À¸‹à¸¶à¸„าสะปะทะมิช
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
Current revision
--FLOW 12:48, 25 มีนาคม 2008 (ICT)
ซึคาสะชักดาบดาวมังกรออกมาชี้ไปทางมิช
"เราจะเอาจริงแล้วน้าต๊ะ รีบนึกให้ออกเร็วๆเข้า" ซือจังเตือนครั้งสุดท้าย
"........." มิชไม่ตอบ
"แง้ว =w= นี่เป็นการเตือนครั้งสุดท้ายแล้วนะ"
"รีบๆเข้ามาได้แล้ว ยืนคอยจนเบื่อแล้วเนี่ย" -"-
"เราเอาจริงแล้วน่ากลัวน๊าจะบอกให้" ซือจังยังเตือนต่อไปเหมือนตำรวจไทย ชักปืนออกมาแล้วก็เตือนมันอยู่นั่นล่ะ...
"รำคาญจริง มังกรของผมเขมือบมันเลย" มิชสั่งฟาฟนีลพุ่งเข้าใส่ซึคาสะเพื่อไม่ให้เสียเวลา
"มุๆ มิ้ว" พอเห็นมังกรพุ่งเข้ามาซึคาสะก็ตวัดดาบ "เพลงดาบแล่แซลมอนดิบ! แง้ว"
ด้วยความคมของดาบดาวมังกรที่น้อยกว่าขวานของจ่าโจ มังกรในตำนานก็โดนหั่นเป็นซาชิมิตุ๊กแกทันที
"สมกับเป็นอวตารของทรูรูนถึงกับฟันผิวหนังของมังกรที่แข็งแกร่งกว่าโลหะได้" แต่มิชยังไม่ยี่หระพร้อมเรียกมังกรตัวใหม่ออกมา ติง ตึง ตึ่ง ติง ตึ้ง คุปป้าปรากฎตัว...
"คุปป้าพ่นไฟเผาเธอให้เป็นตอตะโกซะ!" หนนี้มิชเรียกมังกรในตำนานแห่งวงการเกมคอนโซลออกมา...
"มี๊ แบบนี้เมื่อไห่รจะเข้าถึงตัวต๊ะได้เนี่ย!" ซึคาสะวิ่งๆโดดๆใช้สเต๊ปInWหลบลูกไฟเข้าด้านหลังเอาดาบไปฟันสะพานขาดจนคุปป้าตกลาวาตาย (นี่สู้กันบนเรือเหาะแน่เรอะ...)
"ผมยังมีมังกรอีกนับหมื่นพันชนิดไว้เรียกใช้งาน สู้ไปจนกว่าจะหมดแรงแล้วก็เป็นอาหารมังกรของผมซะเถอะครับ" มิชใช้ดราก้อนรูนเรียกมังกรตัวต่อไปออกมา...บาฮามุท
บาฮามุทที่เรียกออกมาชาร์จพลังยิงเมก้าแฟลร์ใส่ซึคาสะทันที ซึคาสะต้องกินผักขมเพิ่มพลังแล้วโดดเข้าใส่ลูกไฟ(เลียนแบบโจคลาวด์โบะ)เข้าไปฟันบาฮามุทจนแตกสลายไป
"แง้วๆๆ ยิ่งสู้ยิ่งเก่งแต่ทางนี้ยิ่งสู้ยิ่งเหนื่อยนะ >w<" ซือจังรีบกินขนมที่ไปไถมาตอนไวท์เดย์ เพื่อฟื้นพลังจากการต่อสู้กับมังกรในตำนานสามตัวติดๆกันจนมีแรงกลับขึ้นมาอีกครั้ง
ซือจังใช้เวลา5นาทีกวาดขนม10กล่องจนเกลี้ยงในพริบตา... " กินเสร็จแล้วล่ะ~มิ้ว มาต่อยกสองกันได้เลย"
"นั่นเรียกว่ากินหรือเรียกว่ายัดกันแน่เนี่ย...ทำไมเราถึงรู้สึกคุ้นๆนะ" มิชเริ่มมีอาการแปลกๆเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างที่สำคัญมากออก
"ยังนึกไม่ออกอีกเหรอต๊ะ มามะเดี๋ยวพี่จะช่วยเอง" ซึคาสะรีบฉวยจังหวะนี้วิ่งเข้าไปฟันต๊ะทันที
เคร้ง~ เสียงอีดาบทองฟันใส่มิชอย่างจังแต่ความรู้สึกของซือจังสะท้านไปทั้งตัวเหมือนหวดเข้าใส่แท่งคอนกรีตเสริมเหล็ก
"Dragon Skinเป็นสกิลที่ทำให้ผิวหนังบนร่างแข็งแกร่งยิ่งกว่าเกร็ดมังกร ดาบกับรูนทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!" มิชเอามือปัดดาบดาวมังกรหลุดจากมือของซึคาสะแล้วเอามืออีกข้างกระชากคอยกเธอขึ้นมา
"มิ มิ มุ มุ แหมะ..." (กำลังบ่นว่าหายใจไม่ออก)
"เลิกเล่นได้แล้วล่ะ ผมยังต้องลงไปเก็บกวาดพวกข้างล่างต่อ ดังนั้นตายซะเถอะ" มิชอ้าปากแล้วพ่นไฟออกมา ดราก้อนเบรธ!
"เผาพี่ตัวเองได้ลงคอเชียวเหรอแก!" เอลวาน่ากระโดดสองชั้นแบบเมกาเนะแมนเอกซ์ตามขึ้นมาช่วย
ปัง! เอลวาน่ายิงปืนใส่มิช กระสุนแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นแนวสูญญากาศทั่วบริเวณดับไฟที่มิชพ่นออกมาจนหมด
"อ่อนๆอย่างเธอน่ะไปพักได้แล้ว ยกสองน่ะข้าจะจัดการมันเองเฟ้ย!! ปัง ปัง ปัง" เอลวาน่าพูดปุ๊ปก็สาดกระสุนปั๊ป ไม่ได้รอคำตอบซึาสะเลยซักกระติ๊ด...
"ไม่เอามิ้ว=w= เรื่องนี้เราจะจัดการเอง" ซึคาสะเอาช็อคโกแลตก้นหม้อยัดปากเอลวาน่าจนหมดแรงล้มไป
"อุตส่าห์มีคนหวังดีมาช่วยแล้วแท้ๆเลยนะนั่น" มิชมองด้วยความงุนงง "แต่ว่ายกสองน่ะยังไม่เริ่มหรอกนะตอนนี้" แล้วตรามังกรในมือซ้ายของมิชก็ส่องสว่าง
โฮก~!!! ฟาฟนีลที่เป็นซาชิมิไปฟื้นคืนชีพขึ้นมา รวมทั้งคุปป้าแล้วก็บาฮามุทด้วย!
"เฮ้ย เป็นไปได้ไงฟะมังกรฟื้นคืนชีพได้!"
"นี่แหละพลังของข้าล่ะ!" นอกจากนี้มิชยังเรียกมังกรออกมาเสริมทัพอีก7ตัวรวมเป็น10ตัว บินวนเหนือหัวพวกเอลวาน่าเหมือนอีวาซีรี่ย์
"บัดซบ งั้นข้าจัดการพวกมังกรนั่นเอง ส่วนพี่ซือรีบไปหยุดน้องชายตัวดีนั่นก็แล้วกัน" เอลวาน่ากระโจนขึ้นฟ้าไปทำสงครามกลางเวหา
"ดีล่ะทีนี้ก็ไม่มีใครมาขวางแล้วล่ะ มิ้ว"
"ไม่มีใครมาขวางการสังหารโหดมากกว่ามั้ง คิดว่าข้ากระจอกกว่ามังกรของตัวเองหรือไง? ต่อให้มังกรทั้งฝูงรวมกันก็เทียบกับข้าไม่ได้หรอก"
"ก็ไม่ได้คิดจะเอาชนะสักหน่อยนี่นา แค่จะทำให้น้องชายตัวดีสติกลับมาเหมือนเดิมแค่นั้นเอง มิ้ว! =w="
แล้วศึกสายเลือดก็เริ่มขึ้น....
--FLOW 23:39, 25 มีนาคม 2008 (ICT)
ด้วยเลเวลในลูน่าที่ห่างกันมากกว่าสองรอบซือจังก็โดนมิชอัดจนน่วม การต่อสู้จบลงใน 1นาที30วิ (ตามเวลาPVPในลูน่า)
"แพ้อีกแล้วเหรอแง้ว...แพ้ทั้งกะปี >w<" ซึคาสะประท้วงด้วยความไม่พอใจในบทบาทที่ตัวเองต้องรับ
"ถ้าเปลี่ยนตัวกับเจ้ามือปืนนั่นบางทีการต่อสู้คงสูสีกว่านี้ แต่ยังไงผลลัพธ์ก็ไม่เปลี่ยนหรอก" แล้วมิชก็มองขึ้นไปดูการต่อสู้บนฟ้าของเอลวาน่า
การต่อสู้กลางเวหาเป็นไปอย่างดุเดือด แต่เอลวาน่าพละกำลังถดถอยและโดนไล่ต้อนเนื่องจากโรคทรัพย์จางเฉียบพลัน ทำให้เรี่ยวแรงที่ได้จากมาม่าต้มยำจาพนมเมื่อสามวันที่แล้วซึ่งกะไว้ว่าจะใช้ดำรงชีวิตทั้งสัปดาห์ถูกสูบหายไปจากกระเพาะอย่างรวดเร็ว
"ไอ้บัดซบเอ๊ย พวกแกต้องโดนข้าจับย่างกินประทังชีวิตให้หมด งั่ม งั่ม งั่ม" เอลวาน่าเริ่มเลิกใช้ปืนหันมาใช้ฟันงับมังกรแทน
"เอาตัวนี้แหละ!" เป้าหมายของอาร์มคือมังกรบาบีก้อนที่ยืนเฝ้าหน้าร้านเค้ก(บาบีคิวพลาซ่า)
"อืมอร่อยดีแฮะ...มิน่าลอร์ดมันถึงได้บอกว่าเอนมามันอร่อยนักอร่อยหนา" <<แล้วเอลวาน่าก็เอาชีวิตรอดไปได้อีกเดือนนึง...
"โอว...อาการของโรคทรัพย์จางนี่มันน่ากลัวจริงๆเลยแฮะ" ดีแซดอุทานออกมาด้วยความตระหนก เดือนนี้เจอทาคุมิเข้าไปหลายมื้อจนเริ่มเกิดโรคทรัพย์จางเรื้อรังแบบเนื้องอกเอลวาน่าเหมือนกัน
"หยุดรังแกมังกรของข้าได้แล้วว้อย" มิชใช้ลมหายใจวายุลอยตัวขึ้นไปขวางการแดกของฟรีของเอลวาน่า
"ปัง ปัง ปัง เกะกะว๊อยยย" เอลวาน่าโมโหหิวน้ำลายฟูมฟายเต็มปากเอาปืนกระหน่ำยิงใส่มิชไม่ยั้ง
"ลมหายใจอัสนี" แต่มิชพ่นสายฟ้าแสนโวลต์ออกมาหยุดกระสุนของเอลวาน่าได้หมดพร้อมทั้งรุกกลับไปด้วยในตัว
"ตราไร้ประมาณ! พลิกผันโมเมนตัม" อาร์มใช้ตราสร้างปรากฎการ์ณไฟฟ้าสถิตขึ้นหักล้างสายฟ้าของมิชจนหมดแล้วสวนกลับด้วยโปรซิตอนชอต
"ปืนไฟฟ้าห่วยๆนั่นเจาะผิวหนังเกล็ดมังกรของข้าไม่เข้าหรอก" มิชยืนแอ่นอกรับพลังอย่างไม่รู้สึกรู้สา
"โอย...ไรฟะนั่นตูทุ่มสุดแรงที่มีโจมตีเชียวนะเฟ้ย!" เอลวาน่าสบถแล้วก็หมดสภาพไร้เรี่ยวไร้แรง...พูดไปก็หอบซี่โครงบานไป
"แง้ว เอลวาน่าคุงกินนี่ซะ" ซือจังเห็นเช่นนี้จึงยอมเสียสละแซลมอนดิบของรักของหวงให้เอลวาน่าตั้งหนึ่งชิ้นเพื่อให้มีแรงสู้ต่อ
งั่มๆๆๆ...
แต่จู่ๆคริสโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้กระโดดอ้าปากงาบชิ้นปลามันไปเฉ้ย... <<< ไอ้นี่ก็ทรัพย์จางเหมือนกัน
"แง้ว!! เอาแซลมอนดิบของหนูคืนมาน๊าาา >w<"
"พวกแกสามคนเล่นตลกชิงร้อยชิงล้านกันอยู่เหรอไงฟะถึงไม่เห็นหัวข้ากัน! หิวกันนักใช่มั้ยงั้นเดี๋ยวช่วยเอง...แข็งตายกันไปซะจะได้ไม่หิว"
มิชสูดลมหายใจซู๊ดใหญ่เพื่อดึงพลังจากตรามังกร ใช้ลมหายใจมังกรหนึ่งในสามที่น่ากลัวที่สุดออกมา ลมหายใจเยือกแข็ง!
"มุ...ต๊ะ =0=" ไอความเย็นแพร่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว ซึคาสะถูกแช่แข็งด้วยความเร็ว 0.1 วิ ก่อนจะลามไปทั่วจนแช่แข็งทั้งคริสและเอลวาน่ากลายเป็นแม่คะนิ้งกันไปจนหมด
"ชิ เจ้าพวกดื้อด้านนี่...ทำให้เราเสียพลังไปมากเลยทีเดียว" มิชที่ชนะแล้วยังบ่นในความเซ็งไม่ได้
"แต่ทำไมทั้งๆที่ชนะแล้วแต่กลับรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกไม่สบายใจนี่มันอะไรกัน...ไม่สิความรู้สึกผิดนี่มันอะไรกัน!" มิชมองไปที่น้ำแข็งซึคาสะ....
"มัวพูดอะไรคนเดียวอยู่ได้น่ะมิช ลืมคำสั่งข้าแล้วเหรอไงจ้ะ ไปจัดการเจ้ากุนซือดีแซดและพวกมันให้หมด" เจเดินออกมาจากเรือเหาะใส่เสื้อหนาวที่เตรียมเอาไปญี่ปุ่นตั้งกะสองปีที่แล้ว(ยังไม่ได้ใช้สักที)ออกมาสั่งการ
"ซะ...ทราบแล้วขอรับ ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้แหละ"
ผลการต่อสู้จบลงด้วยชัยชนะอันง่ายดายสมราคาโซลเยอร์ที่แข็งแกร่งที่สุด มิชผละออกจากซึคาสะแล้วใช้ลมหายใจวายุบินพุ่งไปยังเรือฟลายอิ้งลาซโลที่ดีแซดอยู่...
