Flame Champion 4

ฮิวโก้ : นี่มัน...อะไรกันน่ะครับ?

เกดโด้ : .....

แล้วเกดโด้จะหันไปมองทางห้องที่อยู่ข้าง ๆ ที่พวกเรายืน แล้วเราจะพบกับเสื้อตัวนึงที่แขวนอยู่บนเก้าอี้ ก่อนที่ซาน่าจะเล่าเรื่องต่อ

ซาน่า : เฟลมแชมเปี้ยน (ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน) ที่รักของฉัน ตายไปแล้วล่ะ

คริส : แต่ผู้ที่ถือครองรูนจะตายได้อย่างไรกัน? ผู้ที่ถือครองน่าจะเป็นอมตะนี่...

ซาน่า : นั่นก็ถูก แต่เขาเลือกที่จะแก่ไปกับฉัน มากกว่าที่จะอยู่อย่างเป็นนิรันทร์

แล้วซาน่า จะรำลึกถึงอดีตวันวานยังหวานอยู่ ในสมัยเมื่อ 50 ปี

เฟลมแชมเปี้ยน : ซาน่าที่รัก เธอชอบไหมกับการที่เป็นที่รู้จักในนามของคนรักเฟลมแชมเปี้ยน?

ซาน่า : ฉันไม่ชอบมันเลย คนรักเฟลมแชมเปี้ยนเหรอ? ฉันไม่เคยปรารถนาที่จะอยู่ภายใต้เงาของใคร มีแต่ชื่ออันยิ่งใหญ่แบบนั้น

เฟลมแชมเปี้ยน : ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ใครจะไปรู้ได้เล่า? ผมเองไม่ชอบการถูกแปะป้ายแบบนี้เหมือนกันนะ แต่อย่างไงซะ ผมก็ได้รับชื่อนี้มา ผมไม่เคยคิดเลยหรอกนะว่าผมจะทำงานเพื่อความยุติธรรมหรือเพื่อผู้คน ผมก็แค่เกิดและได้รับการเลี้ยงดูที่นี่ ในกลาสแลนด์แห่งนี้ และผมก็แค่ไม่สามารถทนเห็นดินแดนของผมต้องถูกปล้นไปได้ แล้วนั่นหละที่ทำให้เรื่องราวทุกอย่างเกิดขึ้น ผู้คนล้วนตื่นเต้นที่ได้มีความหวังในที่สุด พวกเขาหวังในตัวผม และ...ผมก็มาอยู่ตรงนี้ ตอนนี้ไง!

แล้วเฟลมแชมเปี้ยน จะเอามือขวาของตัวเองขึ้นมาดู

ซาน่า : ยากใช่ไหมที่ต้องคอยประคองภาพลักษณ์การเป็นวีรบุรุษอยู่ตลอด ๆ เพื่อผู้คนของคุณ?

เฟลมแชมเปี้ยน : มันยากที่จะมีอย่างเหล่าผู้คนที่อุทิศตนมากำหนดความฝันปรัมปราและอุดมการณ์ไว้ที่ผม... ผมต้องการการตัดสินใจที่จะทำอย่างที่ผมต้องการ มีชีวิตหรือตาย... แต่ก็ถึงบ่นไป ก็คงไม่ได้ช่วยอะไร ผมต้องคิดในแง่บวกเข้าไว้

ซาน่า : แบบนี้สิ ถึงจะฟังดูเหมือนเป็นผู้ชายที่ฉันรู้จัก เมื่อตะกี้ คุณยังทำตัวเป็นเฟลมแชมเปี้ยนอยู่เลย แต่นั่นก็เป็นแค่การแสดง ใช่ไหมล่ะ? ฉันยอมรับเลยว่าฉันสบายใจแล้วล่ะ

เฟลมแชมเปี้ยน : ผมจะต่อสู้เพื่อสิ่งที่ผมรักเท่านั้นล่ะ ทางฮาร์โมเนีย ได้ตกลงที่จะยุติไฟสงครามเป็นเวลา 50 ปีแล้ว นี่คงจะให้เวลากับพวกเรามากพอแล้วล่ะ

ซาน่า : พวกเรา...? มันอาจจะไม่พอก็ได้นะ

เฟลมแชมเปี้ยน : ก็ใช่นะ แต่อย่างน้อย พวกเราก็จะไม่เห็นคนที่พวกเรารักต้องถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาของพวกเรา ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน ก็ไม่มีความหมายอะไรกับผมแล้ว เวลาที่ได้อยู่กับเธอ... นั่นหละที่เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด

ซาน่า : (ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน)...

แล้วฉากจะตัดมาที่ตอนปัจจุบัน

ซาน่า : จากนั้น เขาก็ใช้ศาสตร์ลับโบราณแห่งซินดาร์ในการปิดผนึกรูนที่แท้จริงที่อยู่ในร่างของเขา และเลือกที่จะหมดลมหายใจไปด้วยกันกับฉัน

คริส : .....

คริสที่พูดอะไรไม่ออก ก็ได้แต่ก้มห้าแล้วหลับตาลง

เกดโด้ : ข้าไม่สงสัยเลย ฟังแล้ว ก็รู้เลยว่าหมอนั่นจะทำแบบนั้น

ฮิวโก้ : ถ้างั้น เฟลมแชมเปี้ยน วีรบุรุษที่ปกป้องกลาสแลนด์ ก็ไม่มีอยู่อีกแล้วสินะครับ...?

ซาน่า : เจ้าลูกชาย เงาของคนที่ตายไปแล้วน่ะ ไม่ปกป้องคนที่เธอรักหรอกนะ

คริส : แต่เฟลมแชมเปี้ยนคนใหม่ต้องรวมเผ่าของกลาสแลนด์กับเซกเซ็น ทั้งสองฝ่ายยังคงขัดแย้งกันอยู่ และยังมีการคุกคามจากกองทัพฮาร์โมเนียอีก...

ซาน่า : (ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน)ที่ทำสำเร็จได้ ก็ไม่ใช่ด้วยเพราะชื่อสมญาวีรบุรุษ แต่เป็นความสามารถของตัวเขาเอง ไม่ใช่หรืออย่างไรกันล่ะ?

เกดโด้ : .....

ซาน่า : เกดโด้ ท่านก็ยังคงไม่ยกโทษให้(ชื่อเฟลมแชมเปี้ยน) ใช่ไหม? ท่านไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ ท่านเป็นคนที่มีอุดมการณ์ตลอดเวลา และมันก็ผลักดันให้(ชื่อเฟลมแชมเปี้ยน)ไปไม่ถึงจุดสิ้นสุด แต่ความจริงก็คือท่านไม่ได้ดูเข้าใจเขาเลยว่า กำลังทำร้ายเขาอยู่

เกดโด้ : .....

(เจอแดกดันหนักเข้า เลยยิ่งพูดอะไรไม่ออกเลย)

ซาน่า : (ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน) ได้ฝากคำพูดไว้กับฉัน นี่คือเหตุผลที่ฉันอยู่ที่นี่ ในวันนี้ เขาสามารถที่จะทำนายอนาคตได้ถึงระยะช่วงหนึ่ง เพราะเขาถือครองรูนที่แท้จริง รูนไฟที่แท้จริงที่เขาได้ปิดผนึกเอาไว้ถูกปกปักษ์รักษาด้วยศาสตร์ลับโบราณแห่งซินดาร์ ถ้าพวกเธอต้องการ... ฉันก็สามารถเปิดประตูให้พวกเธอได้ แต่พวกเธอก็ต้องรับเอาพลังและภาระของเฟลมแชมเปี้ยนมาไว้กับตัวเองนะ

ฮิวโก้ : รับเอาชื่อของเฟลมแชมเปี้ยนมางั้นเหรอครับ?

คริส : แล้ว ใครกันล่ะ ที่จะได้เป็น?

เกดโด้ : ท่านกำลังจะบอกว่าหนึ่งในพวกเราทั้งสามคนจะเป็นผู้สืบทอดของหมอนั่นงั้นเหรอ?

ซาน่า : (ชื่อเฟลมแชมเปี้ยน) พูดอยู่บ่อย ๆ ว่าชะตากรรมของคนไม่ได้ถูกกำหนดเอาไว้ก่อนแล้ว แต่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เขาพูดว่าแม้แต่ชะตากรรม ก็ยังต้องมีว่างให้แก่เหล่าผู้คนที่มีความตั้งใจที่แรงกล้า (ชื่อเฟลมแชมเปี้ยน) บอกกับฉันว่าพวกเธอสามคน จะปรากฎตัวขึ้นที่นี่ เพื่อที่จะรับเอารูนไฟที่แท้จริงไป แต่เขาก็ไม่ได้เจาะจงว่าเป็นคนไหน เขาเชื่อในความตั้งใจของผู้คน มากกว่าชะตากรรมของพวกเขา ที่จะเปิดประตูไปสู่อนาคตได้ การตัดสินใจของคนที่จะได้รับชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน จะต้องไม่ได้มาจากชะตากรรม แต่มาจากความตั้งใจของคน ๆ นั้น

เกดโด้ จะเดินมาที่ตรงหน้าโต๊ะที่มีกระบองของเฟลมแชมเปี้ยนวางอยู่

เกดโด้ : (ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน)... ข้าสนุกมากที่ได้อยู่กับเจ้านะ ข้าไม่สามารถต่อสู้คำสาปที่มากับรูนที่อยู่ในร่างกายของข้าได้ แต่ข้าก็นับถือในเส้นทางการมีชีวิตที่ไม่ผูกมัดและล่องลอยอิสระของนาย เมื่อผู้ถือครองรูนที่แท้จริง ได้สูญเสียรูนไปแล้ว เขาก็จะประสบเคราะห์และต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สูง...นายยอมแลกพลังมหาศาลสำหรับชีวิตอันเป็นอมตะ นายละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพียงเพื่อจะได้อยู่ร่วมกับคนที่นายรักในช่วงเวลาน้อยนิดที่มีเหลืออยู่ ข้าล่ะอิจฉานายจริง ๆ มาก ๆ ด้วยนะ และตอนนี้...

แล้วเกดโด้ จะยื่นมือไปที่กระบอง แล้วหลับตาลง

คริส จะเดินมาที่ตรงหน้าโต๊ะที่มีกระบองของเฟลมแชมเปี้ยนวางอยู่

คริส : ความรักของคุณที่มีให้ต่อกลาสแลนด์ ก็เหมือนความรักของฉันที่มีให้ต่อเซกเซ็น พวกเราอาจจะมีมุมมองที่แตกต่างกันบ้าง แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวกับว่าอะไรสำคัญเลย ดินแดนของพวกเราทั้งสองคนกำลังอยู่ในอันตรายครั้งใหญ่หลวง ฉันคงไม่สามารถที่เป็นผู้พิทักษ์แห่งกลาสแลนด์ที่รักของท่านได้ แต่ฉันก็ควรจะได้รู้วิธีการใช้พลัง ดังนั้น...ได้โปรดมอบพลังให้แก่ฉันด้วยเถอะนะ

แล้วคริส จะยื่นมือไปที่กระบอง แล้วหลับตาลง

ฮิวโก้ จะเดินมาที่ตรงหน้าโต๊ะที่มีกระบองของเฟลมแชมเปี้ยนวางอยู่

ฮิวโก้ : ในการต่อสู้ครั้งแรกของผม ผมสูญเสียเพื่อนที่ดีที่สุดของผมไป จ่าบอกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของสงคราม แต่ผมจะยอมทำอะไรก็ได้เพื่อมีพลังเพียงพอที่จะหยุดเรื่องพรรคนั้นไม่ให้เกิดขึ้นได้อีก (ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน) คุณเฟลมแชมเปี้ยน...พวกเราต้องการพลังที่ท่านมี ดังนั้น ท่านพอจะสามารถให้ผม... ได้โปรดให้ผมได้มีพลังได้ไหมครับ?

แล้วฮิวโก้ จะยื่นมือไปที่กระบอง แล้วหลับตาลง

ซาน่า : เธอจะเดินตามรอย(ชื่อเฟลมแชมเปี้ยน) ในฐานะเฟลมแชมเปี้ยนคนใหม่สินะ ฮิวโก้ เพื่อเติมเต็มคำขอร้องครั้งสุดท้ายของเขา ฉันจะเปิดประตูไปยังรูนที่แท้จริง ด้านหลังประตู จะมีการท้าทายรอเธออยู่ ด้วยการที่จะผ่านบททดสอบนี้ เธอจะต้องพิสูจน์ความสามารถของตัวเธอที่จะแบกรับภาระของรูนให้ได้

ฮิวโก้ : ตกลงครับ

ซาน่า : เอาล่ะ ถ้าอย่างงั้น ฉันจะนำทางให้นะ เธอพร้อมหรือยัง?

ซาน่า : รูนไฟที่แท้จริง หลับไหลอยู่ที่นี่หละ เข้าไปเปิดประตูสิ

ซาน่า : งานของฉันสำเร็จแล้ว พวกเรารีบกลับไปกันเถอะ ได้เวลาที่เหล่าผู้มีชีวิตอยู่ จะได้เริ่มชีวิตของพวกเขากันต่อแล้ว

ฮิวโก้ : คริส เกดโด้ ผมหวังว่าตัวผมจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้นะครับ ผมคิดไม่ออกเลยว่าทำไมผมถึงได้ถูกเลือกให้เป็นผู้ถือครองรูนธาตุไฟที่แท้จริง...

ฮิวโก้แสดงความลังเลใจในขณะที่กลุ่มเดสทรอยเยอร์ก็เข้ามาพอดี

??? : เขาไม่ควรได้ถือครองรูนหรอกนะ ถ้าเขายังไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงแบบนั้น

ซาน่า : พวกแกมาที่นี้ได้ยังไง? สถานที่แห่งนี้น่าจะได้รับการปิดผนึกอยู่นี่นา

ลุค : แกพึ่งเปิดมันด้วยตัวแกเองนิ ตอนที่ข้าเที่ยวหารูนก่อนหน้านี้ มันเป็นไปไม่ได้เลยนะที่จะหาสถานที่แห่งนี้ เฟลมแชมเปี้ยนนี้ จะต้องเป็นคนที่ฉลาดแกมโกงอย่างร้ายกาจเลยนะ ข้าออกค้นหาทั้งที่เลอบีค ซาฟีล หรือแม้แต่อัลมาคินัน เจ้านั่นทำให้ข้ามีปัญหามากเลยนะ แต่ไม่อีกแล้ว ข้าได้พบสิ่งที่ข้าตามหาแล้ว คราวนี้ มอบรูนให้แก่ข้าซะดี ๆ

ฮิวโก้ : เฮ้ ผมเคยเจอคุณที่เส้นทางโบราณนี่นา

ยูเบอร์ : อ้อ ใช่แล้ว ข้าจำเจ้าได้ เด็กอย่างแกจะมาถือรูนที่แท้จริงได้ยังไงกัน? ชีวิตมันพลิกผันได้แปลกจริง ๆ เลยนะ

ฮิวโก้ : บ้าจริง!

บุรุษสวมหน้ากาก : มาเริ่มกันได้หรือยัง? ข้าไม่มีเวลาว่างนักหรอกนะ

ฮิวโก้ : ผมไม่ยอมมอบรูนให้แกหรอก สิ่งนี้เป็นเครื่องหมายแสดงว่าผมได้สืบทอดจิตวิญญาณของเฟลมแชมเปี้ยนมาแล้ว!!

บุรุษสวมหน้ากาก : เชิญเลย ถ้าแกคิดจะต่อตต้าน มันจะเป็นโอกาสให้ข้าได้ฝึกฝนพลังด้วย

ลุค ร่ายเวท เรียกเหล่าคิเมร่าออกมาล้อมหลังฮิวโก้เอาไว้

บุรุษสวมหน้ากาก : จะเริ่มกันหรือยัง? เฟลมแชมเปี้ยน

บุรุษสวมหน้ากาก : มันไม่น่าจะเป็นไปได้...

ยูเบอร์ : ข้าไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย แกยังไม่ได้ปลุกพลังของรูนที่แท้จริงเลยนี่

อัลเบิร์ต : เป็นไปไม่ได้...

บุรุษสวมหน้ากาก : ข้าเดาว่าพวกเราคงต้องยอมรับมันนะ

บุรุษสวมหน้ากาก เตรียมตัวที่จะใช้พลังจากรูนของเขา

ชาน่า : ระวังนะ! เขากำลังจะใช้พลังจากรูนที่แท้จริงของเขา!!!

ฮิวโก้ : บ้าจริง!!!

ขณะที่บุรุษสวมหน้ากากกำลังจะใช้พลังจากรูนนั่นเอง วิญญาณของเฟลมแชมเปี้ยนคนเก่า ก็เข้ามาขัดขวางเอาไว้

บุรุษสวมหน้ากาก : นั่นมันอะไรน่ะ? วิญญาณเฟลมแชมเปี้ยนคนเก่าอย่างงั้นเหรอ?

ยูเบอร์ : นั่นมันก็แค่การต่อต้านที่เปล่าประโยชน์ล่ะนา

ซาร่า : เดี๋ยว หยุดอยู่ตรงนั้น ประตูถูกเปิดขึ้นแล้ว

ทันใดนั้น เหล่าพรรคพวกของฮิวโก้ คริส และเกดโด้ ก็ปรากฎตัวขึ้น

จ่าโจ : เกิดอะไรเนี่ย? ใครก็ได้ บอกข้าทีสิ!

แนช : เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?

เอซ : หัวหน้า!!! เกิดอะไรขึ้น? แล้วข้าอยู่ไหนเนี่ย?

บุรุษสวมหน้ากาก : นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

อัลเบิร์ต : สถานที่แห่งนี้ ได้รับการคุ้มครองจากพลังของเฟลมแชมเปี้ยนคนเก่า พวกเราไม่เหมาะที่จะต่อสู้กันที่นี่ ซาร่า

ซาร่า : ค่ะ ท่าน

ซาร่า ร่ายเวทเทเลพอร์ทพาทั้งทีมออกไป

บุรุษสวมหน้ากาก : ทำไม? ทำไมเราไม่สามารถทำในสิ่งที่เราตั้งใจไว้ได้? นี้ก็อำนาจของรูนด้วยงั้นเหรอ?

ฮิวโก้ : หยุดก่อน! หยุดอยู่ตรงนั้นนะ! อย่าพึ่งหนีไปสิ!

บุรุษสวมหน้ากาก : ข้าจะปล่อยรูนไว้กับแกก่อน แค่ตอนนี้นะ แต่ในไม่ช้า ข้าจะมารับมันแน่

หลังจากที่พวกกลุ่มเดสทรอยเยอร์ไปกันหมดแล้ว จ่าโจก็จะเข้ามาถามฮิวโก้ต่อ

จ่าโจ : เฮ้! นี่มันเรื่องอะไรกัน? แล้วตกลงว่าที่นี่มันที่ไหนกันแน่เนี่ย?

แล้วฉากจะตัดไป

ฮิวโก้ : ฮืม? แปลกจัง ผมอยู่ไหนเนี่ย?

จ่าโจ : ดูนี่สิ ฮิวโก้! หวัดดี! นายน่าจะรู้นะว่านายอยู่ไหน นายเองก็เคยอยู่ที่นี่มาก่อนนะ นายอยู่ในหมู่บ้านจิชาไงล่ะ

ฮิวโก้ : เป็นไปได้ยังไงกัน? ผมคิดว่า...ผมหนีออกมาจากถ้ำที่เฟลมแชมเปี้ยนนอนหลับอยู่ และ...

จ่าโจ : นายสลบไปน่ะ นายทำเอาพวกเรากลัวแทบแย่เลยนะ! ซาน่าบอกว่าอาจเป็นเพราะนายใช้พลังของรูนที่แท้จริง... นายดูเหนื่อย ๆ นะ!

ฮิวโก้ : ผมคิดว่าผมจำอะไรได้บ้างแล้ว... แต่ก็ยังมึนไปหมดเลย เฮ้ จ่า เกิดอะไรขึ้นข้างนอกงั้นเหรอ?

จ่าโจ : ก็มีเรื่องกันนิดหน่อยล่ะนะ ก็แบบมีตัวแทนจากกลุ่มต่าง ๆ มาอยู่รวมกันหมด ไปดูกันเถอะ มีทั้งเผ่าคาราย่า เผ่ากิ้งก่า และพวกหมวกเหล็ก พร้อมยังพวกนักรบนักจ้างของฮาร์โมเนียอีก... ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกนั้นไม่ต่อสู้เสียตอนนี้เลย

ฮิวโก้ : ทำไม พวกนั้นทั้งหมดถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

จ่าโจ : หัวหน้าลูเซียและซาโลเม่ หนึ่งในพวกหมวกเหล็กเซกเซ็น เห็นตรงกันว่าความขัดแย้งครั้งนี้ เป็นความรับผิดชอบของพวกกองทัพฮาร์โมเนีย แม้ว่าเรื่องนี้จะจริงก็เถอะ ก็ไม่มีใครเชื่อเลย ยิ่งกับพวกกิ้งก่าด้วยแล้วนะ หัวหน้าของพวกเขาถูกฆาตกรรม นายก็รู้นิ พวกนั้นไม่ยอมสงบลงได้ง่าย ๆ แน่

ฮิวโก้ : ถูกต้องแล้วล่ะ ผมเองก็ไม่ได้สงบลงได้ง่าย ๆ เหมือนกัน ผมก็ไม่มีทางลืมลูลู่ไปได้

จ่าโจ : .....

ฮิวโก้ : แต่ ก็แค่...

ซาโลเม่ : ก็อย่างที่ข้าบอกท่านไปนั่นหละ กองทัพฮาร์โมเนียร่ายเวทลวงตาไงเล่า ท่านไม่เข้าใจเหรอไงกัน? ภาพที่พวกท่านเห็นไม่ใช่ของจริงนะ!

ดูปา : พวกเราเห็นพวกแกแน่ ๆ ด้วยตาของพวกเราเองด้วย! พวกแกกำลังจะบอกให้พวกเขาเชื่อเรื่องของพวกหมวกเหล็กก่อนที่จะเชื่อตาของตัวเราเองงั้นเหรอ?

ซาโลเม่ : พวกเรากำลังทำในสิ่งที่กองทัพฮาร์โมเนียต้องการให้พวกเราทำนะ การต่อสู้กันเองไงเล่า แล้วพวกเราจะแตกแยกเกินกว่าจะต่อกรกับพวกมันได้!

บีแชม : แล้วเลือดที่หลั่งไหลไปทั่วทั้งหมู่บ้านคาราย่าล่ะ?

เพอซิวัล : พวกเราทั้งหมดก็อยากให้ดินแดนของพวกเรารอดด้วยกันทั้งนั้นนะ พวกนายต้องการจะมอบของ ๆ นายให้พวกฮาร์โมเนียงั้นเหรอ?

บาซบา : กองทัพฮาร์โมเนีย ไม่ได้บุกรุกเข้ามาเป็นเวลาหลายสิบปีแล้ว พวกนั่นกลัวพวกเรา ก็เพราะพวกเรามีวีรบุรุษของพวกเรา เฟลมแชมเปี้ยน!!!

แล้วฮิวโก้จะเดินเข้ามากลางกลุ่มซะอย่างงั้น (พอได้รูน แล้วเบิ่งน่าดูเลยแฮะ)

ลูเซีย : ฮิวโก้...

ฮิวโก้ : แม่

บาซบา : รูนของเฟลมแชมเปี้ยนได้ตกเป็นของฮิวโก้ ลูกชายของหัวหน้าลูเซีย หัวหน้าเผ่าคาราย่า หนึ่งในหกเผ่า พวกเราจะไม่มีวันแพ้ตราบเท่าที่พวกเรามีเฟลมแชมเปี้ยนอยู่กับพวกเรา! ไม่ว่าจะเป็นฮาร์โมเนีย หรือเซกเซ็น ก็ชนะเราไม่ได้หรอก!

ฮิวโก้ : .......

แล้วฮิวโก้ ก็จะชูแขนขวาขึ้น

ฮิวโก้ : ฟังผมนะ! ผมคือผู้ถือครองรูนไฟที่แท้จริง มันอยู่ที่มือขวาของผมแล้ว ผมได้รับช่วงต่อจากวีรบุรุษ(ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน) และจิตวิญญาณของเขาด้วย!

แล้วฮิวโก้จะนิ่งไปสักพักก่อนทำหน้าจริงจังขึ้นมา

ฮิวโก้ : ผมเองก็ต้องการที่จะเป็นวีรบุรุษ คนที่มีพลังด้วยเช่นกัน!! และผมก็ต้องการให้คำสัญญาว่าให้ไม่ยอมให้เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ที่ผมต้องเสียเพื่อนของผม ลูลู่ไป เกิดขึ้นซ้ำอีก แต่ผมก็ต้องการที่จะแก้แค้นเธอด้วยนะ คริส เพื่อแก้แค้นสำหรับการตายของลูลู่

คริส : .....

ฮิวโก้ : แต่ผมก็หัวเสียกับเรื่องที่ผมได้เห็นเธอได้ต่อสู้เพื่อเผ่าจิชา ผมไม่ต้องการให้พวกหมวกเหล็กมาต่อสู้เพื่อกลาสแลนด์ เธอน่ะ น่าจะเป็นศัตรูของพวกเรา! แต่ตอนนี้...หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมา...ผมก็คิดว่าผมเข้าใจแล้ว มันเป็นเรื่องธรรมดา ๆ พวกท่านทั้งหลายคงไม่ยอมปล่อยให้เหล่าผู้คนต้องถูกเข่นฆ่าอย่างไร้ความรู้สึกต่อหน้าต่อตาของพวกท่านทุกคน ไม่มีใครหรอก! และผมก็แน่ใจว่าตัวเฟลมแชมเปี้ยนเอง ก็รู้สึกอย่างนี้เช่นเดียวกัน ผมได้ต่อสู้กับนักเวทย์จากฮาร์โมเนียในถ้ำของเฟลมแชมเปี้ยนแล้ว! พวกนั้นบอกว่าพวกเขากำลังตามหารูนอยู่ ฮาร์โมเนียไม่ได้กลัวกลาสแลนด์ และ...

ก่อนที่ฮิวโก้จะพูดต่อ ก็มีทหารกิ้งก่าคนนึงวิ่งเข้ามา

นักรบกิ้งก่า : พวกมันมากันแล้ว! กองทัพฮาร์โมเนีย... มากันเยอะมากด้วย!!! พวกเราควรจะทำยังไงกันดีครับ?

ดูปา : อะไรนะ?

ซาโลเม่ : ไม่นะ! สายเกินไปแล้วเรอะ!

บาซบา : เคลื่อนพลกัน!

ลูเซีย : ทุก ๆ คน! รวมพล!

แล้วพวกลูเซียและเผ่ากิ้งก่าทั้งหมด ก็จะวิ่งออกไป

ซาโลเม่ : ท่านคริส พวกเราก็ควรจะออกไปด้วยนะครับ ผมไม่แน่ใจถึงเรื่องที่เราจะสำเร็จได้ แต่...

คริส : ตกลง ไปกันเถอะ

แล้วซาโลเม่ กับเพอซิวัลจะวิ่งออกไป โดยคริส ได้เข้ามากับฮิวโก้ก่อน

คริส : ฮิวโก้ นายน่ะกำลังประเมินค่าฉันสูงเกินไปนะ ฉันเป็นอัศวิน และฉันก็ไม่เคยลังเลที่จะลงดาบในสนามรบ แต่ยังไง...สิ่งที่นายพูดมาเมื้อกี้ ก็พูดด้วยล่ะนะ ฉันว่าฉันต้องดูเหมือนพวกแสแสร้งแน่ ๆ เลยนะ

ฮิวโก้ : ไม่ล่ะ ผมไม่ไปหรอก

ซีซาร์ : คิดได้ดี! จะไปกันเลยไหม?

ฮิวโก้ : ห๊า? ไปไหนล่ะ?

ซีซาร์ : ไม่เข้าใจเหรอไง? พวกเราจะไปรอการถอยทัพของกองกำลังพันธมิตรแห่งกลาสแลนด์และเซกเซ็นที่หมู่บ้านเป็ดไง

ฮิวโก้ : ถอยทัพเหรอ?

ซีซาร์ : กองทัพของพวกเราน่ะ ยังดูยุ่งเหยิงอยู่เลย ผมทายได้เลยว่ากองทัพฮาร์โมเนียจะชนะพวกเราได้ และกองทัพของพวกเราจะถอยทัพไปที่หมู่บ้านเป็ด

ฮิวโก้ : บอกพวกเขาให้ไปตั้งด่านที่นู่น เพื่อดูแลคนบาดเจ็บด้วยนะ

แอปเปิ้ล : ฉันจะไปบอกให้พวกเขาเตรียมที่ไว้สำหรับคนเจ็บเดี๋ยวนี้ล่ะ

จ่าโจ : ถ้าอย่างงั้น ข้าจะไปเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้านแล้วกันนะ

เป็ดชาวบ้าน : เกิดอะไรกันขึ้นเหรอ?

แล้วพวกเราจะหันกลับไปมอง

ซีซาร์ : มากันแล้วเหรอ? เร็วกว่าที่ผมคิดไว้อีกนะ

แอปเปิ้ล : พวกกองทัพฮาร์โมเนียเอาจริงเลยสินะ...

แล้วฉากจะตัดไปที่ทหารเผ่าคาราย่าและกิ้งก่าไม่เว้นแม้แต่ฝ่ายเซกเซ็นเดินอย่างสะบักสบอมเข้ามาในหมู่บ้านเป็ด โดยคริส พยายามสั่งให้ทหารคนที่ยังไม่บาดเจ็บ กระจายไปดูคนที่บาดเจ็บ ส่วนไอล่าและควีน ก็ช่วยกันปฐมพยาบาลให้คนที่บาดเจ็บ ในขณะที่พวกฮิวโก้เฝ้าดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด

จ่าโจ : นี่มันนรกชัด ๆ

แอปเปิ้ล : นี่ไม่ใช่แค่กองทัพของฮาร์โมเนียเฉพาะที่แล้วนะ พวกนั้นยังส่งหน่วยรบจากกองกำลังหลักมาด้วยอีก ฉันคาดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะตั้งใจจริงขนาดนี้

ซีซาร์ : ผมเดาว่า พวกเขาคงกลัวเฟลมแชมเปี้ยนจริง ๆ นั่นหละ

ซาโลเม่ : พวกเราต้องช่วยกันนะ ไม่งั้นก็ไม่มีทางเอาชนะได้เลย เข้าใจหรือเปล่า?

ดูปา : เหอะ! ที่พวกเราแพ้ก็เพราะว่าพวกแกตามหลังเรามาน่ะสิ พวกเราเลยถอยกลับไม่ได้

ซาโลเม่ : พวกท่านไม่เชื่อเรางั้นเหรอ? พวกเราพยายามจะเข้าไปช่วยนะ

ลูเซีย : จะให้ลืมคู่อริเก่าน่ะ มันยากนะ

ซาโลเม่ : เลิกคิดเรื่องจะยกโทษหรือลืมกันได้แล้ว คิดเรื่องที่จะทำงานร่วมกันในฐานะพันธมิตรเพื่อโค่นศัตรูคนเดียวกันได้แล้ว

ทหารเซกเซ็น : ท่านคริสครับ! กองทัพฮาร์โมเนียมากันแล้วครับ!!!!

คริส : อะไรกัน? เป็นไปไม่ได้น่า!

เพอซิวัล : พวกนั้นต้องรีบเคลื่อนพลเข้ามาเพื่อไม่ให้พวกเราไม่ได้มีโอกาสจัดทัพรบแน่ ๆ เลย พวกนั้นต้องคิดว่าเราโง่แน่ ๆ!

ทหารเซกเซ็น : ไม่ใช่ครับ นี่มันกองพันชุดใหม่หมดเลยครับ!

ซาโลเม่ : แบบนี้ก็เท่ากับว่ามากันสามเหล่าทัพเหนือพวกเราน่ะสิ! ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ!

คริส : ....

แล้วฉากจะตัดไปที่ในโรงแรมอีกครั้ง ที่คริสจะมาเล่าให้ลูเซียฟังต่อ

ลูเซีย : สามทัพเรอะ? เจ้าพวกนั้นส่งมาสักกี่ทัพกันเนี่ย?

ดูปา : พวกเรามีเผ่าเป็ด และกองกำลังเสริมจากถ้ำใหญ่ที่จะมาถึงในไม่ช้า พวกเราจะแสดงให้พวกนั้นเห็นว่าใครใหญ่!

คริส : ท่านคงไม่ได้ตั้งใจจะไปเผชิญหน้ากับพวกนั้นตรง ๆ หรอก ใช่ไหม? แบบนั้นน่ะ ฆ่าตัวตายชัดๆ! บ้าไปแล้ว!

บีแชม : มันเป็นวิถีทางของเรา ท่านอาจจะชำนาญกว่าเรา แต่พวกเราก็จะลุยแบบเราให้เต็มที่!

ซาโลเม่ : ว่ายังไงนะ?

ดูปา : ข้าไม่สนหรอกว่าพวกแกจะสู้ยังไง ทำไปเลย! พวกเราก็จะทำตามแบบของเรา ถ้าพวกแกอยากร่วมกับพวกข้าล่ะก็ พวกเราก็จะรอพวกแกนะ คอยอยู่หลัง ๆ ไว้แล้วกัน

แล้วลูเซีย บีแชม และดูปา จะเดินออกไป จนคริสได้แต่เอากำปั้นทุบโต๊ะเจรจา

คริส : บ้าชะมัด! นี่มันไม่ได้ผลแน่ ๆ

แล้วฉากจะตัดไปที่พวกเราที่ตกลงกันว่าจะทำยังไง

จ่าโจ : พวกเราจะไปด้วยไหม? พวกนั้นคงต้องการมือช่วยนะ

แอปเปิ้ล : ช้าก่อน! ถ้าพวกเธอบุ่มบ่ามไปล่ะก็ ได้ตกหลุมพรางของพวกนั้นแน่ พวกเรามีงานอื่นที่ต้องทำนะ

ฮิวโก้ : งานอื่นเหรอ?

แอปเปิ้ล : ใช่ ฉันคิดว่ากองทัพฮาร์โมเนียมากันมากเกินจริงนะ พวกเราเจอมากองพันแรกแล้ว ยังมีอีกสองกองพันมาเสริมอีกจากทั้งสองฝั่ง แล้วนี่ยังมีตามมาอีกหนึ่งกองพัน! ฉันพนันได้เลยว่าพวกนั้นกำลังใช้นักเวทย์ร่ายคาถาสร้างภาพหลอนออกมา

จ่าโจ : เธอคิดว่ากองทหารที่บุกเข้ามา เป็นเพียงแค่ผีงั้นเหรอ?

แอปเปิ้ล : อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดหรอก แต่อย่างน้อย ครึ่งนึงของพวกนั้นต้องเป็นผีภาพหลอนแน่ ๆ

จ่าโจ : แล้วพวกเราจะทำไงล่ะ?

แอปเปิ้ล : เพื่อที่จะสร้างภาพมายาใหญ่ขนาดนั้นได้ นักเวทย์ต้องตั้งสมาธิทั้งหมดอยู่กับหน้าที่ของเขา ถ้าพวกเราโจมตีพวกนั้นเข้าไปทันทีในที่ ๆ พวกนั้นคาดไม่ถึงล่ะก็...

ฮิวโก้ : พวกผีทั้งหมดก็จะหายไป

จ่าโจ : ข้าเข้าใจแล้ว แต่เจ้านักเวทย์นั้นอยู่ไหนล่ะ? เธอรู้งั้นเหรอ?

ซีซาร์ : แน่นอน

แล้วซีซาร์จะเดินเข้ามาพร้อมกับไอล่า

ฮิวโก้ : ไอล่า ดีใจจังที่ได้เจอเธอ!

ไอล่า : เธอก็เหมือนกันนะ ฮิวโก้ เรื่องที่ผ่านมาไม่ได้ง่ายกับพวกเราทั้งสองคนเลยนะ

ซีซาร์ : โอเค! ผมได้เตรียมแผนเอาไว้แล้ว ก็มีทำบางอย่างเพื่อชักชวนพวกนั้นให้ส่งผู้ส่งสาส์นไป แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของงานผมนะ ดังนั้น ผมคงบ่นไม่ได้ล่ะนะ

จ่าโจ : เจ้านักเวทย์อยู่ไหนล่ะ?

ไอล่า : ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง ก่อนที่หมู่บ้านคาราย่าจะถูกโจมตีน่ะ ฉันได้เห็นนักเวทย์สาว เธอเล่นกลหายตัวของเธอให้ดู ฉันจำหน้าของเธอได้จากหัวใจเลยล่ะ และฉันก็สามารถถามเหล่าวิญญาณเพื่อตามหาเธอ และจอมเวทย์ได้นะ

จ่าโจ : เข้าท่านะเนี่ย

ซีซาร์ : เอาล่ะ ฮิวโก้ จะเริ่มกันเลยไหม? ไปเปิดโปงกลลวงและทำลายพวกมันกัน!

ฮิวโก้ : ได้เลย! ลุยกันเลย!

จ่าโจ : พวกเราจะแสดงให้พวกนั้นเห็นว่าพวกเราทำอะไรได้!

ฝ่ายเราจะปรากฎออกมาทั้งหมด 5 กลุ่ม

ดูปา : พวกเราจะปกป้องกลาสแลนด์จนกว่าจะได้รับชัยชนะ!

ลูเซีย : ถ้าพวกเราล้มเหลวครั้งนี้ ก็จะไม่มีครั้งต่อไปแล้ว!

แล้วฝ่ายศัตรูจะปรากฎออกมา 6 กลุ่ม

ยูเบอร์ : เจ้าพวกอ่อนแอแบบไหนกันนะที่กลับให้ข้าได้เล่นสนุกอีก

ซาร่า : ระงับความอยากหน่อย ยูเบอร์ จำเป้าหมายของเราไว้

ยูเบอร์ : ข้าลืมไปได้ไงนะว่าเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย? แต่ข้าก็ตั้งใจทำงานและไม่เล่นสนุกหรอกน่า...

นักรบคาราย่า : นี่มันอะไรกัน?!

ลูเซีย : อะไร?

บีแชม : เลอ บีค ก็ส่งทัพมาเหมือนกัน!

แล้วจะปรากฎทัพของเลอบีคอีก 2 กลุ่ม

ฟรานซ์ : พวกเราอาจจะสู้แพ้ที่หมู่บ้านจิชา แต่คราวนี้ พวกเราจะชนะสงครามเลย!

ทหารแมลง : บุก!

ซาร่า : อีก...นิด...เดียว...

แล้วจะมีศัตรูเพิ่มขึ้นอีก

ดูปา : บรรพบุรุษแห่งข้า! ศัตรูยังมีโผล่มากันอีกเรอะ!

ลูเซีย : คุณพระช่วย! พวกมันมีกันสักเท่าไรกันแน่เนี่ย?

ยูเบอร์ : ฮ่าฮ่า! เคลื่อนพลเข้าไปฆ่าพวกมันกันเลย!

ลูเซีย : ดูปา ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราจะโดนฆ่ากันหมดนะ

ดูปา : พวกเราไม่มีที่ให้ถอยแล้วนะ

บีแชม : แบบนี้ ไม่ใช่การจบแบบที่ข้าคิดเอาไว้เลย

แล้วกองกำลังของคริสจะปรากฎขึ้นมา

คริส : ลูเซีย ดูปา ถอยทัพเดี๋ยวนี้เลย! พวกเราจะขวางพวกมันให้เอง

ดูปา : พวกเซกเซ็นหน้าโง่ถึงวินาทีสุดท้ายจริง ๆ มันไม่มีที่ไหนให้ไปแล้วนะ!

คริส : ฉันได้ส่งสาส์นไปที่ปราสาทบราสแล้ว รีบ ๆ ไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลย!

ลูเซีย : และให้ไปเผชิญหน้ากับการจำคุกงั้นเหรอ? ฉันขอเลือกที่จะอยู่สนามรบดีกว่า!

ซาโลเม่ : นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะเชื่อเราแล้วนะ

ดูปา : อืม...

ลูเซีย : ไม่มีทางเลือกแล้วสินะ พวกเรา...จะไป เดี๋ยวนี้เลย

คริส : เธอพูดเองนะ ไม่มีทางเลือกแล้ว

แล้วกองกำลังของกลาสแลนด์จะถอยไปหมด

เพอซิวัล : ตะกี้ ท่านให้สัญญาว่าปราชัยให้แก่ศัตรู ท่านบอกผมได้นะว่าจะให้ทำแบบนั้นได้อย่างไร...

ซาโลเม่ : พวกเราไม่จำเป็นที่จะต้องโจมตีหรอก พวกเราแค่ถ่วงเวลามันไว้จนกว่านักเวทย์ของพวกมันอ่อนแอลง

คริส : คราวนี้ พวกเราจะแสดงให้เห็นถึงความหมายของอัศวินเซกเซ็น

ฮิวโก้ : อยู่นั่นไง...

ไอล่า : หล่อนอยู่นั่น!

ซีซาร์ : จำไว้นะ เราเพียงแค่ต้องทำให้เธอเสียสมาธิแค่นั้นล่ะ

ฮิวโก้ : อะห๊า

แล้วพวกเราจะวิ่งเข้าไปบู๊กับพวกทหารฮาร์โมเนีย โดยทหารฮาร์โมเนียชุดนึงจะวิ่งเข้ามาขวางทางเรา

ฮิวโก้ : เธอต้องเป็นนักเวทย์แน่!

ไอล่า : ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอตั้งใจจะทำอะไรนะ คุณผู้หญิง!!!

ซาร่า : อะไร? บ้าจริง! ฉันตั้งสมาธิไม่ได้...

ทหารฮาร์โมเนีย : คุ้มกันเธอ!

ฮิวโก้ : อืม พวกกองทัพฮาร์โมเนีย ก็ไม่เห็นจะเท่าไรแล้วนะ

ไอล่า : พวกแกคิดว่าเราจะกลัวภาพมายาของพวกแกงั้นเหรอ? เชอะ! พวกแบบนั้นอยู่ไหนกันล่ะ? เหลือแค่เธอกับฉันแล้ว คุณผู้หญิง!

ซาร่า : เธอ...คือผู้ถือครองรูนไฟที่แท้จริง...

ฮิวโก้ : คราวก่อน รูนช่วยผมเอาไว้ แต่คราวนี้ ผมจะทำมันด้วยตัวเอง!

ซาร่า : บ้าจริง! ย่อยยับหมดเลย

ฮิวโก้ : เร็วเข้า อีกนิดเดียวเอง!

แล้วอยู่ดี ๆ ยูเบอร์จะปรากฎตัวขึ้น

ยูเบอร์ : ไม่ ๆ ข้าไม่ปล่อยให้แกทำแบบนั้นได้หรอก พวกเรายังต้องใช้เธออีกนะ

แล้วยูเบอร์ จะเรียกมอนสเตอร์ออกมา ก่อนวาร์ปหนีหายไปพร้อมกับซาร่า

ฮิวโก้ : หยุดก่อน!!!!

ซีซาร์ : โอเคแล้วล่ะ พวกเราบรรลุในสิ่งที่ตั้งใจมาทำแล้ว รีบกลับไปที่ปราสาทบราสกันเถอะ

แล้วมอนสเตอร์ของยูเบอร์จะหายไป

ซีซาร์ : ถึงตอนนี้ พวกเรายังหลีกเลี่ยงจำนวนการสูญเสียของกองทัพเราได้นะ

ฮิวโก้ : ใช่ แต่พวกเราไปต่อทั้ง ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ

ซีซาร์ : ไม่ต้องห่วงไปหรอก ผมมีแผนอยู่แล้วล่ะ... ไว้ใจผมได้เลย

แล้วซีซาร์ก็จะเดินออกไปทางส่วนที่เป็นป้อมอัศวิน

ลูเซีย : ไม่คาดคิดเลยว่ากองทัพฮาร์โมเนียจะมากันล้นหลามขนาดนี้

ดูปา : ข้าเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่ากองทัพของเราจะแตกพ่าย!

ซาโลเม่ : ถ้าอัศวินเซกเซ็นต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับกองทัพกลาสแลนด์ในศึกครั้งหน้าแล้วล่ะก็...

ซีซาร์ : ถ้าสิ่งต่าง ๆ ยังแย่ลงต่อไปล่ะก็ พวกท่านก็คงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฮาร์โมเนียจะครอบครองดินแดนแห่งนี้ และพวกท่านก็จะต้องกลายเป็นประชาชนชั้นสาม และถูกปฏิบัติอย่างทาส

ซีซาร์เดินเข้ามาขัดจังหวะการประชุมซะงั้น

ดูปา : เจ้าพยายามที่จะบอกอะไรข้ากันแน่?

ซีซาร์ : ผมอยากที่จะช่วยพวกท่านนะ

ดูปา : เจ้าน่ะเหรอ? เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถช่วยข้าได้งั้นเหรอ? คนสามัญอย่างเจ้าจะทำอะไรเพื่อพวกเราได้บ้างกันล่ะ?

ซีซาร์ : การต่อสู้น่ะ มันมีมากกว่าการเอาเหล็กปะทะกันนะ! ท่านซาโลเม่ ท่านดูทุกอย่างง่ายไปนะครับ

ซาโลเม่ : ที่ว่ามานั่น หมายถึงอะไรงั้นเหรอ?

ซีซาร์ : ท่านคาดเดามากเกินไป! แม้ว่าจะเอาเซกเซ็นและกลาสแลนด์ทั้งหมดมาร่วมมือกัน พวกฮาร์โมเนียก็ยังคงล้นมือพวกท่านอยู่ดี

ซาโลเม่ : แล้วท่านจะแนะนำให้พวกเราทำเช่นใดล่ะ ลอร์ดซีซาร์?

ซีซาร์ : โอกาสอย่างเดียวของพวกเราที่จะเอาชนะคือ รวมกำลังของเซกเซ็น กลาสแลนด์ ชาวเผ่าที่อยู่เหนือขึ้นไป และประเทศเพื่อนบ้านให้กลายเป็นกองกำลังต่อสู้อันหนึ่งอันเดียวกัน

ดูปา : เจ้ามีวาทะที่ดีนิ แต่เจ้าเป็นใครกัน? ข้าหละเบื่อกับการคุยโม้ของเจ้าแล้วนะ

ซีซาร์ : ถ้านั่นจะทำให้นายยอมฟังแล้วล่ะก็ ผมจะบอกให้ก็ได้ ครอบครัวของผมรับใช้ในฐานะหัวหน้านักวางกลยุทธ์ให้แก่กองกำลังหลวงในสงครามดูนาน และก็ได้ทำเช่นเดียวกันให้แก่กองกำลังปลดปล่อยในสงครามรูนแห่งประตู หัวหน้าลูเซีย ท่านคงจะรู้จักปู่ของผม เลออน ซิลเวอร์เบิร์ก

ดูปา : เป็นเช่นนั้นเหรอ ลูเซีย?

ลูเซีย : ใช่ ฉันเคยอยู่กับกองกำลังหลวงของไฮแลนด์เมื่อ 15 ปีก่อน ดังนั้นฉันรับรองในตัวเขาได้ ความคิดของเขาก็ฟังดูไม่เลว แล้วพวกเราก็ควรจะลองพิจารณาดู แต่ฉันก็เห็นปัญหาอยู่ 2 เรื่องนะ ใครจะเป็นผู้นำของกองกำลังที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวนี้ล่ะ? พวกอัศวินก็คงไม่ต้องการทำตามคำสั่งของพวกเรา ฝ่ายเราเองก็คงเช่นเดียวกัน แล้ว คำตอบจะเป็นอะไรล่ะ?

ซีซาร์ : (ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน) เฟลมแชมเปี้ยนไงล่ะ เป็นคนเพียงคนเดียวที่สามารถทำได้

แล้วทุก ๆ คนในห้อง ก็จะหันไปมองทางฮิวโก้

ลูเซีย : อืม แต่ก็ยังมีปัญหาอยู่อีกเรื่อง

แล้วฉากจะตัดไปให้ดูเหล่าทหารของกลาสแลนด์และเซกเซ็นที่กำลังหมดกำลังใจกัน

ลูเซีย : หลังจากที่ได้เห็นขนาดของกองกำลังฮาร์โมเนียแล้ว ทุก ๆ คนก็รู้สึกสิ้นหวังและหมดหนทางกันอย่างมาก พวกเราตระหนักกันดีว่าพวกเราต้องรวบรวมพลังเพื่อที่จะต่อสู้กลับ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน พวกทหารไม่ใช่พวกที่ได้ยินแค่แผนและรู้ว่าจะดำเนินการอย่างไร จริงไหมล่ะ ซีซาร์ ซิลเวอร์เบิร์ก

ซีซาร์ : ผมก็ว่างั้น มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก

จ่าโจ : ฮิวโก้ อะไรพานายมาที่นี่งั้นเหรอ?

ฮิวโก้ : ก็แค่ห่วงว่าจ่ากำลังทำอะไรอยู่น่ะสิ

จ่าโจ : ข้ามาเฝ้าประตูน่ะ พวกศัตรูอาจจะโจมตีเมื่อไรก็ได้ นายก็รู้นิ

ฮิวโก้ : กองทัพอันมหาศาลของฮาร์โมเนียคงจะมาถึงในไม่ช้านี้แล้วล่ะ จ่าคิดว่าพวกเรายังพอมีโอกาสที่จะเอาชนะพวกเราได้ไหม?

จ่าโจ : ถ้านายถามถึงเรื่องนี้แล้วล่ะก็ ข้าก็คงจะบอกไม่ได้เหมือนกันนะ ไม่มีอะไรที่รับประกันได้ในสงครามหรอก สิ่งเดียวที่นายจะสามารถแน่ใจได้ก็คือ ถ้าพวกเราแพ้ พวกเราก็จะมีโอกาสครั้งที่สองอีกแล้ว เรื่องนั้น นายเข้าใจหรือเปล่า?

ฮิวโก้ : จ่า...

จ่าโจ : อืมม...

ฮิวโก้ : ขอโทษด้วยนะ

จ่าโจ : ฮิวโก้ สิ่งที่ข้าพอจะทำให้ได้ ก็มีเพียงแค่คอยเฝ้าประตูต่อไปเท่านั้น แต่นายควรที่จะสามารถทำให้เกิดความแตกต่างที่แท้จริงได้นะ นายมีรูนไฟที่แท้จริงอยู่ที่มือขวาของนายนะ นายคือผู้ถือครองของเฟลมแชมเปี้ยน คิดถึงเรื่องนั้นสิ

ฮิวโก้ : ผมเข้าใจแล้ว

จ่าโจ : ฮิวโก้ นายต้องการที่จะเป็นวีรบุรุษไม่ใช่เหรอ? คิดถึงเรื่องของลูลู่สิ

ฮิวโก้ : โอเค ผมจะพยายามดูครับ จ่า แต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าผมจะทำได้ดีแค่ไหน...

จ่าโจ : ฮิวโก้! นายนี่มันพูดจาฟังดูน่าสมเพชชะมัด! ถ้านายเป็นอันดับหนึ่งแล้วล่ะก็ นายจะต้องเชิดหัวขึ้นแล้วพูดว่า "ปล่อยทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของผมเอง" สิ นั่นหละ เป็นสิ่งที่วีรบุรุษเขาทำกัน!

ฮิวโก้ : จ่า...

จ่าโจ : ตอนนี้ นายไปได้แล้ว! กลาสแลนด์ต้องการวีรบุรุษนะ

ฮิวโก้ : ครับ และผมจะเป็นอันดับหนึ่งให้ได้!!

แล้วฮิวโก้จะเดินไป ก่อนจะหันหลังมามองที่จ่าโจ โดยจ่าโจก็ได้พยักหน้าให้ เพื่อเป็นการให้กำลังใจอีกด้วย

ฮิวโก้ : ผมมีนามว่าฮิวโก้ จากเผ่าคาราย่า

พวกทหาร ที่กำลังหมดกำลังใจกันอยู่ ก็ได้หันมาฟังฮิวโก้

ฮิวโก้ : ผมได้เกิดและถูกชุบเลี้ยงมาในกลาสแลนด์ ผมไม่ได้รู้จักโลกภายนอกเลยจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ ชื่อของเซกเซ็น ที่ผมรู้ทั้งหมดก็คือมันเป็นชื่ออย่างหนึ่ง ตอนนี้ ทุกสิ่งมันเปลี่ยนไปแล้ว ผมได้เห็นทั้งกลาสแลนด์และเซกเซ็นด้วยตาของตัวผมเองแล้ว ผมก็ตกใจกับสิ่งที่ผมได้เห็น พวกเรา คนของกลาสแลนด์ มักจะดูถูกพวกเซกเซ็นว่าเป็นพวกคนที่ไม่ได้การอวยพรจากวิญญาณ และพวกคนที่อยู่ในเซกเซ็นก็คิดว่าพวกเราเป็นพวกคนป่าเถื่อน ความคิดโบราณแบบนี้มีกันมายาวนาน รูนไฟที่แท้จริงที่ผมถือครองอยู่ที่มือขวาของผมได้เก็บเอาความทรงจำของเฟลมแชมเปี้ยนคนล่าสุด (ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน) เอาไว้ รูนได้สอนให้ผมรู้ว่าประวัติศาสตร์ของมนุษย์นั้นเต็มไปด้วยสงคราม และความขัดแย้ง ไฟที่ไม่เคยจะได้หยุดมอดไหม้ และสันติภาพที่คงอยู่ได้ไม่นาน แต่ไม่ว่าภาระจะหนักอึ้งเพียงใด เฟลมแชมเปี้ยนก็ไม่เคยยอมแพ้! เขาต่อสู้เพื่อปกป้องกลาสแลนด์! เขายอมเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อปกป้องคนที่เขารัก!! บางครั้ง วีรบุรุษก็ต้องยอมเสียสละทุกสิ่ง! ผมไม่สามารถปกป้องเพื่อนของผม เพื่อนที่ดีที่สุดของผมได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมยอมแพ้ ผมไม่ต้องการที่จะผ่านความทุกข์ยากนั้นอีกแล้ว! พวกคุณก็เหมือนกันใช่ไหม? พวกคุณต้องการที่จะปกป้องใคร? พวกคุณต้องการที่จะปกป้องสิ่งใด? พวกคุณต้องการที่จะปกป้องความทรงจำแบบไหน? พวกคุณอยากให้สิ่งเหล่านี้ต้องถูกทำลายลงไปงั้นเหรอ? ผมจะไม่ยอมให้เรื่องพรรคนั้นเกิดขึ้น! ผมไม่ยอม! ลืมเรื่องความแตกต่างระหว่างกลาสแลนด์และเซกเซ็นซะ! ได้เวลาแล้วพวกเราจะต่อสู้ร่วมกันเพื่อปกป้องสิ่งที่พวกเรายึดมั่นเอาไว้! ทำไมไม่ออกไปแล้วร่วมสู้ล่ะ? มาร่วมกันเถอะ! พวกคุณบอกว่ากลาสแลนด์และเซกเซ็นไม่มีทางสามัคคีกันได้เหรอ? พวกเราไม่สามารถทำได้ในเวลาที่เหลืออยู่เลยเหรอ?

แล้วฮิวโก้ก็พยายามมองหาคำตอบจากเหล่าทหาร จนกระทั่งพวกทหารก็ได้ตอบรับ

ทหารเซกเซ็น : ใช่! ถูกต้องแล้วล่ะ!

นักรบกิ้งก่า : ใช่! พวกเราจะไม่มีวันยอมแพ้!

นักรบคาราย่า : ใช่! ผู้ถือครองรูนแห่งไฟที่แท้จริง ผู้สืบทอดแห่งเฟลมแชมเปี้ยน อยู่ที่นี่กับพวกเราแล้ว! พวกเราจะชนะ!

อัศวินเซกเซ็น : นี่คือเวลาที่จะต้องต่อสู้ร่วมกันแล้ว! ภายใต้ชื่อแห่งเฟลมแชมเปี้ยน!

ฮิวโก้ : ผมขอสาบานต่อรูนที่สถิตอยู่ในมือขวาของผมว่าผมจะเป็นเฟลมแชมเปี้ยน ผู้ถือครองแห่ง(ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน) และรับช่วงต่อพลังอำนาจของเขา และผมจะต่อสู้เพื่อปกป้องดินแดนแห่งนี้เหมือนอย่างที่(ชื่อของเฟลมแชมเปี้ยน)เคยทำเอาไว้!

แล้วเหล่าทหาร ก็จะชูมือ และส่งเสียงกู่ก้อง เรียกความฮึกเหิมกัน

นักรบกิ้งก่า : ใช่แล้ว! โอ้ ใช่!

นักรบเป็ด : เฟลมแชมเปี้ยน ฮิวโก้! พวกเราจะไปด้วยกันอีกครั้งภายใต้การนำของท่าน!

ทหารเซกเซ็น : เพื่อปกป้องแผ่นดินผืนนี้!

แล้วทหารจะส่งเสียง "เฮ้!!!!" กัน โดยที่เหตุการณ์ทั้งหมด พวกซีซาร์ก็ได้ยืนมองอยู่

ซีซาร์ : ผมเดาไว้อยู่แล้ว

ลูเซีย : พวกเราอาจจะมีโอกาสเอาชนะได้นะ

ดูปา : พวกเราไม่ใส่ใจเรื่องวางเดิมพันชีวิตของพวกเราไว้กับเฟลมแชมเปี้ยนอยู่แล้ว

ซาโลเม่ : แน่นอน นี่หละคือการเกิดของวีรบุรุษคนใหม่ ข้าพูดได้เลย

แอปเปิ้ล : วีรบุรุษ....

แล้วฉากจะตัดไป โดยที่พวกซีซาร์ก็จะเดินเข้ามาคุยกับฮิวโก้

ซีซาร์ : ทำได้ดีมาก นายเป็นเฟลมแชมเปี้ยนแล้วนะ เจ้าหนู

ฮิวโก้ : ขอบคุณนะ ผมเองก็ตื่นเต้นเหลือเกินที่จะได้ทำตามสิ่งที่ผมได้พูดออกไป!

ซีซาร์ : นายทำได้ดีแล้วล่ะ แต่ตอนนี้ นายต้องแสดงคุณค่าของตัวเองออกมา และก็เป็นหน้าที่ของผมที่จะช่วยเหลือนาย นายพร้อมหรือยัง ฮิวโก้?

ดิออส : จากปราสาทนั้น จะเป็นทางตรงผ่านไปยังเมืองหลวงของเซกเซ็น วิเนย์ เดล เซกเซ็น...

ซาซาไร : ผมเข้าใจแล้ว ถ้าพวกเรามาแค่ค้นหารูน เรื่องทั้งหมดนี้ก็คงไม่จำเป็นนักหรอก...

อัลเบิร์ต : พวกเผ่ากลาสแลนด์คิดว่าพวกเขาสามารถล้มฮาร์โมเนียได้ พวกมันจะต้องได้เจอกับความจริงที่ขมขื่น เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงที่ฮาร์โมเนียจะบุกเข้าโจมตีกลาสแลนด์และอาณาจักรโดยรอบเพื่อความเป็นปึกแผ่น

ซาซาไร : แต่เพียงแค่เพราะว่าฮิคุซัคได้สั่งคำสั่งเอาไว้เป็นการส่วนตัวหรอกนะ

ดิออส : ฟังสิ... นี่มันเงียบเกินไปนะ แบบนี้ จะหมายความว่าพวกนั้นยอมแพ้หรือเปล่า?

ยูเบอร์ : ท่าจะไม่ใช่แบบนั้นนะ...

ฮิวโก้ : ผมขอพูดกับหัวหน้าของพวกฮาร์โมเนีย!

ซาซาไร : ผมเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพนี้

ฮิวโก้ : มีข้อตกลงกันระหว่างฮาร์โมเนียและเฟลมแชมเปี้ยนว่ากลาสแลนด์จะไม่ถูกรุกราน ห้ามแหกกฎข้อตกลงนั้นนะ!

ซาซาไร : อย่ามาเล่นตลกกันหน่อยเลย ข้อตกลงนั้นไม่ได้มีผลตลอดกาลหรอกนะ ข้อตกลงหมดอายุไปแล้ว ยอมรับซะเถอะ

ฮิวโก้ : ในมือขวาของผมมีรูนไฟที่แท้จริงที่ได้รับมอบจากเฟลมแชมเปี้ยนอยู่ ภายใต้ธงแห่งไฟร์บริงเกอร์ ผมจะนำนักรบจากกลาสแลนด์และเซกเซ็นเข้าต่อสู้กับพวกท่าน!

แล้วจะมีกองกำลังฝ่ายเราเพิ่มมา 4 กองทัพ

ลูเซีย : เผ่าคาราย่าจะสู้จนตัวตายภายใต้การนำของเฟลมแชมเปี้ยน!

ดูปา : เผ่ากิ้งก่าก็ยอมแลกด้วยชีวิต! ใครก็ตามที่มาท้าทายพวกเราจะต้องได้รับผลลัพธ์นั้นเช่นกัน!

คริส : อัศวินเซกเซ็นขอชูดาบของพวกเราเพื่อเซกเซ็นและเพื่อสันติภาพแห่งกลาสแลนด์!

ฮิวโก้ : ในนามของไฟร์บริงเกอร์ ผมขอให้พวกท่านถอนทัพออกไปหรือจะเผชิญกับเรื่องการทำลายล้างเหมือนเมื่อ 50 ปี!

ดิออส : 50 ปีก่อนงั้นเหรอ? ระเบิดลึกลับที่ทำให้ทุกสิ่งหายไปทั้งหมดน่ะเหรอ?

ซาซาไร : แชมเปี้ยนที่ได้ถือครองรูนไฟที่แท้จริงแล้ว คำพูดที่ออกจากปากก็ฟังดูมีน้ำหนักนะ

อัลเบิร์ต : แต่ที่ปิดผนึกของรูนไฟที่แท้จริง พึ่งจะแตกออกเมื่อเร็ว ๆ นี้เองนะ เป็นไปได้ไง...

ดิออส : ท่าทางจะเป็นคำเตือนสินะ แต่ถอนทัพอย่าให้มากกว่าครึ่งล่ะ ให้เหลือพอสำหรับยึดปราสาทเอาไว้ด้วย

ฮิวโก้ : มันได้ผล!

จ่าโจ : พวกมันวิ่งหนีกันไปเลย!

หลุยส์ : พวกเราชนะ! พวกเราชนะแล้ว!

บาสบา : ชัยชนะ!

ซีซาร์ : ไม่ต้องประหลาดใจไปหรอก ทั้งหมดก็เพราะผมอยู่ที่นี่ไง

อัลเบิร์ต : ซีซาร์! แกอยู่กับเจ้าพวกนั้นเหรอ?!

ซีซาร์ : เกรงจะเป็นแบบนั้นนะ อัลเบิร์ต ถ้านายให้ความช่วยเหลือฮาร์โมเนียแล้วล่ะก็ ผมก็จะช่วยฝ่ายกลาสแลนด์เข้าต่อสู้กับนาย

อัลเบิร์ต : ยังทำตัวเป็นพวกคนอ่อนแอเหมือนเดิมเลยนะ ข้าเข้าใจแล้ว ว่าเรื่องออกมาเป็นแบบนี้ได้ไง? นายเองก็คงเข้าใจแล้วสิว่านายเองก็มีเลือดของเลออน ปู่ของพวกเราอยู่ ประวัติศาสตร์ถูกสร้างขึ้นมาจากแต่ละบุคคล นายไม่คิดแบบนั้นเหรอ เจ้าน้องชาย?

ซีซาร์ : เงียบไปเลย! ผมไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับนายอีกต่อไปแล้ว โลกจะไม่มีทางเป็นไปตามที่นายต้องการหรอก ผมสาบานได้เลย!

อัลเบิร์ต : น่าสงสารจริง...

ทหารราบเซกเซ็น : กองกำลังเสริม! พวกเราเอาชนะไม่ได้แน่แล้ว...

อัลเบิร์ต : ใจเย็น พวกเขาเป็นพวกเรานะ

แล้วกองกำลังอีกสามกอง นำโดยมูอา ฮอคเล็ค และโธมัส จะมาช่วยพวกเรา (ซึ่งไม่รู้เลยว่าสงครามเขาจบกันไปถึงไหนแล้ว)

มูอา : อัศวินอิสระแห่งพันธมิตรคามาโร่!

ฮอคเล็ค : โอ้ววววววว! พวกเราขอใช้หนี้คืนให้แก่เฟลมแชมเปี้ยน! โอ้ววววว!!

โธมัส : มัน เออ จบหรือยัง?

พิคโคโล่ : โฮ่ โฮ่ โฮ่ โฮ่!

แล้วจากนั้น จะมีอีกกองทัพนึงเข้ามา นั่นคือ ลิลลี่ นั่นเอง

ลิลลี่ : หือม์? ดูเหมือนศัตรูจะอยู่ที่นี่นะ พวกมันต้องกระเจิดกระเจิงไปเลย

รี๊ด : เออ คุณหนูครับ โปรดหยุดก่อน ท่านยังยืนหยัดที่จะฉีกหน้าเฟลมแชมเปี้ยนอยู่อีกเหรอ?

ลิลลี่ : ฉันไม่ทำเรื่องโง่ ๆ แบบนั้นหรอกน่า! เฟลมแชมเปี้ยนกล้าดียังไงนะ ถึงได้มาโผล่มาตอนหลังจากที่พวกเรากลับไปที่ทินโทแล้ว ฉันจะพูดกับเขา หรืออะไรก็ตาม!

ซามุส : แต่ คุณหนูครับ นั่นไม่ใช่ข้อแก้ตัวที่จะใช้เรียกกองทัพทินโทมาได้นะ

ลิลลี่ : อะไร?! พวกแกพูดอะไรนะ?

ซามุส/รี๊ด : เปล่าคร้าบบบ คุณหนู

ลิลลี่ : ก็ไม่ได้เสียหายทั้งหมดนิ พวกเราเจอของใช้มีประโยชน์บางอย่างได้จากพวกกองกำลังส่งส่วยของฮาร์โมเนียด้วย

นักรบคาราย่า : โอ้!!! เฟลมแชมเปี้ยนของพวกเรามาแล้ว!

แล้วฮิวโก้ จ่าโจ มูอา ฮอคเล็ค และฟูบาจะเดินเข้ามากัน และพวกทหารก็วิ่งมารายล้อม

นักรบกิ้งก่า : นายเป็นกุญแจไปสู่ชัยชนะของพวกเรา! พวกเราคงไม่ชนะแน่ถ้าไม่มีนาย!

นักรบคาราย่า : ฮิวโก้!!! วีรบุรุษของพวกเรา!!! พวกเราทั้งหมดภูมิใจในตัวท่านนะ

อัศวินเซกเซ็น : พวกเราก็ภูมิใจที่ได้ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ท่าน

จ่าโจ : นายดังแล้วนะเนี่ย

มูอา : ลงเอยด้วยชัยชนะ พวกเขาก็ยินดีล่ะนะ

ฮอคเล็ค : โอ้วววววว!!!! พวกเราขอสละเลือดของพวกเราในสงครามเพื่อเฟลมแชมเปี้ยน!!!

ฟูบา : Kueeeeee!!!

จ่าโจ : เงียบได้แล้ว! เงียบได้แล้วเว้ย!!!!

แล้วฉากจะตัดไป โดยพวกลิลลี่จะเข้ามาในปราสาทบราสด้วยเช่นกัน

ลิลลี่ : นั่น เธอหรือเปล่า ฮิวโก้? ไม่ได้เจอกันซะนานเลย! นายรู้ไหม นายมันประสาทที่ออกไปโดยไม่มีฉัน

ฮิวโก้ : โอ้ ผมขอโทษด้วยนะ ลิลลี่

รี๊ด : คุณต้องล้อกันเล่นแน่ ๆ คุณหนู! ท่านไม่ได้กลับไปที่ทินโทเพราะกองคาราวานไม่ได้มานี่ครับ?

ลิลลี่ : เงียบไปเลย! อ้อ แล้วก็นะ ฉันได้ยินว่าเฟลมแชมเปี้ยนอยู่แถว ๆ นี้ เขาอยู่ไหนล่ะ? บอกฉันสิ!

ฮิวโก้ : เออ...

ลิลลี่ : ?

แล้วลิลลี่ จะเห็นว่าทั้งจ่าโจ ฮอคเล็คและมูอาชี้นิ้ว(หรือขนปีก???)ไปที่ตัวของฮิวโก้...

ลิลลี่ : จริงเหรอเนี่ย?!! นายคือเฟลมแชมเปี้ยนงั้นเหรอ?!! ทำไมนายถึงได้ไม่บอกฉันล่ะ?!!

แล้วฉากจะตัดไป ลิลลี่จะเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว

ลิลลี่ : ฉันเข้าใจแล้ว เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง

จ่าโจ : โอ้! เล่าตั้งนานเลย...

ลิลลี่ : เอาล่ะ รวมฉันเข้าไปด้วยสิ ฉันเองก็ไม่อยากเห็นกลาสแลนด์ต้องถูกยึดไปโดยฮาร์โมเนียนะ

รี๊ด : คุณหนูลิลลี่!

ลิลลี่ : ฉันจะเข้าร่วมกลุ่มไฟร์บริงเกอร์ในวันพรุ่งนี้ ฉันไม่ใส่ใจเรื่องที่จะเป็นผู้นำร่วมกันหรอกนะ ฮิวโก้

แล้วลิลลี่จะเดินออกไป

ซามุส : ฟู่...งานเข้าแล้วล่ะ คู่หู

ดูปา : การกลับมาของวีรบุรุษของพวกเรา ข้าว่างั้นนะ

ลูเซีย : ดูปา

ดูปา : ข้าไม่ได้มีข้อกังขาหรอกนะ ข้ารู้ว่าพวกเราต้องร่วมมือกันและทำตามภายใต้การนำของผู้สืบทอดคนใหม่

ซาโลเม่ : ตกลงว่าพวกท่านเห็นด้วยที่จะสงบศึกและรวมพลังกันจนกว่าสถานการณ์นี้จะคลี่คลายสินะ?

ลูเซีย : ใช่ เผ่าคาราย่า จะเข้าร่วมกลุ่มไฟร์บริงเกอร์ พวกเราจะลืมความเป็นปกปักษ์ของพวกเราในตอนนี้ก่อน

ดูปา : เผ่ากิ้งก่าก็เช่นกัน พวกเราต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตรอด

หัวหน้าเป็ด : พวกเรา เผ่าเป็ด เคยเป็นพวกกลุ่มแรก ที่เข้าร่วมรบกับเฟลมแชมเปี้ยน พวกเราก็จะเข้าร่วมด้วยอีกครั้ง

มูอา : ในฐานะตัวแทนแห่งอัศวินอิสระคาเมโร่ ข้าขอประกาศเจตนารมณ์ของพวกเราที่จะเข้าร่วมกลุ่มไฟร์บริงเกอร์

ฮอคเล็ค : พวกเราก็จะเข้าร่วมเพื่อชดใช้เรื่องในอดีตด้วยความยินดีเช่นกัน

โธมัส : ใช่แล้วครับ! พวกเราจะช่วยด้วยนะครับ

แล้วทุก ๆ คนจะหันไปมองคน ๆ เดียวที่ยังไม่ได้พูด ลิลลี่ นั่นเอง

ลิลลี่ : พวกนายก็รู้สิ่งที่ฉันจะพูดอยู่แล้วนิ ไม่มีทางที่พวกเราจะนิ่งดูดายและดูพวกฮาร์โมเนียยึดไปหรอก!

ซาโลเม่ : ฮิวโก้ พวกเราขอปฏิญาณว่าจะร่วมตามท่านในฐานะหัวหน้ากลุ่มไฟร์บริงเกอร์ด้วยนะ

ฮิวโก้ : ด้วยชื่อแห่งเฟลมแชมเปี้ยนและเพื่อให้สงครามครั้งนี้สิ้นสุด ขอให้พวกเรารวมพลังกันต่อต้านศัตรูของพวกเรากัน!

ดูปา : พูดได้ดีมาก

คริส : ขั้นต่อไปของพวกเราคือการตั้งฐานทัพสำหรับกลุ่มไฟร์บริงเกอร์ ปราสาทบราสอาจจะใช้ปกป้องเซกเซ็นได้ แต่ก็อยู่ห่างไกลจากกลาสแลนด์มากไป

ดูปา : ข้าคิดว่าถ้ำใหญ่ก็อาจจะใช้ได้นะ แต่มันก็ไม่เหมาะสำหรับพวกมนุษย์ซะด้วย

หัวหน้าเป็ด : แล้วหมู่บ้านเป็ดล่ะ? คงไม่ไหวมั้ง... ครึ่งนึงของหมู่บ้านอยู่บนเรือเสียด้วย

ในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น โธมัสก็เสนอปราสาทของตัวเอง

โธมัส : เออ แล้วถ้าเป็นปราสาทของพวกเราล่ะครับ? มันอาจจะชำรุดทรุดโทรมไปบ้างแต่ก็กว้างใหญ่เพียงพอ และพวกเราก็ตั้งอยู่ระหว่างกลาสแลนด์และเซกเซ็นด้วย

ซาโลเม่ : บอกเราให้มากกว่านั้นซิ

โธมัส : โอ้ ได้แน่นอนครับ คือว่า...

แล้วฉากจะตัดไป

ลูเซีย : ท่าทางจะเป็นตัวเลือกที่ถูกต้องนะ เอาตามนั้นแล้วกันนะ

ดูปา : ข้าหวังว่าท่านคงไม่ใส่ใจนะ ท่านโธมัส

โธมัส : ไม่หรอกครับ ท่าน ผู้คนในปราสาทจะต้องดีใจที่ได้ช่วยเหลือแน่!

แล้วฉากจะตัดไป เมื่อการประชุมเสร็จแล้ว จ่าโจก็จะถามเราว่าจะไปปราสาทบูเดฮัคเลยไหม?

จ่าโจ : พวกเราจะไปที่ปราสาทบูเดฮัคกันไหม?

แอปเปิ้ล : เลือกผู้ติดตามไปได้เลยนะ ฮิวโก้ ฉันคิดว่าทุก ๆ คนจะดีใจแน่ ๆ ที่ได้ไปกับเธอในฐานะที่เป็นผู้นำแห่งกลุ่มไฟร์บริงเกอร์

ซีซาร์ : พวกเราจะตามพวกนายไปทีหลังนะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่ล่ะ

ฮิวโก้ : ไม่แน่นอนล่ะ

จ่าโจ : นี่มันดีกว่าที่ข้าคิดเอาไว้เสียอีกนะ

เซบาสเตียน : แน่นอนครับ บูเดฮัคเอง ก็มีประวัติที่ยาวนานด้วยเช่นกันนะ เริ่มก่อตั้งใน...

จ่าโจ : แล้วเรือที่อยู่ด้านหลังนั่นหละ มันคืออะไรเหรอ?

เซบาสเตียน : โอ้ อ่า มันคือ...

ซีซาร์ : เป็นที่ตั้งที่ดีนะ และพวกเราก็มีห้องพักเพียงพอเลยด้วย

แอปเปิ้ล : ฉันจะหาห้องให้เธอ และจะไปช่วยจัดให้แล้วกันนะ

โธมัส : โปรดทำตัวตามสบายได้เลยนะครับ อีกอย่าง เอคก็รู้อะไร ๆ ในปราสาทเป็นอย่างดีด้วย เขาเป็นคนที่น่าคบนะ ถ้าพวกคุณได้รู้จักเขาจริง ๆ

แอปเปิ้ล : ?

ลูเซีย : ฉันแนะนำว่าพวกเราจะตั้งรากฐานและควบคุมทุกอย่างจากที่นี่นะ พวกเราอาจจะเริ่มรวบรวมกองกำลังได้แล้ว แต่ก็คงไม่ฉลาดเท่าไรที่จะเผชิญหน้ากับกองกำลังฮาร์โมเนียตอนนี้

ซาโลเม่ : ถูกต้องแล้ว พวกเราควรจะจัดระบบให้ดีควบคู่ไปด้วยกับการรวบรวมกองกำลังนะ

ดูปา : แน่นอนอยู่แล้ว อีกอย่างนะ ท่านช่วยทำอะไรกับเตียงพวกนั้นได้ไหม? ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ ข้าตื่นขึ้นมา คงได้ปวดหัวทุกวันแหง ๆ

จ่าโจ : อีกอย่าง ปราสาทหลังนี้ ชื่อว่าอะไรหรอ?

เซบาสเตียน : ปราสาทบูเดฮัค ครับท่าน

จ่าโจ : จำยากชะมัด พูดอีกทีได้ไหม?

เซบาสเตียน : ปราสาทบูเดฮัค ครับท่าน

โธมัส : ชื่อยากที่จะจำน่ะครับ พวกเราลองพยายามเปลี่ยนครั้งนึงแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผลเท่าไร บางที ท่านน่าจะสามารถช่วยพวกเราหาชื่อง่าย ๆ ได้นะ ฮิวโก้ ช่วยตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่พวกเราได้ไหมครับ?

ฮิวโก้ : ทำไมต้องเป็นผมล่ะ? ผมเองก็ไม่ได้เก่งเรื่องแบบนั้นนะ...

ฮิวโก้ : ผมคิดว่าปราสาทบูเดฮัคแบบเดิม ก็ดีอยู่แล้วนะครับ

โธมัส : ท่านคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอเนี่ย? ผมคิดว่าเป็นความที่ดีที่จะเปลี่ยนชื่อซะอีกนะ ฮิวโก้ที่เคารพครับ ท่านคงจะเหนื่อย ผมจะพาไปที่ป้องของคุณแล้วกันนะครับ

ฮิวโก้ : ห้องของผมเหรอ?

โธมัส : ใช่ครับ ทางนี้เลย ห้องเตรียมพร้อมไว้แล้ว

ฮิวโก้ : ขอบคุณนะ

แล้วโธมัสจะพาฮิวโก้มาที่ห้องพักของตัวเอง

โธมัส : โปรดใช้ห้องนี้ได้เลยนะครับ ห้องนี้เป็นห้องที่ดีที่สุดในปราสาทแล้วล่ะ

ฮิวโก้ : โอ้ ขอบคุณนะ

โธมัส : ลองไปเดินดูรอบ ๆ สิครับ ถ้าคุณต้องการล่ะก็นะ หลาย ๆ อย่างเปลี่ยนแปลงไปช่วงปีที่ผ่านมาเยอะเลยนะ

ฮิวโก้ : ขอบคุณนะ

(ความคิดคนเขียน : เอ็งจะพูดอยู่แต่ประโยคเดียวหรือไงวะ?)

โธมัส : ไม่มีปัญหาครับ ถ้างั้น ผมขอตัวก่อนล่ะ

แล้วโธมัสจะเดินออกไป

เซซิล : ฉันบอกท่านไปแล้วไงว่าคนที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้ามาไม่ได้ไง! ไปให้พ้นนะ!

เจฟเฟอสัน : เธอคิดว่าเธอกำลังพูดอยู่กับใคร? ข้าเป็นคนของที่นี่นะ! หลีกไปซะ ยัยหัวดีบุก! ไปเรียกเจ้าของปราสาทมาซะ!

เซซิล : พูดจาอะไรฟังไม่รู้เรื่อง! มีสิทธิ์อะไรมาเรียกผู้คนเป็นนู้นเป็นนี่ตามใจชอบแบบนี้กัน! จวน ตะเพิงหมอนี่ออกไปเลย!

จวน : ใจเย็นเหอะน่า ให้เขาทำอย่างที่เขาชอบเหอะ

เจฟเฟอสัน : ฟังนี่สิ! เจ้าหนุ่มนี้พูดจามีเหตุผลดี จากวันนี้ เขาจะเป็น..."หัวหน้าแก๊งค์ก้อนอิฐทองคำ" พยายามอยู่ให้สมกับชื่อแล้วกันนะ!

จวน : แกเรียกใครว่าเป็น หัวหน้าแก๊งค์นะ!

เซซิล : การเรียกชื่อแบบนั้น จะทำให้นายไม่มีที่อยู่นะ! นายจะชอบไหม ถ้ามีคนเรียกนายว่า "ขี้แพ้ชวนตี" น่ะ รีบ ๆ ไปให้พ้นจากที่นี่ซะ ก่อนที่ฉันจะโยนนายออกไป!

ฮิวโก้ : มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?

เซซิล : ก็แค่คนบางคนเท่านั้นล่ะครับ รอแปปนึงนะคะ! ฉันพร้อมที่จะฉีกปากเจ้าหมอนี่แล้ว! ฉันไม่ชอบที่เจ้านี่มาตั้งชื่อแปลก ๆ เหยียดหยามท่านน่ะค่ะ!

เจฟเฟอสัน : แปลกเหรอ? หมายความว่าไงกัน?! เธอคือยัยหัวดีบุก! ส่วนแกคือหัวหน้าแก๊งค์ก้อนอิฐทองคำ! ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกตรงไหนเลย! เป็นชื่อที่เพอร์เฟ็คเลยต่างหาก!

เซซิล : ดูถูกกันชัด ๆ ต่างหาก!

ฮิวโก้ : ท่านมาที่นี่ทำไมเหรอครับ?

เจฟเฟอสัน : ข้าได้ยินมาว่ามีผู้คนมากมายเดินทางที่นี่กันเมื่อเร็ว ๆ นี้ ข้าก็เลยมาด้วยไงเล่า เมื่อกลุ่มคนมีจำนวนคนถึงระดับนึงแล้ว พวกเราก็ต้องจำเป็นที่จะต้องมียศของแต่ละคนที่ทำให้ทราบถึงความสามารถของพวกเขา ไม่ต้องสงสัยไปหรอก

ฮิวโก้ : ยศเหรอ?

เจฟเฟอสัน : อะแฮ่ม ยศเป็นตัวสร้างระเบียบวินัย เป็นการรับรองความสงบสุขและความรุ่งเรือง ผู้คนต่างภาคภูมิใจในยศของพวกเขา ยัยหัวดีบุก และหัวหน้าแก๊งค์ก้อนอิฐทองคำ พวกแกก็เห็นด้วย ใช่ไหมเล่า?!

เซซิล : ไม่มีหรอก แบบนั้นน่ะ!

จวน : อย่าไปสนมันเลย บางที เดี๋ยวก็เงียบไปเองหละ

เจฟเฟอสัน : พวกแกกระซิบอะไรกัน เจ้าหัวหน้าแก๊งค์ก้อนอิฐทองคำ!

จวน : เลิกเรียกผมแบบนั้นได้แล้ว!!!!

ฮิวโก้ : .......

เจฟเฟอสัน : ถ้าท่านต้องการที่จะยกระดับอาชีพและยศศักดิ์แล้วล่ะก็ มาหาข้าได้เลย ข้าจะตั้งชื่อยศที่ไม่มีวันลืมได้แก่ท่านที่ทำให้ท่านแตกต่างออกไปจากคนอื่น ๆ! ถ้างั้นแล้ว...

ฮิวโก้ : นั่นอะไรน่ะ?

แล้วเราจะได้เห็นจิมบาวิ่งเข้าไปทางเส้นทางโบราณ

ฮิวโก้ : ดูเหมือนจะเป็นจิมบานะ

แล้วเพื่อน ๆ ของเราที่พามาด้วย จะตั้งประเด็นกันว่าจิมบามาทำอะไรในที่แบบนี้กัน

เซซิล : เฟลมแชมเปี้ยนกลับมาแล้ว! ฮิวโก้ ทางนี้ค่ะ เร็ว ๆ หน่อย!

ฮิวโก้ : มีอะไรกันงั้นเหรอ?

เซซิล : มีสาส์นมาจากเผ่ากิ้งก่า ตอนนี้ทุก ๆ คนรวมกันอยู่ที่ห้องประชุมแล้วค่ะ! พวกเขากำลังตามหาคุณกันอยู่เลย ฮิวโก้ค่ะ ไปหาพวกเขาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!

ซีซาร์ : มาได้จังหวะเหมาะเลย ฮิวโก้

ฮิวโก้ : เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?

ลูเซีย : ดีใจที่เธอกลับมานะ ฮิวโก้ พวกเราได้รับสาส์นจากจิมบาน่ะ

ฮิวโก้ : จิมบาเหรอ? ผมเห็นเขาที่ถ้ำใหญ่นะ เขากำลังเข้าไปที่เส้นทางโบราณ

ซีซาร์ : ถ้างั้น สาส์นนั้น ก็เชื่อถือได้สินะ

ฮิวโก้ : เรื่องอะไรล่ะ?

ซีซาร์ : ปัญหาคือจะตีความว่ายังไงเนี่ยหละ จากการที่รูนไฟที่แท้จริงได้ถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว เหตุการณ์ที่เหมือนกันก็กำลังจะเกิดขึ้นกับรูนน้ำที่แท้จริง ตัวรูนนั้นอยู่ในซากวิหารซินดาร์ ที่อยู่ด้านในสุดของเส้นทางโบราณ

ซาโลเม่ : จากข้อมูลที่พวกเราได้รับ พวกเชื่อว่าสังฆราชสวมหน้ากากของฮาร์โมเนียกำลังตามเก็บรวบรวมรูนที่แท้จริงทั้งหมดอยู่

แอปเปิ้ล : ก็เป็นนโยบายของประเทศอยู่แล้ว ที่ฮาร์โมเนียอันศักดิ์สิทธิ์กำลังตามรวบรวมรูนที่แท้จริงอยู่ การเคลื่อนไหวล่าสุด ก็ต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่ ๆ

ดูปา : จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกนั้นได้รูนน้ำที่แท้จริงไปล่ะ?

ลูเซีย : รูนที่แท้จริงทั้ง 27 จะมอบความเป็นอมตะและพลังที่ยิ่งใหญ่ให้แก่ผู้ถือครอง ฉันเคยได้เห็นพลังแบบนั้นมาครั้งนึงแล้ว พลังของมันอยู่เหนือจินตนาการใด ๆ เลยทีเดียว มนุษย์ไม่ควรได้รับอนุญาตให้ใช้มันหรอกนะ

ซีซาร์ : พวกเราจะปล่อยให้พวกมันได้รูนน้ำที่แท้จริงไปไม่ได้ ฮิวโก้ นำคนที่เจ๋งที่สุดไป และไปที่เส้นทางโบราณเดี๋ยวนี้เลย พวกเราจะตามนายไปทีหลัง ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับรูนที่แท้จริงแล้วล่ะก็ รูนไฟที่แท้จริงของนาย ก็อาจจะมีประโยชน์แน่ ๆ