Geddoe 3

เอซ : ฟังนะ ไอล่า เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นที่หมู่บ้านอิคเซย์ พวกนั้นคงจะต้องคิดเอาไว้ว่าเผ่าคารายันเป็นศัตรูอย่างแน่นอน พยายามอย่าแสดงออกจนเกินไปนักล่ะ

ไอล่า : แต่ชุดแบบนี้น่ะ... มันออกจะทำให้ขยับตัวได้ยากนะ

เอซ : ไอล่า เธอก็เอาแต่บ่นอยู่นั่นหละ ทำตัวให้มันร่าเริงกว่านี้หน่อยสิ ชุดพวกนี้ นำเข้ามาจากมาทิลด้าเชียวนะ มันแพง

ไอล่า : จริงเหรอ? ขอโทษด้วยนะ แต่ฉันก็ยังชอบชุดที่ฉันใส่ก่อนหน้านี้มากกว่า

ควีน : เธอดูออกจะน่ารักนะ ไอล่า อีกอย่างนะ เจ้าผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนถือเงินของพวกเราทั้งหมด ให้เขาจ่ายให้เธอดีกว่าจะไปจ่ายให้พวกผู้หญิงไร้ประโยชน์ มองในแง่นั้นสิจ๊ะ

ไอล่า : ตกลง แบบนี้ค่อยว่ากันได้หน่อย

เอซ : ขอบคุณมากเลยนะ!

โจ๊กเกอร์ : หัวหน้า ท่านมีอะไรที่ต้องมาทำที่เซกเซ็นงั้นหรือ?

เกดโด้ : มีบางคนที่ข้าต้องไปพบน่ะ

โจ๊กเกอร์ : บางคนที่อาจจะช่วยพวกเราแก้ไขปริศนาของเราได้งั้นหรือ?

เกดโด้ : ...

แล้วเกดโด้จะเดินไป

เอซ : อีกอย่าง เอเลนก็เป็นอดีตไปแล้วน่า

ควีน : อดีตเหรอ? นานเท่าไรเองหละ?

เอซ : เออ อ่า...อืม...ก็ประมาณสองเดือน

ควีน : อะ ห๊า ใครทิ้งใครกันเอ่ย?

ไอล่า : อดีต?! เจ้าหมู!

แล้วแจ็คจะเดินเข้ามา

เอซ : แจ็ค เจ้าช่วยข้าหน่อยได้ไหม? แกเองก็เป็นผู้ชาย คงจะเข้าใจใช่ไหม?

แจ็ค : เออ... ผมก็ยัง...ใหม่กับ...เรื่องพวกนี้นะครับ

แล้วแจ็คก็เดินไป

เอซ : ตะ ตกลง...

ทหารราบเซกเซ็น : พวกเราควรจะทำยังไงดีครับ ท่านเพอซิวัล?

เพอซิวัล : ออกจะตลกร้ายไปสักหน่อยนะ มันอาจจะเป็นการกบฎ แต่จำนวนคนของฝ่ายตรงข้ามที่เคยจับดาบมาก่อนก็ไม่รู้ว่ามีกี่คน? แย่ชะมัด พวกเขาก็ไม่ได้มีทหารจริง ๆ เลยด้วย พวกเราไม่สามารถเอาอัศวินไปต่อสู้กับพวกศัตรูแบบนั้นได้หรอก

ทหารราบเซกเซ็น : ผมเข้าใจแล้วครับ

ไอล่า : นั่นมัน...เจ้าพวกหมวกเหล็กเซกเซ็นนี่!

ในขณะที่ไอล่ากำลังจะหยิบธนูขึ้นมายิง แจ็คก็ได้เข้ามาห้ามเอาไว้

แจ็ค : อย่าทำมันนะ ไอล่า

ไอล่า : อะไรนะ?!

แจ็ค : ผมรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร อย่าทำมันนะ

ไอล่า : แต่...พวกนั้นเข่นฆ่าผู้คนของฉัน...เจ้าพวกฆาตกร!

แจ็ค : ด้วยความสามารถของเธอ เธอก็คงจะสามารถจัดการเขาในครั้งเดียวได้ แต่เธอเองก็จะตายด้วยนะ ผมไม่...อยากให้เธอตาย

โจ๊กเกอร์ : ถูกแล้วล่ะ ถ้าเธอจะหาเรื่องล้างแค้นแล้วล่ะก็ คิดหาที่ ๆ มันดีกว่านี้หน่อยเถอะนะ

เกดโด้ : ที่นี่คือเซกเซ็นนะ ถ้าเธอต้องการที่จะอยู่กับเรา ก็ต้องฝึกความอดทนหน่อย

ไอล่า : พวกนายเองก็พูดง่ายน่ะสิ

แล้วพวกเพอซิวัลก็จะเดินสวนทางพวกเกดโด้ไป

เอซ : พวกเรากลับมาแล้ว กลับมาที่วิเนย์ เดล เซกเซย์ที่สวยงาม

โจ๊กเกอร์ : นายคงเต็มที่เลยสินะ

เอซ : เอาน่า ขอหน่อยเหอะน่า

ควีน : แล้ว คนที่คุณต้องไปพบอยู่ที่ไหนล่ะ เกดโด้?

เกดโด้ : เดี๋ยวก็ได้เจอเองในไม่ช้า ที่โรงแรมที่พวกเราชอบไปอยู่กันน่ะ

ควีน : ถ้างั้น พวกเราก็ควรจะใจเย็น ๆ จนกว่าจะถึงเย็นนี้ล่ะนะ

โจ๊กเกอร์ : ถ้างั้น พวกเราก็คงจะวางแผนที่จะอยู่ที่นี่สักระยะสินะ?

เอซ : อย่าพึ่งมาชวนดื่มกันตอนนี้เซ่!

ควีน : มัวแต่พูดเอะอะกันอยู่ได้... ทำไมนายไม่รีบไปเช็คอินให้พวกเรา ในตอนที่พวกเราอยากดับความกระหายน้ำเล่า?

เอซได้แต่ส่ายหน้าและเดินไปเช็คอิน และฉากจะตัดไป จนถึงช่วงค่ำแล้ว

โจ๊กเกอร์ : เจ้าเอซหายหัวไปไหนล่ะเนี่ย?

แจ็ค : ใครจะไปรู้ล่ะ?

โจ๊กเกอร์ : บางที เจ้านั่นคงกำลังไปไล่ตามผู้หญิงอยู่ที่ไหนล่ะมั้ง เจ้านั่นมันเกินไปนะ เจ้าคิดว่าอย่างนั้นไหม?

แจ๊ค : ...ก็แล้วแต่คนมั้งครับ...

โจ๊กเกอร์ : คิดงั้นหรือ? เฮ้ แจ็ค สนใจไพน์ไหม?

แจ็ค : อืม ไม่ล่ะครับ... ผมขอแค่น้ำส้มคั่นก็พอ

เอซ : เลิกพยายามให้ทุกคนต่อต้านข้าได้แล้ว อ้ายแก่

โจ๊กเกอร์ : โอ้ อ่า...เอซ! พอดีไม่ทันเห็นแก มาดื่มกับพวกเราสิ

เอซ : อย่าพึ่งดีกว่า ขอบใจนะ ข้าต้องมีอะไรต้องทำน่ะ

แล้วเอซจะวิ่งออกไป

โจ๊กเกอร์ : อะไร หรือ ใครกันล่ะ?

แล้วฉากก็จะตัดไปที่ห้องของเกดโด้ ที่ซึ่งเกดโด้กำลังพูดคุยกับใครบางคนอยู่

เกดโด้ : ตกลง

??? : ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว นายรู้ใช่ไหมว่าต้องไปที่ไหน?

เกดโด้ : ถ้ำที่อยู่ทางเหนือ ใช่ไหม? ข้าเคยไปสำรวจที่นั่นมาก่อน ท่านเองก็ระมัดระวังตัวเหมือนกันนี่ จริงไหม?

??? : ข้าต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ตอนนี้ ข้าขอตัวก่อนนะ

แล้วคนลึกลับนั้นก็จะเดินออกไป

เกดโด้ : ...

แล้วฉากจะตัดไป ที่พวกควีนที่กำลังเดินสำรวจในตัวเมืองอยู่

ควีน : ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอดื่มน้ำอัดลมไปตั้งเท่าไรแล้ว

ไอล่า : ห๊า? แต่มันก็ดีจริง ๆ นะ ควีนเอง ก็ควรจะดื่มดูบ้างสิ

ควีน : ขอผ่านล่ะจ๊ะ ฉันไม่ค่อยชอบพวกของหวานเท่าไร

แล้วไอล่าจะหันไปเห็นใครคนนึง

ไอล่า : นั่นมัน?!

แล้วบอรุสจะเดินเข้ามาพอดี พร้อมทหารราบเซกเซ็นอีกคน

ทหารราบเซกเซ็น : ถ้างั้น พวกเราจะออกไปตอนรุ่งสางสินะครับ?

บอรุส : ใช่แล้ว แต่ก็ยังยากที่จะยอมรับได้นะ จากที่ตรวจสอบมา พวกนั้นแทบจะไม่มีอาวุธกันเลย ที่ประชุมสภา คิดอะไรกันอยู่นะ?

แล้วบอรุส จะหันมาทางที่ไอล่ายืนอยู่

ทหารราบเซกเซ็น : ท่านบอรุส มีอะไรผิดปกติงั้นหรือครับ?

บอรุส : ไม่หรอก...

ไอล่า : หนอยย

ควีน : ไปกันเถอะ

ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะเดินสวนทางกันอยู่นั่นเอง ไอล่าก็ชักมีดสั้นที่ซ่อนและพยายามที่จะลอบทำร้ายบอรุสจากทางด้านหลัง

ไอล่า : นี่สำหรับผู้คนของฉัน!

แต่ก่อนที่ไอล่าจะปักมีดลงไป บอรุส ก็รู้ตัวทันก่อนที่จะรับการลอบโจมตีได้ และจับตัวไอล่าเอาไว้ได้

บอรุส : อะไร? ลอบทำร้ายงั้นเหรอ? แกจะต้องเสียใจกับเรื่องนี้!

แล้วบอรุส จะปล่อยมือ และควีนก็เข้ามา

บอรุส : อืม หน้านั่น ดูคุ้น ๆ อยู่นะ

ควีน : ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ดูซะก่อน พวกเราไม่ได้อยู่ในสนามรบกันนะ จะว่าไงถ้าจะให้พวกเราไปตามทางของพวกเราล่ะ?

บอรุส : ดูเหมือนว่ายัยหนูคนนี้จะมีความคิดอื่นนะ

ไอล่า : ฉันไม่ใช่ยัยหนูนะ! ฉันคือไอล่า แห่งเผ่าคาราย่า!

บอรุส : คาราย่าเหรอ? เข้าใจแล้ว... เมื่อตอนนั้นเอง...

ทหารราบเซกเซ็น : ท่านบอรุส จะให้ผมเรียกคนสนับสนุนและจับกุมพวกมันไหมครับ?

ควีน : อะไรนะ?

บอรุส : อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า คนเขาจะคิดอะไรกับเรื่องที่อัศวินเซกเซ็นที่จับกุมเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่พยายามจะเข้าต่อสู้กับเขาน่ะ?

ทหารราบเซกเซ็น : แต่ว่า...

บอรุส : ไปกันได้แล้ว

แล้วทั้งคู่ก็จะเดินจากไป

บอรุส : ผมไม่ใช่พวกประเภทที่ว่าจะมาขอโทษในสิ่งที่ได้ทำลงไปในการต่อสู้หรอกนะ แต่ผมเองก็มีความทรงจำแย่ ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นด้วย ผมเสียใจเรื่องที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเท่าไร ถึงได้พาตัวเองไปกับการต่อสู้ครั้งนั้น

แล้วบอรุสก็จะเดินออกไป

ไอล่า : เจ้าพวกโหดร้าย!

แล้วไอล่าก็ได้ทำคอตก จนควีน ต้องเข้าไปช่วยพยุง และฉากจะตัดมาที่ตอนเช้าของวันต่อมาแล้ว

โจ๊กเกอร์ : ถ้ำทางเหนือสินะ?

เกดโด้ : นั่นหละ ที่ข้าบอกล่ะ

ควีน : แล้วพวกเราจะออกไปกันเลยไหม?

เกดโด้ : ใช่แล้วล่ะ เมื่อเราเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกเราก็จะมุ่งหน้าไปที่นั่นกันเลย

แจ็ค : ...

ไอล่า : ฉัน...รู้สึกว่าฉันลืมอะไรบางอย่างไปนะ

เอซ : เฮ้ย! เฮ้ย! รอข้าด้วยสิ! พวกแกตั้งใจลืมข้าหรืออย่างไรกัน?

เอซ : หัวหน้า ใครกันที่จะเข้ามารออยู่ในสถานที่แบบนี้ล่ะ?

เกดโด้ : มีทางเดียวที่จะรู้ได้

โจ๊กเกอร์ : ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นอะไรสักอย่างแบบการนัดพบกันนะ แต่ข้าชักสงสัยว่าน่าจะเป็นแม่มดงาม ๆ สักคน

เอซ : ห๊า! ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ข้าจะไปถึงเป็นคนแรกเลย

ควีน : โธ่ เวงกำ! ทำไมพวกผู้ชายถึงได้คิดแต่เรื่องแบบนี้อย่างเดียวนะ?

ไอล่า : ผู้ชายทุกคนเลยเหรอ? เธอคิดว่าแจ๊คเองก็เป็นเหมือนกันหรือเปล่าล่ะ?

แจ๊ค : ...ไม่หรอก...

ไอล่า : อะ อะไรกันน่ะ?!

ควีน : พวกเรารู้นะว่าพวกนายอยู่ตรงนั้น เลิกซ่อนและออกมากันได้แล้ว

เอซ : ไม่ว่าแกจะเป็นใคร พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อปิกนิคกันหรอกนะ

โจ๊กเกอร์ : อืม ดูท่าทาง พวกเราก็พอจะรู้แล้วล่ะว่าเป็นใคร

ดุ๊ก : ก็ไม่เชิงว่าข้ากำลังซ่อนอยู่หรอกนะ

แล้วพวกกลุ่มของดุ๊กจะเดินเข้ามา

เอเลน : พวกนายไม่ได้เห็นพวกเราท่องเที่ยวไปเรื่อยพูดจาพร่ำเพรือเสียเวลาไปเปล่า ๆ เหมือนอย่างพวกนายหรอกนะ

เอซ : ไม่ใช่ความผิดของข้านะ ที่พวกเจ้าขาดความสามารถในการเสวนาน่ะ

แล้วฉากจะตัดไป ที่พวกดุ๊กจะลงมาคุยกับเกดโด้

เกดโด้ : ดุ๊ก นายต้องการอะไร?

ดุ๊ก : นายนี่มันหยาบคายจริง ๆ เกดโด้ พวกเราก็แค่มาทำงานนะ ทำตามอาชีพของพวกเรา

โจ๊กเกอร์ : ทำงานเรอะ? หมายถึงที่คอยตามพวกเรางั้นเหรอ?

เกาว์ : ทำไมพวกเราต้องทำด้วย? พวกแกไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหนเลย

ดุ๊ก : เกดโด้ ข้าเชื่อว่าเจ้าได้รับคำสั่งให้กลับไปที่คาเลเรียนี่นา ในฐานะที่เจ้าได้ทำการล่วงเกินท่านสังฆราช ก็ไม่น่าแปลกใจอะไรหรอกนะ

เอซ : อ้อ นั่นเองสินะ

เอเลน : ดูท่าพวกเจ้าจะได้รับสาส์นนั่นแล้วสินะ ฉันไม่คิดเลยนะว่าพวกเถรตรงอย่างนายจะไม่สนคำสั่งแบบนั้น

เอซ : ข้าคิดว่ามันเป็นมุขน่ะ เลยโยนทิ้งไปแล้ว

เกาว์ : อะไรนะ?! แบบนั้นน่ะเป็นการทำนอกเหนือการบังคับบัญชาแล้วนะ!

เอซ : พวกเรากำลังอยู่ในระหว่างภารกิจพิเศษ นี่ก็สำคัญนะ ดังนั้น ไม่ใช่การทำนอกเหนือการบังคับบัญชาแน่นอน

เอเลน : ภารกิจพิเศษเหรอ? ไม่เห็นจะเคยได้ยินเลย

เอซ : เพื่อสืบเหตุการณ์และเตือนพวกก่อความวุ่นวายในไฮอีสต์ จุดประสงค์คือการฟื้นฟูอาณาจักรไฮแลนด์ แต่ก็ไปได้ไม่ค่อยสวยเท่าไร

เอเลน : แกคิดว่าใครจะหลงเชื่อกัน? กบฎไฮอีสต์น่ะ จบไปตั้งแต่ 3 ปีก่อนแล้วนะ

เอซ : ใช่ แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ก็ไม่เคยมีคำสั่งจะสิ้นสุดภารกิจ ดังนั้นพวกเราก็เลยยังพัวพันอยู่ ก็แบบนั้นล่ะนะ!

ดุ๊ก : ตัวแกนี่มันจะทำตัวบ้าไปถึงไหนกัน? ไม่คิดถึงช่วงเวลาที่แกจะเลิกทำตัวแบบนี้บ้างเหรอเลย พวกเราจะลากพวกเรากลับไปที่คาเลเรีย แม้ว่าจะต้องใช้กำลัง พวกเราก็จะทำ

เกดโด้ : พวกเรามีบางคนที่กำลังรอเราอยู่ จะมามัวชักช้าไม่ได้แล้ว ข้าต้องทำอะไรถึงจะทำให้นายยอมแพ้กันนะ?

ดุ๊ก : มาดวลกันหน่อยเป็นยังไงล่ะ? ครั้งนี้ นายหนีไม่พ้นแน่!

เกดโด้ : ก็ได้ ยังไงซะ ข้าก็คงไม่มีทางเลือกสินะ

ดุ๊ก : โอ้ ข้ารอฟังคำนั้นมานานแค่ไหนแล้วนะ เกดโด้ นายพร้อมแล้วหรือยัง? นายจะมาแก้ตัวอีกไม่ได้แล้วนะ!

เกดโด้ : เข้ามาเลย

ดุ๊ก : ในที่สุด! พวกเราก็จะได้ยุติเรื่องนี้กันเสียที! มาดูกันว่าใครเป็นหมายเลขหนึ่งของหน่วยกำลังป้องกัน!

เกดโด้ : คราวนี้ นายคงจะเข้าใจแล้วสินะ ดุ๊ก

ดุ๊ก : บ้าจริง! แค่จะเตะนาย ยังทำไม่ได้เลย!

เอเลน : ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า ดุ๊ก? ท่านผลักดันตัวเองเกินไปนะ

ดุ๊ก : ข้า...ข้าสบายดี ไม่มีอะไรหรอก...

แล้วเกาว์จะมาช่วยพยุงดุ๊ก

ดุ๊ก : ประทับใจมาก เกดโด้ แต่มันยังไม่จบหรอก ข้าจะมาคอยตามแกอีก จนกว่าข้าจะชนะ!

เกดโด้ : แล้วข้าจะรอนะ ดุ๊ก

ดุ๊ก : จะบอกอะไรให้อย่างหนึ่งนะ การล่ากลุ่มไฟร์บริงเกอร์น่ะไม่ใช่ส่วนหนึ่งในแผนของฮาร์โมเนีย แต่เป็นส่วนหนึ่งในแผนของผู้ชายคนนั้น ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าหมอนั่นกำลังหาอะไรอยู่

นิโคลัส : เอาล่ะ ข้าว่าพวกเราน่าจะออกไปจากที่นี่ดีกว่านะ ดุ๊ก

ดุ๊ก : ก็ว่างั้น...

เอซ : คงเข็ดแล้วสินะ ดุ๊ก

เกาว์ : แกกล้าดียังไงถึงได้มาหยามหน้าหัวหน้าของเราแบบนั้น! เพียงแค่เพราะว่าเขาไม่ได้เป็นสุดยอดในวันนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะจัดการแกด้วยตัวเองไม่ได้นะ

แล้วกลุ่มของดุ๊กจะเดินออกไป

เอซ : โอ๊ย น่ากลัวชะมัดเลยแฮะ!

ไอล่า จะวิ่งไปดูที่ทางออก

ไอล่า : ว้าว! สุดยอดเลย! สวยจริง ๆ

เอซ : แปลกจริง มีเรืออยู่ตรงนั้นด้วยเหรอ?

แล้วซาโลเม่จะเดินออกมาพร้อม ๆ กับหลุยส์

ซาโลเม่ : กำลังรอท่านอยู่เลย เกดโด้

ควีน : แกคือ...!

ไอล่า : แกมันพวกหมวกเหล็กนี่!

แล้วไอล่าจะวิ่งเข้าไปเพื่อเตรียมตัวจะหาเรื่องแต่แจ๊ค ก็เอามือบังตัวเธอไว้ก่อน

ซาโลเม่ : หมวกเหล็กเหรอ? อ้อ ใช่ ข้าคืออัศวินแห่งเซกเซ็นนามว่าซาโลเม่ ว่าแต่สาวน้อยคนนี้น่ะ คือใครกัน?

แจ๊ค : เธอคือ...

ไอล่า : ไอล่า แห่งเผ่าคาราย่า! ฉันจะไม่มีวันยอมยกโทษให้พวกแกในสิ่งที่พวกแกทำที่หมู่บ้านของฉัน! พวกแกเผาหมู่บ้านยังไงเล่า!

ซาโลเม่ : นั่นน่ะโชคร้ายมากเลยนะ

ไอล่า : โชคร้ายเหรอ?! พวกแกพูดได้แค่นี้เลยเหรอไงกัน?!

ซาโลเม่ : เรื่องทั้งหมด...เป็นแผนที่ออกมาได้ไม่น่าพอใจเลย

ไอล่า : แผนอะไร?

ซาโลเม่ : เรื่องมันยาวน่ะ ท่านเกดโด้ ข้อมูลที่ท่านและไวแอตส่งมาให้ผมมีประโยชน์อย่างมากเลยทีเดียว

ไอล่า : บอกแผนที่ว่านั่นมาก่อนสิ!

แต่ซาโลเม่ก็ดูไม่สนใจไอล่า...

ซาโลเม่ : ตอนนี้ กำลังมีบางคนที่ไม่อยากให้เกิดการสงบศึกกันระหว่างกลาสแลนด์และเซกเซ็น ก่อนที่สัญญาจะถูกลงนาม หัวหน้าของเผ่ากิ้งก่า ก็ถูกลอบสังหาร และจากนั้นเรื่องราวทั้งหมด ก็เริ่มแย่ลง

เอซ : พวกเราก็อยู่ที่นั่นตอนที่หัวหน้าเผ่ากิ้งก่าถูกลอบสังหาร พวกเราก็ได้สู้กับพวกอัศวินของพวกนายด้วยนะ มีใครจะไปวางแผนนี้ได้อีก?

หลุยส์ : ไม่ใช่พวกเราแน่ ๆ นะครับ

ควีน : แต่พวกเราเห็นคริส ผู้นำของกลุ่มอัศวินเซกเซ็นอยู่ที่นั่นนะ

ซาโลเม่ : ท่านคริสอยู่กับพวกเราที่การลงนามสัญญาสงบศึก แม้แต่หัวหน้าลูเซีย ก็เห็นเธออยู่ที่นั่นด้วยนะ ในกลุ่มพวกศัตรู น่าจะมีบางคนที่มีพลังเวทมนตร์ ที่สามารถสร้างความลวงตาได้

โจ๊กเกอร์ : นายกำลังจะบอกว่าสิ่งที่พวกเราเห็นไม่ใช่ความจริงงั้นเหรอ? ข้าไม่เห็นจะเคยได้ยินเวทมนตร์แบบนั้นเลย

แจ๊ค : รอยเท้า...

เอซ : อะไรงั้นเหรอ แจ๊ค?

แจ๊ค : อัศวินที่พวกเราเห็นที่เผ่ากิ้งก่า เดินไม่มีเสียงอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั่งรอยเท้า

เอซ : มาลองคิดดูแล้ว นายเองก็พูดแบบนั้นเมื่อตอนนั้นนี่นะ แปลว่าพวกอัศวินพวกนั้นไม่ใช่ของจริงงั้นเหรอ? ความเจ็บปวดที่พวกเรารู้สึกตอนที่สู้กับพวกมันนี่มันของจริงนะ

ซาโลเม่ : หลังจากนั้น เผ่ากิ้งก่าก็เริ่มบ้าคลั่ง และ...ช่างน่าละอายที่ต้องยอมรับมันจริง ๆ แต่... กลุ่มอัศวินของพวกเราก็ไปอาละวาดใส่เผ่าคาราย่า... มันเป็นการปฏิบัติที่พวกเราไม่ควรพึ่งปฏิบัติจริง ๆ ข้าสามารถสัมผัสได้ถึงพลังของคนบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงาก็ตรงนี้เองล่ะ

ไอล่า : ถ้างั้น ผู้หญิงคนนั้น... ยัยแม่มดนั้นคงมีเอี่ยวด้วยสินะ...

โจ๊กเกอร์ : ไม่ใช่แค่แม่มดที่พวกเราเห็นที่ใกล้ ๆ หมู่บ้านคาราย่าเท่านั้น ๆ นะ ยังมีสังฆราชสวมหน้ากากอีกด้วย ข้าเริ่มจะประกอบภาพได้บ้างแล้วล่ะ

ซาโลเม่ : ท่านเกดโด้... ข้าแน่ใจว่าท่านเองก็พอจะทราบเรื่องทั้งหมดนี้แล้วสินะ

เกดโด้ : ก็ใช่นะ แต่ข้าไม่ได้ดั้งด้นมาพบท่านที่นี่ และก็มาฟังท่านเล่าเรื่องที่ข้ารู้อยู่แล้วหรอกนะ บอกอะไรใหม่ ๆ มาบ้างสิ ท่านซาโลเม่

ซาโลเม่ : ตกลง ถ้าศัตรูคือสังฆราชฮาร์โมเนีย พวกเราก็พอจะนึกถึงการบุกรุกในตอนจบของกองกำลังหลักฮาร์โมเนียได้ ถ้าเรื่องนั้นเกิดขึ้น กลาสแลนด์ที่พวกเรารู้จัก ก็จะพ่ายแพ้สงครามในช่วงพริบตา

โจ๊กเกอร์ : แล้วตอนนี้ พวกเราก็มีเซกเซ็น

ซาโลเม่ : ใช่ ฮาร์โมเนีย ก็อาจจะให้พวกเรา เซกเซ็น ได้อยู่อย่างอิสระอีกสักสิบ ๆ ปีข้างหน้า ไม่ได้มากไปกว่าหน่อของเผ่าในกลาสแลนด์หรอก อย่างไรก็ตาม ในสภาเอง ก็มีคนที่กำลังผลักดันให้พวกเราทำสัญญาลับกับฮาร์โมเนีย โดยมีเป้าหมายในการแบ่งแยกดินแดนกลาสแลนด์ให้ระหว่างฮาร์โมเนียและเซกเซ็น

ควีน : ฮึ่ม เจ้าพวกบ้าอำนาจก็เป็นซะอย่างนั้นหละ ยิ่งมีอำนาจมาก วิสัยทัศน์ก็ยิ่งแคบ

ซาโลเม่ : ไม่ใช่ทุก ๆ คนในสภาหรอกนะ ที่เป็นแบบนั้น แต่สมาชิกที่เหลือก็เริ่มโอนเอนไปมากขึ้นทุกที ๆ พวกเราไม่สามารถยอมให้ใครจากที่ไหนมาวางแผนสร้างสงครามเพื่อเหตุผลเห็นแก่ตัวของพวกนั้นได้หรอก อย่างแรก ข้าจะถามไปยังเหล่าคณะฮาร์โมเนียรุ่นก่อน ผ่านทางสภาเพื่อผลักดันเรื่องการทำสัญญากับกลาสแลนด์ แล้วพวกเราก็จะเข้าร่วมกำลังกับกองทัพฮาร์โมเนียอื่น ๆ เพื่อต่อต้านเจ้าพวกกระหายสงคราม

เกดโด้ : ตกลง แล้วท่านอยากจะให้พวกเราทำอะไรล่ะ?

ซาโลเม่ : มากับข้าสิ...

แล้วซาโลเม่จะพาพวกเราออกมาดูที่ริมผา

ซาโลเม่ : พวกท่านมองเห็นปราสาทที่อยู่อีกฝั่งของทะเลสาบหรือเปล่า?

เอซ : อ้อ ที่ ๆ เรือนั่นลอยเกยตื้นอยู่สินะ?

ซาโลเม่ : ใช่แล้ว เจ้าของปราสาทหลังนั้นได้ตั้งตัวเป็นกบฎ และพวกเราอัศวินก็ได้ถูกส่งเข้าไปเพื่อปราบปราม

โจ๊กเกอร์ : ท่านอยากให้พวกเราไปช่วยปราบปรามด้วยงั้นเหรอ?

ซาโลเม่ : เปล่าเลย ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ ข้าอยากให้พวกท่านจะไปช่วยสนับสนุนการก่อกบฎของพวกเขา

ควีน : ท่านหมายความว่าไง?

ซาโลเม่ : โธมัส เจ้าของปราสาทหลังนั้น ได้สร้างพื้นที่เขตการค้าเสรีภายในกำแพงระหว่างพ่อค้าเซกเซ็นและกลาสแลนด์ โชคร้ายที่ พวกทางสภาเห็นว่าแบบนั้น ถือว่าเป็นลักษณะของการก่อกบฎ แน่นอน ก็เจ้าพวกสมาชิกสภาที่เล็งจะทำสัญญากับพวกฮาร์โมเนียนั่นหละ ที่ไปปรักปรำโธมัสอย่างผิด ๆ แบบนั้น

โจ๊กเกอร์ : ถ้าเจ้าพวกนั่นไม่สามารถแม้แต่จะหยุดการก่อกบฎอย่างปราสาทเล็ก ๆ แบบนั้นได้...

ซาโลเม่ : โครงสร้างอำนาจในสภาจะต้องเปลี่ยนแปลงไปอย่างแน่นอน

โจ๊กเกอร์ : ข้าเข้าใจล่ะ

เอซ : แต่พวกเราเป็นนักรบรับจ้างที่ทำงานให้ฮาร์โมเนียนะ

ซาโลเม่ : ถ้ากลาสแลนด์หายไป ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมีกองกำลังป้องกันชายแดนอีกต่อไปไงล่ะ

ควีน : ฉันไม่มีความสุขแน่เลยนะ

แล้วฉากจะตัดไปที่ด้านในถ้ำกันอีกครั้ง

ซาโลเม่ : ข้าขอตัวกลับก่อนดีกว่านะ ตอนนี้ พวกสภาก็เริ่มระแคะระคายถึงเจตนารมณ์ของข้าแล้ว

แล้วพวกซาโลเม่ก็จะเดินออกไป

โจ๊กเกอร์ : ข้าล่ะประทับใจจริง ๆ หัวหน้า ท่านเป็นที่รู้จักไปทั่วเลยนะ มีทั้งหัวหน้าเผ่ากิ้งก่า หัวหน้าเผ่าเซกเซ็น แล้วนี่ยังมีหนึ่งในหกอัศวินที่แข็งแกร่งแห่งเซกเซ็นอีก

เกดโด้ : ข้าเองก็อยู่มานานแล้วน่ะ

แล้วฉากจะตัดไปที่เอซที่ไปตามตัวไอล่า

เอซ : เฮ้ ไอล่า พวกเราจะไปกันแล้วนะ

ไอล่า : อ่า...ตกลง...

แล้วไอล่าจะค่อย ๆ เดินตามเอซไป พร้อมหยุดครุ่นคิดอะไรนิดหน่อย

ไอล่า : เรื่องที่พูด ๆ กัน...ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าหมายความว่าไง

แล้วฉากก็จะตัดไป โดยมาที่หน้าถ้ำแล้ว

เอซ : ข้าคิดไว้แล้วนะว่าพวกเราควรจะทำอะไรกัน ข้าจะกลับไปที่วิเนย์ เดล เซกเซ็น เตรียมข้าวของของพวกเรานะ

โจ๊กเกอร์ : แน่นอน และไปเกี้ยวสาวให้มากกว่านี้สินะ

เซซิล : ฉัน หัวหน้าองครักษ์ประจำปราสาทบูเดฮัค จะไม่ยอมปล่อยให้ท่านโธมัสถูกพาตัวไปหรอก!

โธมัส : เซซิล...

เซซิล : ให้บอกตรง ๆ เลยก็ได้ พวกท่านจะไม่มีทางเอาตัวท่านโธมัสไปได้หรอก! ไม่มีวัน! ไม่มีทางเด็ดขาด!!!

เพอซิวัล : ผมเสียใจด้วยนะ แต่เธอจะต้องหลีกทางไปซะ ในฐานะที่เป็นสมาชิกของเซกเซ็น เธอก็ควรจะรู้หน้าที่ของเธอที่จะต้องปฏิบัติตามคำสั่ง

เซซิล : ฉันไม่สนหรอกนะว่าท่านจะพูดว่ายังไง! ฉัน ฉันเป็นหัวหน้าองครักษ์ ที่ได้รับการแต่งตั้งจากท่านโธมัส! ดังนั้น ดังนั้น...ท่านโธมัส ท่านโธมัส

แล้วโธมัสจะเดินออกมาเพื่อพูดกับเซซิล

โธมัส : ขอบใจนะ เซซิล แต่ผมไม่ได้เป็นเจ้าของปราสาทอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นเธอไม่ต้องปกป้องผมอีกแล้วก็ได้

ซึ่งบทสนนาข้างบน พวกเกดโด้ก็ได้แอบฟังอยู่ทั้งหมดแล้ว

เอซ : วัยรุ่นนี่มันช่างหอมหวานดีจริง ๆ!ข้ายังจำมันได้ดี...

โจ๊กเกอร์ : เฮ้! เลิกพร่ำเพร้อได้แล้ว! ดูลาดเลาแล้วได้ความว่าไงบ้าง?

เอซ : นั่นมันลีโอ และเพอซิวัล สองในหกอัศวินผู้แข็งแกร่งแห่งเซกเซ็น เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงนั้นคงจะเป็นโธมัส เจ้าของปราสาท ข้าคิดว่าเขาคงจะถูกปล่อยลอยแพมานะ

เกดโด้ : เรื่องที่ท่านซาโลเม่บอกมายังไม่ได้ดำเนินการเลย ใช่ไหม? การเล่นเกมแย่งอำนาจกันที่เกิดขึ้นในสภา ไม่ต้องบอกเลยว่าผลจะออกมาเป็นยังไง

เอซ : เฮ้! มีบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว!

แล้วฉากจะตัดไปที่พวกลีโอ

เลโอ : เลิกได้แล้ว! พวกแกไม่อยากที่จะเป็นปรปักษ์กับเลโอผู้ยิ่งใหญ่หรอก ใช่ไหม? ข้าคือหนึ่งในหกอัศวินอันทรงพลังแห่งอัศวินเซกเซ็นเชียวนะ รู้หรือเปล่า!

จวน : ก็เอาเซ่! ผมคือจวน อาจารย์วิทยายุทธแห่งปราสาทบูเดฮัค และลมปากของนายก็ไม่ทำให้ผมกลัวได้หรอกน่า!

เลโอ : ...

เซบาสเตียน : ได้โปรด ได้โปรด...อย่าทะเลาะกันอีกเลยนะครับ! ถ้าทุก ๆ คนจะเมตตายอมออกไปแล้วล่ะก็ พวกเราก็จะตัดสินใจอนาคตของพวกเราด้วยตัวเราเอง

เลโอ : ห๊า?

เอค : ออกไปซะ ก่อนที่เรื่องมันจะน่าเกลียด

เลโอ : ...

เพอซิวัล : เลโอ จะว่าไง ถ้าจะกลับไป และไปบอกพวกนั้นว่าโธมัสตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่น่ะ?

เลโอ : แต่ว่า...

เพอซิวัล : ถ้านายขืนแกว่งขวานของนายแถว ๆ นี้แล้วล่ะก็ ก็มีแต่จะทำให้เรื่องมันยิ่งเลวร้ายลงไปนะ

เลโอ : ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน...

แล้วฉากจะตัดมาที่พวกเกดโด้อีกครั้ง

เอซ : เออ ท่าทางจะกลายเป็นสงครามกองโจรไปเสียแล้วล่ะ

ควีน : เจ้าเด็กชายโธมัสนั่นช่างกล้าหาญเหลือเกิน! เขาจะต้องเป็นผู้ชายที่ดีได้แน่สักวันนึง

ไอล่า : อืม ฉันไม่รู้หรอกนะ ฉันคิดว่าเขายอมแพ้ง่ายเกินไป

โจ๊กเกอร์ : จนกว่าพวกเราจะดำเนินการตามแผนของท่านซาโลเม่ได้สำเร็จ พวกเราจะต้องพยายามซื้อเวลาเอาไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้

เกดโด้ : ใช่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะเข้าไปมีเอี่ยวได้ตรง ๆ เช่นกันนะ

เอซ : ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ! นี่ไม่ใช่งานของกองกำลังป้องกันนะ พวกเราต้องซ่อนสถานะของตัวเองเอาไว้ด้วย

โจ๊กเกอร์ : ถ้าแกกังวลเรื่องที่ว่าเราจะถูกพบเข้าล่ะก็ ก็หุบปากไปซะ! เจ้าพวกอัศวินนั่นกำลังมาแล้ว

แล้วเอซจะหันไปมองทางด้านพวกอัศวิน แต่พอหันกลับมา ก็พบว่าไม่มีใครแล้ว เอซเลยต้องรีบวิ่งหาที่ซ่อนเอง... แล้วฉากจะตัดไปที่การสนทนาของเพอซิวัลและเลโอ

เลโอ : พวกเราก็ยังคงต้องทำงานรับใช้พวกสภาอยู่นะ เพอซิวัล บางครั้งพวกเราก็ต้องทำในสิ่งที่พวกเราไม่ชอบเอาเสียเลย

เพอซิวัล : และบางครั้งนายก็จำเป็นต้องยอมบ้างนะ เลโอ ข้าคิดว่าท่านซาโลเม่คงกำลังดำเนินการอะไรบางอย่างแน่นอน! พวกเราควรจะต้องคอยสาดส่องดูทุก ๆ คนเอาไว้ ท่านไม่มีวันรู้หรอกว่าเมื่อไรที่จะมีบางคนที่ทำงานให้ทางสภาอาจจะทำเรื่องโง่ ๆ ขึ้นมา

เลโอ : ข้าไม่ค่อยมีประสบการณ์กับเรื่องพวกนี้จริง ๆ เลย

เพอซิวัล : ไม่ต้องสงสัยเลยว่าท่านเหมาะที่จะถือขวานมากกว่านะ!

แล้วเลโอและเพอซิวัลจะเดินออกไป แล้วพวกเกดโด้จะมาคุยกันต่อ

โจ๊กเกอร์ : น่าสนใจนะ

เอซ : พวกเราจะต้องคอยเปิดตาเอาไว้นะ เมื่อพวกเราเข้าไปกันแล้ว

เอซ : ห้องสมุด เหรอเนี่ย? ใครมันจะไปคิดว่าจะได้เห็นห้องแบบนี้ในป้อมเก่า ๆ ทุนน้อย ๆ กันนะ?

โจ๊กเกอร์ : ก็ต้องเป็นพวกสายตาไม่เหมือนชาวบ้านอย่างแกไงเล่า

เอซ : อะไรนะ? ข้างั้นเหรอ?! ข้าอาจจะดูไม่เหมือน แต่ผมก็อ่านมาเยอะนะ

โจ๊กเกอร์ : นิยายผจญภัยถูก ๆ ไม่นับนะเฟ้ย

แล้วเอค บรรณารักษ์ห้องสมุด จะ(ลอบ)เดินมาอยู่ข้างหลังเอซ

เอซ : คิดว่าตัวเองฉลาดนักล่ะสิ...

เอค : ...โปรดเบาเสียงลงหน่อยครับ

ทันทีที่เอซได้ยิน ก็ถึงกับหันผละ

เอซ : อะไรกัน...!! นี่มัน... นายมาจากไหนกันเนี่ย?!

เอค : ผมก็อยู่ตรงนี้...มาตลอดนั่นหละ...

เอซ : เจ้าหมอนี่ไม่มีออร่าอะไรเลย...มันแปลก ๆ นะ! ยังกะไม่ใช่มนุษย์เลย

เอค : ...

แล้วเอคก็จะหันหลังเดินไปอย่างไม่สนใจ

ควีน : พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณหรอกนะ

เอค : ไม่เป็นไรครับ...ที่นี่เป็นห้องสมุดของทุก ๆ คนอยู่แล้ว...ด้วยความยินดีเลยครับ...ท่านหัวหน้าเกดโด้

เพียงแค่เอคสามารถเรียกชื่อเกดโด้แล้ว ทั้งควีน และเอซ ก็คิดว่ามันแปลก ๆ จึงได้ชักอาวุธออกมา พร้อมเอาดาบจ่อที่คอของเอซ แต่เอซก็ยังทำใจเย็นอยู่ได้ (แกเป็นแค่บรรณารักษ์ธรรมด๊า ธรรมดา แน่เรอะ?!)

ควีน : แกรู้ชื่อของเขาได้ยังไง?

เอค : ...

เกดโด้ : ข้าจำไม่ยักได้เลยว่าเคยพบนายมาก่อน

เอค : เพื่อจะปกป้องปราสาทหลังนี้ให้ดีกว่านี้ ผมขอตรวจสอบเอกสารเก่า ๆ โบราณมามากมาย ผมได้พบกับบางสิ่งที่อธิบายถึงเหตุผลที่ทำให้ที่แห่งนี้กลายมาเป็นดินแดนสาธารณะ...พอ ๆ กับเรื่องเหตุผลของสงครามระหว่างเซกเซ็นและกลาสแลนด์ และผมก็ได้พบภาพร่าง พร้อมพวกบันทึกของวัน ๆ ที่แห่งนี้ถูกก่อตั้งให้เป็นดินแดนสาธารณะ

เกดโด้ : เพราะงั้น นายถึงได้รู้จักชื่อของข้าสินะ?

เอค : ...ครับ

เกดโด้ : หน่วยความจำไม่เบาเลยนี่

แล้วทั้งเอซและควีน ก็ยอมเก็บอาวุธของตัวเองไป

เอซ : ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าท่านก็มีบางอย่างที่ทำไว้กับปราสาทหลังนี้มาก่อน หัวหน้า ท่านควรจะพูดอะไรบ้างนะ

ควีน : ฉันขอโทษด้วยแล้วกันนะ

เอค : ไม่เป็นไรครับ... ผมไม่คิดมากหรอก

เอซ : มาคิดดูแล้วนะ พวกเราไม่ควรจะเดินไป ๆ มา ๆ แล้วทำให้กลายเป็นจุดสนใจนะ การต่อสู้จะเริ่มขึ้นวันพรุ่งนี้แล้ว ไปหาห้องสักที่แล้วพักผ่อนกันเถอะครับ

โจ๊กเกอร์ : ใช่ พวกทหารก็ดูจะยุ่งพอควรกับการเตรียมการ แต่พวกนั้นจะย้อนกลับมาอีกแน่ ในไม่ช้า

ควีน : ที่นี่ มีห้องว่างอยู่เต็มไปหมด พวกเราต้องหลีกเลี่ยงการที่จะถูกพบตัวเอานะ

เกดโด้ : ข้าก็ว่างั้น

ไอล่า : ถ้างั้นพวกเราก็น่าจะรีบหาสถานที่ซ่อนตัวดีกว่านะ มีความคิดไหม?

เอซ : จะทำอะไร ก็รีบทำเข้าแล้วกัน ข้าไม่มามัวเสียเวลาหาเตียงหรือหมอนนุ่ม ๆ แถวนี้แน่ล่ะ

ไอล่า : ไม่มีทาง! ใครจะไปอยากได้พวกของเอาใจแบบนั้นกันล่ะ?

แล้วฉากจะตัดไปที่กลางดึกของคืนนั้น เกดโด้ที่ออกมานั่งดื่มอยู่ลำพัง ก็ได้พูดคุยกับโจ๊กเกอร์ที่เหมือนมีเรื่องค้างคาในใจ

โจ๊กเกอร์ : หัวหน้า

เกดโด้ : ทุก ๆ คนอยู่ไหนกันล่ะ?

โจ๊กเกอร์ : ไอล่า กับคนอื่น หลับไปหมดแล้ว ส่วนแจ๊ค ก็กำลังเฝ้ายามอยู่

เกดโด้ : อืม

โจ๊กเกอร์ : ข้าเองก็อยู่ที่กองกำลังป้องกันมานานเกือบ 20 ปีแล้ว ข้าจำได้ว่าเคยลอบเข้ามาในกลาสแลนด์ด้วยตัวเองเมื่อนานมาแล้ว ปราสาทหลังนี้ก็ยังคงดูสวยงามเหมือนเมื่อครั้งก่อนอย่างที่เคยเป็น ยกเว้นเรื่องบรรยากาศ

เกดโด้ : ...

โจ๊กเกอร์ : ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ข้าก็เลยไปดูภาพร่างที่อยู่ในห้องสมุด ข้าไม่รู้หรอกนะว่ามันร่างเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไร แต่บางอย่างทำให้ผมงง

เกดโด้ : ...เมื่อครั้งที่ดินแดนสาธารณะถูกก่อตั้งขึ้นมา ผมได้แสดงตัวร่วมกับผู้ชายที่ตอนนี้เรียกตัวเองว่าจิมบา ผมอยู่ฝั่งกลาสแลนด์ ส่วนเขาอยู่ฝั่งเซกเซ็น ที่นี่ เป็นที่ ๆ จิมบาและผมได้บอกลาจากกันกับผู้ชายที่พวกเราถือว่าเป็นมิตรแท้ ผมต้องการให้ที่แห่งนี้ยังคงเป็นที่ ๆ ทุกคนสามารถอยู่ได้อย่างอิสระ นั่นคือสิ่งที่เพื่อนที่ดีของเราปราถนา

โจ๊กเกอร์ : เพื่อนเหรอ?

แล้วเกดโด้ จะยกมือ แล้วกำมือขวาของตัวเองเอาไว้ จะปรากฎแสงสีฟ้าขึ้นมา

โจ๊กเกอร์ : นะ นั่นมัน...!

เกดโด้ : ใช่แล้ว รูนสายฟ้าที่แท้จริงไงล่ะ

(บทจะบอก ก็บอกกันง่าย ๆ เลยแฮะ)

โจ๊กเกอร์ : ถ้างั้น เพื่อนของท่านก็คือ เฟลมแชมเปี้ยน (ชื่อเฟลมแชมเปี้ยน) งั้นสิ?

เกดโด้ : ใช่แล้ว... แต่เขาก็หายสาบสูญไป ผมก็ยังคงเลื่อนเวลาตายของตัวเองออกไปเรื่อย ๆ โดยการถือครองรูนอันนี้ไว้ ที่นี่ ที่มือขวาของผม ผมติดอยู่ในนรกแห่งชีวิตอันเป็นนิรันดร์

โจ๊กเกอร์ : ... หัวหน้า... ชะตากรรมที่ท่านต้องแบกรับมาโดยตลอด เป็นภาระที่หนักหนานักจริง ๆ ทั้งเรื่องรูน และภาพร่าง ข้าขอลืม ๆ ไปให้หมดดีกว่า

เกดโด้ : ข้าขอโทษด้วยนะ หวัง

โจ๊กเกอร์ : นานแล้วนะที่ข้าถูกเรียกแบบนั้น

แล้วฉากจะตัดมาที่ตอนเช้าแล้ว

ไอล่า : ทุกอย่างเรียบร้อย พวกนั้นไปรวมตัวกันอยู่ที่หน้าทางเข้าปราสาทหมดแล้ว

ควีน : ฉันว่าพวกเราก็รีบไปกันด้วยดีกว่านะ

โธมัส : ตกลงนะ ผมจะมุ่งหน้ากลับไปที่คฤหาสน์ตามแผน ทุก ๆ คนทำตามที่กำหนดเอาไว้นะ!

มูโต้ : ตกลง

แล้วพวกโธมัสจะวิ่งเข้าไปทางปราสาท

สมาชิกสภา : พวกมันกำลังจะหนี! ตามพวกมันไป! ตามมันไป!

นายพล : ครับท่าน!

แต่ทว่าหลังจากที่กองทหารชุดแรกเข้าไปแล้ว พอชุดที่สองที่กำลังตามมา ก็เจอกับกลุ่มเกดโด้เข้าให้

เอซ : เอาล่ะ พวกนายมาไกลได้เท่านี้แล้ว

นายพลเซกเซ็น : กะ แกเป็นใครกัน?!

เอซ : ไม่สลักสำคัญอะไรหรอกน่า และข้าก็ไม่ชอบเรื่องที่พวกเจ้าวิ่งไล่สาวน้อยอย่างแบบนี้

โจ๊กเกอร์ : มาเจอกับคนที่ตัวเท่า ๆ กันสิ

เกดโด้ : ลุยกันเลย

ควีน : ดูท่าทางพ่อหนุ่มน้อยจะกลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์แล้วล่ะ ฉันว่าพวกเราควรจะตามไปนะ

พิคโคโล่ : โฮ่โฮ่โฮ่...พวกเรานี่ก็ทำได้ไม่เลวเหมือนกันนะเนี่ย

เซบาสเตียน : คุณพิคโคโล่ พวกเรารีบไปกันเถอะ!

แล้วพวกพิคโคโล่ จะวิ่งขึ้นบันไดไป

ควีน : อืม พวกนั้นทำได้ไม่เลวนิ

พวกโธมัสจะวิ่งมาถึงตรงด้านหน้าปราสาท

โธมัส : พวกเราจะต้องทำให้ดีที่สุดเท่าที่พวกเราจะทำได้นะ

เซซิล : ใช่แล้วล่ะค่ะ!

เซบาสเตียน : มาหวังให้ดีที่สุดกันเถอะ!

จวน : แม่นแล้ว

จากนั้น พวกโธมัสจะวิ่งเข้าไปในปราสาทกัน ในขณะที่พวกเกดโด้เดินขึ้นบันไดมาพอดี

ควีน : ดูท่าทางพวกนั้นทั้งหมดจะเข้าไปในบ้านได้อย่างปลอดภัยแล้วนะ

โจ๊กเกอร์ : พวกเขาต้องวางแผนที่จะป้องกันตัวเองจากที่ในนั้น เป็นแผนที่ดีนะ

เอซ : แล้วก็เป็นไปตามแผนของเราด้วย พวกเราสามารถที่จะลอบเข้าไปโดยใช้เส้นทางลับที่พวกเราเจอเมื่อวาน

ไอล่า : ปราสาทหลังนี้ ดูเหมือนมีเส้นทางลับอยู่ทุก ๆ ที่เลย หวังว่าคงไม่มีใครอีกที่วางแผนใช้เส้นทางพวกนั้นนะ

แล้วฉากจะตัดไปที่ภายในตัวปราสาท ที่ตอนนี้ พวกโธมัสกำลังจะเสียท่าให้แก่พวกอัศวินเซกเซ็น

เซซิล : โอ้...

จวน : ว้าว! พวกแกแข็งแกร่งแบบนี้ได้ยังไงกันเนี่ย? พวกแกมีอาหารบำรุงสูตรพิเศษหรือไงกัน?

นายพลเซกเซ็น : ข้าไม่มาแพ้กับอีแค่พวกกุ๊ยบ้านนอกหรอกน่า!

จวน : บ้าจริง...

ควีน : หลับตาลง

แล้วควีนจะปาระเบิดแสงใส่ ทำให้เกิดแสงสว่างจ้าไปหมด และตอนนั้นเองที่พวกเกดโด้ ก็ได้รีบเข้าไปต่อสู้กับพวกอัศวินเซกเซ็น

เซซิล : เกิดอะไรขึ้นน่ะ?

เซบาสเตียน : นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น? ท่านทำเรื่องนี้เอาไว้หรือเปล่า?

โธมัส : อย่ามาพูดจาไร้สาระหน่อยเลยน่า จะเป็นผมได้ยังไงกันเล่า? เร็วเข้า ทุก ๆ คน! พวกเรายังมีศัตรูอีกมากที่ต้องเผชิญหน้านะ!

แล้วจะตัดมาที่กลุ่มของเกดโด้

เอซ : พวกนั้น ก็มีฝีมือพอ ๆ กับผมเลยนะ

โจ๊กเกอร์ : พวกนั้นทำได้ดีที่สุดเท่าที่พวกเขาทำได้แล้ว ถ้าพวกทหารนั้นสามารถผ่านมาได้ถึงนี่ล่ะก็ ก็คงจบกัน

เอซ : ผมก็น่าจะดีใจที่พวกเราไม่ต้องทำตัวติดกันซะขนาดนั้นล่ะนะ

แล้วฉากก็จะตัดไป เสมือนหนึ่งว่าพวกโธมัสได้เจอกับต่อสู้กับพวกทหารจากเซกเซ็นหลายต่อหลายชุด จนกระทั่ง สมาชิกสภา ก็ได้เดินเข้ามา

สมาชิกสภา : ได้เวลาที่พวกแกจะต้องยอมแพ้กันแล้ว! ถ้าพวกแกยังขืนต่อต้านอีกล่ะก็ พวกแกจะต้องโดนข้อหาเป็นกบฎ!

เซซิล : กรอดด...

จวน : นี่เราต่อสู้กันมากี่รอบแล้วเนี่ย? ผมเริ่มชักจะเหนื่อยแล้วนะ

มุโต้ : จะให้ทำยังไง ถึงจะมีระเบิดแสงอีกลูกมาล้มพวกมันได้นะ

โธมัส : พวกเราต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องปราสาทนี้โดยตัวของเราเองนะ พวกเราไม่สามารถพึ่งความช่วยเหลือจากภายนอกได้

มุโต้ : ท่านพูดถูกต้องแล้ว!

นายพลเซกเซ็น : พวกแกกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน?

แล้วจะกลับมาที่กลุ่มของเกดโด้

เอซ : โอ๊ย ผมทนดูต่อไปไม่ได้แล้วนะ

ไอล่า : เจ้าคนอันธพาลนั้นทำเอาเลือดฉันเดือดเลย ขอแม่ยิงด้วยลูกธนูอันนี้ซะทีเถอะ...

ไอล่าที่กำลังพยายามเล็งใส่สมาชิกสภา แต่พื้นที่ก็ไม่เอื้ออำนวยเนื่องจากมีเสาบังอยู่

เอซ : ไม่นะ! อย่าแม้แต่จะคิด! เดี๋ยวจะรู้ตำแหน่งของพวกเราหมดกันพอดี!

ไอล่า : นั่นเป็นปัญหาเหรอ?

เอซ : ใช่เลยล่ะ!

ไอล่า : ได้...

ควีน : ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเคลื่อนไหวกันแล้วนะ พวกนั้นออกไปข้างนอกกันแล้ว

แล้วฉากจะตัดไปด้านนอก ที่พวกเรายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สมาชิกสภาก็ล้มไปคุกเข่ากับพื้นแล้ว (ไปอ่านได้จาก Thomas Chapter II นะครับ)

สมาชิกสภา : อะ...?! อะไรกัน...?!

เลโอ : นี่มันอะไรกัน? มาบุกรุกในกลาสแลนด์โดยไม่ได้รับการอนุญาตจากสภาแบบนี้ พวกแกจะต้องออกไปจากสถานที่นี้เดี๋ยวนี้เลยนะ

แล้วพวกทหารทั้งหมดจะถอยทัพออกไป

สมาชิกสภา : ทำไมกัน ข้าไม่ยอม! ฮึ่ม! เจ้าพวกสารเลว! ข้าเกลียดพวกแก! เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ไงกัน? ข้าจะไม่ลืมเรื่องนี้แน่! ครั้งหน้า พวกเราจะมายึดปราสาทหลังนี้ ในฐานะศัตรูของพวกแกแน่!

เพอซิวัล : ผมคิดว่ายังมีบางอย่างที่สำคัญกว่ารออยู่นะครับ ท่านสมาชิก

สมาชิกสภา : ห๊า?

เพอซิวัล : เริ่มเป็นที่รู้กันว่ามีสมาชิกสภาบางคนมีการได้รับสินบนจากอาณาจักรฮาร์โมเนียอันศักดิ์สิทธิ์ เจ้าพวกคนขายชาติพวกนี้ ถือว่าสร้างปัญหาความสับสนวุ่นวายในวิเนย์ เดล เซกเซ็นนะครับ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าท่านสามารถยังเป็นหัวหน้าของสมาคมพ่อค้าอยู่ได้ยังไง ในเมื่อท่านชอบทำอารมณ์เสียแย่ ๆ ใส่ลูกค้าแบบนั้น

สมาชิกสภา : ข้าไม่ ข้าไม่รู้ว่าพวกแกพูดถึงเรื่องอะไรกัน!

เพอซิวัล : ถ้างั้น ท่านก็ควรจะรีบกลับไปที่วิเนย์ เดล เซกเซ็น เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของท่านนะ ก่อนที่พวกนั้นจะมาตามจับท่านน่ะ

สมาชิกสภา : นี่มันบ้าสิ้นดี! ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์อยู่แล้ว!

แล้วสมาชิกสภาก็จะวิ่งออกไป จากนั้น เพอซิวัลก็จะเข้ามาพูดกับโธมัส ซึ่งทั้งหมด ก็อยู่ในสายตาของพวกเกดโด้ทั้งหมด

เกดโด้ : ดูท่าทางแผนของท่านซาโลเม่จะปรากฎออกมาแล้วนะ

เอซ : ภารกิจสำเร็จลุล่วง จะว่าแบบนั้นก็ได้เนอะ ก็เสร็จไปอย่างล่ะ...

ควีน : แต่เป็นงานที่เขี้ยวลากดินจริง ๆ เลยนะ ฉันล่ะชอบงานที่ให้สู้แบบตรงไปตรงมามากกว่านี้นะ

ไอล่า : แต่ผู้ปกป้องความยุติธรรมก็ต้องต่อสู้ในรูปแบบต่าง ๆ มากมายนะ

โจ๊กเกอร์ : ผู้ปกป้องความยุติธรรมเรอะ? นี่เจ้ารวมข้าเข้าไปด้วยหรือเปล่า?

เอซ : เลิกพูดจาเป็นเด็กได้แล้วน่า

ไอล่า : แต่มันจริงนิ...ใช่ไหม แจ๊ค?

แล้วทุกคนจะหันไปที่แจ็คกัน (ยกเว้นเกดโด้ ที่คงประมาณคิดว่า "เออ พวกแก อยากทำอะไร ก็ทำเถอะ")

แจ็ค : อ่า ผมก็คิดว่างั้นนะ...

แล้วฉากจะตัดไป โดยตอนนี้ พวกเราจะเห็นแล้วว่าพวกของโธมัสต่างก็ดีใจกันยกใหญ่

เอซ : จบอย่างมีความสุข! ช่างน่าประทับใจและเหมาะสมแล้วจริง ๆ ทุกสิ่งควรจะจบอย่างมีความสุขเสมอล่ะนะ!

โจ๊กเกอร์ : นี่ไม่ใช่นิยายราคาถูก ๆ ของนายอีกเล่มนะ ดังนั้นอย่าอินให้มากนัก

แล้วทั้งสองคนก็ทำท่าเถียงกันโดยมีควีนอยู่ส่ายหน้าอยู่ข้าง ๆ แต่เกดโด้ก็ได้แต่มองไปทางด้านพวกเกดโด้ โดยที่ไม่มีคำพูดใด ๆ และนึกถึงเรื่องในอดีตของเขา ที่เขาได้พูดคุยกับไวแอต เพื่อนร่วมรบเก่าของเขา

ไวแอต : นายก็มาด้วยเหรอ เกดโด้?

เกดโด้ : ใช่ งานของพวกเราจบแล้ว อย่างที่หมอนั่นต้องการ ดินแดนแห่งนี้ไม่ใช่เป็นของทั้งเซกเซ็นและกลาสแลนด์แล้ว

ไวแอต : แต่ทำไมหมอนั่นถึงต้องการแบบนั้นล่ะ?

เกดโด้ : ผู้ชายคนนั้นมักจะแสวงหาคำว่าอิสรภาพ อิสรภาพจากชะตากรรมของเขา จากพลังของรูนอยู่เสมอ ๆ ล่ะนะ เขาต้องการอิสรภาพสำหรับที่แห่งนี้ อาจจะเป็นเพียงแค่การทำตามอำเภอใจ แต่ข้าก็นับถือในความซื่อของหมอนั่นนะ

ไวแอต : ใช่แล้ว ในตอนจบ ข้าก็จะเข้าไปอยู่ในกลาสแลนด์ ส่วนเจ้าก็อยู่ข้างนอก และที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นกลางต่อไป ผู้คนมากมายจะสามารถมองเห็นอนาคตที่ส่องสว่างได้ บางครั้ง ข้าก็นึกเสียใจกับความเป็นอมตะของพวกเรา ข้าหวังว่าจะมีมาถึงสักวันนึงที่พวกเราจะคิดถึงเรื่องอิสรภาพแทนที่จะเป็นเรื่องกรงขัง

เกดโด้ : ข้าก็หวังว่าวันนั้นจะมาถึงในไม่ช้า

หลังจากนึกเรื่องในอดีตเสร็จ ควีนก็ถามถึงเรื่องที่จะทำกันต่อไป

ควีน : เอาล่ะ พวกเราก็ดำเนินตามข้อตกลงที่มีกับท่านซาโลเม่แล้ว พวกเราจะทำอะไรกันต่อล่ะ?

เอซ : เออ พวกเราเองก็มีภารกิจใหม่รออยู่นะ เหนือขึ้นไปยังทางเอ้าท์แลนด์...

เกดโด้ : พวกเราจะไปหาเฟลมแชมเปี้ยนกัน

เอซ : ห๊า? ผมไม่ใส่ใจกับเรื่องที่จะไปเจอกับเพื่อนเฟลมแชมเปี้ยนหรอกนะ แต่นี่มันเป็นภารกิจด้วยงั้นเหรอครับ? หือม์?

ควีน : แล้วพวกเราจะไปหาเขาเจอได้อย่างไร ถ้าไม่มีอะไรนำทางเลย?

เกดโด้ : ข้าต้องการเพียงอย่างเดียว ข้ารู้จักที่ ๆ เฟลมแชมเปี้ยนกำลังรออยู่ ทางตะวันออกของกลาสแลนด์ ใกล้ ๆ กับหมู่บ้านจิชา...ถ้าพวกเราไปที่นั่น พวกเราจะหาเขาพบ

เอซ : ท่านจะมาหักมุมกันแบบนี้ได้ยังไงกันครับ หัวหน้า? มันออกจะกะทันหันไป ไม่ใช่เหรอครับ?

โจ๊กเกอร์ : พวกเราเป็นนักรบนักจ้าง ทั้งหมดที่พวกเราต้องการคือ ภารกิจของพวกเราและค่าตอบแทนของพวกเรา ไม่จำเป็นต้องไปสนหรอกว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลัง

เอซ : แต่ว่า...

ควีน : ฉันเดาว่าท่านก็คงมีเหตุผลของท่านสินะ

เกดโด้ : ข้าขอโทษด้วยนะ ยังมีบางอย่างที่ข้ายังบอกพวกเจ้าตอนนี้ไม่ได้

ควีน : ไม่เป็นไรหรอก พวกเราทุกคนก็มีความลับกันทั้งนั้น พวกเราก็มีเรื่องอดีตของตัวเองที่พวกเราก็ยังไม่ได้บอกท่านเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าเป็นกองกำลังป้องกันแล้วจะรู้ทุกอย่างหรอกน่า

แจ๊ค : ถูกแล้วครับ

เอซ : เออ ถ้าจะเอาแบบนั้นล่ะก็ ก็ไปกันเถอะ จุดประสงค์แรกของภารกิจก็คือหาข้อมูลเกี่ยวกับเฟลมแชมเปี้ยน ดังนั้น การจะไปเจอเขาก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไรล่ะนะ

ไอล่า : เฟลมแชมเปี้ยนงั้นเหรอ? คุณเกดโด้ คุณเป็นเพื่อนของเฟลมแชมเปี้ยนงั้นเหรอ?

เกดโด้ : ก็ทำนองนั้น...