Reingale EP1

จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี

(Difference between revisions)
Jump to: navigation, search
Revision as of 22:33, 2 ธันวาคม 2008
Reingale (พูดคุย | contribs)
(→Reingale Chapter Eplisode1)
← Previous diff		 Current revision
Reingale (พูดคุย | contribs)

Line 1: Line 1:
-== Reingale Chapter Eplisode1 == 
- 
- 
- 
-“.................” 
- 
-“หลวมตัวมาเล่นจนได้สินะเรา” 
- 
-“เคยเล่นแต่ในเพลย์ ไม่เคยออนไลน์ จะรอดมั้ยหว่า” 
- 
- 
-เสียงระบบ  
- 
- 
-"สวัสดีดาวแห่งชะตากรรมที่กำลังหลงทาง ยินดีต้อนรับเข้าสู่ซุยโคเดนยูนิเวิรส์ กรุณาเลือกวิธีการชำระเงินไอดีของท่านค่ะ" npcเล็คนาร์ท ป้าตาบอดที่ตกอับมาเป็นnpcจับฉ่าย(รับงานทุกอย่าง) 
- 
-“ตอนนี้ทางเบื้องบน ได้จัดโปรโมชั่นพิเศษ ไม่เก็บตังค์ค่าเล่นในช่วงแรก เพื่อดักลูกค้ามาเล่นเยอะๆค่ะ” 
- 
-“แหล่มสิครับ แบบนี้ก็สามารถทดลองเล่นได้โดยไม่ต้องจ่ายมัดจำเหมือนสมัยก่อน เอาเป็นว่าตกลงเข้าระบบ” 
- 
-"ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ กรุณาสร้างตัวละครได้เลยค่ะ"  
- 
-"เพศ ชาย อายุ 17 ครับ"  
- 
-"เผ่าอะไรดีคะ"  
- 
-"มนุษย์ครับ ไม่เอาชาวนาเม็กอยู่แล้ว"  
- 
-"สุดท้ายชื่อค่ะ"  
- 
-“เรนเกล ครับ” 
- 
-"ยืนยันสถานะ เรนเกล ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งซุยโคเดนค่ะ" 
- 
- 
-เมื่อเข้าสู่เกมส์เรียบร้อย วิวแวดล้อมก็เต็มไปด้วยป่าสีเขียวสะอาดตา ข้างทางมีลำน้ำสะอาดไหล มีป้าแก่ๆซักผ้าอยู่ เรนเกลเดินเข้าไปถาม.. 
- 
- 
-“ป้าครับ ที่นี่ที่ไหนครับ” 
- 
-“โลกซุยโคเด็นยูนิเวิร์ส หลานเอ้ย”ยายตอบ 
- 
-“.......ระ รู้ครับ ผมหมายถึงที่นี่ที่ไหนในโลกซุยครับ” 
- 
-“ที่นี่คือบ้านป้าเอง” 
- 
-“เฮ้อ...”เรนเกลถอนใจ แล้วเดินจากไปทันที 
- 
-“เดี๋ยวๆสิหลาน ป้าล้อเล่งน่า” 
- 
- 
-หลังจากคุยกันอีกครา ก็ได้เรื่องว่า ป้าแกต้องการผ้าที่ตากไว้แล้วปลิวหายไปทางใต้เพราะแรงลม จึงอยากให้เราไปเก็บกับมา ป้าเดินไม่ไหว 
- 
- 
-เรนเกลตกลงทันทีเพราะไม่มีที่ไป ป้าก็เสนอจะมอบไอเท็มชิ้นแรก สำหรับการเดินทางครั้งแรกให้ คือ ดาบคีย์เบลด โซ่อันโดรเมด้า ง้าวเดือนเสี้ยว และกะละมัง 
- 
- 
-เรนเกล คิดได้ว่า ไปเก็บผ้าก็ควรเอากะละมังไปด้วยจะได้หิ้วมาได้ไม่เปลืองแรง จึงเลือกกะละมังมาเป็นอาวุธชิ้นแรก 
- 
- 
-ในทางใต้ มีพุ่มไม้ขึ้นอยู่ค่อนข้างมาก ต่างมีผ้าซักแล้วเกี่ยวห้อยอยู่มากมาย เรนเกลคิดว่ามันต้องใช่ ต้องใช่แน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เดินเข้าไปเก็บผ้าอย่างมั่นใจ 
- 
- 
-ทันใดนั้น bonbonและหมูป่า รวมห้าตัว เข้ามาหวังตีเรนเกลตายคากะละมัง แต่แล้วเรนเกลก็หยิบอาวุธชิ้นแรกของการผจญภัยครั้งนี้ขึ้น สาดแสงสะท้อนไปทั่วหล้า(ว่าเข้านั่น) เรนเกลกระหน่ำฟาดเข้าใส่หมูป่า และโดนขวิดกระเด็นกลับมากระอักเลือดแทบม่อง hpเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น 
- 
- 
-“อะไรกัน นี่เราเพิ่งจะเลเวล1 ทำไมมอนสเตอร์มันแกร่งยังงี้ฟร้ะ” 
- 
- 
-ยังบ่นไม่จบ สามสหายบอนบอน ก็เข้ามารุม เรนเกลเหวี่ยงฟาดกะละมังแม้จะลดเลือดบอนบอนไม่ได้มาก แต่ก็พอจะไล่ไปได้แปปนึง 
- 
- 
-เรนเกลผู้ไม่ลืมภารกิจ รีบชิ่งไปเก็บผ้าแล้วจ่ำอ้าวกลับบ้านป้าทันที 
- 
- 
-“โอ้ หลาน กลับมาแล้วเหรอ ว้าว ทำภารกิจสำเร็จซะด้วย” 
- 
- 
-“ป้า ทำไมมอนสเตอร์ในแถบนี้มันเก่งจังอ่ะ ที่นี่น่าจะเป็นที่สำหรับมือใหม่นะ” 
- 
- 
-"ความจริงเมื่อกี๊เป็นเหตุการณ์จำลองเพื่อจะสอนการต่อสู้ให้ท่าน ถ้าท่านหยิบดาบ,โซ่หรือง้าวไปก็คงทำหมูพะโล้ได้ในไม่กี่กระบวนท่าแล้ว หลังจากนั้นเราก็จะประเมินผลแล้วมอบคลาสอาชีพให้ท่าน แต่ทว่าตั้งแต่เกมเปิดมาคนเข้ามาเล่นป็นล้านก็มีคนเลือกกะลังมัง อย่างเจ้าเนี่ยเป็นคนที่สอง" แล้วป้าซักผ้าก็กลับกลายมาเป็นเล็คนาร์ทผู้ดูแลสมดุลแห่งซุยโคเดน 
- 
- 
-"แต่ก็ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านผ่านการทดสอบด้านจิตใจ อันเป็นภารกิจแรกและลับสุดยอดของเกมนี้ ท่านเป็นคนดีมีคุณธรรมและความจริงใจอย่างแรงกล้า อันเป็นสัญลักษณ์ของดาวเทนไค แต่เนื่องจากเทนไคมีมากพอแล้ว ท่านจึงสามารถเลือกสัญลักษณ์ดาวเทนไคด้วยตัวท่านเองได้ " 
- 
- 
-และแล้วก็มีข้อความตัวเลือกโผล่ขึ้นมา 
- 
-1 เทนไคก็เทนไค มีมากแล้วมีอีกก็ได้นี่นา 
- 
-2 ไม่อ่ะ เป็นเทนไคแล้วเดี๋ยวเป็นใบ้ 
- 
-3 เทนไค?...มันคืออะไร? 
- 
- 
-เรนเกลไม่รอช้าเลือกข้อสามในทันใด ป้าเลคนาร์ทก็เลยบอกให้ออฟไลน์ไปถามคนในบอร์ดซุยซะ แล้วค่อยกลับมาเลือกใหม่ 
- 
- 
-เรนเกลเสียเวลาออฟไลน์ไปถามคนในบอร์ดจนแน่ใจแล้วกลับมา 
- 
- 
-“ตกลง ไม่เอาเทนไค ขอเป็นนอนสตาร์ก่อนดีกว่า รอเทนไคมารีครูท ขี้เกียจรวมพรรคพวก สู้เป็นพรรคพวกให้เขามาหาดีกว่า” 
- 
- 
-“โอเค เสร็จสิ้นซะที ขอมอบเงิน2000พอช,bandana,tunic,boots,gloveและmedicine 6 ให้เป็นไอเท็มสำหรับผู้เริ่มต้นอีกทั้งไอเท็มพิเศษที่อุตส่าร์เก็บผ้ามาให้ข้า ข้าขอมอบตำรามอนสเตอร์ทั่วแดนซุยให้เจ้าและข้าจะส่งเจ้าออกจากดินแดนเริ่มต้นนี้ เจ้าจะไปที่ใดวานบอก” 
- 
- 
-และก็มีตัวเลือกขึ้นมา 
- 
-1 เกร็กมินสเตอร์ 
- 
-2 แกรนด์ไลน์ 
- 
-3 แรคคูนซิตี้ 
- 
- 
-“เราเล่นเกมส์ไรอยู่วะเนี่ย เลือกเกร็กละกัน” 
- 
- 
- 
-ฟ้าววววว 
- 
- 
- 
-เรนเกล โผล่มาที่หน้าร้านรูน ของเกร็กมินสเตอร์ ไม่ทันจะเที่ยวเมือง ก็ได้มีผู้เล่นคนนึงเข้ามาทัก 
- 
- 
-“สวัสดีน้องชาย ช่วยไรพี่อย่างสิ” 
- 
-“อ่า...ครับ มีอะไรให้ช่วยเหรอ” 
- 
-“พี่เป็นจอมเวท กะลังฝึกใช้รูนที่เพิ่งได้มา รูนบลิ๊งกิ้ง อยากจะขอวาร์ปตัวน้องหน่อย จะได้มั้ย” 
- 
-“แล้วพี่จะวาร์ปผมไปไหนอ่ะ” 
- 
-“ไม่รู้น้อง พี่วาร์ปมั่ว ไม่แน่น้า น้องอาจจะไปอยู่ในคลังเก็บของร้านค้าก็ได้ แล้วทีนี้น้องจะได้แฮปของมาไง แรร์ไฟน์เชียวนะ สนมะ อ่ะพี่แถมจิโซให้น้อง20อันเลย ตอนนี้จิโซแพงมาก ตกชิ้นละ10000พอชเชียวนะ” 
- 
-“ก็สนนะครับ แต่ผมเพิ่งเลเว....”พูดไม่ทันจบก็โดนวาร์ปซะแล้ว ฟ้าววว 
- 
- 
-เรนเกลรู้สึกตัวอีกที ก็ไปโผล่ที่ป่าที่ไหนซักแห่ง 
- 
- 
-โดววววว เลลลลล มียยยยยยยยย 
- 
- 
-“เสียงไรหว่า แว่วๆ ยังกะฟายออกลูก”(หายใจก็ผิดคีย์แล้ว) 
- 
- 
-ทันใดนั้น โดเรมีเอลฟ์ทั้งหกตัวก็เหมือนจะได้ยินคำวิจารณ์เมื่อครู่ จึงกรูออกมาต้อนรับมือใหม่อย่างเรนเกล 
- 
- 
-“ตายHa+ ทำไงดี เลเวลยัง1อยู่เลย จะเอาไรไปสู้”ปากพร่ำไป มือก็หยิบกะละมังขึ้นมา 
- 
- 
-เมื่อโดเรมีเอลฟ์แหกปากร้องเพลง เรนเกลก็ลองหันปากกะละมังไปทางเอลฟ์ ทำให้โดเรมีเอลฟ์เผอิญกับเสียงฟายออกลูกของมันเอง จนหงายเก๋งทั้งหมด  
- 
- 
-เลเวลขึ้นเป็นเลเวล4ในทันที สมเป็นซุย เลเวลขึ้นง่ายจริงๆ 
- 
- 
-เรนเกลเปิดตำรามอนสเตอร์ทันที ก็พบว่าโดเรมีเอลฟ์ ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ที่ป่าระหว่างกรีนฮิลกับมาธิลด้า  
- 
- 
-“ตายละหว่า วาร์ปมาดูนานเฉยเลย บร๊ะแม่จ้าววว” 
- 
- 
-เรนเกลผู้ไม่รู้ชะตา(เวร)กรรมตนเอง จึงเดินทางไปอย่างไร้จุดหมาย ก็พบกับคณะนักรบสี่คน ที่กำลังล่ออะไรบางอย่างมาทางนี้อยู่  
- 
- 
-“หลบไป ไอ้น้องถ้าไม่อยากตาย” 
- 
- 
-เรนเกลรู้ตัว ก็หลบเข้าพุ่มไม้ข้างทาง และคอยมองคณะนี้ทำอะไรกันอยู่ 
- 
- 
-คนทั้งสี่ ล่อกระทิงป่าตัวนึงมาแถวๆนี้ เรนเกลเปิดตำราดูก็พบว่า กระทิงตัวนี้เป็นมอนสเตอร์ที่เพิ่งออกมาใหม่ๆ เป็นบอสของป่านี้ มีท่าโจมตีที่รุนแรง พลังป้องกันสูงลิบ แล้วยังทนเวทไฟอีกด้วย แถมพอใกล้ตาย จะติดเบอร์เซิร์กโดยอัตโนมัติ พอตายจะระเบิดตัวเองเพื่อพาศัตรูไปอยู่ด้วยอีก 
- 
- 
-“เอาล่ะน้องเราใช้โปรตีให้ตายโลด”คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าสั่งลูกน้องใช้โปรเพิ่มstr ตีไปที่กระทิงป่าทันที  
- 
- 
-เมื่อมีการโกง โดยใช้โปร เบื้องบนก็ส่งมอนสเตอร์ระดับบอสมาลงทัณฑ์แทนดวงจันทร์ อีกสองตัว รวมสามตัว อีกทั้งยังส่งมอนสเตอร์ป่าแถวนั้นมารุมอีกด้วย 
- 
- 
-มอนสเตอร์ที่ออกมา มีฮอลลี่บอมป์(เป็นเวอร์ชั่นอัพเกรดของฮอลลี่บอย)และมีโดเรมีเอลฟ์ กับหมูป่าทมิฬมาอีกฝูงนึง 
- 
- 
-“เรามีโปร อย่าไปกลัวมัน”คนในกลุ่มใช้โปรตีจนบอสใกล้ม้วย ติดภาวะเบอร์เซิร์ก แล้วก็ขวิดรวดสี่คนจนสิ้น 
- 
- 
-เรนเกลเห็นภาพสยองเช่นนั้นก็ถอยห่าง ไปเหยียบกิ่งไม้ที่ใครไม่รู้มาวางไว้ ดัง โปะ 
- 
- 
-และทันใดนั้น ฝูงมอนสเตอร์ทั้งหมด ก็เปลี่ยนเป้ามาที่เรนเกล งานเข้าแล้ว 
- 
- 
-“สิ้นหวังแล้ว”เรนเกลหมดหวัง คิดว่าตนตายแหง๋ จึงขว้างกะละมังไปใส่กระทิงเบอร์เซิร์ก แล้วรอความตาย 
- 
- 
-กระทิงป่า มอนสเตอร์ระดับบอส LV65 hpเหลือ0 
- 
- 
-กะละมังของเรนเกล ไปตีลดเลือดกระทิง 1จุด ซึ่งเจ้ากระทิงผ่านโปรมามากจนเลือดเหลือ1 เรนเกลชนะไปอย่าง งงงง 
- 
- 
-แต่ทว่า พอกระทิงตาย ก็เกิดการระเบิดตัวเองขึ้น พอดีที่หมูป่าตัวนึง วิ่งมากระแทกเรนเกลลอยไปติดต้นไม้ ต้นที่สูงๆ จึงพ้นจากการระเบิด แรงระเบิด ทำให้มอนสเตอร์ที่อยู่ละแวกนั้นทั้งหมด ตายยกฝูง ซึ่งถือว่าคนที่ปราบพวกมันคือเรนเกล  
- 
- 
-เรนเกลได้ระดับค่าประสบการณ์หลังการต่อสู้มากมาย จนเลเวลเพิ่มเป็น48อย่างรวดเร็ว กลายเป็นผู้เล่นทั่วไปทันที และได้ดรอปไอเท็มเจ๋งๆมากมาย 
- 
- 
-ดรอปไอเท็มที่ได้ มีเกราะหนังกระทิง,สนับมือกระทิงเหล็ก,ขวดยาเพิ่มพลังกระทิงแดง,นีดเดิ้ล,น้ำผักขม,รูนViolenceและsound set#5 รวมกับเงินอีก2ล้านกว่าพอช 
- 
- 
-ช่างลาภลอยอะไรเช่นนี้ 
- 
- 
- 
-เรนเกล ยืนไว้อาลัยกะละมังใบเฮงที่แหลกเป็นจุลเพราะระเบิดสามกระทิงก่อนเดินทางออกจากป่า เขาเดินไปจนถึงทางแยก...ตัวเลือกก็โผล่มาทันใด 
- 
-1 ไปทางซ้าย(สู่ร็อคแอกซ์) 
- 
-2 ไปทางขวา(สู่หมู่บ้านริมทาง)  
- 
-3 กลับไปทางเดิม(สู่กรีนฮิล) 
- 
- 
-“เลือกข้อแรกละกัน” เรนเกลเดินทางไปร็อคแอกซ์ 
- 
- 
-ระหว่างทาง ก็พบกับnpcปริศนา ที่มาขอแลกของกับอาวุธของเรา 
- 
- 
-“พ่อหนุ่ม ป้าขอแลกสร้อยหินหกสีหกก้อน กับสนับมือกระทิงเหล็กของเอ็งได้มั้ย” 
- 
-“หา? แล้วป้าจะเอาไปทำไมอ่ะครับ แล้วไอ้สร้อยหินนั่น มันคืออะไร” 
- 
-“ไม่รู้”(npcข้อมูลไม่เพียงพอสำหรับเควสสิ้นคิดเช่นนี้) 
- 
-“เอาเป็นว่าแลกก็ได้ครับ”(ไอ้หมอนี่ เคยคิดอะไรก่อนทำบ้างมั้ย-ป้าคนนั้นคิดในใจ) 
- 
- 
-เรนเกลได้รับสร้อยหินหกก้อนหกสี และเสียสนับมือกระทิงเหล็ก อาวุธระดับ10 ระยะsไป 
- 
- 
-เรนเกลมุ่งหน้าสู่ร็อคแอกซ์ทันที เมื่อถึงหน้าเมือง ก็พบใบประกาศรับสมัคร ศึกชิงจ้าวยุทธภพแห่งมาธิลด้า แปะอยู่บนกำแพงจนมองไม่เห็นกำแพง 
- 
- 
-“ศึกชิงจ้าวยุทธภพ ครั้งที่108 จัดที่ลานประลองอัศวินแห่งมาธิลด้าที่เพิ่งสร้างขึ้น ผู้เข้าร่วม ควรมีเลเวลไม่น้อยจนเกินไป และผู้เล่นไม่สามารถใช้ไอเท็มระหว่างต่อสู้ได้ สามารถสวมเกราะสู้ได้และให้สวมเครื่องป้องกันได้เพียง1ชิ้นเท่านั้น สกิลและรูนก็ใช้ไม่ได้ พูดง่ายๆว่านอกจากอาวุธกับชุดเกราะแล้ว ห้ามทุกอย่าง ให้ซัดกันสดๆ ผู้ชนะเลิศจะได้รับของรางวัลและคลาสอัศวินเทวะ พร้อมเงินอีก1,000,000จิโซ”(หมายเหตุ ในเมืองร็อกแอ็คใช้เงินสกุลจิโซ เนื่องจากจิโซเป็นของหายากในปัจจุบัน มีค่าอัตราแลกเปลี่ยนอยู่ที่ 1จิโซ =10,000พ้อช แถมยังใช้จิโซชุบชีวิตได้ด้วย) 
- 
-ผู้ประสงค์ลงแข่งขัน ให้ไปลงทะเบียนได้ที่โรงเตี๊ยมของเมือง ภายในเวลาที่กำหนดด้านล่าง จาก เจ้าเมืองร็อกแอ็ค” 
- 
- 
-เรนเกลซึ่งไร้ที่หมาย ไม่มีจุดมุ่งหมายมาแต่แรก แถมโดนวาร์ปมาดูนานซะเฉยๆ ก็ไม่มีไรทำ จึงตรงเข้าสมัครทันที เขาสวมเกราะหนังกระทิงที่เพิ่มDEF 30 และสร้อยหินหกสีหกก้อนที่เพิ่มDEF 10 MAG DEF 15 SPD 15 STR 8 เพื่อเตรียมตัวเข้าร่วมการแข่ง 
- 
- 
-เรนเกลในตอนนี้ไม่มีอาวุธ นายทะเบียนจึงไม่อนุญาติให้ลงทะเบียน และแนะนำร้านอาวุธให้ เรนเกลไปตามคำบอก และซื้อดาบมือเดียวLV5มา1เล่ม ราคา0.4จิโซ(4000พ้อช) กลับมาลงทะเบียนอีกครั้ง รอเวลางานเริ่ม เรนเกลออกไปตีมอนสเตอร์หน้าเมืองเล่น เพื่อเพิ่มเลเวล 
- 
- 
- 
- 
-รวบรัดตัดความ 
- 
- 
- 
- 
-เรนเกลเลเวลเพิ่มมา 4เลเวล รวมเป็น LV52 กลับมาที่งานแข่งที่กำลังจะเริ่ม 
- 
- 
-การแข่งขันศึกชิงจ้าวยุทธภพครั้งที่ 108 ได้เริ่มขึ้นนะบัดนี้นี้นี้นี้(เอคโค่ทำลิงอะไร) 
- 
- 
-เรนเกลผู้ไม่มีประสบการณ์การต่อสู้มากนัก แต่เลเวลมันล้ำหน้าฝีมือไปเยอะมากแล้ว ตอนไปตีมอนสเตอร์เก็บเลเวลก็เงอะๆงะๆ ไม่ค่อยเชี่ยวเท่าไหร่ 
- 
- 
-“คู่ที่ 5 เรนเกล ปะทะ มหาเทพเก็นเก็น เรดดี้ ไฟท์!!” 
- 
-“เก็นเก็นไฟท์ฮาร์ด เก็นเก็นอิสเดอะเกรทโคโบลท์วอริเอ่อร์” 
- 
-“สวัสดีครับ เบามือหน่อยนะครับ ผมมือใหม่” 
- 
- “เก็นเก็นไฟท์ฮาร์ด เก็นเก็นอิสเดอะเกรทโคโบลท์วอริเอ่อร์” 
- 
-“......”(npcชัดๆ) 
- 
- 
-คนพากย์-“ครับ ในรอบแรก ผู้เข้าแข่งจะต้องสู้กับnpc เพื่อจัดสายการแข่งขันต่อไป และครั้งนี้ถือเป็นสิริมงคลเนื่องในโอกาสครบ108ครั้งในการจัด จึงออกแบบnpcมาโหดเป็นพิเศษเลยครับ” 
- 
- 
-“มหาเทพเก็นเก็นเนี่ยนะ”เรนเกลเริ่มประมาท มหาเทพก็พุ่งเข้าใส่ทันที ฟันไปหลายชั๊วะแต่hpของเรนเกลกลับลดไม่มาก เรนเกลได้ทีสวนคืน แต่มหาเทพหลบได้ตลอด เป็นเช่นนี้ไปตลอด จนhpเรนเกลเริ่มแดงสิ่งน่าประหลาดก็เกิดขึ้น เมื่อเกราะหนังกระทิงเริ่มเปล่งแสง ปลดปล่อยพลังแฝงออกมา ทำให้เรนเกลติดสภาวะเบอร์เซิร์ก ขั้นรุนแรง คือเบอร์เซิร์กแล้วควบคุมตัวเองไม่ได้ 
- 
-“โอ้ ไม่ถือเป็นการผิดกฎครับ เพราะเป็นพลังแฝงจากชุดเกราะ ไม่ใช่สกิลหรือรูน” 
- 
-“เก็นเก็นไฟท์ฮาร์ด เก็นเก็นอิสเดอะเกรทโคโบลท์วอริเอ่อร์”(ไอ้npcเอ้ย ไม่มีคำพูดอื่นแล้วเรอะ) 
- 
- 
-เรนเกลมีพลังโจมตี พลังความเร็วสูงขึ้นพรวดพราด ได้เข้าโจมตีมหาเทพจนซี้ม่องเซ็ก แต่เจ้าตัวก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ทางกรรมการจึงโยนผักกีซาลให้เพื่อดับสถานะเบอร์เซิร์ก(ตกลงเกมส์นี้มันเกมส์อะไรเนี่ย) 
- 
- 
-หลังจากหายคลั่ง เรนเกลได้สู้กับผู้เข้าแข่งคนอื่น และสามารถผ่านมาได้อย่างยากลำบาก เพราะไม่ค่อยมีฝีมือแล้วโจมตีไม่ค่อยจะโดน แต่พอเลือดเหลือน้อย ก็เบอร์เซิร์กชนะมาทุกรอบ จนบัดนี้ ถึงรอบสุดท้าย 
- 
- 
-“และในที่สุด การประลองศึกชิงจ้าวยุทธภพก็มาถึงรอบชิงชนะเลิศแล้วคร้าบบบบบ” 
- 
- 
-แชมป์เปี้ยน ในศึกครั้งที่แล้ว จะมาเป็นคู่ต่อสู้กับผู้ที่เข้ารอบมานี่ครับ เค้าคนนั้นก็คือ คนที่เอาชนะเหล่านักสู้มานักต่อนัก และสามารถป้องกันแชมป์มาหลายสมัย เขาคนนั้น ก็คือ.............. 
- 
- 
- 
- 
- 
- 
-มิสเตอร์ ซาตาน!!!! 
- 
- 
- 
-“............................”(อัศวินตรงไหนวะ) 
- 
-“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันคือมิสเตอร์ ซาตาน แชมป์เปี้ยนโลก ฮ่าฮ่าฮ่า”(นึกภาพมิสเตอร์ ซาตานแหกปากหัวเราะ) 
- 
-“เอาเข้าไป สุดท้ายก็ต้องสู้กับnpc”เรนเกลเริ่มเซ็ง 
- 
- 
-ทั้งสองฝ่ายก็เดินขึ้นเวทีมาประจัณหน้ากันทันใด  
- 
- 
-“ศึกชิงจ้าวยุทธภพรอบชิงชนะเลิศ เรดดี้ ไฟท์” 
- 
- 
-ทันใดนั้นเอง เปลวเพลิงหลายระลอกก็ถาโถมจากทางด้านประตูเมือง เข้ามาในลานประลอง  
- 
-“นี่มัน อะไรกันเนี่ย” 
- 
-“โอ้ว เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ระหว่างการแข่งขัน พวกเฟครูนอาร์มี่ ได้บุกเข้ามาทางประตูเมือง สังหารยามเฝ้าเกลี้ยงเลย”คนพากย์ยังคงพากย์ต่อ ทั้งๆที่คนอื่นต่างหลบเข้าที่กำบังกันหมดแล้ว 
- 
-“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันคือมิสเตอร์ ซาตาน แชมป์เปี้ยนโลก ฮ่าฮ่าฮ่า”ไอ้หมอนี่ มันnpcทุนต่ำรึไง พูดเป็นแค่ประโยคเดียว 
- 
- 
-ผู้เล่นบางคน กล้าพอที่จะเข้าไปต้าน แต่ก็มีหลายคนไม่ทำอะไร มัวแต่หลบซ่อนเฝ้ามองอย่อย่างนั้น 
- 
- 
-เรนเกล รีบเข้าไปร่วมต้าน ทั้งๆที่ไม่รู้ว่า เฟครูนอาร์มี่ มันคืออะไร 
- 
- 
-ในเวลาต่อมา ผู้เล่นระดับสูง ที่ประจำอยู่ที่ร็อคแอกซ์ ก็ออกมาต้านไว้ และขับไล่ไปได้จำนวนนึง 
- 
- 
-และแล้ว GMก็ตามมา และขับไล่กองทัพเฟครูนออกไปได้ในที่สุด 
- 
- 
-การประลอง ยังคงมีต่อ หลังจากเคลียร์เรียบร้อยแล้ว การแข่งขันรอบชิงก็ดำเนินไปอย่างปกติ เรนเกลชนะด้วยพลังเบอร์เซิร์กตามเคย และได้รับรางวัลจากทางระบบ 
- 
- 
-รางวัลที่ได้ นอกจากคลาสอัศวินเทวะกับเงิน1,000,000จิโซแล้ว ผู้ชนะยังได้สิทธิพิเศษในการเข้ารับการคัดเลือก ตำแหน่งโอดินอีกด้วย 
- 
- 
-โอดินโร้บ ปรากฎขึ้นกลางลานประลอง พร้อมกับเลนัธ วาลคีรี่ 
- 
- 
-“ผู้ชนะเลิศศึกชิงจ้าวยุทธภพ จะได้รับสิทธิพิเศษในการคัดเลือกเป็นโอดิน จงไขปริศนาโอดินโร้บให้ออก เมื่อไขออกท่านจะได้รับโอดินโร้บนี้ไป และได้เป็นโอดิน” 
- 
- 
-เรนเกล งงอย่างแรงกับโอดินโร้บ เพราะไม่ว่าจะดูยังไงก็เหมือนดาบปักคริสตัลเท่านั้น ลองดึงดาบออกมา ก็ไม่สำเร็จ  
- 
- 
-“ลองใช้ หินหกสีหกก้อนของเจ้าสิ”เสียงในหัวเรนเกลดังก้อง 
- 
-“ฮ่ะ!! ใครน่ะ”เรนเกลตกใจกับเสียงนั้น 
- 
-“...........ป้าเองเรอะ”เรนเกลหันไปมองข้างหลังพบว่าป้าเลคนาร์ท แอบมากระซิบข้างหลังทำทีเป็นเสียงในจิตใต้สำนึก 
- 
-“เอาน่า ลองใช้ดู ป้าไปล่ะ(ว่าแต่ตูเป้นป้าตั้งแต่เมื่อไหร่ พูดเองเออเองชัดๆ)ป้าเลคนาร์ทก็หายตัวจากไป 
- 
-“เอาวะ”เรนเกล ลองสำรวจดูดีๆ ก็มีช่องสำหรับใส่หินหกช่องพอดิบพอดี จึงถอดหินแล้วใส่ลงไป 
- 
-“โอ้ว นั่นมัน โอดินแซฟไฟร์นี่นา ท่านมีคีย์ไอเท็มที่จะไขปริศนาโอดินโร้บ ท่านจะต้องเป็นโอดินรุ่นต่อไปเป็นแน่”เลนัธ วาลคีรี่ ตกตะลึง 
- 
- 
-หลังจากที่เรนเกลใส่หินลงไปครบช่อง คริสตัลที่ถูกดาบปักก็ระเบิดตัวออก กลายเป็นชุดเกราะสวมเข้ากับเรนเกล พร้อมดาบที่กระเด็นมาอยู่ในมือแทนที่ดาบเล่มเก่าด้วย 
- 
- 
-“โอดิน รุ่นที่สี่ ถือกำเนิดแล้ว”เลนัธ วาลคีรี่ พูดไปน้ำตาตกด้วยความซึ้งไป 
- 
-“ข้าจะพาท่านไปอัสการ์ด เพื่อพบกับท่านโอดินรุ่นที่สาม”เลนัธ จับมือเรนเกลแล้วพาวาร์ปไปทันที 
- 
-“นี่ตกลง ตูเล่นเกมส์ไรอยู่วะเนี่ย”เรนเกลเริ่มสับสนตัวเอง 
- 
- 
- 
-........................................................................................................ 
- 
- 
- 
-ณ บัลลังก์ฮลิดสเกียล์ฟ(มั้ง) ที่ประทับของโอดิน 
- 
- 
-“สวัสดีค่ะ ดิฉัน เฟรย่า ผู้รับใช้ท่านโอดิน ท่านโอดินรออยู่ข้างใน เชิญค่ะ เลนัธจังหวัดดีค่ะ^ ^” 
- 
-“เอ่อ ครับ สวัสดีครับ ผมเรนเกล เห็นคุณเลนัธบอกว่าผมได้เป็นรุ่นสี่ล่ะ” 
- 
-เลนัธ วาลคีรี่ นำเรนเกลเข้าไปหาโอดินทันที 
- 
-“สวัสดี รุ่นที่สี่”เสียงชายวัยเกินกลางคนมาหน่อย ดังขึ้น พร้อมกับทัศนียภาพอันงดงามของห้องบัลลังก์ฮลิดสเกียล์ฟ 
- 
-“ทะ ท่านคือ” 
- 
-“ข้าคือโอดิน โอดินรุ่นที่สาม” 
- 
- 
-เลนัธ วาลคีรี่ก้มลงนั่งคุกเข่ากับพื้นแสดงความเคารพ 
- 
-“คุกเข่าลง เรนเกล” 
- 
-“ไม่ต้องหรอก เรนเกลคือผู้ที่จะมารับหน้าที่สำคัญต่อจากข้า” 
- 
-“หน้าที่สำคัญ?”เรนเกลเริ่มงง 
- 
-“ขอเข้าเรื่องละนะ เจ้าพบเห็นเฟครูนแล้วใช่มั้ย”โอดินถาม หน้าเครียด 
- 
-“ครับ”เรนเกลตอบ หน้าเครียดกว่า 
- 
-“มันคืออะไร เจ้ารู้มั้ย” 
- 
-“ไม่ทราบครับ เป็นรูนชนิดหนึ่งรึป่าวครับ รึว่า...” 
- 
-“มันคือรูนปลอม ตามชื่อเลย แต่ที่หน้ากลัวกว่านั้น คือ มันเป็นโปรแกรมที่ถูกใครซักคน ที่ไม่ประสงค์ดีเขียนขึ้น เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง” 
- 
-“.........”เรนเกลฟังอย่างตั้งใจ จนไม่ทันได้สังเกตุว่า มีหญิงสาวเดินมาอยู่ข้างหลังเขา 
- 
-“หยุด!!อย่าขยับเชียวนะ ไม่งั้นฉันยิงเฟครูนทะลุสมองนายแน่”หญิงสาวคนนั้นพูดพร้อมกับเอามือมาวางข้างหูซ้ายของเรนเกล 
- 
-“ไม่เอาน่า เฟรย์ อย่าเล่นอะไรแบบนี้สิ” 
- 
-“อิอิ ค่ะท่านโอดิน” 
- 
-“ยังเล่นขี้ไม่เปลี่ยนเลยนะ เฟรย์” 
- 
-“ขี้เล่นต่างหากเฟ้ย” 
- 
-“เอาล่ะๆ พอได้แล้ว พูดถึงไหนแล้วหว่า”โอดินกุมขมับเพราะลูกน้องลากประเด็นออกทะเล 
- 
- 
-(หลังจากเลื่อนไปดูข้อความข้างบน)”เอาล่ะ เรนเกล โปรแกรมนั้นน่ะ เป็นแค่เรื่องบังหน้าเท่านั้นเอง แท้จริงแล้ว มันเป็นรูนที่มีจริง ในโลกต่างมิติ” 
- 
-“หา?” (เรนเกลคิดในใจ)ตูเล่นเกมอะไรอยู่วะเนี่ย 
- 
-“โลกต่างมิติ มีภูมิภาคเหมือนกับโลกในเกมซุยโคเด็น พวกเฟครูน จึงแฝงตัวปะปนไปกับโปรแกรมของเกมได้โดยอาศัยช่องโหว่ของมิติ บริเวณพื้นที่ทับซ้อน” 
- 
- 
-“ไปกันใหญ่แล้ว นี่ผมเล่นเกมอยู่ไม่ใช่เรอะครับ” 
- 
-“ใช่ เจ้าเล่นเกมอยู่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เกมอีกต่อไปแล้ว” 
- 
-“ยิ่งพูดผมยิ่งงง” 
- 
-“ภารกิจของเจ้า คือการออกตามหาเทนไค เพื่อต่อต้านกองทัพเฟครูน ยังไงล่ะ” 
- 
-“เดี๋ยวๆ ผมยังไม่เข้าใจเลย” 
- 
-“อ่า..จะอธิบายยังไงดีล่ะ” 
- 
- 
-เฟรย์เข้ามาช่วยอธิบาย “เอาง่ายๆเลยนะ กองทัพเฟครูนมีจุดประสงค์ร้ายต่อโลกที่นายอยู่ และจะทำการรุกรานโดยอาศัยเกมออนไลน์ที่ชื่อซุยโคเด็น ยูนิเวิร์ส ถ้านายอยากจะปกป้องโลกของนาย ก็ต้องไปตามหาเทนไค มาต่อต้านกองทัพเฟครูนในโลกต่างมิติ พูดงี้เข้าใจรึยัง” 
- 
- 
-“อ๋ออออออออ”เรนเกลถึงบางอ้อ 
- 
-“ในโลกนั้นจะเหมือนซุยโคเด็นทุกอย่าง แถมยังมีระบบเลเวล ไอเท็ม และทุกอย่าง เหมือนซุยโคเด็นทั้งหมด”โอดินอธิบายต่อ 
- 
-“แต่จะมีนายเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงแห่งเทพ ที่จะคอยชี้นำหนทางให้นายยามคับขัน หรือที่เกมออนไลน์เรียกว่าเสียงระบบนั่นแหล่ะ”เฟรย์มาอธิบายต่อ 
- 
-“เข้าใจแล้วครับ”เรนเกลเก็ทแล้ว ยินดีกันหน่อย 
- 
-“เอาล่ะ ข้าขอมอบสกิล Odin’s swordให้เจ้า มันสามารถทำให้การโจมตีบางครั้งของเจ้า สังหารศัตรูได้ในฉับเดียว(เป็นแบบPassiveคือใช้ให้เองโดยไม่ต้องสั่ง) และชุดเกราะโอดินโร้บกับดาบบัลมังนั่น แสดง 
- 
-ให้เห็นว่าเจ้าคือโอดินรุ่นที่สี่ จงรักษามันไว้ให้ดี” 
- 
-“ครับ”Reingale has got Odin’s sword skill 
- 
-“ข้าจะให้เลนัธไปกับเจ้าด้วย และจะให้เค้าพาเจ้าไปยังปราสาทวัลฮาร่า เพื่อเลือกผู้กล้าจากที่นั่นไปด้วย” 
- 
- 
-Lenath Valkyrie has joined us!!! P>_< 
- 
- 
-“เรนเกล ตามข้ามา”เลนัธ นำทางเรนเกลไปยังปราสาทวัลฮาร่า และเรียกผู้กล้าอาสาร่วมเดินทางจากที่นั่น ปรากฏว่ามีเพียงสามราย(ทุกคนในปราสาทมีคลาสผู้กล้าทุกคนแต่มาแค่นี้ เจริญเถิด) 
- 
- 
-คนแรก“สวัสดี ข้าชื่อ มิช เลเวล 44 อาชีพ นักรบ ไม่มีอะไรจะพูดให้มากความ(ความคิดเรนเกล เอาไปก็สามารถเป็นเสาหลักได้เพราะเลเวลสูง และอาจตันอยู่แค่นี้) 
- 
- 
-คนที่สอง(ดนตรีนาซิสขึ้น)”สวัสดีสหาย ฟ้าส่งให้ข้ามีโอกาสมาช่วยท่านแล้ว ขึ้นอยู่กับท่านจะเลือกข้าไปรึไม่ อ่อ ลืมแนะนำตัว ข้าชื่อ โฟรคเซน เลเวล 12 อาชีพ ขุนนางบุ๋น+บู๊(ความคิดเรนเกล เลือกไปก็ดี ได้ที่ปรึกษาทั้งบุ๋นและบู๊ แถมยังมีเลเวลต่ำ ไว้สำหรับอัพเลเวลเพิ่ม เพื่อดูพัฒนาการเป็นการศึกษาชดเชยที่เราเลเวลก้าวข้ามฝีมือมาเยอะ) 
- 
- 
-คนสุดท้าย สวัสดีครับ ข้าชื่อ โวรุโซ เกิดในตระกูลรอฟ ที่เซ็กเซน บ้านข้าค่อนข้างร่ำรวย มีพี่น้องตั้งเยอะ มีสาวใช้ที่เป็นสาวแว่นด้วย แล้วก็เพื่อนข้า.....อย่างโง้นอย่างงี้อย่างงั้น ฟังจนหูชา ไม่รู้จะครื้นเครงละเลงหนมเบื้องไปไหน สรุปแล้วเป็น นินจา(แห่งตระกูลรอฟผู้มีเนตรวงแหวน....ไม่ใช่ล่ะ)เลเวล27 (ความคิดเรนเกล นินจา ขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว สามารถเป็นทัพหน้าโจมตีเปิดฉากให้ได้ และยังคอยสืบข่าวให้เราได้ด้วย อีกอย่างคือช่างพูดเช่นนี้ไม่เหงาแน่ ปล.มีสาวใช้เป็นสาวแว่นด้วย ตีซี้แล้วไปเยี่ยมบ้าน คงจะแหล่มไม่น้อย) 
-แล้วเรนเกลจะเลือกใครดีล่ะเนี่ย 
- 
- 
- 
-“อืม....ตกลง เลือกโวรุโซละกันครับ”เรนเกลตัดสินใจโดยการโยนเหรียญ 2เหรียญ ได้โวรุโซ(ตัวคนเขียนเองก็ทำเช่นนี้) 
- 
-“วางใจเถอะ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”โวรุโซ เดินมาตบไหล่ 
- 
-“ว้า เสียดาย นึกว่าจะได้ออกโรงซะแล้ว ลุ้นจัยจะขาดเยย”โฟรคเซนรำพึงอยู่คนเดียวพรางดมดอกกุหลาบไป(ดนตรีนาซิสขึ้น) 
- 
-โป้ก!!!! “นี่แก ใช้ภาษาให้มันถูกต้องหน่อย”มิช เอาด้ามดาบเคาะหัวโฟรคเซน(ดอกกุหลาบกระเด็นเข้าปากไป ติดคอ) 
- 
-“โหดเว้ยเฮ้ย เอาล่ะครับ ผมไปล่ะนะ” 
- 
- 
- 
-Woruso has joined us!!! P>_< 
- 
- 
- 
-หลังจากร่ำลากันเลนัธก็พาวาร์ปไปโลกซุย ก่อนวาร์ปก็ตกลงกับเรนเกลและโวรุโซ ว่าจะไปที่ดูนาน เนื่องจากตอนนี้ในดูนานเกิดสงครามชิงหัวเมืองกันอย่างวุ่นวาย โดยตอนนี้หลายเมืองตกเป็นของกองทัพเฟครูนไปแล้ว และเลนัธยังสัมผัสได้อีกว่า ดาวเทนไคหลับไหลอยู่ภายใต้ความวุ่นวายในดูนาน 
- 
- 
-ตัวเลือกก็โผล่ขึ้นมาในทันใด(ไม่รู้จะมีทำไม) 
- 
-1 ไปกรีนฮิล 
- 
-2 ไปโปเกม่อนเซ็นเตอร์ 
- 
-3 ไปปราสาทฮาเดส 
- 
-4 “ทำไมเวลาวาร์ป ต้องมีตัวเลือกปัญญาอ่อนแบบนี้ด้วย” 
- 
-เรนเกลเลือกข้อสี่ทันที 
- 
- 
-เลนัธจึงตอบว่า “มันเป็นขีดจำกัดของพลังเคลื่อนย้ายมวลสาร(วาร์ปนั่นแหล่ะ)ของฉันเอง แก้ไม่ได้ ทำใจซะเถอะ”(อีกอย่างเพราะคนเขียนมันลักไก่ใช้มุกเดิม) 
- 
- 
-“ก็ว่างั้นแหล่ะ” เมื่อเลือกได้แล้วก็วาร์ปไป(คงรู้นะครับ ว่าเลือกอะไรไป) 
- 
- 
- 
-ฟ้าวววว 
- 
- 
- 
-เรนเกลและพรรคพวก มาโผล่ที่โปเกม่อนเซ็นเตอร์ พบคุณจอยกับคุณจุนซ่า (เอ้ย ไม่ใช่) 
- 
- 
-เรนเกลมาโผล่ที่ถนนทางเข้ากรีนฮิล โวรุโซขอแยกไปสืบข่าวข้างในก่อน ระหว่างนั้นเรนเกลและเลนัธก็นั่งรอไป 
- 
- 
-“เฮ้ พวกเจ้าเป็นใคร ไฉนมาทำลับๆล่อๆตรงนี้”ยามเฝ้าประตูพอดีสายตายาว มองเห็นเข้า 
- 
-“เอาไงดีเลนัธ” 
- 
-“นอนเอาไง” 
- 
-“...............” 
- 
- 
-ยามเริ่มคิดว่า มันไม่ชอบมาพากล จึงเรียกกำลังเสริมมาล้อมไว้ ทันใดนั้นโวรุโซก็ปรากฏตัวออกมา ใช้ระเบิดควัน และพาพวกเรนเกลหนีเข้าเมืองไป 
- 
- 
-ฝ่ายยาม ก็ตามเข้าไป และล้อมพวกเรนเกลได้อีกครั้ง(ก็คนมันมีมากกว่า) 
- 
- 
-ยังไม่ทันพูดพร่ำทำเพลง เสียงโห่ร้องจากนอกเมืองก็ดังขึ้นเรื่อยๆ 
- 
- 
-“ข้าศึกบุกมาแล้ว ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน” 
- 
- 
-ทหารนับสิบหมื่น ก็ยกพลมาป้องกันเมือง พวกประชาชนก็หนีเตลิดเข้าที่หลบภัยไปกันหมด เรนเกลและพวกก็หลงกันไปเพราะฝูงชนกำลังเตลิดเหมือนควายตื่นทุ่ง 
- 
- 
- 
-ทางด้าน หน้าประตูเมือง 
- 
- 
-“แก แกอีกแล้วเรอะ กล้ามากนะที่กลับมาอีก”หัวหน้ายามตะโกนลั่น 
- 
-“เจ้าพวกเฟครูน เอาเมืองข้าคืนมา พวกเราบุก”เมื่อสิ้นเสียง ทั้งสองฝ่ายเริ่มตะลุมบอนกันอย่างยุ่งเหยิง พวกทหารฝ่ายกรีนฮิล ยิงรูนไฟขั้นสูงกันอย่างเมามัน จนทัพของข้าศึกแตกพ่ายไปอย่างง่ายดาย 
- 
-“พวกมันใช้รูนขั้นสูง เอาไงดี”แม่ทัพฝ่ายข้าศึก ปรึกษากุนซือ 
- 
-“ยังไงก็ต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน ยื้อจนถึงเวลาที่กำหนดไว้ แล้วก็ทำตามแผนเดิมที่วางไว้” 
- 
-“งั้นก็บุกต่อ ให้คนที่สู้ไหวคุ้มกันคนบาดเจ็บ และพลเกาทัณฑ์ใช้เกาทัณฑ์ยิงสนับสนุน ถ้าเหลืออดก็ใช้M79ยิงถล่มได้เลย” 
- 
-“ท่านแม่ทัพ พวกมันใช้รูนไฟขั้นสูง พวกเราเข้าใกล้ไม่ได้เลยครับ”พลทหารคนหนึ่งวิ่งกลับมารายงาน 
- 
-“โธ่เว้ย ถอยก่อน ถอยออกมา ท่านกุนซือ เหลือเวลาอีกเท่าไหร่ ถึงจะถึงเวลาที่กำหนด” 
- 
-“ประมาณ 10 นาทีครับ”กุนซือตอบ 
- 
-“อืม งั้นถอยก่อน ทิ้งระยะห่างพอสมควร แล้วพักกันก่อน” 
- 
- 
-ทัพของข้าศึก ถอยร่นออกไป ฝ่ายกรีนฮิลดีใจกันยกใหญ่ โดยไม่รู้เลยว่า อีกสิบนาทีต่อจากนี้ จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา 
- 
- 
-ทางด้านเรนเกล โดนฝูงชนที่แตกตื่นเบียดเสียดจนมาอยู่ที่โรงเรียนนิวลีฟ  
- 
- 
-“ทางนี้ครับ ทุกคน”มีเสียงชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนเรียกผู้คนที่แตกตื่น ให้เข้าไปหลบที่ชั้นใต้ดินของหอพักนักเรียน 
- 
- 
-เรนเกล มาอยู่ที่หลบภัย ก็ได้นั่งบริเวณมุม เพราะแออัดมากๆ ทันใดนั้นเอง มีตัวตุ่นตัวหนึ่ง โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน 
- 
- 
-“เรนเกล นี่ผมโวรุโซนะ ตอนนี้เกิดสงครามที่หน้าเมือง ดูเหมือนฝ่ายกรีนฮิลจะขับไล่ไปได้”เจ้าตุ่นพูด 
- 
-“วะ โวรุโซ นายแปลงร่างเป็นตุ่นเหรอเนี่ย” 
- 
-“อ้อ ลืมบอกไป นี่เป็นตุ่นสัตว์เลี้ยงผมเอง มันพูดไม่ได้แต่จำคำพูดได้ ผมใช้เป็นตัวตุ่นสื่อสาร คุณอยู่ที่ไหน ฝากข้อความให้เจ้าตุ่นมา หลังเสียงสัญญาณ เดี๋ยวผมไปหา.....ตู้ดดดดด” 
- 
-“.......ไฮเทคจังเว้ย เอ่อ โวรุโซ ผมอยู่ที่ที่หลบภัยใต้ดิน” 
- 
- 
-เจ้าตุ่นก็ขุดออกไป หลังจากนั้นโวรุโซก็เดินเข้ามาจากทางเข้า 
- 
-“เรนเกล วาลคีรี่ล่ะ” 
- 
-“ไม่รู้สิ ยังไม่เห็นเลย ว่าแต่ เจ้าตุ่นนั่น” 
- 
-“อ้อ นี่น่ะเหรอ มันเป็นสัตว์เลี้ยงผมเอง ชื่อบาคุ เป็นตุ่นนินจา(คู่แข่งเต่านินจา)แต่มันพูดเองไม่ได้ ต้องจำคำคนอื่นไปพูด จะว่าความจำดีก็ได้ ไม่ดีก็ได้” 
- 
-“ยังไง ดีก็ได้ ไม่ดีก็ได้ งง” 
- 
-“ก็คือ มันจำคำพูดได้แม่น แต่พอได้พูดออกไปก็จะลืมทันทีนะสิ ผมใช้มันเป็นตุ่นสื่อสาร ไว้คอยส่งข่าว” 
- 
-“สะดวกดีจัง” 
- 
- 
-ระหว่างนั้น ข้างนอกก็เกิดระเบิดขึ้นต่อเนื่องหลายครั้ง ทันใดนั้น มีคนวิ่งเข้ามาในที่หลบภัย และประกาศว่า ใครต้องการให้กรีนฮิลพ้นจากเงื้อมมือของเฟครูน ให้ออกไปร่วมสู้ (แต่ต้องสู้ไหวนะ ไม่ใช่ให้อากงอาม่าไปสู้) 
- 
- 
-ด้านนอก กองทัพที่เข้ามาบุกกรีนฮิล เริ่มเข้าตีอีกครั้ง แต่คราวนี้ภายในเมืองเอง ก็มีกองกำลังประชาชนโดยมีแกนนำคือ เหล่านักเรียนนิวลีฟ มาช่วย ทำให้กองทัพของกรีนฮิลแตกพ่าย พวกระดับผู้นำถูกจับตัว 
- 
- 
-“ในที่สุด ก็สำเร็จซะทีนะครับ คุณฟีเรียล”นักเรียนแห่งนิวลีฟคนหนึ่งพูดขึ้น 
- 
-“อืม อย่าเพิ่งประมาทไป บิ๊กเกรทคุง เราต้องทำให้ท่านนาโนเทค กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้ก่อน”แม่ทัพที่ยกทัพบุกมา ตอบ 
- 
-“พวกแก พวกแกต้องเจอดีแน่ ด้วยอำนาจแห่งเฟครูน พวกแกไม่รอดหรอก”หัวหน้าทหารยามที่ถูกจับกุม โดนหิ้วปีกผ่านมาพอดีเลย ปากกล้าตะโกนลั่น 
- 
-“.......เอาตัวไปตัดหัว”ฟีเรียลแม่ทัพหนุ่มเริ่มหงุดหงิด 
- 
- 
-ทางด้านเรนเกลกับโวรุโซ ที่กำลังเดินตามหาเลนัธ ผ่านมาพอดี 
- 
- 
-“ย้ากกก”หัวหน้าทหารยามที่ถูกจับอยู่นั้น สะบัดทหารที่หิ้วปีกเขาอยู่จนหลุด แล้วเข้าไปล็อกคอเรนเกล เอามีดอีโต้ที่เผอิญหยิบได้มาจ่อคอหอย 
- 
-“พวกแก ปล่อยข้าไป ไม่งั้นไอ้หมอนี่ตาย” 
- 
-“.......นี่แก ไม่รู้เหรอว่า ดาบของข้า มันไปทัวร์ชมกระเพาะแกตั้งนานแล้วน่ะ”เรนเกลเอาดาบบัลมัง เสียบหัวหน้าทหารยามตั้งแต่ที่มันวิ่งเข้ามาข้างหลังเรนเกลแล้ว(เหวอ) 
- 
-“...อักกก นี่แก” 
- 
-“ไม่ต้องพูด ข้ารู้ว่ามันทรมานที่จะพูด อยู่เฉยๆ รับรองว่าไม่ตาย ข้าเล็งดีแล้ว” 
- 
-“หนอยย ย้ากกกก”ไม่ทันไร เจ้าหัวหน้ายามก็ง้างอีโต้จะเฉาะหัวเรนเกล 
- 
-“อะไรกัน ไม่เข็ด จัดไปอีกแผล” ว่าแล้วก็จูรู๊ดดด ไปอีกแผล 
- 
- 
-ทหารฝ่ายฟีเรียล ก็ลากศพเจ้าหัวหน้ายามไปตามระเบียบ บิ๊กเกรทกับฟีเรียล ก็เดินเข้ามาปลอบขวัญเรนเกล(ไม่ต้องก็ได้) 
- 
- 
-“ฝีมือ จูรู๊ดดด ของท่านช่างล้ำเลิศ ข้าน้อยนับถือ” 
- 
-“มิกล้าๆ ท่านแม่ทัพ เหนือกว่าข้ามาก อย่าได้ชมเกินไปเลย” 
- 
-“เอ่อ ข้าฟีเรียล เป็นแม่ทัพของกรีนฮิล กองทัพเฟครูนเข้ายึดครองเมือง ตัวข้าช่างอ่อนด้อย ไม่สามารถป้องกันเมืองไว้ได้ ก็เลยต้องออกไปตั้งค่ายนอกเมือง รอเวลาตีกลับ ยึดเมืองคืน” 
- 
-“โอ้ ท่านช่างเก่งกาจ ข้าชื่อเรนเกล ส่วนนี่เพื่อนข้าโวรุโซ เอ่อ ข้ากำลังตามหาคนอยู่ ไม่ทราบท่านเห็นรึไม่” 
- 
-“ใครรึ ข้าชื่อบิ๊กเกรท ข้าอาจจะเห็นก็ได้ เพราะข้าคุมเชิงอยู่ในเมืองตลอด ข้าเห็นทุกคน”บิ๊กเกรท ยื่นมือเข้ามาช่วย 
- 
-“เพื่อนข้า ผู้หญิง สวมชุดเกราะสีฟ้า สวมหมวกเหล็กติดขนนก” 
- 
-“อ๋อ คนนั้นน่ะเอง เข้าไปในป่าหลังโรงเรียนน่ะ ดูท่าทางเหม่อๆยังไงไม่รู้” 
- 
-“นี่ บิ๊ก เขาไปทางป่าหลังโรงเรียนงั้นเหรอ ที่นั่นมันกลายเป็นป่ามายาของท่านนาโนเทคแล้วนี่”ฟีเรียลพูดอย่างวิตกอะไรบางอย่าง 
- 
-“จริงสิ เฟครูนMirage ของท่านนาโนเทค” 
- 
-“เฟครูน”เรนเกลกับโวรุโซ ตกตะลึง 
- 
-“งานเข้าแล้วไง เพื่อนท่านโดนมนต์สะกดของรูนMirageเข้าแล้ว” 
- 
-“มันเป็นยังไงล่ะท่าน วานบอก” 
- 
-“เฟครูนMirage คือเฟครูนที่ให้พลังในการใช้ภาพลวงตา สามารถควบคุมคนให้เห็นภาพลวงตาได้ตามต้องการ” 
- 
-“ว่าแต่ เฟครูนนี่มันคืออะไร ต่างจากรูนที่ใช้อยู่ยังไงเหรอ”โวรุโซถามมั่ง 
- 
-“เฟครูน คือรูนปลอม ที่สามารถติดตั้งได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้พลังของรูนมาสเตอร์ ในกรณีเป็นเฟครูนธาตุ ก็สามารถใช้รูนขั้นสูงได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีพลังเวทย์ในตัวเลย แต่มันจะสลายไปเมื่อใช้จนหมดอายุการใช้งาน” 
- 
-“เป็นเช่นนี้นี่เอง เอาล่ะ พวกข้าขอตัวไปตามหาเพื่อนข้าต่อล่ะ”โวรุโซกละเรนเกล ก็เดินจากไป 
- 
-“เดี๋ยวๆ ท่าน ที่นั่นอันตรายมาก ข้าจะนำทางเอง” 
- 
-“โอ้ ขอบคุณมากครับ คุณบิ๊กเกรท” 
- 
-“มิกล้าๆ เรียกพี่บิ๊กเหอะ จะได้หนิทหนมหน่อย”พี่บิ๊กตบไหล่(เรนเกลเจ็บ) 
- 
-“ขอให้โชคดีสำลีแปะหัวตะกั่วฝังในละกันนะ ข้าจะจัดการเรื่องในเมืองเอง”ฟีเรียลว่าแล้วก็เดินจากไป 
- 
- 
-เรนเกล โวรุโซ และพี่บิ๊ก ก็เดินทางเข้าป่ามายาหลังโรงเรียนทันที..... 
- 
- 
- 
-ระหว่างที่วิ่งอยู่ในป่ามายาหลังโรงเรียน ก็พบมอนสเตอร์ตามทางมากมายพอตัว  
- 
-“เอ่อ พี่บิ๊ก พี่เลเวลเท่าไหร่แล้วครับ”เรนเกลถามระหว่างเก็บดาบเข้าฝัก 
- 
-“เลเวล....พี่ไม่ใช่มอนสเตอร์นะ จะมีเลเวลได้ไง”พี่บิ๊กตอบ 
- 
-“............อ้าว” 
- 
-“คืองี้ เรนเกล โลกซุยนี่น่ะ นอกจากมอนสเตอร์ ทุกสิ่งมีชีวิต จะไม่มีเลเวล จะใช้การฝึกฝีมือเพื่อเพิ่มความเก่งกาจแทน” 
- 
-“อ่าวแล้ว ตอนเลือกผู้กล้าที่วาลฮาลล่าล่ะ ทำไมระบุเลเวลล่ะ” 
- 
-“อันนั้นเพราะ ท่านโอดินมีประสงค์ให้เจ้าตัดสินใจเลือกได้ง่ายขึ้นน่ะ ที่จริงมันก็คือความสามารถของพวกเราเท่านั้นเอง”โวรุโซ แถลงจนหายข้อง 
- 
-“ถึงบางอ้อ” 
- 
-“ใกล้ถึงแล้ว ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม”พี่บิ๊ก หยุดวิ่งแล้วเดินนำไปคนเดียวโดยในมือกำดาบแน่นด้วยสองมือ สายตาสอดส่อง ฝีเท้าช้าลงเรื่อย 
- 
-“ค่อยๆเดิน ระหว่างรอบด้าน อาจจะมีการซุ้มโจมตีของมอนสเตอร์”พี่บิ๊กหยุดเดิน แล้วกวักมือเรียก 
- 
- 
-สักพัก ฝูงกระรอกบิน ก็โผล่มาโจมตีเป็นจำนวนหลายฝูง 
- 
- 
-“เอาล่ะ วิ่ง!!!!”พี่บิ๊กตะโกน พร้อมออกตัวล้อฟรีติดไนตรัท วิ่งฉิวไปก่อน 
- 
-“อ้าว พี่ รอด้วย”เรนเกลและโวรุโซเพิ่งตั้งตัวติด ก็โดนพี่บิ๊กทิ้งห่างไปไกลแล้ว 
- 
-“เอาล่ะ เอานี่ไปกินซะ” พอพี่บิ๊กอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว ก็สแปมเวท รูนไฟFlamming Arrows ย่างพวกกระรอกจนเกรียม เรนเกลและโวรุโซ ก็วิ่งตามมาสมทบ 
- 
-“โห พี่ มีรูนไฟ ก็ไม่บอก ปล่อยให้ตะบี้ตะบันฟันมอนสเตอร์จนเหนื่อยทำไมตั้งนาน” 
- 
-“น้องเอ๋ย พลังเวทย์พี่มีจำกัดนะ ประหยัดไว้ใช้สู้กับท่านนาโนเทคดีกว่า” 
- 
-“ว่าแต่ นาโนเทคนี่ใครกันเหรอ เหมือนจะเคยได้ยินชื่อมาก่อน”โวรุโซถาม 
- 
-“ท่านนาโนเทค คือ ว่าที่ผู้ครองดินแดนนาโนแลนด์ ที่ตอนนี้อยู่ในช่วงฝึกตน มาเป็นอาจารย์สอนวิชาการปกครองกับวิชาเศรษฐศาสตร์ที่โรงเรียนนิวลีฟ เป็นการสะสมประสบการณ์” 
- 
-“โหวววว” 
- 
-“แต่ว่า ตั้งแต่กองทัพเฟครูนเข้ายึดครองกรีนฮิล ท่านนาโนเทคก็ออกไปดวลตัวต่อตัวกับผู้นำกองทัพเฟครูน หลังจากกลับมา ก็กลายเป็นพวกเฟครูนไปแล้ว แถมยังติดตั้ง เฟครูนมิราจมาอีก” 
- 
- 
-ทันใดนั้นเอง บนพื้นดินที่พวกเรนเกลยืนอยู่นั้น ก็เกิดเงาประหลาดเคลื่อนผ่าน 
- 
- 
-“...........อะไรน่ะ” 
- 
-“เงานี่....มองดูข้างบนเร็วเข้า”บิ๊กที่ไหวตัวได้ก่อน รีบดึงตัวเรนเกลหลบเข้าดงไม้ ส่วนโวรุโซ กระโดดหลบไปก่อนแล้ว 
- 
-“อะไรน่ะครับ เงานั้น”เรนเกลถาม 
- 
-“มะ ไม่จริง นั่นมัน มังกร”บิ๊กตะลึงกับภาพที่ปรากฏบนฟ้า 
- 
-“มังกร หลบเร็ว”เรนเกลเห็นมังกรอ้าปากพ่นไฟออกมา ก็ตะโกนลั่น พร้องกับวิ่งหนีวิถีเพลิงของมังกรจนพ้น 
- 
- 
-พี่บิ๊กและเรนเกล ชักดาบออกมาวิ่งเข้าใส่มังกรที่บินต่ำลงมาพอดี 
- 
- 
-แต่ไม่ทันไร มังกรก็บินโฉบไปมา จนเรนเกลและพี่บิ๊กหลบแทบไม่ทัน 
- 
-“แหกๆ อะไรกัน แค่หลบมันก็หอบแดร๊กแล้ว จะโต้กลับยังไงดีละนี่”เรนเกล ปักดาบลงพื้นและยันดาบพักเหนื่อย หลังจากที่หลบมังกรมาหลายโฉบ 
- 
-“ช่วยไม่ได้ ต้องใช้รูนอีกครั้ง”พี่บิ๊กตัดสินใจใช้รูน 
- 
-“พี่บิ๊กหลบไปก่อน ตรงนี้ผมจัดการเอง”โวรุโซ กระโดดลงมาจากไหนไม่รู้ เข้าขวางพี่บิ๊ก ในขณะที่มังกรกำลังบินต่ำลงมาตั้งท่าจะโฉบอีกครั้ง 
- 
-“ต้องเจอนี่หน่อย เจ้ามังกร”โวรุโซทำมือทำไม้แปลกๆตรงหน้า 
- 
-“โวรุโซ....นั่นมัน..”พี่บิ๊กตะลึงอะไรไม่รู้ 
- 
-“คาถาเพลิงลูกไฟยักษ์”โวรุโซประสานอินเพื่อใช้คาถานินจานั่นเอง 
- 
-ฟู่ววววววววววววววว 
- 
-เพลิงขนาดมหึมา เผาผลาญมังกรจนไม่เห็นร่าง  
- 
- 
-แต่แล้ว มังกรก็หายไปไหนไม่รู้ ไม่เหลือร่องรอยใดๆไว้เลย 
- 
- 
-“ภาพลวงตาสินะมังกรนั่น มิน่า ตอนข้าโจมตีโดน มันไม่เป็นไรเลย”พี่บิ๊กถอนหายใจด้วยความโลงอก 
- 
-“อ๋อยยยยย”โวรุโซลงไปนอนอันบาลานซ์ (สงสัยใช้จักระมากไปจนมึน) 
- 
-“รอจนกว่าโวรุโซจะฟื้น เรนเกล ฉันจะติดตั้งรูนให้นาย ขืนนายยังไม่มีลูกเล่นอื่นนอกจากดาบบัลมังแล้ว นายซี้แหง๋แน่ๆ”พี่บิ๊กเตรียมค้นกระเป๋าสัมภารกของตัวเอง หารูนที่เหมาะสม 
- 
-“เอ่อ ผมมีเจ้านี่อยู่”เรนเกลยื่นรูนViolence ให้พี่บิ๊ก 
- 
-“โอ้ มีของดีนี่น่า เอามา เดี๋ยวติดให้”พี่บิ๊กทำการติดรูนViolenceที่มือขวาของเรนเกลทันที 
- 
-“พี่บิ๊กติดรูนได้ด้วยเหรอเนี่ย ว้าว สุดยอด”โวรุโซฟื้นแล้ว 
- 
-“โวรุโซ ฟื้นแล้วเรอะ ไปกันต่อเถอะ”และแล้วทั้งสามก็เดินทางต่อ 
- 
- 
-ภาพที่เห็นด้านหน้าของพวกเขาคือ กระท่อมไม้โทรมๆหลังหนึ่ง 
- 
- 
-“เอ่อ นั่นน่ะเหรอ ที่ๆท่านนาโนเทคอะไรนั่นอยู่” 
- 
-“โวรุโซ นั่นอาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้นะ” 
- 
-“ยังไงก็ลองเข้าไปก่อนเถอะ”พี่บิ๊กว่าแล้วก็เดินนำเข้าไป 
- 
- 
-สักพัก พี่บิ๊กก็กระเด็นกลับมา 
- 
- 
-“อ๊ากกก กลิ้งเป็นลูกชิ้นนายใบ้เลยตู” 
- 
- 
-เรนเกลและโวรุโซ จับอาวุธมั่น พร้อมลุยเต็มที่ 
- 
- 
-ภาพที่ปรากฏตรงหน้าพวอเรนเกลก็คือ เลนัธกับนาโนเทค ที่เดินออกมาจากกระท่อมปลายนา(เอ้ยไม่ใช่) เลนัธที่อยู่ในสภาพเหม่อลอย ดวงตาไร้แวว กับนาโนเทคที่มีอาการเดียวกัน 
- 
- 
-“เสร็จมัน เลนัธ โดนเปิดซิงซะแล้ว”โวรุโซเจ็บใจ 
- 
-“กำจัดพวกมันซะ”เสียงปริศนาจากข้างในกระท่อม ดังขึ้น พร้อมกับการเข้าโจมตีของเลนัธและนาโนเทค 
- 
- 
-นาโนเทค มีอาวุธคือ กรงเล็บเหล็ก ที่คมขนาดตัดเพชรได้ง่ายๆ พุ่งเข้าข่วนพวกเรนเกล 
- 
- “หวา!!!”เรนเกลและโวรุโซ พลิกตัวหลบ 
- 
-“เรนเกล เดี๋ยวผมจะใช้คาถานินจา ถ้าผมอันบาลานซ์ คุ้มกันผมด้วย”โวรุโซว่าแล้วก็เดินหน้าออกไปพร้อมกับประสานอิน 
- 
-“คาถาเงาแยกร่าง”โวรุโซ แยกร่างออกมานับสิบ พร้อมกันพุ่งเข้าหานาโนเทค แต่ทว่า.. 
- 
- 
-ครึ่งนึงของร่างแยกกลับอันบาลานซ์ซะงั้น 
- 
-“..............ว่าแล้ว”โวรุโซ(ร่างจริง)ปลง 
- 
-“อะไรของนายเนี่ย” 
- 
- 
-พี่บิ๊ก วิ่งมาผลักเรนเกลให้หลบคมดาบของเลนัธที่พุ่งเสียบเข้ามาจากด้านข้าง 
- 
-“ระวังหน่อยเซ่” 
- 
-“ขอบคุณครับ” 
- 
-“เอาล่ะ เห็นทีต้องใช้รูนอีกแล้ว”พี่บิ๊กยื่นมือซ้ายไปข้างหน้า พร้อมตะโกนว่า Falcon(จะตะโกนทำไมก็ไม่รู้) 
- 
- 
-พี่บิ๊กใช้ท่าฟอลคอนโจมตีจนเลนัธกระเด็นเข้าไปในป่า 
- 
- 
-ทางด้านเรนเกลกับโวรุโซ ที่ประมือกับนาโนเทค ก็โดนเฟครูน มิราจ เข้าไปเต็มเปา 
- 
- 
-“อะไรกันเนี่ย ซะ ซอมบี้ มาเป็นโขยงเลย” 
- 
-“ย้ากกกก”ทั้งสองคนวิ่งเข้าฟันซอมบี้ จนล้มตายไปเกือบหมด แต่ว่า พวกมันก็คืนชีพขึ้นมาแทบจะทันทีที่ตาย 
- 
-ฉัวะ!!!ฉัวะ!!! พี่บิ๊กเข้ามาฟันเรนเกลกับโวรุโซ เพื่อให้ออกจากภวังค์ลวงตา 
- 
-“ระวังนะ พวกนาย เฟครูนมิราจ น่ากลัวมาก หาอะไรแทงตัวเองไว้ จะได้มีสติ”พี่บิ๊ก ว่าแล้วก็ตรงเข้าไปดวลกับนาโนเทคตัวต่อตัว 
- 
-“ตื่นซะทีสิครับ ท่านนาโนเทค” 
- 
-เชว้งงงงง!!! นาโนเทค ใช้ดาบสั้นที่ซ่อนไว้ ตวัดดาบของบิ๊กจนกระเด็นไป 
- 
-“ดีมาก ฆ่ามันซะ”เสียงจากกระท่อมดังขึ้นอีกครั้ง 
- 
-ฉึก!!!!!! ดาบสั้นเสียบทะลุร่างของบิ๊ก เลือดกระฉูด(ติดเรท) 
- 
-ปุ้ง!!! ปรากฏว่าร่างของบิ๊กที่โดนเสียบนั้น กลายเป็นควันแล้วสลายไป 
- 
-“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ติดกับเราแล้ว”โวรุโซ กับพี่บิ๊ก ที่ยืนอยู่บนต้นไม้ หัวเราะร่า 
- 
-“อ๊ากกกก” เสียงดังขึ้นจากกระท่อม และปรากฏร่างของใครบางคนกระเด็นออกมา  
- 
-“เจ้านี่เอง ที่เป็นตัวชักใยอยู่เบื้องหลัง”เรนเกลเดินออกจากกระท่อม 
- 
-“กะ แก” คนที่โดนถีบออกมา ลุกขึ้นยืน และกำลังจะใช้เฟครูนที่มือขวา 
- 
- 
-“หยุดแค่นั้นแหล่ะ” โวรุโซขว้างกริชนินจามาปักโดนมือของเขาจนเฟครูนController(รูนที่ใช้ควบคุมคนเหมือนกับแบล็ครูน) กระเด็นออกจากมือ(มีงี้ด้วย) 
- 
- 
-ทันใดนั้น ทั้งนาโนเทค ทั้งเลนัธ ก็คืนสติ 
- 
-“หนอยยยย” 
- 
-“แกเป็นใคร”เรนเกลจ่อดาบบัลมังแล้วสอบสวน 
- 
-“..................” 
- 
-“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย โอย”นาโนเทคคืนสติ(มันก็ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเลย) 
- 
-“ฉันมาทำอะไรที่นี่”เลนัธคืนสติ 
- 
-โวรุโซกับบิ๊กพาทั้งสองคนไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมด  
- 
- 
-“อ๋อ ข้าจำได้แล้ว เจ้านั่น คือสมาชิกของหน่วย CP10(ซีพีเทน ย่อมาจาก Conquering Party)ในหน่วยมีสมาชิกสิบคน”นาโนเทคอธิบาย(ไม่ต้องสอบสวนเลย) 
- 
-“อย่างไรก็ตาม ลากตัวไปให้ท่านฟีเรียลจัดการละกัน” 
- 
-ทั้งหมดออกจากป่าหลังโรงเรียน ไปที่กรีนฮิล 
- 
- 
-นาโนเทคทำการถอดเฟครูน มิราจและเอาไปให้ครูใหญ่โรงเรียนนิวลีฟทำลายทิ้ง เรนเกล เลนัธ และโวรุโซก็ร่ำลาพวกฟีเรียล และออกเดินทางไปจากกรีนฮิล ซึ่งฟีเรียล ให้บิ๊กตามไปด้วย เพื่อช่วยเหลือเรนเกลในการตามหาเทนไคต่อไป 
- 
- 
-Biggreat has joined us !!!! 
- 
- 
-ณ คุกเมืองกรีนฮิล 
- 
-“หึหึ ทำพลาดจนได้นะ หมายเลข 9”เสียงปริศนาดังขึ้นในคุกมืด บริเวณที่คุมขังผู้ใช้รูนควบคุมนาโนเทคไว้ 
- 
-“ห๊ะ เจ้า” 
- 
-“ข้ามา ช่วยเจ้าแล้ว ไม่ต้องร้องไห้ไป เจ้าหนู” 
- 
-“สูญเสียเฟครูน Controller กับMirage ไปพร้อมกันแบบนี้ มีหวัง ท่านหมายเลข1 ฆ่าตายแน่ ดีนะที่ข้ามีเฟครูน Through แล้วชิงมาได้เสียก่อน.....”ชายชุดดำ ปรากฏตัวมาจากกำแพง 
- 
-“ขอบใจเจ้ามาก หมายเลข5 ว่าแต่ ใครร้องไห้ อย่ามามั่ว” 
- 
-“เอาไว้ตอบแทนข้าทีหลังก็ได้ ตอนนี้เจ้าไม่ควรที่จะอยู่ที่นี่” 
- 
- 
- 
-ณ โรงเรียนนิวลีฟ 
- 
- 
-“แย่แล้วครับ ท่านนาโนเทค”นักเรียนคนนึงตะโกนลั่นพร้อมกับวิ่งมาหานาโนเทคด้วยความเร็วสูง 
- 
-“เกิดอะไรขึ้นเรอะ” 
- 
-“คะ ครูใหญ่ ตายแล้ว เฟครูนทั้งสองอันที่ยึดมาได้ ก็หายไปด้วยครับ” 
- 
- 
-หลังจากเหตุการณ์นั้น นาโนเทคได้รับการแต่งตั้งให้เป็นครูใหญ่คนใหม่ และปกครองกรีนฮิลร่วมกับนายพลฟีเรียล ผู้เป็นผู้ดูแลด้านการทหาร 
- 
- 
-จบEP1 โปรดติดตามตอนต่อไป 
- 
---[[ผู้ใช้:Reingale|Reingale]] 22:30, 2 ธันวาคม 2008 (ICT) 

Current revision

Retrieved from "https://suikofriend.com/wiki/index.php/Reingale_EP1"
Personal tools