Thomas 2

เซบาสเตียน : อรุณสวัสดิ์ครับ โธมัส วันนี้ คุณคงจะต้องดูแลห้องเองนะครับ

โธมัส : โอเค ผมจะทำให้ดีที่สุดเลยล่ะ

เซบาสเตียน : ขอให้โชคดีนะครับ แล้วพบกันใหม่

หลังจากทักทายปนใช้งาน(?) เซบาสเตียนก็เดินออกไป

โธมัส : ไม่มีอะไรให้ผมต้องทำแล้วเหรอไงกันนะ นอกจากเขียนรายงานประจำวันเนี่ย

คนจากสภาเซกเซ็น : เอ้า เร็ว ๆ หน่อย รีบ ๆ เข้าเซ่

ทหารเซกเซ็น : ตะ แต่ ผมไม่นึกหรอกนะว่าครับจะมีฐานทัพของฝ่ายเซกเซ็นอยู่แถวนี้น่ะ

คนจากสภาเซกเซ็น : ข้าไม่ต้องการคำแก้ตัว แกนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ ตอนนี้ เจ้าเด็กนั่นมันอยู่ท่ไหนกันว่ะ?

แล้วโธมัสจะเดินเข้ามาพอดี คนจากสภาก็เลยเข้ามาถามโธมัส

คนจากสภาเซกเซ็น : เฮ้ย แกน่ะ! มานี่สิ! พาข้าไปที่ปราสาทที่มีชื่อว่าบูเดฮัคหน่อย มันควรจะอยู่ใกล้ ๆ นี่ล่ะ

โธมัส : เออ ได้เลยครับ

คนจากสภาเซกเซ็น : เป็นเด็กดีมาก!

แล้วคนจากสภาจะหันไปเรียกพวกทหาร

คนจากสภาเซกเซ็น : เฮ้ย ทางนี้โว้ย พวกแก ข้าเจอคนนำทางที่จะพาเราไปแล้ว รีบไปกันได้แล้ว

แล้วคนจากสภาเซกเซ็นจะหันมาคุยกับโธมัสต่อ

คนจากสภาเซกเซ็น : เอาล่ะ เจ้าหนู รีบ ๆ พาเราไปที่ปราสาทเร็วเข้า และอย่าพาเราหลงล่ะ เข้าใจไหม?

โธมัส : เออ เข้าใจแล้วครับ

คนจากสภาเซกเซ็น : ที่นี่คือปราสาทบูเดฮัคงั้นสินะ?

ทหารเซกเซ็น : ดูไม่เหมือนปราสาททั่ว ๆ ไปเลยนะครับ

คนจากสภาเซกเซ็น : แกจะไปคาดหวังอะไร? ดินแดนนี้ถูกเจ้าพวกคนป่าเถื่อนพวกนั้นทิ้งเอาไว้นะ ตอนนี้ พวกเราจะต้องหาเจ้าของปราสาทนี้ให้ได้ ข้าคิดว่าเขาน่าจะพึ่งได้รับการแต่ตั้ง...

แล้วเซบาสเตียน จะวิ่งเข้ามา

เซบาสเตียน : โธมัส! โธมัส! ขอบคุณพระเจ้าที่คุณมา! ผมได้รับสาส์นส่งมาว่าพวกคนจากสภาเซกเซ็นกำลังจะมาที่ปราสาทของพวกเรา! อ้าว แล้วคนพวกนี้ใครกันงั้นเหรอครับ?

คนจากสภาเซกเซ็น : โธมัสเรอะ?! หือม์...? อย่าบอกนะว่า...

(งานเข้าแล้วไงล่ะ โธมัสเอ๊ย?!!...)

แล้วฉากจะตัดไปที่ในห้องทำงานของโธมัส

คนจากสภาเซกเซ็น : อืม... ข้าเห็นแล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น

เซบาสเตียน : มีอะไรงั้นเหรอครับ?

คนจากสภาเซกเซ็น : เห็นได้ชัดเลยว่าทำไมปราสาทของแกถึงได้ดูโทรมนัก แกเองก็อยู่ในระหว่างที่ไม่มีที่ ๆ จะอยู่นี่นะ แล้วพวกแกไม่มีปัญหาเรื่องคนป่าเถื่อนบุกเข้ามาบ้างเหรอไง?

มาร์ธา : คนป่าเถื่อน พวกแกคงหมายถึงคนจากกลาสแลนด์ใช่ไหม? กล้าดียังไง ฉันก็ไม่เห็นจะประทับใจเลยกับการที่จะต้องมานั่งคุยกับพวกข้าราชการขี้เกียจบางคนแถวนี้ บางทีฉันควรจะให้พวกแกได้เห็นนะว่าฉันน่ะป่าเถื่อนได้แค่ไหน!

คนจากสภาเซกเซ็น : หือม์? อะไรนะ? เท่าที่แกว่ามา แกเองก็ดูเหมือนพวกคนป่ากลาสแลนด์เหมือนกันนี่! ถ้างั้นก็น่าจะแปลว่า...ไม่เพียงแค่แกกำลังจะเปิดธุรกิจโดยไม่ขอคำอนุมัติจากสภาแล้ว แกยังอนุญาตให้พวกคนป่าเถื่อนมาเปิดการค้าทำกำไรด้วยสินะ! น่าตกใจจริง ๆ เลยนะเนี่ย

โธมัส : โปรดหยุดเรียกพวกเขาว่าคนป่าเถื่อนนะ พวกเราต่างก็มีสังคมอยู่ร่วมกันในปราสาทของพวกเรานะ ดินแดนนี้ถูกถือครองร่วมกันโดยกลาสแลนด์และเซกเซ็น ทุก ๆ คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเท่าเทียมกัน

คนจากสภาเซกเซ็น : ข้าเข้าใจว่านั่นคงเป็นระบบการจัดการของที่นี่ แต่...

เซบาสเตียน : ถูกต้องแล้ว ยังไง ผมก็ขอให้พวกท่านละเว้นพวกเราด้วยเถอะ จะได้ไหม?

คนจากสภาเซกเซ็น : ไม่ ข้าทำไม่ได้ การจัดการแบบนั้นน่ะ มันล้าสมัยไปสิบกว่าปีแล้ว อีกอย่าง พวกแกก็ได้รับเงินอุดหนุนจากพวกเรา ดังนั้น พวกเราจึงมีสิทธิ์และตั้งกฎที่พวกแกจะต้องเชื่อฟัง

เซซิล : ห๊า! เงินทุนที่พวกท่านว่ามา เอาไปซื้อเกลือกม้ายังไม่ได้เลย ลำพังแค่จะให้สังคมตอนนี้อยู่รอด พวกเรายังต้องหารายได้กันเองเลย!

คนจากสภาเซกเซ็น : แกพูดว่าอะไรนะ?

เซซิล : ก็ได้ยินแล้วนิ

เซบาสเตียน : เออ อ่า อย่าไปถือสาเธอเลยนะครับ คุณพูดถูก...พูดถูกแล้วครับ

คนจากสภาเซกเซ็น : เอาล่ะ ถ้างั้น ในนามของสภา ข้าขอประกาศว่า ธุรกิจใด ๆ ที่เปิดอยู่ที่นี่โดยไม่ได้รับการควบคุมจากทางสมาคมที่อยู่ในอำนาจแห่งกฎหมายของเซกเซ็น ธุรกิจนั้น จะต้องยุติ และสถานประกอบการธุรกิจ จะต้องปิดลงในทันที คำสั่งนี้มีผลย้อนหลังไปถึงธุรกิจทั้งหมดที่ก่อตั้งไปก่อนหน้านี้แล้วด้วย

พิคโคโล่ : ห๊า? พวกท่านหมายความว่ายังไง มีผลย้อนหลังน่ะ?

คนจากสภาเซกเซ็น : ก็หมายความว่าแกเอง มาเปิดธุรกิจโดยไม่มีใครรับรองในดินแดนของเซกเซ็นมาตลอดไงล่ะ ดังนั้น ไม่มีธุรกิจใดที่จะได้รับการยกเว้นจากการปิดตัวนี้ได้หรอก!

โธมัส : ทะ ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้นะ! เอกสารของพวกเรา ถูกต้องและพิสูจน์มาแล้ว ที่นี่คือดินแดนสาธารณะ ท่านกำลังตัดสินให้ทุก ๆ คนไปตายชัด ๆ เลย! พวกเราไม่มีทางไหนที่จะไปต่อได้แล้ว ปราสาทนี้จะกลายเป็นซากปรักหักพังไปนะ กฎหมายของเซกเซ็นไม่มีผลบังคับใช้กับที่นี่นะ!

คนจากสภาเซกเซ็น : เหอะ ไม่เพียงแค่เจ้าของปราสาทจะไม่ใช่คนเซกเซ็นแล้วนะ แต่ยังคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกฎหมายอีก แกอาจจะสร้างปัญหาให้พ่อของแกได้นะ ถ้ายังทำตัวเป็นเด็กเหลือขอ นิสัยเสียแบบนี้ ในฐานะที่แกเป็นเด็กที่เกิดนอกสมรสของเขา เพียงแค่การมีแกอยู่ที่นี่ ก็ทำให้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมแล้ว

โธมัส : คือว่า...

เซซิล : ท่านโธมัส...

แล้วฉากจะตัดไป ที่พวกจากสภาจะเดินออกมานอกอาคารกัน

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ข้าเชื่อว่าข้าอธิบายชัดเจนแล้วนะ แกจะต้องไม่สร้างปัญหาให้พ่อของแกมากไปกว่านี้อีกแล้ว

โธมัส : สร้างปัญหาให้เขางั้นเหรอ? แต่ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเลยนะ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : สิ่งที่แกกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เขาแย่พออยู่แล้ว พวกเราไม่สามารถมาสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับเรื่องยืนยันทรัพย์สิน ในอดีตได้หรอกนะ ตอนนี้ มันเป็นของเซกเซ็นแล้ว!

เซบาสเตียน : แต่พวกเราก็ให้คุณดูหลักฐานที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนี่นา ที่บอกว่า ดินแดนแห่งนี้เปิดรับทุกคน แม้แต่คนที่ไม่ใช่เซกเซ็นก็ตาม

สมาชิกสภาเซกเซ็น : แผ่นหนังนั้นน่ะ ไม่มีค่าแม้แต่ฝุ่นที่เกาะอยู่ด้วยซ้ำ รีบ ๆ จัดข้าวของและเตรียมตัวย้ายออกซะ เมื่อถึงเวลาที่ข้ากลับมาอีกนะ!

โธมัส : แต่ว่า ท่านครับ...

แล้วฉากจะตัดไปที่การประชุมของพวกเราในปราสาทบูเดฮัค

เซซิล : เงยหน้าเข้าไว้ค่ะ ท่านโธมัส! พวกเราจะต้องหาทางออกได้แน่ พวกเราจำเป็นต้องรีบคิดเร็วด้วยนะคะ

โธมัส : ชะ ใช่แล้วล่ะ...ขอบใจนะ เซซิล

มุโต้ : ผมเองก็ไม่มีที่จะไปแล้วนะ!

มาร์ธา : ฉันเองก็ไปไหนไม่ได้แล้ว ฉันแก่เกินไปและเหนื่อยที่จะย้ายออกแล้ว

โธมัส : ให้ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เอง ผมจะไม่ยอมให้พวกนั้นจากไปทั้ง ๆ แบบนี้หรอก!

มุโต้ : โธมัส ท่านกำลังจะเข้านอนเหรอ?

โธมัส : ใช่ ช่างเป็นวันที่ยาวนานจริง ๆ

มุโต้ : เข้าใจแล้ว หลับฝันดีนะครับ โธมัส

แล้วมุโต้จะเดินออกไป แต่ก่อนที่จะออกไป โธมัสก็ทักเอาไว้ก่อน

โธมัส : มีอะไรที่นายอยากจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ?

มุโต้ : อ่า... ผมกังวลเอามาก ๆ เลยครับ ผมรักที่นี่และผู้คนที่นี่ด้วยนะ ผมรับไม่ได้เลยที่ต้องคิดว่าพวกเรากำลังจะถูกไล่ออกให้ไปอยู่ในป่า สิ้นเนื้อประดาตัว

โธมัส : หมอนั่นมันอ้วน นายคอยดูเถอะ หมอนั่นกำลังพยายามที่จะเอาน้ำหนักของเขามาลงไว้แถว ๆ นี้ เพราะว่าเขาไม่ได้ทำได้ตามปกติ หมอนั่นก็เป็นแค่พวกมีดีแต่ท่าเท่านั่นหละ

(ประโยคที่โธมัสว่ามา ก็คงประมาณด่าคนจากสภาเซกเซ็นว่า คนจากสภาเซกเซ็นที่มานั่นไม่ค่อยได้อวดเบิ่งอะไรหรอก ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานตามเบื้องบน พอเครียดก็เลยมาระบายกับพวกโธมัสแทน -- คนแปลนั่งแปลแล้ว จะเป็นลม พูดให้เข้าใจง่าย ๆ หน่อยสิครับ = =")

มุโต้ : ท่านคิดแบบนั้นเหรอ? ค่อยโล่งอกหน่อย! ขอบคุณพระเจ้า! ฟู่! บางที ผมก็จะได้หลับลงเสียที ราตรีสวัสดิ์นะครับ

แล้วมุโต้จะเดินออกไป...โดยโธมัสเมื่อเห็นมุโต้เดินออกไป ก็ทำหน้าไม่สบายใจต่อ...

โธมัส : ...

เซบาสเตียน : โธมัส! เร็วเข้าครับ!

เซซิล : พวกคนพวกนี้ อยู่ดี ๆ ก็โผล่มา และก็...

โธมัส : เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?

จวน : นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ! เจ้าพวกนี้มาที่ปราสาทในช่วงกลางดึก และล้อมปราสาทเอาไว้น่ะสิ

โธมัส : ล้อมงั้นเหรอ?

จวน : แย่ชะมัดเลย ผมกำลังจะออกไปเดินตอนเช้าและพวกทหารนี้ก็เข้ามาห้ามไม่ให้ผมออกไป ไม่อยากจะเชื่อเลย

โธมัส : อะไรนะ?

แล้วโธมัสจะเดินเข้าไปคุยกับพวกคนจากสภาเซกเซ็น

โธมัส : นี่มันหมายความยังไงกันเนี่ย?

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ก็อย่างที่ข้าบอกแกไปครั้งก่อนไง เซกเซ็นจะจัดการเรื่องที่เห็นว่าสมควรต้องจัดการ

โธมัส : แล้วทำไมจะต้องมาล้อมปราสาทเอาไว้ด้วย? พวกเราไม่สนับสนุนความรุนแรงนะ

แล้วฉากจะตัดไปที่พวกฮิวโก้จะเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี

จ่าโจ : ดูท่าจะมีเรื่องกันจริง ๆ แล้วซิ

ฮิวโก้ : คราวนี้ อะไรกันอีกล่ะ?

แล้วสมาชิกสภาจะมองมาทางฮิวโก้

สมาชิกสภา : นั่นไงล่ะ! นั่นหละ ตัวปัญหา

แล้วโธมัสจะหันไปมองทางฮิวโก้ ก่อนกลับมาคุยกับสมาชิกสภาเซกเซ็นต่อ

โธมัส : ว่าไงนะ?

แล้วทหารคนหนึ่งจะเดินออกมาบอกเหตุผล

ทหาร : เจ้าเด็กนั่นเป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่าคาราย่า เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้หลบหนีออกมาจากวิเนย์ เดล เซกเซ็น พวกเรารับรองว่าต้องเป็นเขาแน่ ๆ! อีกทั้งเรายังมีหมายศาลอย่างเป็นทางการจากเซกเซ็นเพื่อการจับกุมคุมตัวเขาด้วย

ฮิวโก้ : ว่าไงนะ?! จับกุมผมงั้นเหรอ?!

โธมัส : พวกคุณมากันตั้งไกลเพียงเพื่อมาดูหมิ่นแขกของผมงั้นเหรอครับ?

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ฮึ่ม คิดให้ดี ๆ ก่อนที่แกจะตัดสินใจว่าจะให้ที่หลบภัยต่อศัตรูของเซกเซ็นนะ

โธมัส : นี่มันเช้าอะไรกันเนี่ย

มาร์ธา : เลิกสนใจเรื่องเปิดร้านใหม่ได้เลย พวกเราแก่กันเกินกว่าจะไปเปิดธุรกิจใหม่ได้อีกแล้ว

จวน : เรื่องท่าจะไม่สวยแล้วล่ะ

เซบาสเตียน : ก็เห็นกันแล้วนิว่าเป็นยังไง

พิคโคโล่ : นายหมายความว่ายังไง? จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราต่องั้นเหรอ?

เซบาสเตียน : คุณก็ได้ยินที่พวกจากสภาพูดนิ แต่ผมไม่เชื่อว่าธุรกิจของคุณจะต้องปิดตัวลงเหมือนของคนอื่น ๆ นะ

เซซิล : ใครเป็นคนอนุมัติของที่นี่กันล่ะ? ท่านโธมัสทำงานหนักมากนะกว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นมาได้ ไม่มีทางเด็ดขาดเลยนะ!

จวน : เออ ผมไม่สนหรอกนะ ตกลงตัดสินใจกันได้หรือยังว่าจะเอาไง? ผมเริ่มจะหิวแล้วนะ...

โธมัส : ผมกำลังพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดอยู่นะ...

จวน : พวกนั่นมานู่นแล้วไง ทำไมไม่ลองถามพวกนั้นดูล่ะว่าพวกนั้นอยากจะทำอะไร?

แล้วพวกฮิวโก้จะเดินเข้ามาพอดี

จ่าโจ : ทุกคนมารวมกันอยู่ที่นี่เพื่ออะไรกันเหรอ?

เซบาสเตียน : เออ ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ แต่จะเป็นการดีที่สุด ถ้าพวกท่านออกไป และไปกับพวกคนจากสภาเซกเซ็น และก็...

โธมัส : คุณเซบาสเตียน! คุณพูดอะไรออกมาน่ะ?!

โธมัสว่าเซบาสเตียน ก่อนหันมาพูดกับพวกฮิวโก้

โธมัส : ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ถือซะว่าผมไม่เคยขอร้องให้พวกท่านต้องทำเช่นนั้นนะครับ

แล้วฉากจะตัดไป แล้วพวกเราจะมาประชุมกันต่อ

เซซิล : อืม... ฉันเกรงว่าพวกเขาคงโดนกาหมายหัวเอาไว้แล้วล่ะ พวกเขาอุตส่าห์ดั้งด้นมาเพื่อมาหาพวกเรา และ...

จวน : พวกนั้นอาจจะเป็นผู้มาเยือน แต่ถ้าพวกนั้นมาที่นี่เพื่อมาสอดแนมพวกเราล่ะก็ ก็เป็นคนละเรื่องแล้วนะ

เซบาสเตียน : ถะ ถูกต้องแล้วครับ ท่านโธมัส...

โธมัส : ตะ แต่ ผม...

ซีซาร์ : เฮ้ นายคือโธมัส เจ้าของปราสาทหลังนี้ ใช่ไหม?

โธมัส : ก็คงจะเป็นแบบนั้นหละครับ คุณเป็นใครเหรอ?

ซีซาร์ : ผมชื่อว่าซีซาร์ ส่วนทางนี้...

แอปเปิ้ล : ทางนี้เหรอ? หยาบคายชะมัด! ฉันชื่อว่าแอปเปิ้ลนะ

ซีซาร์ : แอปเปิ้ลก็แอปเปิ้ล

โธมัส : พวกท่านมีธุระอันใดเหรอครับ?

ซีซาร์ : พวกเรากำลังไล่ตามข่าวลืออยู่น่ะ ก็เลยเข้ามาและแอบอยู่ที่นี่ จนมีเสียงเอะอะโวยวาย ก็เลยออกมาดูน่ะ

โธมัส : ข่าวลือที่พวกท่านพูดถึงคืออะไรเหรอครับ?

ซีซาร์ : เรื่องที่ว่ากลุ่มไฟร์บริงเกอร์หลบซ่อนอยู่ที่นี่ไง เจ้าพวกคนอื่น ๆ นั้นก็มาตามข่าวลือเดียวกันใช่ไหม?

โธมัส : ผมไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยว่าพวกท่านพูดเรื่องอะไรกัน

ซีซาร์ : ถึงนายรู้ ก็คงไม่บอกพวกเราหรอกน่า บางทีที่นายเริ่มกุข่าวลือนี้ขึ้นมา ก็เพื่อกวนใจพวกเซกเซ็น หรือไม่ก็เพื่อไล่คนอย่างพวกเราออกไป

แอปเปื้ล : ฉันก็สงสัยว่าเขาต้องการจะขู่พวกเรานะ

ซีซาร์ : ...รู้แล้วน่า เธอนี่วิเคราะห์โดยปราศจากอารมณ์จริง ๆ นะ ผมไม่คิดว่าผมจะชอบแบบนั้นนะ

แอปเปิ้ล : นักกลยุทธ์ที่ดีควรจะปฏิบัติตามนั้นนะ

ซีซาร์ : ครับ ครับ...

แอปเปิ้ล : รีบ ๆ เข้าประเด็นได้แล้ว ตกลงไหม?

โธมัส : อ่า ผมจะพยายามครับ

ซีซาร์ : ให้พวกเราช่วยแล้วกันนะ พ่อหนุ่ม พวกเราอยู่ข้างเดียวกับนายนะ พวกเราอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเหลือนายนั่นหละ พวกเราเองก็ไม่ชอบสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้กับที่นี่นักหรอก ไปเจอกันที่ลานกว้าง เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกเราจะให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของพวกนายต่อนะ อย่ากลุ้มนักล่ะ

โธมัส : ขอบคุณมากครับ!

ซีซาร์ : ด้วยความยินดีอยู่แล้ว เดี๋ยวเจอกันนะ!

เซซิล : บอกฉันหน่อยสิค่ะ แผนการที่ไม่มีวันผิดพลาดของพวกท่านเป็นยังไง? พวกท่านคิดว่าเรื่องนี้จะสำเร็จไหมค่ะ?

ซีซาร์ : แน่นอนอยู่แล้ว

จวน : พวกเราจะเชื่อใจนายได้เหรอ?

ซีซาร์ : นายไม่ต้องเชื่อพวกเราก็ได้นะ แต่ถ้านายมีความคิดที่ดีกว่าล่ะก็ ก็มาลองฟังดูกัน

จวน : ......

ซีซาร์ : เอาล่ะ นี่คือสถานการณ์นะ พวกคุณไม่ต้องการที่จะยกเด็กคนนั้นให้ อีกทั้งพวกคุณก็ไม่ต้องการที่จะยกปราสาทหลังนี้ให้เช่นกัน และแน่นอนว่า ไม่มีทางที่พวกนายจะสามารถสู้กับเจ้าพวกนั้นได้ ถูกไหม?

โธมัส : คะ ครับ...

ซีซาร์ : ถ้างั้นก็ง่าย ก็กำจัดเหตุผลของเจ้าพวกนั้นที่อยู่ที่นี่ซะ ให้เด็กนั้นออกไปจากปราสาท ถ้าเขาเป็นคนที่เจ้าพวกนั่นต้องการแล้วล่ะก็ พวกนั้นจะอยู่ต่ออีกทำไมล่ะ?

เซบาสเตียน : ท่านแน่ใจอย่างงั้นหรือ? ฟังดูออกจะง่ายไปเสียหน่อยนะครับ

ซีซาร์ : เหอะน่า เจ้าพวกนั้นอาจจะเป็นอัศวิน แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าทหารชายแดน และทหารยามภายใต้การควบคุมของสภาอีกนิดหน่อยเอง แค่นั้นไม่พอที่จะมาวางล้อมตัวปราสาทหลังนี้ได้หรอก แต่ก็ยังขืนยืดเยื้อต่อ กองกำลังหลักจะตามหาในไม่ช้า ดังนั้นก่อนที่เรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้น พวกเราจะต้องรีบส่งเด็กคนนั้นไปกลาสแลนด์ให้ได้ จากนั้นก็จะไม่มีเหตุผลอะไรที่เจ้าพวกนั้นจะอยู่ที่นี่ต่อ และพวกอัศวินก็จะถอนทัพออกไป

โธมัส : ผมเข้าใจแล้วล่ะ

ซีซาร์ : เอาล่ะ ผมจะอธิบายกลยุทธ์ล่ะนะ มารวม ๆ กันรอบ ๆ ผมนะ

แล้วฉากจะตัดไป โดยที่คนเล่นเองก็ไม่รู้ว่ามีแผนอะไร???

ซีซาร์ : พวกเราต้องเร่งมือนะ! ซ่อมแซมทุก ๆ ที่บนกำแพงที่สามารถซ่อมได้ง่าย ๆ

มาร์ธา : แล้วไงต่อล่ะ?

ซีซาร์ : จากนั้น เซซิลจะตั้งหุ่นฟางเอาไว้ที่ประตูนั่น

เซซิล : ฉันทำเองค่ะ! ฉันจะรีบไปทำเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!

ซีซาร์ : จากนั้น ก็พ่อบ้าน ผมอยากให้คุณช่วยเขียนอะไรบางอย่างหน่อยน่ะ

เซบาสเตียน : หวังว่าคงไม่ทำให้ผมติดคุกนะ!

ซีซาร์ : อย่าห่วงไปเลย คุณเพียงแค่รับตำแหน่งเจ้าของปราสาทชั่วคราวเท่านั้น

เซบาสเตียน : อ่า...ได้เลยครับ

ซีซาร์ : ต่อไป ก็ตานายล่ะ

จวน : ผมเหรอ? ผมไม่รับคำสั่งจากใครทั้งนั้น!

ซีซาร์ : ลดทิฐิหน่อย และทำตามแผน จะได้ไหม? งานของนาย เป็นงานที่สำคัญที่สุดเลยนะ

จวน : สำคัญเหรอ? ลืมซะเถอะ...

แอปเปิ้ล : คุณอยากที่จะเสียปราสาทนี้ไปงั้นเหรอ?

จวน : อ่า ไม่หรอก ไม่ใช่แบบนั้นนะ...

แอปเปิ้ล : ชะตาของปราสาทหลังนี้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่คุณทำนะ คุณควรจะภูมิใจที่ได้มีส่วนร่วมด้วยนะ

จวน : ...ตกลง...

ซีซาร์ : ก็เท่านี้ โธมัส ที่เหลือ ผมยกให้นายเป็นคนจัดการนะ จนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้ ผมจะกลับไปที่โรงแรม แล้วก็ให้พักสายตาของนายซะนะ

โธมัส : ได้เลยครับ!

แล้วซีซาร์และแอปเปิ้ลจะเดินกลับไปที่โรงแรม

จวน : ...เอาเข้าไป

เซซิล : ท่านโธมัสค่ะ!!! ทางนี้ค่ะ! ทางนี้!!

แล้วโธมัสจะเดินเข้าไปหาเซซิล

เซซิล : นี่ไงค่ะ! ดูนี่สิ! คุณคิดยังไงกับเจ้าพวกหุ่นพวกนี้ล่ะค่ะ?

โธมัส : เออ คือ ผมว่าเจ้าพวกนี้ก็ดูใช้ได้แล้วนะ ใช้ได้เลยล่ะ

เซซิล : แค่เห็นพวกเจ้าหุ่นพวกนี้ ฉันก็พนันได้เลยว่าพวกนั้นจะต้องวิ่งหนีเผ่นกระเจิงไปแน่ ๆ!

โธมัส : หุ่นพวกนี้ ก็เป็นความหวังของเราด้วยนะ

เซซิล : ขอบคุณมากเลยค่ะ!

มาร์ธา : ซ่อมมันเรอะ? ฉันว่ามันต้องยิ่งกว่านั้นอีกนะ

พิคโคโล่ : โฮ่โฮ่โฮ่โฮ่...

มุโต้ : เหอะน่า มาทำให้ดีที่สุดกันเถอะ ก็ค่อย ๆ ทำกันไปเหมือนที่พวกเราเคยทำร่วมกันมานั่นหละ

มาร์ธา : ...ก็ขอให้มันได้ผลจริง ๆ แล้วกัน...

เซบาสเตียน : แล้ว วัตถุดิบอยู่ไหนล่ะ?

เอค : ...ผมแน่ใจนะครับว่าของพวกนั่นอยู่ที่นี่ที่ไหนสักแห่ง...

เซบาสเตียน : นายต้องพยายามจำให้ได้เซ่

โธมัส : คุณเซบาสเตียน ทุกอย่างไปได้ด้วยดีหรือเปล่า?

เซบาสเตียน : สวัสดีครับ ท่านโธมัส ใช่ครับ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง

เซบาสเตียน : ตอนนี้ คุณต้องเข้านอนแล้วนะครับ ท่านโธมัส

โธมัส : แต่ว่า...ผมควรจะ...

เซบาสเตียน : ไม่มีอะไรที่คุณสามารถทำได้ในตอนนี้อีกแล้วล่ะ คิดเรื่องพรุ่งนี้ และเข้านอนเถอะครับ

โธมัส : ถ้าคุณว่างั้น ก็โชคดีนะครับ คุณเซบาสเตียน

เซบาสเตียน : พวกเราจะต้องการมันนะ มันต้องเป็นไปด้วยดี

ซีซาร์ : เฮ้ โธมัส หลับสบายดีไหม? พวกเราจะเริ่มแผนการกันล่ะนะ

โธมัส : ตกลงครับ...พร้อมแล้ว

ซีซาร์ : เอาล่ะ มาเริ่มกันเลย

แล้วพวกเราทั้งหมดจะมายืนกันที่ตรงทางเข้า

ซีซาร์ : ฮิวโก้ก็ดูพร้อมแล้ว แล้วพวกเราก็เตรียมการพร้อมแล้ว พร้อมนะ โธมัส?

โธมัส : พร้อมอย่างที่ผมเคยเป็นเลยล่ะ ผมจะทำอย่างสุดความสามารถเลย

เซซิล : มาลุยด้วยกันเถอะนะคะ!

(แน่นอนอยู่แล้วจ้า น้องหนูเซซิล XD หือม์? อะไรนะ? เซซิลหันไปบอกโธมัสงั้นเหรอ? ...ช่างเถอะ...)

ซีซาร์ : รวมกำลังกันป้องกันประตูเอาไว้นะ อย่าปล่อยให้ใครก็ตามเข้ามาได้! ถ้าพวกเราสามารถหยุดพวกนั้นให้อยู่ข้างนอกได้นานพอ พวกนั้นก็จะถอนทัพไปเอง เดี๋ยวก่อนนะ! มีอีกเรื่อง ผมไม่สามารถปกป้องปราสาทให้นายได้ ดังนั้นผมเลยมีบางอย่างจะมอบให้แทน รับนี่ไว้สิ

แล้วซีซาร์จะยื่นสาส์นฉบับหนึ่งให้

โธมัส : มันคืออะไรเหรอครับ?

ซีซาร์ : จงเก็บมันเอาไว้นะ ถ้านายกำลังมีปัญหา เปิดมันออก ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว

โธมัส : เอาแบบที่ท่านว่ามาก็ได้ครับ...

You take !Bundle

ซีซาร์ : ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าสละประตูนี้ไปเป็นอันขาดนะ

โธมัส : ผมเข้าใจแล้ว

แล้วศัตรูจะปรากฎขึ้นมาเป็นจำนวนห้ากลุ่ม

สมาชิกสภาเซกเซ็น : แน่ใจได้เลยว่าพวกนั้นคงโบกธงขาวแล้วสินะ อืม...

ทหารเซกเซ็น : อ่า ครับท่าน

ลิ่วล้อเซกเซ็น : ท่านครับ! มีทหารจำนวนหนึ่งปรากฎอยู่ที่ประตูของปราสาทบูเดฮัคครับ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ทหารงั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกัน?

ทหารเซกเซ็น : เรื่องนี้มันก็ลึกลับสำหรับผมครับ ท่าน

สมาชิกสภาเซกเซ็น : มันต้องมีอะไรแน่ ๆ ... ส่งกองทหารไปสำรวจดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น

โธมัส : พวกนั้นมากันแล้ว

เซซิล : อย่าห่วงไปเลยค่ะ ท่านโธมัส ที่นี่ก็ถือว่าเป็นปราสาทของฉันเหมือนกัน! ฉันจะไม่ยอมให้มันถูกเอาไปแน่ ๆ ค่ะ

พิกโคโร่ : โฮ่ โฮ่ โฮ่ โฮ่

ลิ่วล้อเซกเซ็น : ท่านสมาชิกสภาครับ มีสาส์นมาจากสภาเซกเซ็นครับ!

สมาชิกสภาเซกเซ็น : มันว่าไงบ้าง?

ลิ่วล้อเซกเซ็น : เป็นประกาศคำเตือนเรื่องการฟ้องร้องตัวท่าน ครับ!

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ประกาศคำเตือนเรื่องการฟ้องร้องงั้นเหรอ? น่าเวทนาจริง เรื่องปกติล่ะนะ หนึ่งในผู้ร่วมงานขี้อิจฉาของข้าคงอยากที่จะฮุบความรับผิดชอบของข้าที่นี่ล่ะซิ...

ลิ่วล้อเซกเซ็น : ท่านครับ ไม่ใช่อย่างนั้นครับ... ประกาศคำเตือนอันนี้ มาจากพวกอัศวินเซกเซ็นครับ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : อะไรนะ?!

ซีซาร์ : ได้โอกาสที่พวกเราจะไปกันแล้ว!

จ่าโจ : พวกเราเรอะ?

ซีซาร์ : พวกเราจะไปกับพวกนายด้วย พวกนายคิดเหรอว่าผมจะอยู่ในที่แบบนี้ไปตลอดชีวิตน่ะ?

แล้วจะมีช่องเพิ่มขึ้นมาอีกสามช่อง นั่นหละคือทางหนีของพวกฮิวโก้

ซีซาร์ : เตรียมพร้อมที่จะออกไปให้ไกลจากขอบสนามรบกันได้แล้ว...

เซซิล : เกาะกลุ่มกันไว้นะคะ ฮิวโก้! คุณก็ด้วยนะคะ จ่า!

จ่าโจ : แน่นอน แล้วเจอกันใหม่นะ

เซซิล : เมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว ฉันหวังว่าพวกคุณก็กลับมาเยี่ยมนะคะ! หรือจะมาเปิดร้านด้วยก็ได้นะ...

ฮิวโก้ : เออ...อันนั้นคงต้องให้แม่ของผมเป็นคนตัดสินใจแล้วมั้ง

ลิลลี่ : ไปล่ะน๊า!

ลิ่วล้อเซกเซ็น : ท่านครับ ตอนนี้จากที่ปราสาทน่ะ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ขอเวลาข้าสงบสติอารมณ์หน่อย พวกแกไม่เห็นเหรอว่าข้ากำลังปวดหัวอยู่ตอนนี้?

ลิ่วล้อเซกเซ็น : อ่า... ได้ครับท่าน

ฮิวโก้ : ถ้าพวกเรามากันได้ไกลขนาดนี้แล้ว ก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ

แอปเปิ้ล : ฉันดีใจที่พวกเรามาได้ไกลขนาดนี้นะเนี่ย แต่ โอ๊ย แทบขาลากเลยนะ ฉัน!

ซาร์ : แอปเปิ้ล คนดีของฉัน ถ้าเธอเริ่มทำตัวเป็นหนอนหนังสือ ขาของเธอจะลีบและไม่มีแรงเอานะ

แอปเปิ้ล : ฉันจะทำอะไรถ้าปราศจากการคุยสนุกของเธอกันนะ?

จ่าโจ : พวกเราหนีมากันได้อย่างปลอดภัยแล้ว แต่ที่ปราสาทจะปลอดภัยกันหรือเปล่านะ?

ซีซาร์ : ผมรับช่วงที่ทำให้พวกเซกเซ็นช้าลงแล้ว ที่เหลือ ก็ต้องขึ้นอยู่กับพวกนั้นว่าจะทำยังไงกันต่อไป

แล้วจะตัดไปที่การสนทนาของพวกสภาเซกเซ็น

อัศวินเซกเซ็น : พวกเราได้คำสั่งจากปราสาทบราสให้ยุติและเลิกการล้อมปราสาทจนกว่าจะมีคำสั่งเพิ่มเติม พวกเราจะถอยและรอดูกันก่อน

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ไร้เหตุผลสิ้นดี! คำสั่งอะไร? เจ้าจดหมายน่าขำนั่นน่ะเหรอ?!

อัศวินเซกเซ็น : ในนี้เขียนมาว่าทางสภาได้สร้างเรื่องใส่ร้ายเท็จ ๆ ขึ้นมา

สมาชิกสภาเซกเซ็น : แต่ผมเห็นเจ้าผู้หลบหนีกลาสแลนด์นั้นอยู่ในปราสาทนั่นจริง ๆ นะ!

เซบาสเตียน : ท่านโธมัส รีบเข้าหน่อยครับ รีบเข้า

โธมัส : ในปราสาทนี้ ไม่มีผู้หลบหนีใด ๆ ทั้งนั้นนะครับ! ถ้าพวกท่านไม่เชื่อผม ก็เข้ามาตรวจค้นหาดูได้เลย!

สมาชิกสภาเซกเซ็น : เจ้าพวกบ้านนอกยโส!

อัศวินเซกเซ็น : จนกว่าจะยืนยันได้ว่ามีผู้หลบหนีอาศัยอยู่ที่นี่จริง พวกเราต้องถอยออกไปก่อนนะ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : เจ้าพวกรับใช้ปีศาจ!

เซซิล : พวกนั้นถอยทัพออกไปแล้ว! ท่านโธมัส ดูสิค่ะ!

โธมัส : เหลือเชื่อจริง ๆ ในที่สุด...

เซบาสเตียน : ผมหวังว่าพวกนั้นจะเลิกยุ่งกับพวกเราแล้วนะ

โธมัส : ก็ขอให้เป็นแบบนั้น...

แล้วจวนจะปรากฎตัวออกมา

จวน : พวกเราจะลักลอบเข้าไปในปราสาทบราสได้ยังไงฟ่ะ ในคืนเดียว? ยุทธวิธีนี้มันฆ่าตัวตายชัด ๆ เลย!

เซซิล : จวน!

เซบาสเตียน : แกเองก็ดูสบายดีนิ

เซซิล : รอจนกว่านายจะได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเถอะ!

จวน : หือม์?

เซซิล : พวกเราชนะ!

จวน : อย่าบอกนะว่า...

เซซิล : ถูกต้องแล้วล่ะ นี่ไงล่ะ หลักฐาน พวกศัตรูทำตกเอาไว้ตอนที่พวกนั้นถอนทัพออกไป!

โธมัส : คงจะดีไม่น้อยนะถ้าเอาของนั่นมาใช้จ่ายหนี้ของพวกเราได้