Cooking Master ep2
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
--FLOW 00:34, 6 ธันวาคม 2007 (ICT)
"อยากได้กลอเซอร์ฟลุซมากขนาดนั้นก็เอาไปเห๊อะ ที่จริงข้าก็ไม่อยากเก็บเอาไว้เหมือนกัน ตอนกลางคืนวิญญาณเจ้าของเก่าที่สิงอยู่ในดาบมันชอบร้องว่าโหวตแนชทีน่ารำคาญ"
ในที่สุดเอลวาน่าก็ยอมมอบ กลอเซอร์ฟลุช ให้ พร้อมกับตำราอาหาร ข้าวผัดเอลวาน่า ให้ด้วย (แต่รู้สึกอันหลังจะไม่อยากได้เท่าไหร่) หลังจากนั้นซาซาไร คริส และยาโนทัยก็ออกจากเดอะทาวเวอร์เพื่อเดินทางตามหามีดทำครัวในตำนานอีกสองเล่มที่เหลือ...
นิน นิน นิน ระหว่างที่กำลังเดินทางอยู่นั้นเอง ทั้งสามได้ยินเสียงร้องประหลาดแล้วก็ถูกไอ้โม่งลึกลับกลุ่มหนึ่งเข้าจู่โจม!
"นี่มันแชปเตอร์ทำกับข้าว ทำไมถึงมีการต่อสู้เกิดขึ้นล่ะเนี่ย!" คริสที่ชอบไปโชว์เต๊พในแชปเตอร์หลอด พอถึงแชปเตอร์ตัวเองกลับกระจอกงอกง่อยเสียงั้น โดนอัดร่วงไปอย่างรวดเร็ว
"เจ้าพวกคนถ่อยใช้วิธีหมาหมู่ ข้าซาซาไรจะผดุงคุณธรรมให้บู๊ลิ้มเอง!" ซาซาไรที่ฝีมือระดับสุดยอดต่อกรกับฟลาวเวอร์แห่งFFDF หลังจากถูกดองฝีมือไว้ซะนานในที่สุดก็ได้โชว์พาวเสียที หยิบกีต้าร์ออกมาเตรียมดีดเพลงระดับสุดยอดจัดการศัตรูให้ราบคาบ...
ชิบหายสายกีต้าร์หย่อน!! แต่เนื่องจากไม่ได้ใช้มานานหลายเดือนสายกีต้าร์ราคาถูกจึงหย่อนสมรรถภาพ ทำให้เสียงไม่ออกเล่นเพลงหนูมารีมีลูกแมวเหมียวยังไม่ได้เลย...
นิน นิน นิน ....สิ้นเสียงซาซาไรก็โดนยำเละเป็นโจ๊กไปอีกราย (ไอ้คนแต่งบัดซบ //ซาซาไรแอบด่าในใจ)
"เพ่เดวีว่าช๋วยด่วยก๊าาาบ" ที่แท้เป้าหมายของไอ้โม่งกลุ่มนี้ที่โจมตีซาซาไรก็เพราะจะจับตัวเจ้าเป็ดนี่เอง ว่าแต่จะจับไปทำไมกันล่ะเนี่ย!?
หลังจากยาโนทัยโดนจับไปหนึ่งชั่วโมง คริสกับซาซาไรที่นั่งปรับลมปราณแล้วก็ฟื้นตัวขึ้นมา ...นี่มันหนังจีนเหรอวะเนี่ย
"พวกมันเป็นใครกัน ทำไมถึงมาลักพาตัวเจ้าเป็ดไป"
"จากการแต่งกายและได้ประมือกับพวกมัน ต้องเป็นวิชานินจาไม่ผิดแน่" <<< ฟังเสียงมันร้องก็รู้ตั้งนานแล้วว้อยเพ่
"ถ้าเป็นนินจาก็ต้องกลับไปที่หมู่บ้านนินจาร็อคคาคุแน่! ต้องรีบไปช่วยมันถ้าขาดวัตถุดิบสุดยอดนั่นไปข้าจะไปสู้กับเซย์ริวได้ยังไง" ...เลวจริงๆคริสเอ๋ย
ดังนั้นทั้งคู่จึงเดินทางไปหมู่บ้านนินจาร็อคคาคุ เดินอ้อมโลกไปมาชวนให้คนอ่านงงยิ่งนักว่าไอ้พวกนี้นั่งเครื่องบินกันหรืออย่างไรทำไมไปไหนมาไหนกันเร็วจัว...
เมื่อเข้ามาถึงหมู่บ้านทั้งสองคนก็รีบวิ่งเข้าไปที่บ้านหัวหน้านินจาทันที
"ก๊าบเพ่เดวีว่ามาช่วยป๋มแหล่ว" ยาโนทัยถูกจับตัวมาที่นี่จริงๆด้วย มียามนินจา npc มอนโด้กับซาสุเกะเฝ้าอยู่
"เลวมากเจ้าพวกนินจา บังอาจจับสหายเป็ดของข้ามาแล้วข้าจะแก้มือวินนิ่งกับมันได้ยังไง!" ซาซาไรหยิบกีต้าร์ที่ปรับสายมาใหม่เตรียมลงมือสู้ทันที ...ท่าทางจะกระหายการต่อสู้เสียเหลือเกิน
ช้าก่อน! npc หัวหน้านินจาฮันโซโผล่ออกมาห้ามการต่อสู้ได้ทันท่วงที ซาซาไรจึงอดโชว์ฝีมือ(อีกแล้ว)
"ขออภัยด้วยที่เราต้องทำแบบนี้ แต่พวกเรามีความจำเป็นอย่างยิ่ง"
"ท่าทางนี่ก็คงจะเป็นภารกิจในเกมอย่างหนึ่งสินะ เอ้าเล่ามาซะคนอ่านอยากรู้เรื่องจะแย่แล้ว"
"พวกเราจะต้องแข่งทำอาหารกับศัตรูที่ร้ายกาจมากโดยมีหมู่บ้านเป็นเดิมพัน ถ้าไม่ได้วัตถุดิบสุดยอดอย่างเนื้อเป็ดยาโนทัยที่ราคาแพงเป็นรองแค่กระรอกผัดห้าสีในบ้านอาเคดามี่มาใช้ละก็พวกเราคงไม่มีทางชนะ..."
"ศัตรูเก่งขนาดนั้นเชียวหรือมันเป็นใครล่ะ!?" คริสรู้สึกสังหรณ์ใจ ท่าทางจะเป็นคนใกล้ตัว
ซังกุงอาเคริ แห่งองค์การอาหารมังกรดำ!
"ว่าไงนะ! เร็ตโซอาเคริ ราชินีอาหารเกาหลีงั้นรึ!" คริสฟังจบหน้าก็ซีดเป็นผีโบ๊ะแป้ง
"พวกเราถูกเกาหลีรุกรานอย่างหนัก Asian Movieที่เมื่อก่อนมีแต่งหนังญี่ปุ่นก็กลายเป็นเกาหลีหมด ตลาดเกมพวกหัวเกรียนก็โดนมันครอบงำ แม้แต่โอริคอนชาร์ทก็โดนไอ้ ดงบังชินกิ ยึดครอง! ตอนนี้อาหารญี่ปุ่นของเราก็ทำท่าว่าจะไม่รอดแล้ว..."
ซาซาไรกับคริสหันไปมองหน้ากันแล้วก็ส่ายหัว "ช่างเป็นปัญหาที่...สิ้นดี"
"มันมาท้าแข่งทำอาหารกับพวกเรา ถ้าอาหารญี่ปุ่นแพ้อาหารเกาหลีมันจะยึดหมู่บ้านร็อคคาคุไปทำ Korea Town เป็นแหล่งท่องเที่ยวปั๊มเงินเข้าองค์การมังกรดำ!" ฮันโซประกาศกร้าวยอมตายก็ไม่ยอมให้มีK-Culในเกมญี่ปุ่นเด็ดขาด! เลือกรักชาติแรงจริงๆทั้งที่เป็นแค่npc
"ท่านโชคดีแล้วสหายฮันโซ ท่านผู้นี้คือจินไคไร้เทียมทานนามว่าคริส! พวกเราขอรับอาสาต่อสู้กับเองดังนั้นอย่าทำอะไรเจ้าเป็ดของเราเลย"
"โอพ่อครัวในตำนาน จอมดักกระทะเหล็ก ผู้สำเร็จวิชาวิหคจันทราก็คือท่านเองรึ! ถ้างั้นก็ตกลง...แถมถ้าท่านเอาชนะได้เราจะยังมอบของล้ำค่าประจำหมู่บ้านให้เป็นการตอบแทนด้วย" ฮันโซหยิบมัมมี่ฮิคุซัคออกมา
"นั่นมันโคลนนิ่งของฮิคุซัค ทำไมพวกท่านถึงมีสิ่งนี้!" ตราในมือของซาซาไรส่งเสียงร้องเรียกดึงดูดให้กลับมารียูเนี่ยนกัน..
"อย่าลืมสิ โทรันเมื่อก่อนเคยเป็นเมืองหลวงฮาร์โมเนียมาก่อน จะมีของแบบนี้อยู่ก็ไม่ผิดสามัญสำนึกเท่าไหร่หรอก" <<<แต่คนอ่านคงไม่คิดแบบนั้นแน่...
วันรุ่งขึ้น ณ ร้านอาหารแดจังกึม สถานที่นัดประลองทำอาหาร
"โฮะๆๆ สการ์เล็ทมูนที่น่ารักของทุกโคนนนมาาาาแล้วค่าาาา" เธอโผล่มาทำหน้าที่เป็นกรรมการอีกแล้ว...แค่คริสเห็นแล้วก็หมดแรงสู้ไปแล้วห้าส่วน
"นึกว่าใครที่แท้ก็อดีตหัวหน้าของเรานี่เอง คริ คริ" อาเคริเดินออกมาสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม แม้เจอกับอดีตหัวหน้าตัวเองก็ไม่หวั่น ต่างกับคริสที่อยู่ฝั่งตรงข้ามท่าทางขาสั่นเหมือนเจอเจ้าหนี้โต๊ะบอล
"สหายคริสท่านเป็นอะไรไป" ซาซาไรถามด้วยความสงสัย
"แกไม่รู้อะไร ยัยบ้าพลังเคนี่เวลาทำอาหารน่าสยดสยองขนพลองสยองเกล้าที่สุด ให้ข้าไปดูSAW4ยังจะดีเสียกว่าดูอาเคริทำอาหาร" พูดจบคริสก็วิ่งไปห้องน้ำเอาของเก่าเมื่อคืนออก
"ช้าก่อน ฝั่งเรามีหมู่บ้าร็อคคาคุเป็นเดิมพัน ไม่ทราบว่าฝั่งแม่นางอาเคริจะใช้อะไรมาพนันในครั้งนี้!" ซาซาไรท้วงขึ้นมา
"หึ สิ่งนี้พอไหมล่ะ! มีดทำครัวในตำนาน คิรินจิ " อาเคริชักดาบคิรินจิที่ไปบิดมาจากอีเบย์เกาหลีออกมา
"ถ้าท่านชนะเอามันไปได้เลยพวกเราไม่ต้องการดาบชื่อลูกครึ่งจีน-เกาหลี แค่ไล่พวกมันไปให้พ้นๆก็พอ" ฮันโซไม่หวังของตอบแทนแถมยกให้อีก เพื่อเป็นการอัดฉีดของรางวัลให้กับพวกซาซาไรมีใจสู้เต็มที่
แล้วจะแข่งขันกันด้วยหัวข้ออะไรดีล่ะ!?
"ก็ต้องเป็นเมนูที่เรากำลังจะไปกินกันอาทิตย์หน้า โอโคโนมิยากิ แน่นอนอยู่แล้วค่า" สการ์เล็ทมูนหาโจทย์แสบๆมาให้ทำกับข้าวอีกแล้ว...
การแข่งขันทำโอโคโนมิยากิเริ่มขึ้น ณ บัดนาวค่าาาา!
--Shiryu 07:39, 6 ธันวาคม 2007 (ICT)
คริสรีบหยิบเครื่องครัวตราหัวม้าลายออกมา
"ท่านคริส ได้กลอซเซอร์ฟลุซมาแล้วไฉนไม่รีบใช้ซะล่ะ ข้าศึกหนนี้ข้าเห็นว่ากล้าแกร่งนัก" ซาซาไรเริ่มกลับไปลิเกอย่างเก่า เมื่อมันอัพเลเวลเป็นพูดภาษาโคลงสี่สุภาพเมื่อไหร่เราจะแต่งให้ตายจากไปจากเรื่องอีกรอบ
"ดาบนี้หากใช้นานจะเสียสติเหมือนแนชที่เสียสติไล่จีบกระทั่งค้างคาวแม่ไก่ ข้าเลยกะจะเก็บไว้ใช้ท้ายๆยก"
"โอ้ มันเป็นเช่นนี้เอง แต่ข้าคาดว่าไอ้คนแต่งอาจถูกพ่อยกของแม่ค้างคาวกระทืบด้วยหลายบาทา"
"เฮ้ย!! จะลิเกเอาเวลามาบรรเลงเพลงเพิ่ม stat ให้ตูหน่อยเด๊ะ!!" คริสคว่ำโต๊ะใส่ ซาซาไรจึงบรรเลงเพลงเกี่ยวกับอาหารเพิ่มความรู้สึกว่าอาหารของคริสนั้นแสนน่ากิ๊นนนน่ากิน
"ครายอยากจะลองร๊ดปลาหมึก! ปลาหมึกเต่าทองค้องพวกเรา~"
อาเคริหนวกหูจึงใช้ประกายจากดวงตาที่งดงามเผาซาซาไรมอดไหม้ไป....
"โอ้วว ทางด้านคริสเริ่มนวดแป้งแล้วค่า" สการ์เล็ทมูนเริ่มบรรยาย จะได้เริ่มๆแข่งกันซะที
"เป็นเทคนิคการนวดที่เลิศล้ำมาก คาดว่าน่าจะจดจำมาจากนวดแผนโบราณท่าพระจันทร์ นอกจากจะสามารถคลายเครียดให้แผ่นแป้งได้แล้วยังสามารถเอาคูปองไปซื้อหนังสือลดราคาี่ร้านข้างๆได้ด้วย" พอฮันโซไม่มีอะไรทำก็มานั่งบรรยายกับเขาเฉยเลย
"ทีนี้มาดูอีกด้านบ้าง...."
อะจ๋า~!! อ๊า ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ ต๊ะ หวา-ช่าส์!!!
"ทีนี้เรากลับมาดูทางคริสบ้าง" (ไม่กล้าบรรยายสิ่งที่เห็นเมื่อครู่) ทำไมแป้งโอโคโนมิยากิถึงต้องนวดงั้นรึ? คนแต่งคนนี้มันไม่รู้ว่าโอโคโนมิยากิคืออะไรหรอกนะ
"โอ้ววว คริสเริ่มแกะฮานามิแล้วครับ! เขาแกะเสร็จก็หยิบไปนั่งกินหน้าทีวีตอนเล่น FFX ครับ!!" ตอนนี้ไม่รู้จะบรรยายไปทำไม
"ทางด้านอาเคริก็เริ่มอบพายแล้วค่ะ! แล้วปาใส่พวกที่เข้ามาโหวตริโอวค่ะ!!" นี่ก็ไม่รู้จะบรรยายไปทำไม
"คริสเริ่มดวลดาร์คโยจิมโบแล้วครับ เทิร์นแรกก็เรียกบาฮามุทออกมาแล้วครับ!!"
"อาเคริเอากองหนังสือคำสาปฟาโรห์มาตั้งกองกันไว้สูงๆแล้วเริ่มร่ายบริกรรมสาปแช่งสนพ.ค่ะ!!"
เราเห็นว่าควรไล่ไอ้คนเขียนคนนี้ไปนอนแล้วให้คนรู้จักโอโคโนมิยากิมาแต่งต่อดีกว่า (ก็น่าจะเป็นงั้นมานานแล้วเพ่)
--FLOW 19:10, 6 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ว่าแต่สหายคริส โอโคโนมิยากิ นี่มันคืออะไรหรือรู้แต่ว่ามันคือพิซซ่าญี่ปุ่นเท่านั้นเอง" ซาซาไรเริ่มถามก่อนทำเพราะอ่านแล้วไม่ค่อยรู้เรื่องเลย
"เอ่อ นั่นสิข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เกิดมาเคยกินแต่ขนมเบื้องไทยใส่ฝอยทองสองอันบาท" คริสเองก็จนปัญญาตอบ
"กรี๊ดดด ไอ้พวกโลโซลิ้นไม่มีระดับทั้งหลาย! พวกแกอ่านนี่ซะความรู้เรื่อง โอโคโนมิยากิ ขืนพวกแกทำซี้ซั้วออกมาให้ฉันกินล่ะก็ศพไม่สวยแน่" สการ์เล็ทมูนปา OLD BOOK VII ว่าด้วยเรื่องโอโคโนมิยากิใส่หัวคริส
- โอโคโนมิยากิ <<คริสเลือกคำสั่งอ่านทำความเข้าใจสู่สมองอย่างรวดเร็ว
หลังจากอ่านจบคริสก็ฉีกยิ้มออกมา "โฮ่ทำง่ายกว่าที่คิด! แบบนี้ให้ควายทำก็ยังได้(ถ้ามันมีมืออ่ะนะ) มิน่าร้านถึงให้ทำกินกันเองได้"
"เมื่อรู้เรื่องแล้วก็เลิกเล่นกันได้แล้ว ได้เวลาเอาจริงซะที!" พอเปลี่ยนมือคนแต่งปุ๊ปอาเคริก็เปลี่ยนไปปั๊ป เริ่มผสมแป้งอย่างมืออาชีพ
"โอโคตัดสินกันที่เครื่องเราจะใส่เครื่องอะไรกันดีล่ะ" ซาซาไรลูกมือถามขึ้นมา
"ยากทีเดียว โอโคแสดงถึงความเป็นญี่ปุ่นอยู่แล้วแต่นี่ต้องแสดงถึงความเป็นญี่ปุ่นอย่าแท้จริง" คริสคิดจนเครียด แล้วก็ลองหันไปดูฝั่งอาเคริบ้าง โอโคเกาหลีจะเป็นอย่างไร
"นี่คือเครื่องที่จะทำให้โอโคโนมิยากิของเดี๊ยนแสดงถึงความเป็นเกาหลีสุดๆเค่อะ" อาเคริเอา คิม จองอุล โยนผสมลงไปในแป้ง...
"ยอมแพ้ไม่ได้! ฝั่งโน้นใส่คิมจองอุบงั้นฝั่งเราก็เอา GYM สู้กับมัน"
"ข้าว่าใส่แค่ยามะพีคนเดียวก็พอแล้วมั้ง ใส่ กอลฟ์ ไมค์ ลงไปด้วยเดี๋ยวคนกินจะท้องเสียเปล่าๆ"
"อืม จริงด้วยสิ" คริสจึงหยิบเอากอล์ฟ ไมค์ออกมาจากหม้อโยนทิ้งลงถังขยะสด
"จิ๊ ถ้างั้นต้องเพิ่มรสชาติเกาหลีอีกนิดด้วย ปาร์ค จีซุง" อาเคริสับปาร์คจีซุงผสมตามลงกระทะไปอีกราย
"ส่วนฝั้งเราต้องเพิ่มรสชาติด้วย อะโซ่โรเซ่น รัฐมนโทกระทรวงโอตาคุ"
ฝั่งอาเคริทำจนใกล้จะเสร็จแล้ว "นี่คือ เนงิยากิ ต้นแบบของโอโคโนมิยากิ เราใช้เนกิ สปริงฟิลด์ เป็นส่วนผสมหลักรับรองอร่อยเหาะไม่มีทางแพ้ให้กับฝั่งตรงข้าม
ซาซาไรได้ยินดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้าพูดโต้กลับไปบ้าง "แม่นางอาเคริอย่าเพิ่งประมาทฝั่งพวกข้า เราทำโอโคโนมิยากิสูตรฮิโรชิม่าราดซอสสูตรเด็ดที่ใช้โยชิฮิโระ โทงาชิเป็นหัวเชื้อหมัก ทำให้ดองนักล่าxนักล่าได้ถึงหนึ่งปีเต็ม"
"เอาล่ะทำเสร็จแล้วก็ได้เวลาชิมตัดสินค่า" สการ์เล็ทมูนมัวแต่นั่งอ่านฟิคนรกไม่ได้ดูสองคนนี้ทำอาหารในครัว ไม่รู้ตัวเลยว่าฝันร้ายกำลังจะมาเยือน.......
--Shiryu 10:56, 7 ธันวาคม 2007 (ICT)
สการ์เล็ทมูนเดินมาหาเนกิยากิของอาเคริที่ทำเสร็จก่อนแต่ก็ถูกคริสวิ่งมาตัดหน้า "ช้าก่อนเล็ตซัง! ชิมอาหารของเราก่อนได้ไหม?" ซาซาไรแปลกใจกับการตัดสินใจของคริสที่กล้าหาญขอรีบรับคำตัดสินพญามารที่ทำเอาเขากับมาเรียปางตายมารอบหนึ่งแล้ว "หรือนั่นจะเป็นอาหารที่ความอร่อยขึ้นกับเวลากันนะ?"
สการ์เล็ตมูนเลยต้องชิมอาหารคริสก่อน "ไหนๆนี่เหรอโอโคที่บอกว่าพยายามรวมความเป็นญี่ปุ่นเข้าไว้ด้วยกัน" แล้วเธอก็หยิบโอโคของคริสขึ้นมากลืนลงคอไปทั้งคำ "โอ้ววววววว นี่มัน!!!" แล้วสการ์เล็ทมูนก็ออกรีแอ็คชั่นเป็นโคลัมบัสล่องเรือซานต้ามาเรียฝ่ามหาสมุทรอันกว้างใหญ่เพื่อหาดินแดนใหม่ ต้นหนได้มองเห็นอะไรบางอย่าง
"นายท่าน นั่นมัน..."
"อา...แผ่นดิน!! นี่เราค้นพบประเทศใหม่ที่ยังไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อนแล้วสินะ...มันคือประเทศที่อุดมไปด้วยภูเขาไฟ น้ำพุร้อน นินจา เกอิชา และฮาราคีรี" สการ์เล็ทมูนที่อยู่บนซานต้ามาเรียบรรยายสิ่งที่เธอพบบนทวีปแห่งใหม่นี้เหมือนจะบอกว่ามันคือญี่ปุ่นแท้ๆเลยอีนาง
"ท่านครับ! นั่นไม่ใช่แผ่นดิน....ฝั่งที่เราเห็นคือโอโคโนมิยากิของคริสต่างหาก!!"
(จบรีแอ็คชั่นแต่เพียงเท่านี้....หากไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นรีแอ็คชั่นก็ไปหาเจปังมาอ่านซะนะ)
"โอววววววววววว ...ความเป็นญี่ปุ่นที่มาผสมกลมกลืนกันอย่างลงตัวบนแผ่นแป้งหนานุ่มด้วยกำลังไฟและการทอดที่เหมาะเจาะลงตัวนี่มัน!! ราวกับรวมความเป็นทั้งหมดของญี่ปุ่นเข้าไว้บนแผ่นโอโคโนมิยากิซึ่งวัตถุดิบที่คัดสรรมาแต่ละชนิดล้วนส่งเสริมรสชาติกันได้อย่างประหลาด แถมยังคงสัดส่วนของแป้งและหน้าตามสูตร 3/5 สุดยอดสัดส่วนความอร่อยของแฮมเบอร์เกอร์ตามตำราขององเมียวจินคิมุคังเซ (แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแฮมเบอร์เกอร์?) แถมน้ำจิ้มที่ใช้ปรุงนั้นไม่สามารถหาได้จากร้านโอโคสั่วๆทั่วไปเพราะมันหมักจากหัวเชื้อ....ไม่ใช่แค่หัวเชื้อโทงาชิ แต่เป็นหัวเชื้อห้าชนิดผสมกันที่ประกอบไปด้วยหัวเชื้อชินจัง, หัวเชื้อกายเวอร์, หัวเชื้อแบล็คแจ็ค และหัวเชื้อคำสาปฟาโรห์ซึ่งแต่ละตัวมีคุณสมบัติที่..."
คริสกดข้ามฉากพร่ำเพ้อเสียเวลาคนอ่าน ทำลายน้ำใจกรรมการยิ่งนัก
"งั้นขอให้คะแนน ณ บัดนาว (ชิ!) แต๊นๆๆๆๆๆ 8/10 จ้า!!"
"OBJECTION!! อาหารที่ยอดเยี่ยมดั่งไข่แมลงวันของอากิยามะเช่นนี้ทำไมไม่ได้เต็ม!!" คริสประท้วงที่ได้คะแนนน้อยกว่าคะแนนกระทู้ดักที่เขาตั้งซะอีก
"เจ้าไม่ยอมใช้กลอซเซอร์ฟลุซในการแข่งนี้ อาหารที่ใช้ฝีมือของตัวเองไม่เต็มที่ต่อให้อร่อยยังไงมันก็ไม่สมบูรณ์แบบพอที่จะได้คะแนนเต็มหรอกนะ" หลังฟังคำตัดสินคริสก็ลงไปกองยอมรับโดยดุษฎี ....ซะเมื่อไหร่กันล่ะ มันยอมรับเพราะมีแผนชั่วขั้นต่อไปต่างหาก
เอาละ ทีนี้ก็ถึงตาอาหารของอาเคริบ้าง
"หึหึหึ ยัยนั่นไม่มีทางชนะข้าได้แน่" คริสเริ่มนับถอยหลังรอเวลาที่แผนการชั่วร้ายของเขาจะบรรลุผล
สการ์เล็ทมูนนั่งลงหน้าเนกิยากิหอมกลิ่นเนกิสปริงฟิลด์ฉุยๆ ขณะที่เธอกำลังจะตักคำแรกเข้าปากนั้นก็รู้สึกถึงบางอย่างขึ้นมา...
"ปวดอึจัง!!" (ทำหน้าเข้มพร้อมแบ็คกราวด์สายฟ้าฟาด)
"ฮ่าๆๆ ข้าผสมยาถ่ายลงโอโคของข้าไปถึงสามในสิบส่วน ทีนี้แม่กรรมการผู้นั้นไม่มีกะใจจะตัดสินอาหารของอาเคริแน่นอน อาหารคือการดักลันล้า~!!"
"โอวววท่านช่างชั่วบัดซบ ข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ ว่าแต่เมื่อตอนที่แล้วท่านยังบอกว่าอาหารคือของกินอยู่เลยนี่นา?" ซาซาไรพลิกกลับไปดูตอนที่แล้ว
"ข้าเพิ่งเห็นโปรไฟล์ตัวเองจึงเปลี่ยนสโลแกนใหม่" คริสตอบเผาๆ แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครเข้าใจว่าไอ้พวกคนครัวมันจะต้องมีสโลแกนไปทำไม
"ข้าไม่อาจตัดสินอาหารของท่านได้..." สการ์เล็ทมูนกล่าวกับอาเคริด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะท่าน?"
"เพราะ.... (ข้าปวดอึ๊ <- แต่ไม่ได้บอก) ....เพราะอาหารที่พยายามดึงความเป็นเกาหลีออกมาของเจ้า กลับใส่เนกิที่เป็นตัวการ์ตูนสัญชาติญี่ปุ่นลงไป!!" สการ์เล็ทมูนแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แต่ฟังๆดูก็ใช่
"อ๊าก!! ข้าไม่น่าบ้าต้นหอมเลย รู้งี้ใช้หอมมิกุก็ดี" <<ก็ญี่ปุ่นอยู่ดีแหละเจ๊
อาเคริก้มหน้าสลดใจ แต่ยังไม่ทันที่กรรมการจะประกาศคำตัดสินอาเคริก็หายตัวไปเข้าตลบหลังแล้วจี้จุดลงหัวสการ์เล็ทมูนทันที "อะจ๋า!!!" "อั่ก!!" (เสียงแหบห้าว)
"หึหึหึ ข้าจิ้มจุดทศกัณฐ์ของเจ้าแล้ว หากไม่รีบพูดว่าสิบๆๆๆ หัวของเจ้าจะระเบิดออก โอร่า~!!" (มันมีไอ้จุดแบบนี้ด้วยเรอะ?)
แต่สการ์เล็ทมูนท่าทงไม่ยี่หระ
"อะจ๊า!! เล่นกับใครไม่เล่น คิดไม่ซื่อกับกรรมการผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างสการ์เล็ทมูนผู้นี้เชียวเรอะ!?" สการ์เล็ทมูนเบ่งพลังไล่ปราณของอาเคริออกจากร่าง "ฮ่า-!!!!" พลางควันโขมง มองอาเคริด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่า "อย่างหล่อนทำอะไรเดี๊ยนไม่ได้หรอก" เหมือนการ์ตูนบงกชตอนนางเอกสู้กับนางอิจฉา (แต่ไอ้ตะกี้มันหมัดดาวเหนือชัดๆ) พวกซาซาไรดูอยู่ก็พากันเกาหัวแกรกๆ ไอ้แชปเตอร์นี้เดี๋ยวก็เป็นจอมโหดกะทะเหล็กเดี๋ยวก็เป็นบากิ - -a
"ทำอะไรสักอย่างสิท่านคริส"
"อั๊วะเป็นพ่อครัว อั๊วะสู้ผู้สืบทอดหมัดอุดรเทวะสองพันปีอย่างอาเจ้อาเคริไม่ได้หรอกน่อ" ท่าทางคริสต้องคำสาปเงื่อนไข "ไปแชปเตอร์อื่นโคตรเทพ แต่เมื่ออยู่ในแชปเตอร์ตัวเองฝีมือจะกระจอกบัดซบ"
"อย่าห่วงเลย เราจะจัดการคนครัวที่ไม่ยอมรับการตัดสินของกรรมการเอง เพื่อความสงบสุขของทุกคน!!" สการ์เล็ตมูนหยิบง้าวขึ้นมาตั้งท่าสู้กับอาเคริ ท่าทางการเบ่งปราณตะกี้จะไล่ฤทธิ์ยาถ่ายของคริสออกไปหมดแล้ว
แล้วการต่อสู้ก็บังเกิดมี อาเคริ VS สการ์เล็ทมูน ส่วนพวกซาซาไรกับคนอ่านก็ได้แต่งงกันไปตามๆกันว่ามันเป็นงี้ไปได้ไงฟะ?
