Cooking Master ep4
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
| Revision as of 10:23, 21 ธันวาคม 2007 Shiryu (พูดคุย | contribs) ← Previous diff |
Revision as of 10:29, 21 ธันวาคม 2007 Shiryu (พูดคุย | contribs) Next diff → |
||
| Line 423: | Line 423: | ||
| ทุกคนปรากฏตัวในสถานที่แปลกๆแห่งหนึ่ง "ที่นี่มันที่ไหนกัน?" | ทุกคนปรากฏตัวในสถานที่แปลกๆแห่งหนึ่ง "ที่นี่มันที่ไหนกัน?" | ||
| - | "ดีนะที่ลงมาทันเวลาพอดี นี่คือรังลับของพวกเราองค์กรอาหารใต้ดินมังกรดำไงล่ะ เอาได้แอบสร้างฐานลับขนาดใหญ่ไว้ใต้ดูนานทั้งหมดเพื่ออำนวยความสะดวกในการวางแผนยึดครองโลก เสียดาย เจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนมาขัดแข้งขัดขาซะก่อน" คริสบรรยายความชั่วร้ายออกมาได้ระดับที่เร้ดเมจิกเชี่ยนยังอาย ไหนๆก็ไหนๆถูกรุมกระทืบซะ ผัวะๆๆๆ ตุ๊ยๆๆๆ...ตุ๋ย~ (ว่าแต่มันกลายเป็นยอดกุ๊กแดนมังกรไปแล้วรึนี่?) | + | "ดีนะที่ลงมาทันเวลาพอดี นี่คือรังลับของพวกเราองค์กรอาหารใต้ดินมังกรดำไงล่ะ เอาได้แอบสร้างฐานลับขนาดใหญ่ไว้ใต้ดูนานทั้งหมดเพื่ออำนวยความสะดวกในการวางแผนยึดครองโลก เสียดาย เจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนมาขัดแข้งขัดขาซะก่อน" คริสบรรยายความชั่วร้ายออกมาได้ระดับที่เร้ดเมจิกเชี่ยนยังอาย ไหนๆก็ไหนๆถูกรุมกระทืบซะ ผัวะๆๆๆ ตุ๊ยๆๆๆ...ตุ๋ย~ |
| "ฮ่วย! มีเส้นทางใต้ดินเด็ดๆอย่างนี้ไม่รีบเอาออกมาใช้เร็วๆฟะ ปล่อยเดินบนดินต้อยๆไหนจะโดนนินจาเล่นงาน ไหนจะต้องผ่านด่านนางแอ่น!" | "ฮ่วย! มีเส้นทางใต้ดินเด็ดๆอย่างนี้ไม่รีบเอาออกมาใช้เร็วๆฟะ ปล่อยเดินบนดินต้อยๆไหนจะโดนนินจาเล่นงาน ไหนจะต้องผ่านด่านนางแอ่น!" | ||
| Line 456: | Line 456: | ||
| '''"ฮึ่ย-ย่าห์!!! หมัดแสงอสูรสังหารดาวเหนือ!!!"''' [[อาเคริ]]ยิงหมัดพลังแสงทะลวงกำจัดศัตรูทั้งหมดในพริบตา | '''"ฮึ่ย-ย่าห์!!! หมัดแสงอสูรสังหารดาวเหนือ!!!"''' [[อาเคริ]]ยิงหมัดพลังแสงทะลวงกำจัดศัตรูทั้งหมดในพริบตา | ||
| - | "โอ้ววว นับเป็นบุญอย่างยิ่งที่มีแม่นางอาเคริในปาร์ตี้!" แล้วทุกคนก็ใช้ทรูแมนฟอร์เมชั่นหลบหลังอาเคริเจ็ดคนวิ่งฝ่าขึ้นไปถึงยอดปราสาทได้เหมือนโมเสสฝ่าทะเลแดง โกงเกมส์ชัดๆ | + | "โอ้ววว นับเป็นบุญอย่างยิ่งที่มีแม่นางอาเคริในปาร์ตี้!" แล้วทุกคนก็ใช้ทรูเมนฟอร์เมชั่นหลบหลังอาเคริเจ็ดคนวิ่งฝ่าขึ้นไปถึงยอดปราสาทได้เหมือนโมเสสฝ่าทะเลแดง โกงเกมส์ชัดๆ |
| ในที่สุดก็มาถึงถังเก็บไวรัสที่ยอดปราสาท | ในที่สุดก็มาถึงถังเก็บไวรัสที่ยอดปราสาท | ||
| - | "อืม นี่แหละเจไวรัสทั้งหมดที่ข้าเก็บไว้" [[ซาก้า]]ชี้ให้ดูปี๊บขนาดใหญ่ที่ข้างในมีตัวอะไรว่ายด๊อกแด๊กเต็มไปหมด ทั้งสไลม์ ทั้งโชโคโบะ ทั้งไทแรนต์ เอ้า อีเดี้ยนมันยังมี (เข้าไปอยู่ได้ไง?) | + | "อืม นี่แหละเจไวรัสทั้งหมดที่ข้าเก็บไว้" [[ซาก้า]]ชี้ให้ดูปี๊บขนาดใหญ่ที่ข้างในมีตัวอะไรว่ายด๊อกแด๊กเต็มไปหมด ทั้งสไลม์ ทั้งโชโคโบะ ทั้งฟินิกซ์ไวรท์ เอ้า อีเดี้ยนมันยังมี (เข้าไปอยู่ได้ไง?) |
| "เจ้าเจจะวางกับดักอะไรไว้อีกหรือเปล่า?" [[ซึคาสะ]]ถามขึ้นเพราะถูกดักมาหลายหนจนมีภูมิต้านทาน (แต่ไอ้ดักๆทั้งหลายน่ะฝีมือท่านพี่ทั้งนั้น) | "เจ้าเจจะวางกับดักอะไรไว้อีกหรือเปล่า?" [[ซึคาสะ]]ถามขึ้นเพราะถูกดักมาหลายหนจนมีภูมิต้านทาน (แต่ไอ้ดักๆทั้งหลายน่ะฝีมือท่านพี่ทั้งนั้น) | ||
| Line 469: | Line 469: | ||
| "แต่ซาก้าเธอบอกว่าเจต้องผสมมันลงในมาม่านี่นา ฉันไม่คิดว่าถ้าฟุ้งออกมามันจะอันตรายหรอกนะ" [[อาเคริ]]เสนอ | "แต่ซาก้าเธอบอกว่าเจต้องผสมมันลงในมาม่านี่นา ฉันไม่คิดว่าถ้าฟุ้งออกมามันจะอันตรายหรอกนะ" [[อาเคริ]]เสนอ | ||
| - | "แม้นต้องกลายเป็นกบฏก็ขอให้ผมได้ร่วมปันใจรักต่อเกมส์เดียวกันร่วมกับสาวๆทั้งสามต่อไป" [[จีนีไอ]]ม่อ แต่ไม่มีใครสนใจ | + | "แม้นต้องกลายเป็นกบฏก็ขอให้ผมได้ร่วมปันใจรักต่อเกมส์เดียวกันร่วมกับสาวๆทั้งสองต่อไป" [[จีนีไอ]]ม่อ แต่ไม่มีใครสนใจ |
| "อืม เจ้าพวกนี้คุยเรื่องอะไรกันนะ แต่เราต้องแกล้งทำเป็นเข้าใจไว้ก่อน เดี๋ยวมันจะหาว่าเราไม่ฉลาด" [[ซาซาไร]]คิดในใจ | "อืม เจ้าพวกนี้คุยเรื่องอะไรกันนะ แต่เราต้องแกล้งทำเป็นเข้าใจไว้ก่อน เดี๋ยวมันจะหาว่าเราไม่ฉลาด" [[ซาซาไร]]คิดในใจ | ||
Revision as of 10:29, 21 ธันวาคม 2007
--FLOW 05:45, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
ดึ่ง ดึ้ง ดึง ดึ่ง คร่ออก ขร๊าาากฟรี้ ~ ~ คร่อก ~ ถุยส์ (เสียงbgเพลง morning + เสียงกรนของคริส)
"อืมแจ๊บๆๆ มิยาบิ โออีชี๊ ~ คิ๊โมจี๊ ~" คริสนอกจากจะกรนได้อุบาทว์แล้วยังละเมอได้วิตถารอีกต่างหาก...
"เฮ้ย อย่ามั่วสิฟะ มานอนอะไรกันเวลานี้เล่าปูโธ่เว้ย" ซาซาไรเห็นพวกคริสคิดจะอู้ก็ดีดกีต้าร์คลื่นโซน่าร์ 100mhz ทำลายโสตประสาทคริสทันที
"แห่ะๆ ไม่ได้อู้ซักหน่อยเรานอนเอาแรงต่างหากเล่า ทำอาหารต้องใช้พลังกายมากเดี๋ยวเราสู้ซาก้าไม่ได้นะ" คริสก็ยังคงแก้ตัวมันอยู่ร่ำไป
ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง
ระหว่างที่ทะเลาะกันอยู่ก็มีเสียงพลุดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าสามทุ่มแล้วดิสนี่ย์แลนด์จะปิดแล้วรีบมาซื้อของฝากกันซะ!
"นี่ไง ดึกแล้วเวรยามลดลงเราก็จะอาศัยช่วงนี้เข้าไปส่วนลึกของปราสาท" คริสแก้ตัว
"งั้นก็อย่ารอช้ารีบไปได้แล้ว บก.สั่งมาให้ปิดต้นฉับบก่อนคริสมาสต์นี้"
เมื่อเป็นเช่นนี้คริสจึงอาสานำทุกคนอีกครั้งลุยฝ่าระบบรักษาความปลอดภัยของ
ขึ้นๆลงๆซ้ายขวาๆ เจอบอสฮานเฝ้าประตู...
"เชอะก็แค่ตัวประกอบ วีรบุรุษอาไร้โดนเด็กไม่ถึงยี่สิบชี้นิ้วสั่ง แถมยังแพ้ลิงที่มาถล่มบ้านจนยับฉอดๆๆ" คริสใช้ไม้ตายซุยจริงจังใส่ฮาน จนฮานรับไม่ได้หนีออกจากเกมไปเหมือนวอรุซโซ..
เฉียงซ้ายเฉียงขวาเฉียงหน้าเฉียงหลัง เจอบอสคูลกันเฝ้าประตู
"ไอ้หงอกเอ๊ย ดังซะเปล่าดันตกรอบแรกแพ้ไอ้แดงคู่เกย์แกหลุดลุ่ย" คุลกันได้ฟังก็หมดอาลัยในชีวิตกินยาพิษฆ่าตัวตาย
ตีลังกาหนึ่งตลบ สองตลบ สามตลบ (ทางชักจะทุเรศขึ้นทุกที) เจอบอสซี้ดเฝ้าประตู
"ไอ้แดงเอ๊ยแต่งตัวล่อกระทิงแบบนี้นึกว่าเท่ห์นักเหรอไง บลาๆๆ" ฟังจบซี้ดก็เสียความั่นใจในตัวเองไปนั่งเหลาดินสออยู่ที่มุมตึก
กริ๊ก กดกลไกแล้วปราสาทกลับหัวกลับหาง เฮ้ย...นี่มันยืมมุขคาสเซิลวาเนียมาชัดๆ
คราวนี้เจอราวด์เฝ้าประตูอยู่
"ตัวละครเกรด3แบบนี้ไม่ควรกล่าวถึงไปกันต่อเถอะ" แล้วราวด์ก็โดนสังคมเมินต้องลี้ภัยไปอยู่ในแคมโบเดีย
ในที่สุดก็มาถึงประตูเข้าไปห้องบีสต์รูนซักที เฮ
--FLOW 05:45, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
เมื่อเข้ามาในห้องบีสต์รูนก็พบกับซาก้ายืนคอยอยู่แล้ว
ซาก้า : ในที่สุดพวกแกก็มาถึงนี่จนได้
คริส : ซย์ริวในที่สุดข้าก็ได้เจอแกซักที
ซาซาไร : พี่ใหญ่ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้
ซาก้า : ทำไมน่ะหรือเพราะข้าตาสว่างแล้วยังไงล่ะ ข้าจะทำให้ดูนานจะถูกปฎิวัติเข้าสู่รูปโฉมใหม่
ซาซาไร : พี่ใหญ่พวกเราชาวเดอวีว่ารักสงบ แต่สิ่งที่ท่านทำอยู่กำลังจะทำให้ดูนานนั้นวุ่นวาย
ซาก้า : วุ่นวาย!? อาหารของข้าจะทำให้ทุกคนในดูนานหมดอาลัยตายอยากในชีวิตและไม่คิดจะขวนขวายชิงดีชิงเด่นกันต่อไป ข้ากำลังจะทำให้แผ่นดินสงบสุขไปตลอดกาลต่างหากเพื่อไม่ให้มีใครต้องมารับเคราะห์แบบชาวเดอวีว่าอีก!
คริส : อาหารบ้าอะไรกันนั่นถึงทำให้เกิดรีแอ๊คชั่นหมดอาลัยตายอยากในชีวิตได้ นี่แกไปฝึกตำรานานามิมาเหรอไง!?
ซาซาไร : ถึงพี่ใหญ่ทำแบบนั้นชาวเดอวีว่าที่จากไปก็คงไม่ดีใจหรอก จากกันไปแค่ไม่กี่เดือนนี่ท่านเป็นอะไรไป!? ตอนที่ไปตามเพื่อนตามคำสั่งของเร้ดเมจิกเชี่ยนท่านไปเจออะไรมาบ้างเนี่ย?
อ๊ะ! พอพูดถึงชื่อเร้ดเมจิกเชี่ยนขึ้นมา ซาซาไรก็เริ่มสังหรณ์ใจบางอย่างรู้สึกใจคอไม่ดี พอซาซาไรมองดูซาก้าดีๆก็พบว่านัยน์ตาเลื่อนลอยเหมือนไม่มีสติ มีออร่าสีดำรางๆออกมาจากร่าง
"หรือว่าจะเป็นฝีมือของ..."
ฮา! ถูกต้องนะคร้าาาาาาาบ
แต่น แตน แต๊น ประตูด้านหลังเปิดออกมาพร้อมกับขบวนอิเลคทริคพาเหรดชุดใหญ่ พร้อมกับเจ้าของเสียงเมื่อครู่ยืนอยู่บนรถขบวนซึ่งจะเป็นใครไปได้อีกเสียนอกจาก เร้ดเมจิกเชี่ยน เจ้าเก่าของทุกๆคนนั่นเอง...
"บัดซบ! ฝีมือแกจริงๆด้วย ไม่เห็นในแชปเตอร์หลอดก็นึกว่าหายหัวไปไหน ที่แท้ก็มาอยู่ในแชปเตอร์ตูนี่เอง!"
"ขืนไปเจอกับเจ้าโฟลวในแชปเตอร์โน้นเราก็ตายสิ ฮา มามะข้าจะเฉลยให้ฟังว่าทำไมพี่ร่วมสาบานแกถึงมาเป็นเซย์ริวได้"
แล้วเจก็กดรีโมตเลื่อนจอโปรเจคเตอร์ลงมาฉายแฟลชแบ๊ค ทำเป็นภาพยนตร์สามมิติโดยปิ๊กซ่า เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ป้อมซาอิในทินโทหลังจากเจสั่งให้ซาก้าออกไปตามหาพรรคพวกซุยโคเฟรนด์ที่กลับไปเกิดใหม่ที่โทรัน แต่ทว่าแท้จริงแล้วเจได้แอบใช้แบล็ครูนควบคุมซาก้าไว้ตั้งแต่ก่อนจะออกเดินทางแล้ว และสั่งให้ไปเข้าร่วมกับองค์การอาหารมังกรดำที่เกาะมังกรดำใกล้ๆทินโทแทนเพื่อรอกบฎ
"ช้าก่อน! พี่ใหญ่ข้าทำอาหารรสชาติสการ์เล็ทมูนไม่รับประทาน แล้วทำไมถึงได้เก่งกาจจนเป็นเซย์ริวได้"
"เหอๆ ก็ใช้ไอ้นี่ไงล่ะจ๊ะ" เจหยิบของวิเศษออกมา DS ที่เขาไอไว้เล่น FF III กับ SRW W นั่นเอง...กบฎจริงๆไม่ยอมซื้อPSPมาเล่นซุย
"แค่ได้เล่นคุกกิ๊งหม่าม้า ระบบก็จะทำการเพิ่มพูดฝีมือการทำอาหารให้โดยอัตโนมัติ ขนาดลุงกั๊ตยังทำโอโคกินในวันมีตได้เลยไม่เชื่อไปขอดูรูปในมือถือมดดำก็ได้"
"จริงเหยอแง้ว งั้นเดี๋ยวไปซื้อDSมาเล่นบ้างดีกว่า" โอซือจังทำท่าจะกบฎตามไปด้วยเสียแล้ว
"แกทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ฟร๊ะห๊าาา องค์กรข้าค้ากำไรเกินควรด้วยอาหารคุณภาพไม่ได้มาตรฐานอยู่ดีๆ(แน่ใจเหรอว่าดี - -')ไม่เคยยุ่งเกี่ยวอะไรกับแกเลยซักหน่อย"
"เหอๆ องค์กรของแกน่ะข้าเองก็ไม่ได้สนใจหรอก มันเป็นแค่เส้นทางสู่จุดประสงค์อันยิ่งใหญ่ของข้าเท่านั้น ก๊าากๆๆการเสียสละของพวกแกจะทำให้ข้าได้มาซึ่ง...."
"ซึ่งอะไรฟะ! รีบๆเฉลยมาเร็วเข้า คนอ่านนั่งลุ้นอยู่หน้าจอเกร็งท้องจนปวดขี้หมดแล้ว"
"แบร่ ~ ไม่บอกหรอก เก็บไว้ให้คนแต่งหากินต่อไปดีกว่า" แว๊บ แล้วเจก็หายตัวหนีไป(อีกแล้ว)
"อาพี่ใหญ่ช่างน่าสงสารนัก ข้าจะช่วยให้ท่านหลุดพ้นจากการควบคุมของเซย์ริวเอง" ซาซาไรหยิบคิรินจิขึ้นมาเตรียมใช้แทงซาก้า แล้วก็จะแทงตัวเองตายตามแบบหนังจีนกำลังภายในน้ำเน่า
"เฮ้ย! ช้าก่อนซาซ่าอย่าให้มีรายการพี่น้องฆ่ากันเลย ข้าจะหาทางช่วยมันเอง"
--Shiryu 09:47, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ทางเดียวที่จะช่วยเจ้านี่ได้คือสุดยอดอาหารของสุดยอดเมนู Supreme Full Course!!" คริสบอกชื่อเมนูลับที่สืบทอดกันมาในตระกูลหยาง....ซึ่งไม่รู้ไปเกี่ยวกับคริสได้ไง
"อา ข้าคิดว่าสุดยอดเมนูคือวิหคจันทราซะอีก แต่คิดไปคิดมามันกลายเป็นผงชูรสไปแล้วนี่หว่า"
"เมนูนี้ประกอบด้วยออเดิร์ฟ ของคาว และของหวาน มีฤทธิ์ทำลายสภาวะผิดปกติได้ทุกชนิด ไม่เว้นแม้แต่คำสาปของแบล็ครูน ...หือ? เจ้ากำลังจะบอกว่าเอฟเฟคต์กระจอกง่องง่อยงั้นรึ? ขืนข้าทำอาหารที่กินแล้วเกิดรีแอ็คชั่นย้อนเวลาหรือชุบชีวิตคนก็กลายเป็นเจปังกันพอดี" คริสบ่นอะไรไม่รู้นับวันยิ่งยาวเรื่อยเปื่อย "อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย! ซือจัง จัดการของหวาน! ข้าจะจัดการเมนดิชเอง!!"
หลังซาซาไรช่วยจับซาก้ามัดไว้กับเสาแล้วทางด้านซึคาสะก็เริ่มทำสุดยอดของหวาน หนึ่งในสามส่วนประกอบของ Supreme Full Course
"คอยดูให้ดี นี่แหละคือการทำอาหารที่แท้จริงที่ทุกคนจะได้เห็นเป็นครั้งแรกในแชปเตอร์ทำอาหาร มิ้ว~ (เวรกำจริงๆ)"
ว่าแล้วซึคาสะก็เริ่มทำน้ำตาลไอซิ่งโดยโยนเกล็ดน้ำตาลฟุ้งกระจายกลางอากาศก่อนร่ายรำเพลงดาบดาวมังกรฟันนับแสนครั้งผ่าน้ำตาลทุกเกล็ดเกล็ดละนับสิบครั้งจนละเอียดเป็นผง แล้วสร้างลมหมุนหอบน้ำตาลผสมลงในโถน้ำเดือดชงเป็นคาราเมลเข้มข้น
"อา! นี่แหละคือการทำอาหารที่แท้จริง! ไม่เสียทีที่ได้มาเล่นแชปเตอร์ทำอาหารแล้ว!!" เลิฟชมพูที่ดูอยู่พูดอย่างภาคภูมิใจ
"หึหึหึ อย่าดูถูกฝีมือของคนครัวองค์กรมังกรดำนักสิ หากเอาจริงขึ้นมาก็อย่างที่เห็นหละ" คริสโม้ไปพลางต้มเป็ดไปพลาง...
"เพ่คริสมาต้มป๋มทำมายยล่ะก๊าบบบบ"
"อ้าว ไม่รู้อีกเหรอว่าเอ็งต้องเป็นเมนดิชวันนี้น่ะ?"
"งั้นช่วยเบาๆหน่อยนะก๊าบบบ"
แล้วคริสก็คว้าคอเป็ดขึ้นจากหม้อต้มโยนลงถังน้ำแข็ง "แกว๊กกกกก!!!!"
"ฮ่าๆๆๆ หนึ่งในวิธีถอนขนเป็ดที่ทำให้หนังเป็ดเต่งตึงน่ารับประทาน!!!!"
"โหดฉิบหายเลยเพ่คริสก๊าบบบบบ สาดดดโว้ย!!!!!!"
คริสคว้าคอเป็ดขึ้นจากถังน้ำแข็ง แล้วหยิบกลอซเซอร์ฟลุซสับเป็ด ....แต่เป็ดดันหลบได้ "หลบทำไม! แล้วเมื่อไหร่เอ็งจะเป็นกับข้าวฟะสาดดด"
"โทษเพ่ เล่นฟิคมานานเวลสูงก๊าบบบ SKL เยอะสาดเลยเพ่!!"
"ย้ากๆๆๆๆ" คริสฟันไม่ยั้ง
"เปล่าประโยชน์ๆๆๆๆ" เป็ดหลบแบบเมตริกซ์ ขณะนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างพ่อครัวและเครื่องปรุงอย่างแท้จริงแบบหาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
ทุกคนเบือนหน้าจากไอ้เมนดิชปัญญาอ่อนหันมาดูซึคาสะทำของหวานต่อดีกว่า
"น้ำแข็งจากขั้วโลกที่เก็บอากาศตั้งแต่สมัยเมโซโซอิกไว้! ทิ้งระยะให้อากาศระเหยออกมาจนความหนาแน่นของน้ำแข็งได้ที่แล้วตีเป็นก้อนเล็กโปะลงเป็นรูปโดม ด้านบนราดน้ำหวานจากเกสรดอกฟิโอล่าและน้ำผึ้งหกชนิดเพื่อผสมผสานรสและกลิ่นราวกับจะดึงเอาบรรยากาศของเกาะบีไซด์ที่สวยงามมาบรรเลงบนก้อนน้ำแข็ง (แอบฟังๆดูมีกบฏนิดหน่อย) ....สำเร็จแล้ว! สุดยอดเมนูของหวานคาดินัล อวาลันช์!!! เอาไว้นอกตู้เย็นสามวันก็ไม่ละลาย แต่เมื่อลงคอไปแล้วละลายในคออร่อยหวานเย็นถึงใจ"
หลังทำเสร็จซึคาสะก็ฟุบลงไปเพราะใช้พลังไปมาก
"แฮ่กๆๆ...ทางนี้ก็เสร็จแล้วเช่นกัน.... เป็ดห่าตุ๋นสมุนไพรสามสิบหกชนิดจากสิบสองประเทศ ตั้งแต่ฟันกรามไทรันโนซอรัสไปจนถึงลูกกระทกลก!!"
แล้วคริสก็หมดแรงล้มลงไปอีกคนเพราะสู้กับเป็ดเสีย HP ไปมาก
"อ่า ท่านพี่ แล้วใครทำออเดิร์ฟล่ะพี่?"
"ชิบ หาย แล้ว" (แบ็คกราวด์สายฟ้าฟาด) <<ตกลงมันโง่สินะ
คริสที่นอนหมอบไปแล้วค่อยๆเกลือกตามองเพื่อนๆที่ยังมีแรงเหลืออยู่เพื่อวานให้ทำออเดิร์ฟในตำนาน
"เห็นทีจะต้องเป็นหน้าที่ข้าเสียแล้วละนะ" ซาซาไรวางกีตาร์ลงแล้วเดินไปหยิบคิรินจิ
"อา...จะเป็นจีนีไอหรือเลิฟชมพูก็คงยากที่จะทำเมนูนี้ได้..."
"ท่านคริส โปรดวางใจให้ข้าได้ช่วยท่านพี่ร่วมสาบานของข้าน้อย..." ซาซาไรยังคงออกตัวอยากทำอาหารหนนี้เต็มแก่
"อา... ไม่มีใครเหลือแล้วรึนี่ บร๊ะเจ้าจอร์จช่วยด้วย... หากข้าทำบุญมาไม่พอก็ส่งนางมารสการ์เล็ทมูนมาช่วยข้าก็ได้..." คริสยังคงมองข้ามหัวซาซาไรไม่หยุดยั้ง ไม่รู้เพราะจืดจางหรือเป็นเพราะประวัติศาสตร์การทำอาหารที่เลวร้ายของซาซาไรกันแน่
แล้วข้อสรุปของเมนูสุดท้ายจะเป็นอย่างไรกันนะ????
--FLOW 13:13, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
"เมนูสุดท้ายให้เป็นหน้าที่เราเอง โครม!" เสียงของอาเคริดังมาจากอีกฟากของกำแพงแล้วกำแพงก็ถูกเธอใช้มือเปล่าป่นเป็นผง...อาเคริใช้ท่าเท้าที่เร็วกว่าปลดปล่อยสวัสดิกะของอิจิโกะวิ่งเข้าไปคว้าคิรินจิจากมือของซาซาไรอย่างรวดเร็ว
"แม่นางอาเคริ นี่ท่านยังไม่ตายอีกอย่างนั้นรึ!"
"โฮะๆ เดี๊ยนอึดฮ่ะไม่เคยดูโรงเรียนลูกผู้ชายเหรอจ๊ะสู้กันทีไรบอกว่าตายๆมันก็ฟื้นกลับขึ้นมาได้ตลอด" << แต่เจ๊เป็นผู้หญิงนะคร้าบ ซาซาไรแอบประท้วงในใจ
"อืมม์ ที่จริงข้าก็ไม่แปลกใจเท่าใดหรอก" เพราะซาซาไรเห็นชื่อเธอโดนส่งเข้าประกวดหัวหอมทองคำสาขาสุดหลอนอาเคริคะแนนนำลิบลิ่ว...
"ช่างเถอะ เรื่องพี่ใหญ่นายปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง จตุรเทพจะสะสางเรื่องราวของจตุรเทพเองไม่ต้องให้คนนอกเข้ามาสอด" อาเคริเริ่มลงมือทำอาหารชิ้นสุดท้ายด้วยผักที่เธอปีนขึ้นไปเก็บมาจากยอดเขาคุนลุ้น ใช้มือเปล่า(อีกแล้ว)ชกเซียนที่เฝ้าสวนผักตายไป 99 ตน ได้ผักปวยเล้งมา 1 เข่ง ทำเสร็จเธอก็ล้มหมดแรงไปอีกคน...
แต่น แตน แต๊น อาหารที่จะใช้ทำลายคำสาปของแบล็ครูนสำเร็จเสร็จลงแล้ว
ออร์เดิฟโดยฝีมือของเร็ตโชอาเคริ
กิมจิตำนานเทพประยุทธ์
ใช้ผักที่โตจากดินที่ฝังซุปเปอร์เฉี่ยวเป่ยไว้นำมาดองด้วยพริกและเกลือที่สการ์เล็ทมูนเอาไว้สาปแช่งจิลเลีย ปรุงตามหลักสูตรแดจังกึมแล้วหมักไว้ในโอ่งมังกรราชบุรี
ตามด้วยเมนดิชฝีมือของจินไคคริส
มีตดั๊กยาโนทัยบอล ตุ๋นในน้ำสมุนไพรซี้ซั้ว(จับ)ฉ่าย ด้วยสุดยอดเครื่องปรุงที่อร่อยรสที่สุดในเกม ผสมผสานอย่างลงตัวกับสมุนไพรสามสิบหกชนิดจากสิบสองประเทศ น้ำซุปกลมกล่อมด้วยกระดูกไดโนเสาร์ทุกพันธุ์ตั้งแต่ยุคหินเก่ายันยุคดินชอล์คขาว
และเมนูสุดท้ายของหวานระดับเวิลคลาสของเกียวคุรันซึคาสะ
THE FORTRESS AQUAMARINE ของหวานที่ถูกบันทึกไว้เป็นสถิติแล้วว่าแพงที่สุดในโลก $14,500
"โอ้สุดยอดจริงๆ! ด้วยอาหารฟลูคอร์สที่เกิดจากการร่วมแรงร่วมใจของสามจตุรเทพนี้ต้องช่วยให้พี่ใหญ่ของข้าได้สติแน่ ข้าขอตัวเอาไปให้พี่ใหญ่ชิมก่อนนะ"
งั่มๆๆ งั่มๆๆ (เสียงเคี้ยว)
"ใช่ๆสุดยอดจริงๆ อร่อยมากค่าเล็ทจังให้เต็ม 10 ทุกจานเลย....."
เฮ้ย! ระหว่างที่ไอ้ซาซาไรมัวแต่ปล่อยวลีจอมยุทธ์บู๊ลิ้มเป็นคุ้งเป็นแควอยู่นั้นเอง สการ์เล็ทมูนโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้อีกแล้ว... ฟาดอาหารที่จะให้ซาก้ากินซะเรียบอีกต่างหาก
"ว๊าาาก พวกข้าใช้พลังวัตรทั้งร่างทำออกมาเชียวนะ คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะเฟ้ย!!" คริสรีบง้างปากเล็ทจังแล้วเอาที่ปั๊มชักโครกปั๊มพยายามเอาอาหารออกมาทันที แต่ดูไปแล้วเหมือนจะเอาคืนที่เคยโดนรังแกไปแล้วมากกว่า
แต่ในระหว่างที่คริสกำลังปล้ำกับสการ์เล็ทมูนอยู่นั้นเองก็มีมือมาห้ามคริสเอาไว้
"โปรดหยุดเถอะ ข้าไม่เป็นอะไรหรอก" ซาก้านั่นเอง...อ้าว? หายดีได้ยังไงกัน?
"ที่จริงดาบราชันย์มังกรช่วยให้ข้ารอดพ้นจากการแบล็ครูนที่ควบคุมข้าอยู่ตั้งนานแล้ว แต่ข้าแกล้งทำเป็นถูกควบคุมไปงั้นเองแหละเพื่อสืบหาจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยน"
"โอ...พี่ใหญ่ท่าน" ซาซาไรวิ่งโผเข้าหาซาก้า
"น้องรอง...." ด้านซาก้าก็วิ่งเข้าไปกอดซาซาไรอย่างแนบแน่น
มิตรภาพระหว่างพี่น้องทำให้ทุกคนถึงกับซาบซึ้ง จนซึคาสะจิ้นวายไปไกลถึงขั้นไหนก้ไม่รู้ ส่วนคริสก็เตรียมเอาไปดักในกระทู้ อาเคริเองก็รีบสเกตซ์เป็นรูปเวอร์ชั่นกุหลาบทรายตาโตเอามาแปะฝาบ้าน แม้แต่ยาโนทัยที่เหลือแต่หัวลอยเคว้งอยู่ในหม้อตุ๋นยังสัมผัสถึงความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของพี่น้องเดอวีว่านี้ได้ ทำให้เกิดพลังปาฎิหาร์ยยาโนทัยฟื้นขึ้นมากลายเป็นร่างที่สี่ ยาโนทัยเดอวีว่า เข้าร่วมเป็นสมาชิกคนสุดท้องของวงเดอวีว่าอีกคน
ในขณะที่ทุกคนกำลังทราบซึ้งอยู่นั้นเองก็มีเสียงคำรามดังออกมาจากด้านหลัง... บีสต์รูน!แถมยังโดนปลดปล่อยออกมาแล้วอีกต่างหาก
"บัดซบ! เจ้าเจมันก็อ่านออกเหมือนกันว่าข้ารู้สึกตัวแล้วสมกับที่เป็นกุนซือตัวโกงกบฎจริงๆ มันอ่านเกมขาดถึงวางหมากนี้ไว้เพื่อกะฆ่าปิดปากพวกเราทุกคน"
"จุดประสงค์ของเจ้าเจนั่นมันคืออะไรหรือพี่ใหญ่ มันถึงได้ทำเรื่องชั่วร้ายแบบนี้"
"เรื่องนั้นไว้คุยกันทีหลัง พวกคริสเพิ่งทำอาหารหมดแรงไปคงหนีกันไม่ทันแน่ตอนนี้เราต้องหาทางหยุดบีสต์รูนให้ได้ก่อน"
"ได้เลยพี่ใหญ่! พวกเราลุย" ซาซาไรกับซาก้าจับมือกันต่อสู้กับอวตารบีสต์รูนที่เจปลดผนึกออกมาอย่างห้าวหาญ
ผั้วะๆๆๆ แล้วก็ด้องไม่เป็นท่า... ต้องให้จีนีไอเอาจิโซมาชุบให้รายตัว
"ลืมไปว่านี่เป็นแชปเตอร์ทำอาหารสงสัยจะใช้กำลังสู้กับมันแล้วไม่เข้าท่า มันเพิ่งถูกปลุกขึ้นมาไม่นานคงกำลังหิวโหยน่าดู"
"งั้นลองใช้อาหารให้มันสงบจนกลับเข้าตราไปเองเป็นไงฮับ" จีนีไอเสนอแผนออกมา
"เออแผนนี้เข้าท่า งั้นต้องขอล่วงเกินสหายจีนี่หน่อยแล้ว" ว่าแล้วซาซาไรก็จับจีนีไอโยนให้บีสต์รูนเขมือบอย่างเลือดเย็น...
ถุยส์~ พอกินเข้าไปบีสต์รูนก็คายจีนีไอออกมาอย่างรวดเร็ว
"โอ้โหรสชาติของสหายจีนีไอนี่ขนาดหมายังไม่แดกเลยเรอะเนี่ย..."
งั้นเห็นทีจะต้องทำสุดยอดอาหารหมาให้เจ้าบีสต์รูนนี่กินเสียแล้วสิ!
--Shiryu 08:17, 20 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ได้เลยท่านพี่! เรามาร่วมทำสุดยอดอาหารหมากันเถอะ!!" ซาซาไรเสนอให้ซาก้าใช้ท่าประสานทำอาหาร แต่ซาก้านิ่งไปพักหนึ่ง
"ปล่อยข้าเถอะน้องข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องมาช่วยข้าหรอกนะ"
"ไฉนกล่าวเช่นนั้นล่ะท่านพี่! หรือท่านยังสำนึกผิดที่หักหลังองค์กรของเราอยู่!?"
"ข้าไม่เคยสำนึกผิด แต่อาหารฝีมือเจ้ามันบัดซบระดับฆ่าหมาตายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว" ซาก้ากล่าวพลางหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดเมื่อคิดถึงความหลังตอนที่เคยเผลอกินอาหารของซาซาไรเข้าไป
"ท่านอย่าโทษตัวเองเลยท่านพี่! ให้ข้าได้ช่วยท่านเถอะ!" ส่วนตานี่ก็ยังยืนกรานอยากทำอาหารซะเต็มแก่ เขาไม่ให้ทำโว้ย!
"อย่าได้โกรธเคืองเลย ข้าจำเป็นต้องทำเช่นนี้...."
พอพูดจบซาก้าก็เอารูนสายฟ้ายิงซาซาไรลงไปนอนทันที ก่อนวิ่งมาสับเป็ดทำอาหารหมา "ก๊าบบบบ ผมเพิ่งได้เกิดใหม่ต้องเป็นอาหารหมาอีกแล้วเหรอก๊าบบบ"
ซาซาไรลุกขึ้นมาเดินกระเผลก "หึหึหึ รูนของท่านพี่ไม่อาจทำอะไรข้าได้หรอก ข้าเป็นผู้เล่นระดับสูงแล้วนะ...."
"ทุกคนช่วยข้าที! อย่าให้ซาซาไรมันทำอาหาร!!"
ทั้งจีนีไอทั้งเลิฟชมพูต่างเข้ามาฉุดซาซาไรไม่ให้ทำกับข้าวเต็มที่ (มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยรึ? ...เออสิฟะ!<<เลิฟที่เพิ่งสิ้นใจด้วยซุปของซาซาไรมาช่วยตอบ)
"ฮึ่ม! เป็ดนี่ใช้ไม่ได้! แม้เนื้อจะอร่อยแต่ไขมันมันมากเกินไป!!" หลังสับเป็ดไปได้ครึ่งตัว ซาก้าก็เอาเป็ดเทลงถัง จีนีไอต้องวิ่งเอาจิโซไปชุบให้ ส่วนเลิฟอยู่ว่างๆไม่มีอะไรทำจึงเล่นฟริสบี้กับบีสต์รูนอย่างสนุกสนานระหว่างรอซาก้าทำอาหารหมา (ไร้เหตุผลจริงๆแชปเตอร์นี้!!)
ซาซาไรที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้พูดพะงาบๆ "พ้มไม่ได้บอกว่าจะช่วยทำอาหารค้าบ... พ้มจะใช้รูนค้าบบบ"
"เช่นนั้นเองรึน้องข้า แล้วรูนของเจ้าทำอะไรได้บ้างล่ะ?"
"ในที่สุดข้าก็เข้าใจกลไกของรูนNothingnessแล้ว มันมีพลังในการลบล้างได้ทุกสิ่งแต่จะต้องแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่มีมูลค่าเท่ากัน... ครั้งแรกข้าใช้มันลบล้างพลังเวทย์ของฟลาวเวอร์ รูนมันก็หักเอาพลังเวทของเจ้าหลอดออกไป ครั้งที่สองข้าใช้มันลบล้างการเคลื่อนไหวของปีศาจดอกไม้ทอง รูนมันก็ดูดกลืนชีวิตของซารุไป คราวนี้ข้าจะใช้พลังของมันลบล้างความหิวของบีสต์รูนซะ!!"
"อืม ฟังๆดูก็เข้าท่า ว่าแต่หนนี้รูนมันจะเอาอะไรไปล่ะเนี่ย?"
"อย่าห่วงเลยท่านพี่! แต่ละหนก็เห็นรูนมันเลือกเอาแต่ของไม่ค่อยมีราคาไปทั้งนั้นแหละ เป็นพ่อค้านะขาดทุนไปแล้วไอ้รูนโง่ ฮ่าๆๆๆ" ซาก้าเริ่มรู้สึกว่าซาซาไรอยู่กับคริสนานเกินไป "รูนแห่งความดับสูญ...จงลบล้างความหิวโหยของบีสต์รูนซะ!!!"
...ครืน...
...รูนสำแดงพลังส่งซาก้าเข้าปากบีสต์รูนไป แล้วบีสต์รูนก็สงบกลับเข้าตรา บรู๋วววว~
"........"
"..........."
"......"
ซาซาไรเริ่มบรรเลงเพลง Kiss Me Good Bye แต่จตุรเทพทั้งสามก็รีบลุกขึ้นมากระทืบซาซาไรทันที ผัวะๆๆๆๆ ป๊องๆๆ (เสียงตบกระโหลกกลวงๆ)
"แล้วเรื่องของเร้ดเมจิกเชี่ยนที่เซย์ริวจะเล่าให้เราฟังล่ะ?" คริสรีบถามขึ้นทันที กะเอาไปเขียนลงบทสรุปแบบซับนรกซะหน่อย
"เรื่องนั้นน่ะ ข้าเข้าใจแล้วหละ..." ซาซาไรเก๊กหล่อก่อนเอ่ยขึ้นว่า...
--FLOW 13:11, 20 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ที่จริงข้าก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะ แหะๆ" พูดจบซาซาไรก็โดนซึคาสะเอาดาบดาวมังกรสวนทวาร...
"ไอ้งั่งเอ๊ยแล้วทีนี้จะทำยังไงต่อไปดีเนี่ย"
"ปาหมอนจบแชปเตอร์เลยสิคับ ผมมีหนังสือการ์ตูนเรื่องนึงที่จบแบบนี้แล้วเรตติ้งกระฉูดเป็นตำนาน" จีนีไอพูดจบก็โดนคริสเอาดาบเสียบตูดตามไปอีกคน
"ขืนจบแบบนั้นแชปเตอร์ตูก็หมดราคาสิฟะ หนังสือชาแมนมือสองที่ยุ่นปี่เดี๋ยวนี้เล่มละไม่ถึง 100 เยนด้วยซ้ำ อ.ฮิโรยูกิ มาเห็นคงภาคภูมิใจที่การ์ตูนตัวเองราคายังถูกกว่าหนังสือพิมพ์แน่เลย"
"ขอบใจทุกท่านมากที่เป็นห่วงข้า แต่ข้าไม่เป็นอะไรหรอก" แล้วซาก้าก็โผล่ออกมาอย่างแข็งแรงสมบูรณ์ แต่ตัวหดเหลือเล็กนิดเดียวเท่าหัวเข่ายาโนทัย
"เฮ้ยพี่ใหญ่ ท่านรอดมาได้ไงเนี่ย พวกตัวละครลับอย่างเป็นทางการนี่มีแต่พวกตัวอมตะช่ายม๊าาย!?"
"ที่จริงข้าก็เกือบตายไปเหมือนกันแต่ก่อนโดนกินข้ากินสิ่งนี้เข้าไปเลยรอดมาได้"
จ๊าาง เห็ดมาริโอ้
"เพราะไอ้นี่เลยทำให้ข้ารอดมาได้ แต่มีผลข้างเคียงนิดหน่อยทำให้เหลือตัวเล็กนิดเดียว.." ซาก้าติดสถานะตัวจิ๋ว
"เก๊กซิม...สมกับเป็นแชปเตอร์ทำอาหารของฟิคนรก มีอะไรให้คาดไม่ถึงออกมาอยู่เรื่อย = ='"
"แกรอดมาได้ก็ดีแล้ว รีบๆเล่ามาซะว่าเจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนมันคิดจะทำอะไรกับแบล็คดราก้อนกรุ๊ปของข้า"
--FLOW 15:23, 20 ธันวาคม 2007 (ICT)
แล้วซาก้าก็เริ่มเล่าเรื่องราว ก่อนเล่ามีตัวอย่างหนังและโฆษณาแทรกยาวเฟื้อยเหมือนโรงหนังเฮงซวยประเทศสารขัณท์ คริสเอากลอเซอร์ฟลุซฟันจอฉายหนังทิ้งทันที "เฮ่ย รีบเล่าๆมาอย่ายืดเรื่อง!"
"เร้ดเมจิกเชี่ยนนั้นสร้างไวรัสชนิดใหม่จากแบ็ลครูนได้สำเร็จ มีชื่อว่า J-Virus หากติดเชื้อนี้เข้าไปแล้วจิตใจกบฎในส่วนลึกจะถูกกระตุ้นให้กลายเป็นพวกกบฎทันที เวลาใช้เวทไฟก็จะท่องว่าเมร่า พอฟันดาบก็จะพูดว่ามาจินเคน ถ้ามีปืนก็จะเอามายิงหัวกัน แล้วตอนตีอาวุธยังจะบอกให้ช่างฝังมะเทเรียลงไปด้วย"
"ร้ายแรงมาก! ถ้าขืนชาวดูนานโดนเชื้อไวรัสชนิดนี้เข้าไปเจ้าประธานโคนาเม้งต้องไม่ปล่อยไว้เฉยๆแน่ มีหวังโดนโคนาเม้งแบนยกประเทศแหง"
"ถูกต้อง แต่ไวรัสชนิดนี้ยังมีจุดอ่อนอยู่ที่ยังติดต่อกันทางลมหายใจหรือโดนกัดแบบเชื้อ G-Virus ไม่ได้ ดังนั้นหมอนั่นจึงคิดจะใช้อาหารในการแพร่กระจายเชื้อโรคชนิดนี้ยังไงล่ะ"
"มันเลยเลือกองค์กรของเราซึ่งทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอาหารเพื่อใช้ในการแพร่กระจายเชื้อเจไวรัสสินะ เลวมากเจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนบังอาจไม่ใส่เกมไอดอลมาสเตอร์ลงไปในเชื้อกบฎได้ไง" คริสพูดด้วยความโกรธแค้นมาก ส่วนประโยคตามหลังมารู้สึกคนแต่งจะล้างสมองมาให้มันพูดนะ...
"ถ้างั้นเราต้องรีบไปทำลายเจ้าอาวุธชีวภาพที่เลวร้ายที่สุดในซุยโคเดนนี้ พี่ใหญ่ท่านทราบหรือไม่ว่ามันถูกเก็บไว้อยู่ที่ไหน" ซาซาไรถาม
"แน่นอนสิเพราะข้าเป็นคนทำเองแล้วยังขนไปเก็บไว้เองกับมือด้วย(งบน้อยไม่มีตังจ้างกุลี) เจไวรัสถูกซุกซ่อนไว้ที่ปราสาทมาธิลด้าเพื่อเตรียมนำไปผสมลงในผงมาม่ารสกบฎที่กำลังจะออกจำหน่ายเร็วๆนี้" <<ชื่อนี้ท่าทางจะขายดีนะ
"งั้นก็อย่ารอช้า กินเห็ดมาริโอ้ฟื้นพลังแล้วไปมาธิลด้ากันเถอะ"
แต่ในขณะที่ซาซาไรกำลังพูดอยู่นั้นเองก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นมา...
ปิ๊ป~ (เสียงทีวีวงจรปิด) หน้าของเจฉายภาพขึ้นมาบนจอทีวี
"เหอๆ ถ้าหากพวกนายกำลังได้รับชมภาพในขณะนี้ แปลว่าพวกนายคงเอาชนะบีสต์รูนได้ตามที่เราคำนวณไว้แล้วสินะ ฮา" อะไรมันจะคำนวณได้ลึกล้ำเหมือนหงสาแบบนี้ฟะเนี่ย
"ดังนั้นเพื่อความไม่ประมาทเราจึงติดตั้ง C4 เอาไว้ในปราสาทเพื่อถล่มทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลองยังไงล่ะจ๊ะ ทีนี้หลักฐานทุกอย่างก็จะหายไปจากโลกหมดแล้วล่ะ บ๊ายบายตลอดกาลนะจ๊ะ"
แล้วทีวีก็ตัดภาพไปเป็นปราสาทลูลูนอยด์กำลังถล่มลงมา พร้อมนาฟิกาจับเวลาถอยหลัง 1 นาทีก่อนจะถล่มจนหมด...
"บัดซบ ไอ้มุขระเบิดปราสาทโคตรสิ้นคิดนี่อีกแล้ว...ใช้มา5ภาคแล้วยังไม่เบื่ออีกเรอะไง!"
"แง้วว ท่านพี่พวกเราจะทำยังไงดี (TAT)"
"ก็เผ่นสิฟะ...ว่าแต่จะหนียังไงดีฟะเนี่ย ฟริคกับวิคเตอร์มันไม่ได้บอกวิธีเอาตัวรอดตอนปราสาทถล่มลงมาด้วยสิ"
พูดยังไม่ทันขาดคำทั้งหมดก็โดนยอดปราสาทล้มครืนลงมาทับ แล้วชะตากรรมของคนครัวโคตรรั่วเหล่านี้จะเป็นอย่างไร...
--Shiryu 10:23, 21 ธันวาคม 2007 (ICT)
ทุกคนปรากฏตัวในสถานที่แปลกๆแห่งหนึ่ง "ที่นี่มันที่ไหนกัน?"
"ดีนะที่ลงมาทันเวลาพอดี นี่คือรังลับของพวกเราองค์กรอาหารใต้ดินมังกรดำไงล่ะ เอาได้แอบสร้างฐานลับขนาดใหญ่ไว้ใต้ดูนานทั้งหมดเพื่ออำนวยความสะดวกในการวางแผนยึดครองโลก เสียดาย เจ้าเร้ดเมจิกเชี่ยนมาขัดแข้งขัดขาซะก่อน" คริสบรรยายความชั่วร้ายออกมาได้ระดับที่เร้ดเมจิกเชี่ยนยังอาย ไหนๆก็ไหนๆถูกรุมกระทืบซะ ผัวะๆๆๆ ตุ๊ยๆๆๆ...ตุ๋ย~
"ฮ่วย! มีเส้นทางใต้ดินเด็ดๆอย่างนี้ไม่รีบเอาออกมาใช้เร็วๆฟะ ปล่อยเดินบนดินต้อยๆไหนจะโดนนินจาเล่นงาน ไหนจะต้องผ่านด่านนางแอ่น!"
"เพราะกุญแจทางเข้าส่วนนึงอยู่ที่เซย์ริวนะซี ....พอซาก้ากลับมาเข้าพวกเราก็สามารถไขเข้ามาทางลับได้"
แล้วทั้ง....กี่คนฟะขี้เกียจนับแล้ว ก็เดินเข้ามาเรื่อยๆจนพบทางออก สถานีร้อคแอกซ์
"อา...นี่รึปราสาทร้อคแอกซ์ สถานที่แห่งศึกมาธิลด้าในตำนานที่ได้รับผลโหวตว่าเป็นสงครามที่น่าประทับใจที่สุดของชาว suikofriend..." ซาซาไรตะลึงความอลังการของร้อคแอกซ์อยู่พักหนึ่งก็เหลือบไปเห็นจีนีไอยืนอยู่บนยอดปราสาท (ขึ้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่?)
"ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดก็มาถึงที่นี่กันจนได้นะพวกเจ้าทุกคน! จริงๆแล้วข้าคือผู้อยู่เบื้องหลังเร้ดเมจิกเชี่ยนอีกทีเองแหละ ฮ่าๆๆๆ"
สงสัยเห็นเป็นกบฏกำลังอินเทรนด์จีนีไอเลยเอามั่ง เพื่อนๆมองหน้ากันซักพักแล้วซาซาไรก็เอารูนยิง
"รูนแห่งความดับสูญ....ลบไอ้บ้านั่นออกจากเกมส์ไปซะ!"
...วาบ... รูนสำแดงพลังส่งจีนีไอลงนรกอเวจีไป โดยแลกเปลี่ยนกับไฝที่ก้นของซาซาไรเพราะมีค่าเท่ากัน
"อ่า น้องข้า ข้าว่าเจ้านั่นอาจจะพูดเล่นก็ได้นะ" ซาก้าเอ่ย
"ข้าก็ว่าแบบนั้นแหละ แต่เห็นว่าคงไม่มีผลกับเนื้อเรื่องเท่าไหร่หรอก" ซาซาไรตอบไร้เยื่อใย
"นั่นสินะ เราขึ้นไปกันต่อเถอะ" ซึคาสะให้การสนับสนุน
แล้วทุกคนก็วิ่งขึ้นปราสาทมาธิลด้า ระหว่างทางก็เจอพวกทหารมาธิลด้าที่กินมาม่ารสกบฏเข้าไปจนบ้าคลั่ง "ไอ้พวกตัวละครซุยโคเด็น ตายซะ บากี้!"
"ย้าก! ไฟร่า!"
พวกคริสหลบกันอุตลุต "ฮึ่ม! ถ้านี่คืออาการของพวกที่กินมาม่าเข้าไปก็นับว่าร้ายแรงมาก เราจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้!!"
"ฮึ่ย-ย่าห์!!! หมัดแสงอสูรสังหารดาวเหนือ!!!" อาเคริยิงหมัดพลังแสงทะลวงกำจัดศัตรูทั้งหมดในพริบตา
"โอ้ววว นับเป็นบุญอย่างยิ่งที่มีแม่นางอาเคริในปาร์ตี้!" แล้วทุกคนก็ใช้ทรูเมนฟอร์เมชั่นหลบหลังอาเคริเจ็ดคนวิ่งฝ่าขึ้นไปถึงยอดปราสาทได้เหมือนโมเสสฝ่าทะเลแดง โกงเกมส์ชัดๆ
ในที่สุดก็มาถึงถังเก็บไวรัสที่ยอดปราสาท
"อืม นี่แหละเจไวรัสทั้งหมดที่ข้าเก็บไว้" ซาก้าชี้ให้ดูปี๊บขนาดใหญ่ที่ข้างในมีตัวอะไรว่ายด๊อกแด๊กเต็มไปหมด ทั้งสไลม์ ทั้งโชโคโบะ ทั้งฟินิกซ์ไวรท์ เอ้า อีเดี้ยนมันยังมี (เข้าไปอยู่ได้ไง?)
"เจ้าเจจะวางกับดักอะไรไว้อีกหรือเปล่า?" ซึคาสะถามขึ้นเพราะถูกดักมาหลายหนจนมีภูมิต้านทาน (แต่ไอ้ดักๆทั้งหลายน่ะฝีมือท่านพี่ทั้งนั้น)
"นั่นสิ ถ้าทำลายไม่ถูกวิธีมีหวังไวรัสพุ่งพรวดๆทำเอาข้าต้องไปเล่น FFX-II วันละสามเวลาก่อนเข้าห้องน้ำแน่ๆ" คริสเอ่ยขึ้น ปกติมันก็เล่นอยู่แล้ว
"แต่ซาก้าเธอบอกว่าเจต้องผสมมันลงในมาม่านี่นา ฉันไม่คิดว่าถ้าฟุ้งออกมามันจะอันตรายหรอกนะ" อาเคริเสนอ
"แม้นต้องกลายเป็นกบฏก็ขอให้ผมได้ร่วมปันใจรักต่อเกมส์เดียวกันร่วมกับสาวๆทั้งสองต่อไป" จีนีไอม่อ แต่ไม่มีใครสนใจ
"อืม เจ้าพวกนี้คุยเรื่องอะไรกันนะ แต่เราต้องแกล้งทำเป็นเข้าใจไว้ก่อน เดี๋ยวมันจะหาว่าเราไม่ฉลาด" ซาซาไรคิดในใจ
"เอ พวกนี้มันพูดอะไรกันเนี่ย แต่ดูท่าทางคนอื่นจะรู้เรื่อง เราเงียบไว้ดีกว่า" เลิฟชมพูคิดในใจ
"ก๊าบบบ ป๋มว่ามีคนแอบเนียนกลับเข้ามาในเรื่องนะก๊าบบบ แต่ป๋มนึกไม่ออกว่าใคร สงสัยจะคิดไปเองมั้งก๊าบบบ เงียบไว้ดีกว่า" เป็ดคิดในใจ
"เอาละ! เป็นไงเป็นกัน!!" แล้วซาก้าก็ตัดสินใจอะไรบางอย่าง...
