือวิธีเล่นก่อนเข้าเกมมาเสียด้วยสิ นี่ยัยเศษไม้ไปโทรันต้องทำไง?"
... นิสัยเสียจริงๆเด็กสมัยนี้ไม่ชอบอ่านคู่มือแล้วก็มาถามชาวบ้านทีหลัง
"แย่จริงๆ แค่นี้ก็ไม่รู้เหรอไง ที่นี่เป็นเขตพิเศษ โทรันเป็นเขตผู้เริ่มต้นไม่ว่าใครๆก็ไปได้ง่ายๆ แค่โบกแทกซี่กลับออกไปก็ไปโทรันได้แล้วเธอนี่มัน!@#$%ู฿$%^&" ว่าแล้วก็ตบกบาลหลอดไปหนึ่งที
"เอ่อ เขตเขิตอะไรน่ะ? งงว้อย ยัยบ้า อธิบายให้มันเคลียร์ๆหน่อยเด้" หลอดทำท่าจะเอาคืน แต่กลัวโดนใส่แบร์ฮักอีกรอบเลยได้แต่บ่นพึมพำๆ
เกมซุยโคเดนยูนิเวริส์ แบ่งแอเรียออกเป็นสี่ระดับใหญ่ๆ เพื่อแยกระดับของผู้เล่นออกจากกันตามความเหมาะสม แรกสุดคือแอเรียผู้เริ่มต้นสำหรับผู้เริ่มเล่น อย่างเช่นเขตโทรันที่เรากำลังจะไป ไว้สำหรับให้หน้าใหม่ได้ฝึกฝนและทำความรู้จักกับเกม
ถัดมาเป็นแอเรียผู้เล่นระดับกลาง ต้องมีเลเวล20ขึ้นไปถึงจะสามารถเข้าไปได้ เป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ทั้งหมดบนโลกซุยโคเดนแห่งนี้
สุดท้ายเป็นแอเรียผู้เล่นระดับสูง ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่ามีเงื่อนไขยังไงถึงจะเข้าไปได้ตอนนี้เขตผู้เล่นระดับสูงที่เปิดใช้บริการมีอยู่เขตเดียว คือ เขตฮาร์โมเนีย
ส่วนที่พวกเราอยู่นี่เรียกว่าแอเรียพิเศษ เป็นแอเรียที่อยู่เป็นเอกเทศตัดขาดจากโลกซุยโคเดนอย่างสิ้นเชิง อย่างเช่นเซ็นทรัลปิ่นเกล้านี้ แอเรียพวกนี้สามารถโบกแท๊กซี่เข้ามาได้ แอเรียพิเศษนี้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนเป็นเงินบาท หักออกจากบัตรเครดิตโดยตรง เอาไว้ใช้พักผ่อนหย่อนใจ ผู้เล่นทุกระดับสามารถเข้ามาได้ ขอแค่มีเงินจ่ายค่าแท๊กซี่มหาแพง... อ้อลืมไปใช้บริการทุกอย่างชาร์จเซอร์วิสอีกยี่สิบเปอร์เซนต์
หลอดรีบเปิดบัญชีของตัวเองขึ้นมาดูทันที พบว่าเงินฝากหายไปห้าพันบาท โอ้โห!เข้าเกมมาแป๊ปเดียวหมดไปครึ่งหมื่น โคนาเม้งมันบริโภคธนบัตรเป็นอาหารหลักเหรอไง!!
ว่าแล้วหลอดก็ต้องเสียตังค่าแท๊กซี่อีกสี่พันไปโผล่ที่หมู่บ้านร็อคแลนด์ เนื่องจากเศษไม้ฐานข้อมูลตัวละครมีปัญหา ไม่สามารถใช้บัตรเครดิตได้ชั่วคราว ค่าโดยสารสองคนก็8000บาท โดนเซอวิสชาร์จ20%อีกต่างหาก
"หมด หมด หมดตูดแน่ตู ถ้ายังไม่รีบทำให้ยัยนี่ความจำคืนมา" หลอดเอากาละมังตัวเองไปตีอัพเกรดเป็นเลเวล2 ก่อนเดินทางออกจากหมู่บ้านไปเมืองหลวงเกร็กมินสเตอร์ เผื่อจะทำให้เศษไม้นึกอะไรออกบ้าง ไม่งั้นก็จับส่งพนักงานแถวนั้นเสีย จะได้หมดเวรหมดกรรมกับยัยนี่เสียที
ว่าแล้วระหว่างเดินทางก็เจอศัตรู ... Fur โอ้!ในที่สุดก็เจอไอ้ตัวที่มันเข้าท่าเข้าทางเสียที หลอดนึกในใจว่าหวานหมู แล้วก็หยิบกาละมังกระโดดเข้าไปประจัญบานทันที
หลอดเข้าไปไล่ตบ Fur 6 ตัวตายหมดยกกลุ่ม เลเวลเด้งทันทีสามระดับกลายเป็นเลเวล 3 เลเวลเด้งเร็วทันใจสมกับเป็นซุย ว่าแล้วก็มี Fur โผล่ออกมาอีกตัว หลอดก็เข้าไปตีอีกตัว เลเวลอัพ ตีอีกตัว เลเวลอัพ อีกตัวๆๆ อัพๆๆ...อีก... ร้อยตัว!!! "เฮ้ย!! เยอะไปแล้วว้อยยย แถวนี้มันศูนย์เพาะพัน Fur Ballเ หรอไงวะ อ๊าาาาากกก!!"
โพะเพะๆๆๆๆ(เสียงโดนรุมสกรัม) กลายสภาพเป็นหลอด เละโอว เกมโอเวอร์ไปอีกรอบ
"ไงล่ะ ซ่าส์นัก" เศษไม้โผล่เข้ามา ร่ายคาถาไฟระดับสองเผา Fur ทั้งกองกลายเป็นหมี่กรอบรอเอาไปทำราดหน้ายอดผัก... หลังจากนั้นก็ใช้จิโซชุบชีวิตหลอดขึ้นมา
"กรอด... ทำไมถึงไม่มาช่วยกันเล่า ดูดิ่ตายเลย เลเวลลดเลยย...เฮ้ย!! เมื่อกี้เลเวล8 ทำไมฟื้นขึ้นมาแล้วเหลือแค่4 เองฟะ" นี่ตัวละครตูก็เพลอยมีปัญหาไปอีกคนด้วยเรอะ!
"เกมถูกออกแบบมาให้ผู้เล่นที่ไม่ใช่ผู้เล่นใหม่ ไม่สามารถช่วยเหลือผู้เล่นใหม่ได้ ทั้งนี้เพื่อไม่ให้เกิดการเอาเปรียบขึ้น และตัวนายก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก เกมนี้ถ้าตายแล้วเลเวลจะลดลงครึ่งหนึ่งเป็นปกติอยู่แล้ว ของที่พกมาในกระเป๋ายังจะหายไปอีกถ้าไม่ได้รับการชุบชีวิตขึ้นมา นับว่าเป็นการลงโทษที่ร้ายแรงสุดๆเลยทีเดียว"
"โหดเหี้ยมอำมหิตเป็นบ้า! ไม่มีน้ำใจไมตรีเลยเกมนี้ แถมยังหน้าเงินสุดๆ แต่ทำไมมันขายดีจังว่ะมีคนเล่นตั้งสิบล้านคน" หลอดชักสงสัย
"ว่าแต่เธอน่ะเลเวลเท่าไหร่หรือ? ท่าทางจะมีฝีมืออยู่พอตัวเลยนี่"
"ไม่รู้เหมือนกัน ข้อมูลตัวละครเสียหายดูสถานะของตัวเองไม่ได้เหมือนกัน" เศษไม้พูดไปพลางหยิบไอเทมที่Furดรอปไปพลาง
"เล่นไปเรื่อยๆแล้วเดี๋ยวนายก็จะเข้าใจเองแหละ"
หลังจากนั้นหลอดก็สู้กับศัตรูไประหว่างทาง จนเลเวลกลับขึ้นมาเป็นระดับ 8 อีกครั้ง แล้วก็ถึงเมืองเกร็กมินสเตอร์ซักที...
--Shiryu 10:12, 6 กันยายน 2007 (ICT)
ในเมืองเกร็กมินสเตอร์อันโอ่โถง.... หลอดคิดไม่ออกว่าจะเริ่มการตามหาข้อมูลเกี่ยวกับเศษไม้ยังไงดี เลยสุ่มถามชาวบ้านไปเรื่อยๆ
"เพ่ๆ เพ่รู้จักเศษไม้อ๊ะป่ะ?"
"ท่านเลพันท์ปกครองเมืองอย่างเที่ยงธรรมนัก ตลอดชีวิต 50 ปีข้าคิดว่าจะไม่ได้อยู่บนแผ่นดินที่ปราศจากสงครามและความทุกข์ยากเสียแล้ว"
....ข้อมูลไร้ประโยชน์ หลอดเอาเศษไม้ปาใส่ด้วยความหมั่นไส้แต่ชาวบ้านคนนั้นก็ไม่รู้ตัว
"เพ่ๆ คุ้นๆหน้ายัยนี่มั่งป่ะ?" หลอดถามชาวบ้านอีกคนพลางหยิบน้องเศษไม้มายื่นให้ชาวบ้านดู
"ที่นี่มีชุดพื้นเมืองขึ้นชื่อ ลองซื้อไปเทรดที่อื่นดูสิ น่าจะได้ราคาสูงนะ"
หลอดเอาน้องเศษไม้ปาใส่ชาวบ้านทันที....ฮ่วย! เกมส์แพ้งแพงไม่ยอมใส่ข้อมูลตอบคำถามให้ NPC เลยสาด!
ตั้งแต่ตะลอนมาจากร้อคแลนด์ถึงนี่นอกจากหลุมศพที่ร้อคแลนด์ที่มีชื่อน้องเศษไม้เขียนอยู่ (สาเหตุการตาย...ถูกขว้างด้วยเศษไม้) ที่เธอทำปลอมไว้เพื่อหนีการตามล่าของศัตรูหลอดก็ไม่พบหลักฐานอื่นที่จะสาวถึงตัวผู้บงการเผาโรงเรียนภาคใต้ เฮ้ย! สาวถึงความมีตัวตนของเศษไม้ได้ เขาเริ่มต๊อแต๊ แน่เนื่องจากความเป็นจอร์จ๊ะศาสนิกชนผู้หมั่นศรัทธาผู้ชาบร๊ะเจ้าจอร์จเช้าเย็นทำให้ องค์บร๊ะเจ้าจอร์จส่งปาฏิหารย์มาช่วยเหลือ
"xxx....นั่นxxxใช่หรือเปล่า?" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนเรียกน้องเศษไม้ แต่เนื่องจากข้อมูลตัวละครหายไปตรงที่ควรจะเป็นชื่อเลยกลายเป็น xxx แทน
"โอ....บร๊ะเจ้าจอร์จทรงสำแดงฤทธานุภาพ...." หลอดรีบขอข้อมูลจากชาวบ้านที่คิดว่ารู้จักน้องเศษไม้คนนี้ทันที "ขอชื่อสกุลยัยนี่หน่อยดิเพ่ เผื่อพาไปส่งตำรวจถูก ไม่งั้นเอาไปปล่อยวัดแล้วเนี่ย"
"งั้นฟังดีๆนะ....นามสกุลของเธอคือ....." แต่ขณะที่ชาวบ้านคนนั้นพูดลอร์ดก็เผลอหันไปสนใจกอริลล่าที่นั่งเฝ้าร้านเทรดอยู่เลยไม่ได้ฟัง
"แหะๆ ตะกี้ลืมฟัง ขออีกทีได้ไหมเพ่"
"ช่างเป็น noob ที่บัดซบที่สุดตั้งแต่ NPC อย่างข้าเคยเจอมา เอ้า ฟังดีๆล่ะ สกุลของหล่อนก็คือ....." ก่อนที่ชาวบ้านจะได้พูดก็มีเมเทโอตกลงมาใส่บ้านล็อตเต้ เนื่องจากล็อตเต้ไม่ยอมทำสังฆทานถวายมหาเมพเซฟิรอธจึงทำให้ทรงพิโรธ
"แหะๆ....มัวไปสนใจอย่างอื่น ลืมฟังอีกแล้ว ขออีกทีสิเพ่"
"ฮ่วย! เรียกเธอว่ายัยเศษไม้ไปก่อนแล้วกัน ข้ารู้ข้อมูลบางอย่างที่น่าตกใจว่าจริงๆแล้วเธอคนนี้น่ะ............"
แต่ก่อนที่ชาวบ้านจะได้พูดมิลิชที่เดินผ่านมาเกิดถูกใจหน้า้ตาและบั้นท้ายที่ได้รูปของชาวบ้านคนดังกล่าว จึงฉกมาเก็บไว้ในคฤหาสน์ตนเองเป็นคอลเล็คชั่น
"ฮึ่ม! นี่ถ้าจะเอาข้อมูลของเศษไม้ก็ต้องไปบุกคฤหาสน์นาร์ซิสต์รึนี่!" หลอดรีบวิ่งไปตามเศษไม้ที่แอบแวะไปชิมสตูว์ของเกรมิโอ้ขณะปล่อยให้ตัวเองบากหน้าคุยกับ NPC ปัญญาอ่อนตั้งนาน "ไปลุยกุหลาบแดงแมนชั่นกัน รูดบัตรเครดิตซื้อเกราะมาให้แล้ว ใส่ๆซะ" หลอดโยนชุดเรือแตกให้ แต่น้องเศษไม้มี Chain Mail อยู่แล้วเลยเขวี้ยงทิ้งไป
ขณะที่ก้าวเข้าคฤหาสน์มาก็พบมอนสเตอร์ดอกอุตพิษ (เลเวล 12) หลอดติดสภาวะบ้าใบ้ทันที กด retreat แทบไม่ทัน น้องเศษไม้กำลังเคลิ้มๆก็เลยเอาตะบวยยักษ์อาวุธประจำตัวฟาดอุตพิษจนแบะในดาบเดียว
"ตูอยากได้คนมาช่วยสู้วุ้ย.....อยากได้คนที่เข้ามาใหม่เหมือนกัน...." หลอดนึกหาเพื่อนคนต่อไป ต้องเป็น noob ที่จะเข้ามาช่วยเขาเก็บเลเวลได้ด้วยนะ ว่าแล้วก็เผ่นออกจากแมนชั่นไป "ฝากไว้ก่อน...ชาวบ้านผู้เป็นที่ถูกใจกระเทยเอ๋ย...สักวันข้าจะกลับมาช่วยเจ้าแน่นอน" หลอดทำหน้าเท่แล้วหนีจากดันเจี้ยนไป recruit เพื่อน
--FLOW 14:48, 6 กันยายน 2007 (ICT)
นอกแมนชั่นกุหลาบแดง หลอดนั่งแปะประกาศหาผู้เล่นใหม่ผ่านไป 6 ชั่วโมง... จนตกค่ำ ก็ยังไม่มีคนเดินผ่านมาเลย หลอดนั่งแคะขี้เล็บส่วนน้องเศษไม้ดีดขี้เล็บใส่หัวหลอด
"ช่วงนี้มันจะไม่มีคนเริ่มเล่นใหม่กันเลยเหรอฟะ นอกจากตูคนเดียว โอ้ ท่านบร๊ะเจ้าจอร์จ โปรดประทานผู้เล่นใหม่ให้สาวกผู้น่าสงสารของท่านด้วยเถิด"
หลังจานนั้นไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาทักเด็กทั้งสอง ... บ๊ระเจ้าจอร์จทรงสำแดงฤธานุภาพได้รวดเร็วเหมือนควิกแคชยิ่งนัก
"พี่น้องทั้งสอง ไม่ทราบว่าท่านกำลังหาเพื่อนร่วมเดินทางอยู่ใช่หรือไม่ครับ" เสียงคนที่มาทักช่างสุภาพ เหมือนพวกจอมยุทธ์หนังกำลังภายในย้อนยุคยิ่งนัก
"แม่นแล้วเพ่ เพ่เลเวลไรอ่ะ ไปบุกแมนชั่นกันเหอะผมรอเงกมาห้าชั่วโมงแล้ว"
"ตัวผมนั้นแซ่ ซาซา มีชื่อว่า ไร ครับ เรียกผมว่าซาซาไรก็ได้ครับ ตัวผมเป็นเพียงกวีพเนจรที่เผอิญกำลังมีธุระกับเจ้าของแมนชั่นนี้พอดี ถ้าไม่รังเกียจที่ผู้น้อยไร้วรยุทธ์ เราสามคนมาร่วมแรงร่วมใจช่วยกันฝ่าเข้าไปดีไหมครับ"
"หา! สู้ไม่เป็น ! กรำ! ไปไกลๆเลยเพ่ โด่เอ๊ยอ่อนนี่หว่าคิดจะมาเกาะตูล่ะสิ ชิ้วๆ"
"นี่อีตาหลอดปากชักโครก อย่าได้ดูถูกอาชีพกวีไปนะยะ พวกอาชีพสายนักเดินทางพเนจรน่ะมีความสามารถพิเศษที่ใช้พลิกสถานการ์ณได้อย่างคาดไม่ถึงเชียวนะยะ ต่างจากฮีโร่ทึ่มๆอย่างแกเยอะ!" น้องเศษไม้บ่นขึ้นมาทันที พร้อมส่งสายตาไปออดอ้อนซาซาไร
...หลอดจึงส่งข้อความเชิญซาซาไรเข้าร่วมทีม ซาซาไรตอบรับแบบยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนไม่ถือสา
แต่เนื่องจากซาซาไรสู้ไม่ได้จึงต้องไปอยู่ในตำแหน่งซัพพอร์ต
หลอดจึงลองไปสู้กับ ดอกอุตพิตLV12 นอกแมนชั่นดูก่อน เพื่อขอทดสอบความสามารถของซาซาไรว่าสมราคุยแบบที่ยัยเศษไม้โม้ไว้หรือเปล่า
แซ่กกๆๆ ระหว่างสู้ หลอดเจอโปรยยาหลอนประสาทเข้าไปอีกรอบ ติดพิษ ติดใบ้ ติดชา ติดบ้า ติดหวัด ติดบอด...ติดมันทุกอย่างที่ขวางหน้า จะใช้รูดบัตรเครดิตหนีการต่อสู้ยังทำไม่ได้เลย...
ซาซาไรตะโกนออกมาจากแถวหลัง "สหายหลอด โปรดวางใจ ! ฟังเพลงของข้าซะ อาเร๊ะโนะ! โตคิ๊! "
"เปกาซัสแฟนตาซี"
~ ด้า คิ ชิ เมต๊า ~~ โคะ โค โร ~ โน๊ะ ~ คอส ~~ สึ โม~~
ทันใดนั้นเอง... หลอดก็สัมผัสได้ถึงพลังคอสโมที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง พลังสัมผัสทั้งเจ็ดถูกเปิดผนึกสถานะผิดปกติทั้งหลายไม่สามารถทำอะไรได้
~ ~เซ้น ~เซ ย่าห์ ~~ อ๊า ~ บา ~ ตา เค้ะ ~~ โหว่ วู เย้~~
~ ~~เซน ~~เซ ย่าห์ ~~ อ๊า ~ บา ~ ตา เค้ะ ~ ~!!!!!!
"ว๊าก ว้าก ว้าก ว้าก ว้าก ว้าก ว้าก ว้าก ว้าก " หลังเพลงจบ หลอดปล่อยหมัดรัวหนึ่งพันหมัดในหนึ่งวิ อัดต้นอุตพิตที่เก่งกว่าตัวเองตายได้อย่างง่ายดาย เลเวลขึ้นทันทีสองกลายเป็นเลเวล 10 ทำเอาแม้แต่ตัวเองก็ยังตกตะลึง!
"โห สุดยอดไปเลยเพ่ซาซาไร แบบนี้เราเข้าไปลุยแมนชั่นกันเลยเหอะ!" หลอดพูดอย่างคึกคักพร้อมทั้งแอ๊บไอเทมที่ดรอปมาไปคนเดียวไม่แบ่งซาซาไร ...แย่มาก
"ช้าก่อนสหายหลอด ข้าคิดว่ากลางคืนนั้นเป็นยามที่ไม่สมควรบุกแมนชั่นเท่าไหร่ ข้าได้ยินข่าวมาว่าตกดึกจะมีเสียงผู้ชายร้องโหยหวนออกมาจากห้องน้ำ"
"ผมว่าคนที่มาเข้าห้องน้ำคงเป็นริดสีดวงมั้ง เพ่อย่าคิดมากน่าเสียเวลารีบไปกันเถอะ"
"ยังไม่หมดนะ หลังจากเสียงร้องโหยหวนแล้วก็จะได้ยินเสียงเข็มขัดกระทบกันดังแก๊งๆๆด้วย"
"......" หลอดเงียบไปห้าวิ "ผมว่ามันคงเป็นเสียงเข็มขัดกระแทกคอห่านล่ะมั้ง อย่ามองโลกในแง่ร้ายไปเลย"
" แต่ว่า ทุกเช้าผู้เล่นที่เข้าไปตอนกลางคืน จะเดินขาถ่างกลับออกมา ต้องโบกแท๊กซี่ไปยันฮีกันทุกรายเลยนะ"
"โอเค ผมคิดว่ารอจนเช้าแล้วค่อยบุกเข้าไปก็ไม่เลวเหมือนกัน"
แล้วทั้งสามก็รอจนเช้าแล้วจึงเดินทางเข้าไปในแมนชั่นอีกครั้ง.......
--Shiryu 03:11, 7 กันยายน 2007 (ICT)
ทั้งสามเข้าแมนชั่นมาอย่างมั่นใจด้วยทีมใหม่สุดเจ๋ง มี noob เพิ่มมาอีกตั้งหนึ่งคนแน่ะ ซาซาไรร่ายเพลงหมอลำซิ่งเพิ่มความเร็วของทั้งกลุ่มเป็นสองเท่าแล้วขึ้นถึงชั้นบนสุดของแมนชั่นได้อย่างง่ายดายโดยไม่เจอศัตรูเลย มีแค่กระเทยคาสิออสนั่งดีดบันโจอยู่
"ท่านมิลิชไปจ่ายตลาด ท่านจะซื้อฉิบโปยจั๊บฉ่ายมาให้ชาวบ้านที่จับมาได้โด้ปก่อนเข้าพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ "สังเวยพรหมจรรย์" อันลือลั่น ว่าแต่ พวกเจ้าจะมาจับตัวชาวบ้านกลับไปสินะ งั้นก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน"
ว่าแล้วก็ตัดเข้าฉากสู้กับบอสกลางคาสิออส ซาซาไรอาสาสู้ในฐานะคีตกวีดีเด่นแห่งอนุบาลหัวลำโพงสามสมัยซ้อน (คริมสันเร้ดรับประกัน) ว่าแล้วทั้งคู่ก็ดวลกันอย่างดุเดือด ฝ่ายคาสิออสงัดแม่ไม้เพลงพื้นเมืองมาหมดกรุอยุธยา ตั้งแต่เขมรไล่ควายไปจนถึงศึกบางระจัน ทางซาซาไรก็ตอบโต้ด้วยเพลงของอิทาดะฮิคารุและ Hare Hare โดยมีหลอดและน้องเศษไม้เป็นหางเครื่องเต้นฮารุฮิแดนซ์ให้ ....แต่ก็ไม่รู้แพ้รู้ชนะ (มันจะไปชนะกันได้ไงล่ะเพ่) จนกระทั่งมิลิชกลับมาถึง
"ชิบโป๋งแล้ว! เราเสียเวลามากเกินไป!"
"ต๋าย พวกหล่อนมาทำอะไรบ้านเดี๊ยนยะ เดี๋ยวเรียกหมาต๋ามาไล่เอาหมางับก้นซะนี่" มิลิชกล่าวก่อนเดินดุ่ยๆเอาหน้ามายื่นใกล้ๆซาซาไร
"เศษไม้!! ลุย!!" ......หลอดออกคำสั่งเริ่มเทิร์นอย่างไม่เกรงใจเพื่อน
"ไม่เอาหวะ ไอ้นี่เห็นติ๋มๆมันก็หนึ่งในจอมทัพเก่านา ....ถึงตอนนี้จะเป็นแค่อันเดอร์เทคเกอร์เฝ้าหลุมป๋าบัลก็เหอะ" เศษไม้ปฏิเสธแบบทำเอาเพื่อนๆพากันหมดหวัง "งั้นจะทำไงดีล่ะ?"
ด้วยความสมเพชสงสารเหล่า noob มิลิชจึงยื่นข้อเสนอสุดเมตตา "เข้าพิธีสังเวยพรหมจรรย์ด้วยสิฮ้า~! ขออีกหนึ่งคนคืนนี้จะได้เป็น threesome ซึ่งสี่ปีจะมีสักหน แล้วเดี๊ยนจะยอมปล่อยพวกลื้อไป" (สรรพนามเริ่มซี้ซั้ว)
"เศษไม้! เอ็งไปสังเวยให้มันซะ!!" หลอดเสนออย่างรวดเร็ว
"เฮ้ย! กุเป็นผู้หญิงว่ะสาด ไอ้ห่ะนี่มันจะเอาผู้ชาย!" (กรุณาระลึกว่าคนพูดประโยคนี้จริงๆแล้วเป็นผู้หญิง)
"เสียชายให้ชายโฉดเป็นสิ่งที่น่าอดสูเสียยิ่งกว่าตั้งกระทู้ให้ชาวมาเฟียมายิงตัวเองหลายเท่านัก เจ้าอาจไม่เข้าใจนักหรอก" หลังพูดจบหลอดก็โดนซาซาไรตบกบาลแล้วกระทืบจมธรณีก่อนเนื้อเรื่องมันจะอุบาทว์มากไปกว่านี้
"อ่า....จริงๆก็คือว่า...." แล้วซาซาไรก็เริ่มเอ่ยแผนการ "ขณะเข้าพิธีติงนังๆ...มิลิชจะมีพลังลดลง 70% เพราะไม่ได้สวมเกราะ (ห้ามนึกภาพตาม) ตอนนั้นเป็นโอกาสที่จะเอาชนะมันได้ และคนที่สู้ตัวต่อตัวมีโอกาสชนะมันมากที่สุดก็คือเธอ เพราะงั้นฝากด้วยล่ะ"
ฟังดูเข้าท่าทีเดียว แต่สุดท้ายก็โบ้ยผู้หญิงไปสู้อยู่ดี
"เดี๋ยวคืนนี้มิลิชจะเลือกหนุ่มหล่ออีกเพียงคนเดียวไปเข้าพิธี ก่อนอื่นเราต้องหาอุปกรณ์มาปลอมยัยเศษไม้เป็นผู้ชายซะก่อน" ว่าแล้วทั้งสามก็ขอตัวไปรวมอุปกรณ์มาแต่งองค์ทรงเครื่อง โดยจะต้องแต่งน้องเศษไม้ให้หล่อกว่าซาซาไรและหลอดเพื่อให้มิลิชเลือก .....(เอ๊ะ...มันคล้ายๆเควสต์ในเกมส์อะไรน้า~?)
--FLOW 09:52, 7 กันยายน 2007 (ICT)
"ที่จริงยัยเศษไม้ก็หน้าตากริยาได้มาตรฐานเมะการ์ตูนยูรินะผมอ่านเนกิมะมารู้ดี แค่แต่งตัวเป็นชายแล้วแต่งหน้านิดหน่อยก็พอ แต่เราไม่มีช่างเมคอัพอย่างป้าม้าปากปลาร้าเนี่ยสิ"
"ง่ายนิดเดียว พวกนายสองคนก็ปลอมตัวเป็นพวกนาร์ซิสซะก็หมดเรื่อง มันไม่บริโภคพวกเดียวกันหรอก" ..... หลอดกับซาซาไรหันหน้าเข้าหากัน สบตากันก็รู้แล้วว่าพวกกุกำลังจะซวย..
"แฮ่ะๆ ช้าก่อนแม่นางเศษไม้ นาร์ซิสนั้นแต่งไม่ได้ง่ายๆต้องใช้อุปกรณ์เป็นอันมาก ข้ากับสหายหลอดนั้นคิดว่ามันไม่เหมาะ...."
หลอดกำลังจะพยักหน้าผสมโรงแต่สายไปแล้ว โดนเศษไม้ล็อคคอลากไปแล้ว!! "พวกนายสองคนไม่ต้องเรื่องมาก จะแต่งนาร์ซิสที่นี่ง่ายมากแมนชั่นนี้อุปกรณ์ครบ"
....ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
"ความอัปยศครั้งนี้ แม้คว้านท้องตายตรงนี้ก็ยังมิอาจล้างอายได้" ซาซาไรรำพันออกมาเป็นกลอนแต่อยู่ในสภาพชุดโจเซฟิน หลอดชุดเอสเมอรัลด้าหมุนตัว180องศาเหมือนนางเอกหน้ากากแก้ว น้ำตาตกผลึก วิ้งๆๆไหลเป็นประกาย
ตกเย็นแล้ว ในที่สุดทั้งสามก็เดินเข้าไปในห้องของมิลลิชปรากฎว่าในห้องมีมิลลิชใส่ชุดห่านของโป๊ปสวอนรออยู่แล้ว กับเหยื่ออีกราย..ลุงnpcที่โดนหิ้วมานี่เอง กำลังดิ้นพราดๆในสภาพโดนมัดโก้งโค้งเตรียมโดนยิงจุดโทษ
"โฮะ โฮะ โฮะ มากานแล้วเหรอฮ้าาา เอ จะเลือกใครดีน๊าาา" แล้วมิลิชก็เต้นบัลเล่ต์สามนาที ก่อนจะหมุนตัวไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่จะเลือกไปเขมือบซึ่งได้แก่...
... หลอด ริโอว !!!...
"อ้าว เฮ้ย บัดซบ เป็นงี้ได้ไง ทำไม ทำไม ทำไม?" ซาซาไรหลุดโหมดบู๊ลิ้มเรียบร้อย ดีใจมากที่ตัวเองไม่โดนจับไปยิงจุดโทษ
"คิดเหรอว่าจะหลอกดั๊นได้น่ะฮ้า อย่าดูถูกประสบการ์ณอันโชกโชนของดั้นสิ ...ฟืดด ฟาดด" มิลลิชทำหน้าหื่นสุดขีด พร้อมกับกระโจนเข้าคร่อมหลอด
"ยาาา~ ราาา~ ไน~ ก๊าาา" มิลลิชคลั่ง!? ใช้สัญชาติญาณสัตว์ป่าเข้าแล้วหรือนี่!?
ผั้วะ ! หลอดตอบโต้ไปตามสัญชาติญาณป้องกันตัว มิลลิชกระดอนออกไปแปะอยู่ที่ฝากำแพงเหมือนแมลงวันโดนหวด...
"อ้าวเฮ้ย ไหงมันอ่อนจัง" ทุกคนสงสัยพลันมองหน้ากันอย่างงงๆ มิลลิชหล่นลงมาจากข้างฝา แล้วกลับร่างกลายเป็น อาเบมุคุคุ ...ที่แท้เจ้านี่ถือโอกาสตอนมิลลิชไปประกวดตัวละครชายยอดนิยมแปลงร่างมาก่อเรื่องนี่เอง
"โธ่เว้ย ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ข้าจับมันถองไข่ตั้งแต่ที่มันโผล่มาแล้ว!!" หลอดเอาเชือกจับมัดด้วยท่าเต่า แล้วเอากาละมังฟาดตูด
"ยา~ ยา~~ ยา~ ราาา~ ไน~ ก๊าาา" อาเบมุคุคุร้องอย่างหฤหรรษ์ หลอดชักจะคลื่นไส้ในเสียงของมันจึงเลิกอัดแล้วปล่อยมันไปที่ชอบที่ชอบ
แปะ แปะ แปะ มีเสียงตบมือดังมาจากทางประตู แล้วมิลลิชตัวจริงก็เดินเข้ามา
"ขอบคุณมากทั้งสามคนที่ช่วยจัดการปัญหาข่าวลือแย่ๆที่เกิดขึ้นในแมนชั่นนี้ ตัวเดี๊ยนน่ะรักมั่นใจเดียวในตัวองค์ราชาเท่านั้นฮ่ะไม่เคยมีใครอื่นในใจ"
ตุ๊ง ตุง ตุ่ง ~~ หลอดหมุนตัวหนึ่งรอบครึ่งกระโดดชูมือขึ้นอัตโนมัติ แล้วก็มีข้อความจากระบบแจ้งมาว่า"ผู้เล่นหลอด ริโอว เคลียร์เงื่อนไขเควสเป็นที่เรียบร้อย" ได้รับโบนัสประสบการณ์เลเวลขึ้นพรวดพราด 5 ระดับกลายเป็นเลเวล 15 และได้น้ำหอม "โคบอลท์ โคโลนจญ์" เมื่อใช้แล้วจะติดสภาพเหม็นโฉ่วทำให้มีโอกาสเจออาเบมุคุคุเป็นรางวัล พร้อมกับเงินอีก5000พอช หลอดน้ำตาไหลพรากกในที่สุดก็ไม่ต้องรูดบัตรลูกเดียวอีกแล้ว บังเอิญจริงๆมาช่วยตาลุงนี่แล้วแจ๊คพอตติดเควสพ่วงมาด้วย
หลังจากทุกอย่างจบลงด้วยดี ทุกคนก็กลับออกมาพร้อมกับnpcลุงที่ช่วยออกมา และกำลังจะเดินทางเอาไปส่งคืนหมู่บ้าน แต่เมื่อถึงร็อคแลนด์แล้วซาซาไรก็เอ่ยปากขึ้นว่า...
"ขออภัยด้วยสหายทั้งสอง ข้ามีธุระที่จำเป็นต้องทำอยู่อีก คงไม่อาจร่วมเดินทางไปกับท่านได้" ซาซาไรโหมดหนังจีนกลับมาอีกครั้ง
"อ้าว ไมอ่ะ เพ่ซาซาไรมีธุระไรรีบขนาดนั้นเชียว เดี๋ยวเคลียร์เรื่องยัยเศษไม้เสร็จไปทำด้วยกันก็ได้" หลอดรีบรั้งตัวไว้เพราะเสียดายความสามารถของซาซาไร
"ธุระของข้าน้อยสำคัญและเร่งรีบมากครับ ข้ากำลังตามหาพี่น้องร่วมสาบานของข้าอยู่ เมื่อครู่ข้าได้ถามท่านมิลลิชเกี่ยวกับเรื่องนี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในเขตโทรันนี้"
หลอดกับเศษไม้มองหน้ากัน แล้วก็ขอซาซาไรดูค่าสถานะ โอ้เลเวล 20 เลื่อนขั้นเป็นระดับผู้เล่นทั่วไปแล้ว เฮ้ย ทำเควสเดียวเลเวลพุ่งกระจายงี้เลยเรอะ!
"ดูจากการแต่งกายและสกิลที่คุณใช้แล้ว ดูเหมือนคุณจะไม่ใช่ผู้เล่นหน้าใหม่เลยนะคะ คงเกมโอเวอร์จนเลเวลลดลงมากลายเป็นผู้เล่นเริ่มต้นสินะ"
"แม่นางเศษไม้ช่างฉลาดยิ่งนักเป็นอย่างที่แม่นางพูดทุกอย่าง เดิมทีผมนั้นเลเวล 38 แต่เกมโอเวอร์เลเวลกลับมาเหลือ 19 เป็นระดับผู้เริ่มต้น เมื่อครู่ได้รับประสบการ์ณจากเควสจึงกลับมาเลเวล20 เป็นผู้เล่นทั่วไปอีกครั้ง"
"ปกติผู้เล่นทั่วไปไม่เกมโอเวอร์กันง่ายๆนี่? แสดงว่าคุณกับพวกคงไปเจอปัญหาใหญ่อะไรมาสินะ"
- โปรดนึกถึงเกมซุยโคเดนไว้ ถ้าตายในการต่อสู้จะถือว่าแค่"Dead" ถ้าหนีออกมาทันออกก็ชุบชีวิตได้ การที่จะเกมโอเวอร์จอดำ หมายถึงเราจะต้องตายหมดในการต่อสู้นั่นเอง ซึ่งเหตุการ์ณแบบนี้มีไม่บ่อยนักแน่นอน
"ถูกต้องแล้วครับ ผมคงไม่มีเวลาอธิบายให้ฟังเพราะเรื่องยาวมาก และผมไม่อยากให้พวกคุณเข้าไปพัวพันเรื่องนี้ด้วยเพราะมันอันตรายมาก รักษาตัวด้วยทั้งสองคน"
ซาซาไรออกจากปาร์ตี้แล้วแยกทางไป ปล่อยให้หลอดยืนเสียดายสกิลโกงๆที่หาไม่ได้แบบนี้ง่ายๆ
ยาวนานเหลือเกิน... คราวนี้เศษไม้กับหลอดยืนฟังตาลุงnpcอย่างตั้งใจ ในที่สุดก็ได้สอบสวนเรื่องยัยเศษไม้นี้เสียที
--Shiryu 13:34, 7 กันยายน 2007 (ICT)
และแล้วการไต่สวนตาลุงก็เริ่มขึ้น ข้อมูลที่พวกเขาอยากรู้จะเป็นจะตาย พยายามมาตั้ง 4 rep กว่าจะได้มา แล้วลุงก็เริ่มเอ่ยปาก....
"เธอคนนี้น่ะ........."
ทั้งสองคนตั้งใจฟังใจจดใจจ่อแบบไม่สนใจกอริลล่าที่ย้ายมาเฝ้าร้านไอเท็มร้อคแลนด์หรือเมเทโอที่ตกใส่บ้านเกรดี้ ว่าแล้วตาลุงก็พูดต่อ
"......ชอบกินก๋วยเตี๋ยวมาก"
"แล้วไงต่อคับ?" หลอดยังคงตั้งใจฟังว่าจะมีอะไรน่าสนใจ
".....จบแล้ว...."
ตาลุง NPC โดนรุมกระทืบจมธรณีไปทันที
"โฮะๆๆ ข้าล้อเล่นน่ะ (แต่โดนกระทืบจริงๆ) ....อันที่จริงข้าได้ยินมาว่ามีเด็กสาวเดินทางมายังโทรันเพื่อหนีการตามล่าของแวมไพร์โคลวิส ที่มายังโทรันเพราะได้ข่าวว่าที่นี่มีอาวุธหนึ่งเดียวในโลกที่สามารถสู้กับแวมไพร์ได้"
หลอด ริโอวคุ้นๆว่าโคลวิสเป็นแวมไพร์ที่เก่งกาจมีชื่อเสียงโด่งดังมาช้านาน เพราะตอนเด็กๆเขาจำได้ว่าเคยดู "Clovis VS ก็อดซิลล่า" เมื่อเริ่มเป็นเรื่องเป็นราวหลอดก็ถามต่อ "แล้วทำไมแวมไพร์เก่งๆแบบนั้นต้องมาวิ่งไล่คนๆเดียวด้วยล่ะ?"
"มนุษย์แต่ละคนมีขุมพลังอยู่ในตัวแตกต่างกัน ยิ่งมีพลังชีวิตมากก็ยิ่งเป็นอาหารอันโอชะ เห็นตอนดีโอรวมร่างกับโจนาธานใช่ไหมล่ะ....การรวมกันของบุรุษเพศอ่านแล้วสยิว อะหูย~..." ลุงNPCอยู่กุหลาบแดงแมนชั่นมาสามวันก็ติดนิสัยอาเบมุคุคุมาหน่อยนึง พอเห็นสีหน้าอยากตายของหลอดและน้องเศษไม้ เขาก็กลับมาเก๊กพูดต่อ ..... "ที่ข้าจะบอกก็คือเรื่องนั้นแหละ พวกมันรู้ว่าน้องเศษไม้มีพลังชีวิตมหาศาลเท่ามนุษย์สองแสนคน แต่ต้นกำเนิดของพลังชีวิตมหาศาลขนาดนั้นข้าก็ไม่รู้แน่ชัดหรอกนะ ....ลองแต่งไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็มีคนมาเฉลยเอง"
หลอดมองเห็นน้องเศษไม้กำลังทำหน้าสับสนในตัวตนของตัวเองแบบที่มีประจำในการ์ตูนของโอ้เกรท เลยตัดบท
"ทำไมลุงถึงรู้เรื่องนี้ได้ล่ะ?"
"ข้าเปิดโทรทัศน์ดู ทีมงานคุยคุ้ยเขี่ยกำลังตามเรื่องนี้อยู่เลย สอดเรื่องชาวบ้านเนี่ยพวกนักข่าวชอบนัก ทีไอ้หงิกไล่ทับคนไม่เห็นมีใครตามมั่ง เด็กสาวในข่าวก็หน้าเหมือนยัยนี่เปี๊ยบ"
หลอดเริ่มนึกว่า อ้าวเวง แบบนี้ตูไม่ต้องช่วยลุงนี่แต่อ่านนสพ.เอาก็รู้นี่หว่า "แบบนี้เห็นทีเราต้องชวนนักเขียนนสพ.มาเป็นพวกซะแล้ว!" พอเสนอความเห็นจบก็โดนน้องเศษไม้ลากคอแล้วซูเพล็กซ์จากเชือกเส้นที่สามทันที "ไปหาอาวุธปราบแวมไพร์ก่อนว้อย! ตูจะโดนโคลวิสแด๊กอยู่แล้ว!"
ทั้งสองร่ำลาลุง NPC พร้อมมอบเศษตังค์ไว้เป็นค่ารถเดินทางกลับเกร็กมินสเตอร์ เพราะบ้านลุงแกไม่ได้อยู่ร้อคแลนด์ (แล้วมาทำไม?) แล้วการตามหา "อาวุธหนึ่งเดียวที่สามารถปราบแวมไพร์ได้" ที่ว่าก็เริ่มต้นขึ้น....
...ส่วนหลอดนั้นเหมือนจะลืมไปแล้วว่าเข้าเกมส์มาทำไม...
--oko 03:20, 7 กันยายน 2007 (ICT)
และแล้ว การเริ่มต้นค้นหาอาวุธในครก(เพราะถูกตำ)...(อ้าว ไม่ฮาเหรอ) ก็เริ่มขึ้น
หลอดเริ่มรู้จักค่าของเงินแล้ว เขาจึงไปคุ้ยหนังสือพิมพ์ที่วางๆอยู่แถวข้างถนนมาอ่าน เพื่อประหยัดเงิน พลิกหน้าแล้วหน้าเล่าก็ไม่เจอข่าวที่ต้องการ แหงสิ เพราะมันมัวแต่หาคอลัมน์เสพสมบ่มิสมอยู่
"อะเจ้ย!!! ไหงหน้านี้มันพิมพ์รูปเป็น 3 มิติ ได้ด้วย โห เหมือนคนโผล่หน้ามาให้ดูเลย"
หลอดสังเกตเห็นหน้าคนเปรอะเลือดอยู่ใต้หนังสือพิมพ์ และหลอดก็พบความจริงว่าเขากำลังไปแง้มหนังสือพิมพ์ที่คลุมหน้าศพอยู่นี่เอง !!โอ้ มายก๊อดดด
เศษไม้วิ่งหนีไปอ๊วกแล้วหายตัวไป
จบเควสการค้นหาอาวุธในตำนาน Mission failed... หลอดต้องออกตามเศษไม้กลับมาก่อนไปหาอาวุธอีกครั้ง จึงมองหาใครก็ได้ที่ออนไลน์อยู่ใกล้ๆ เผื่อจะเห็นว่าเศษไม้หายไปไหน และเขาก็พบกับ...
--Elvana 23:50, 7 กันยายน 2007 (ICT)
พบกับ..... "นะ..นี่มัน.... โรงเรียนมาโoระนี่หว่า" รั้วของโรงเรียนสตรีมาโoระตั้งตระหง่านอยู่ต่อหน้าหลอด
หลอดเห็นว่านี่คงเป็นโอกาสดีที่จะสร้างฮาเล็มหาปาร์ตี้จึงรีบเข้าไปสมัครเป็นอาจารย์ทันที
.......
หลายวันต่อมา....
หลอดริโอวได้เข้ามาเป็นอาจารย์ประจำชั้น 3-A ซึ่งมีจำนวนนักเรียนหญิงทั้งหมด 31 คนด้วยกัน และเนื่องด้วยเสน่ห์ของหลอดทำให้นักเรียนทั้งชั้นต่างก็หลงรักหลอดริโอวกันหมด
"โอ้มายก็อดบร๊ะเจ้าจ๊อด ! นี่ซิสวรรค์ที่เราใฝ่ฝันหามากว่าครึ่งค่อนชีวิตล่ะ 55555....."
........
"โป๊ก!!!!!" เสียงกำปั้นฟาดเข้าหัวหลอดอย่างแรง "ตื่นได้แล้วไอ้เบื๊อก! แกจะอู้ไปอีกนานไหมว่ะ" เสียงของเศษไม้ดังเข้าหูของหลอดที่กำลังสลึมสลือ
"อ๊ะอ้าว ที่เน่มานที่ไหนล่ะเนี่ย แล้วเซ็ตจังไปหนาย...."
"แกก็อยู่ที่หน้าศพที่แกไปหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่านอ่ะเด่ะ"
"อ๊ะเอ๋ๆๆ แล้วเศษไม้ล่ะไปไหนมา ตะกี้แกเห็นศพแล้วขวัญหายกะเจิงหนีไปมุดโอ่งไหนมาฟร่ะ ปล่อยให้ตูตามหาแทบตาย"
"555+ อย่างข้าเนี่ยนะที่กลัวศพ แกตะหากล่ะที่กลัวศพ ตะกี้นี้แกสลบเหมือดไปกว่าสิบนาทีเลยนะ จริงๆต้องขอบใจข้าด้วยนะที่อุตส่าห์ปลุกแกแทบตายแน่ะ"
"หา? ตูเนี่ยนะที่สลบเหมือด???" หลอดได้ยินที่เศษไม้เล่ามาจึงได้คิดไตร่ตรองเหตุการณ์ที่เกิืดขึ้น
"WTF!!! นี่ตูฝันไปเหรอเนี่ย ม่ายน้าาาา เอาเซ็ตจังของตูคืนมา!!" หลอดทำท่าเสียดายอย่างยิ่ง
"เอาล่ะไม่มีเวลาแล้ว ไปตามหาอาวุธในตำนานก่อนที่เจ้าแวมไพร์ Clovis จะตามมาทันซะก่อน" พูดเสร็จเศษไม้จึงลากคอหลอดที่กำลังเสียดายความฝันอยู่ไปออกเดินทางด้วยกันต่อ...
--FLOW 02:41, 8 กันยายน 2007 (ICT)
หลังจากคุยกับnpcไปแล้วความจำของน้องเศษไม้เลยเริ่มฟื้นคืนมาบ้าง ทั้งสองตัดสินใจเดินทางไปวัดคุหลงสถานที่ปราบผีชื่อดังตามคำแนะนำของน้องเศษไม้กัน
"เฮ่ๆ นี่โคลวิสนี่เก่งมากป่ะ?" หลอดถามขึ้นมาระหว่างเดินทาง
"แน่นอนสิ หมอนั่นเป็นเพลเยอร์ระดับสูงที่มีน้อยมากเป็นอย่างยิ่งในเกมนี้เชียวนะ จัดเป็นตัวอันตรายระดับต้นๆตอนนี้เลยทีเดียว"
"ว่าแต่เกมนี้มันมีเผ่าแวมไพร์ด้วยเรอะ? เพิ่งเคยได้ยินเนี่ยแหละตอนแรกที่เลือกเผ่าก็ไม่เห็นมีจั๊กหน่อย"
"ดูเหมือนหมอนั่นจะเคลียร์เควสอะไรซักอย่างได้ แล้วก็เลือกทำให้ตัวกลายเป็นแวรไพร์เพื่อพัฒนาตนเองเข้าสู่เส้นทางคลาสพิเศษแบบนาย"
หลอดทำหน้างงไอ้คลาสนี้มันมีอะไรดีฟะ ตูเงี้ยอ่อนชิบสู้ซาซาไรยังไม่ได้เลย
"ดีนะที่หมอนี่ไปมาคนเดียวไม่มีกลุ่ม ทำให้ผู้เล่นทั่วไปยังพอรับมือได้บ้างไม่งั้นคงโดนดูดเลือดตายกันเป็นเบือ"
"เอื้อก" ชักไม่อยากยุ่งกับยัยเศษไม้ซะแล้วสิว่าแล้วก็พลันนึกถึงศพที่ตัวเองเจอ... ฝีมือโคลวิสป่าวเนี่ย หลอดกลืนน้ำลายดังเอื้อก
ระหว่างทางหลอดก็สู้เก็บเลเวลไปตามทางจนเลื่อนระดับขึ้นมาอีกสองเป็นเลเวล 17 ตกค่ำที่สุดก็มาถึงวัดคุหลงเสียที ฝนกำลังเทตกลงมาอย่างหนักราวกับเกมมันจงใจชัดๆ ตะกี๊ยังฟ้าแจ่มใสอยู่เลย ทำให้มันเนียนแบบหนัง F*VI* หน่อยสิ
หลอดเดินเข้าไปในวัดที่มืดสลัว เห็นพระรูปหนึ่งยืนอยู่ หลอดจึงเข้าไปทัก
"หวัดดีฮะหลวงพี่ โทษทีที่มารบกวนเวลานี้ พอดีมีเรื่องอยากปรึกษา"
"...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก..."
"ไม่ตอบเรอะ! เดี๋ยวปั๊ดตบล้านแตกเลยนี่"
โพะๆๆๆ หลอดตบซ้ายตบขวาตีลังกาตบแบ๊คสปิน และตามด้วยตีแบ๊คแฮนด์ท้ายคอร์ท เล่นมันอย่างไม่กลัวบาปกรรมเอาเสียเลย...
ข้อความจากระบบก็ส่งมา ผู้เล่นหลอด ริโอวเคลียร์ภารกิจ"ปลุกหลวงจีนฟุเคียนจากภวังค์"ได้สำเร็จ ได้รับโบนัสประสบการ์ณและไอเทมดำเนินภารกิจ"กุญแจ"หนึ่งดอก เลเวลหลอดขยับขึ้นมาอีกหนึ่งเป็น 18 งงกันทั้งหลอดทั้งเศษไม้ แบบนี้มันก็นับเป็นเควสให้ด้วยเรอะ รู้งี้ตีเสนคอีกรอบก็ดี
"สวัสดีประสกทั้งสองมีธุระอันใดถึงมาปลุกเราหรือ?"
"นี่ๆ มีวิธีปราบเจ้าแวมไพร์โคลวิสมั่งป่ะลุง ขอไรก็ได้เจ๋งๆไว้ป้องกันตัวหน่อยดิ"
"ได้สิๆ นี่ๆตอนนี้วัดเราเพิ่งทำเสร็จหมาดจะเอาไปขายอยู่พอดี จตุแคมรุ่นเล่นซุยสนุกจังเลยเป็นไงรับรองขลังสุดๆใส่แล้วเล่นซุยสี่ก็ยังสนุกเหมือนภาคสอง"
"กรำ ไม่เอาว้อยยย หลอด ริโอวคนจริงไม่อิงของขลัง มึงไปขายไอ้พวกบ้าเห่อไป๊" แล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากวัดไป แต่ก็จำใจซื้อมาอันนึงฟุเคียนถึงจะยอมปล่อยออกมาได้
อ๊าาาาาาาาก!! หลังจากทั้งสองคนเดินออกมาจากประตูไม่นานก็มีเสียงร้องเหมือนเขียดโดนน้ำร้อนราดของฟุเคียนตามหลังมา
"ซร้วบบ จะหนีไปไหนxxxมาเป็นเจ้าสาวข้าซะดีๆ" เสียงแหบหลอนดังออกมาจากในวัดชวนขนตูดลุกยิ่งนัก หลอดรีบหยิบจตุแคมมาคล้องคอทันที (อ้าว! ไหนเมื่อกี๊บอกว่าไม่เคยเล่นของขลังไงฟะ?)
"บรรลัยแล้ว! รู้จักชื่อยัยเศษไม้เสียด้วยงานนี้ถูกหวยแล้วไง" จตุแคมแม่งนำโชคจริงๆด้วยว้อย เฮ้ย!..ไม่ใช่แล้ว งานนี้ซวยแล้วต่างหาก!!!!
โคลวิสเดินออกมาจากวัด ปาก เสื้อ เละไปด้วยเลือด เหมือนเพิ่งไปถ่ายโฆษณาคิงคิทเช่นซอสมะเขือเทศผสมแครอทมา เจอตัวอันตรายแต่หัวเรื่องแบบนี้งานนี้พวกหลอดจะทำยังไงกันดี...
--Shiryu 04:29, 8 กันยายน 2007 (ICT)
"เราหนีกันเถอะนะ เศษไม้" หลอดตัดสินใจภายในเสี้ยววินาที วิ่งไปหลังวัด ด้วยปาฏิหารย์จากจตุคามรุ่น "มีมึงกุรวย" ที่เพิ่งจะโดนบังคับซื้อมาทำให้เขาวิ่งมาพบถ้ำแห่งหนึ่ง*
* ส่วนนี้เองนักวิชาการปัจจุบันได้ถกเถียงกันว่าการที่หลอดสามารถพบถ้ำหลังวัดคุหลงได้เป็นพลังของจตุคาม ในขณะที่อีกฝ่ายให้ความเห็นแย้งว่าน่าจะเป็นอีกหนึ่งอิทธิปาฏิหารย์ขององค์บร๊ะเจ้าจอร์จ
ทำให้สองฝ่ายถกเถียงกันมาเป็นเวลานาน...นานพอที่จะล่องเรือจากเกาะโจรสลัดถึงอิลลูยาได้ทีเดียว แต่ก็ยังมีอีกฝ่ายหนึ่งให้ความเห็นแย้งว่า "ถ้ำมันอยู่หลังวัด เดินไปหลังวัดก็ต้องเจอสิฟะ"
แต่เนื่องจากไม่มีหลักฐานสนับสนุน ทฤษฎีดังกล่าวจึงไม่แพร่หลายนัก
ทั้งสองวิ่งไปในถ้ำแล้วเอาหินทากะปิมาปิดปากถ้ำไว้ โคลวิสเป็นแวมไพร์กลัวกะปิจึงไม่สามารถแตะต้องหินได้ หลอดริโอวเสนอให้ฝึกเก็บเลเวลในถ้ำขณะตามหาอาวุธในตำนานไปด้วย
"แต่ดูๆแล้วถึงจะเป็นแวมไพร์หมอนั่นก็หน้าตาดีทีเดียวนะ แต่งงานกับมันสิ" หลอดโบ้ยน้องเศษไม้ไปเป็นเจ้าสาวแวมไพร์อย่างเต็มใจ พลางหยิบรูปโคลวิสที่ถ่ายมาได้ตะกี้ให้ดู
(ทั้งที่ไม่ค่อยแน่ใจว่าคนไหนคือโคลวิส) "เนี่ย หล่อเหมือนป้าออสการ์เลย แต่งงานกับมันแล้วมีลูกซะ เผื่อได้พวกเพิ่มจะได้ครบ 108 เร็วๆ" หลังเสนอความเห็น หลอดก็โดนน้องเศษไม้เอากระบวยยักษ์ตักน้ำร้อนมาราดร้องเอ๋งๆ
"ชั้นมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ไม่ยอมไปเป็นเจ้าสาวของคนอื่นหรอก!"
ด้วยความเป็นฮีโร่ที่สังเกตบรรยากาศไม่เป็น หลอดก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที....ช่วยยัยนี่แล้วไปขอรางวัลจากแฟนเจ๊ดีกว่า ท่าทางต้องเป็นหนึ่งในผู้เล่นระดับสูงแน่ๆ ว่าแล้วก็เข้าถ้ำลึกต่อไป
