Thomas 2

เซบาสเตียน : อรุณสวัสดิ์ครับ โธมัส วันนี้ คุณคงจะต้องดูแลห้องเองนะครับ

โธมัส : โอเค ผมจะทำให้ดีที่สุดเลยล่ะ

เซบาสเตียน : ขอให้โชคดีนะครับ แล้วพบกันใหม่

หลังจากทักทายปนใช้งาน(?) เซบาสเตียนก็เดินออกไป

โธมัส : ไม่มีอะไรให้ผมต้องทำแล้วเหรอไงกันนะ นอกจากเขียนรายงานประจำวันเนี่ย

คนจากสภาเซกเซ็น : เอ้า เร็ว ๆ หน่อย รีบ ๆ เข้าเซ่

ทหารเซกเซ็น : ตะ แต่ ผมไม่นึกหรอกนะว่าครับจะมีฐานทัพของฝ่ายเซกเซ็นอยู่แถวนี้น่ะ

คนจากสภาเซกเซ็น : ข้าไม่ต้องการคำแก้ตัว แกนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ ตอนนี้ เจ้าเด็กนั่นมันอยู่ท่ไหนกันว่ะ?

แล้วโธมัสจะเดินเข้ามาพอดี คนจากสภาก็เลยเข้ามาถามโธมัส

คนจากสภาเซกเซ็น : เฮ้ย แกน่ะ! มานี่สิ! พาข้าไปที่ปราสาทที่มีชื่อว่าบูเดฮัคหน่อย มันควรจะอยู่ใกล้ ๆ นี่ล่ะ

โธมัส : เออ ได้เลยครับ

คนจากสภาเซกเซ็น : เป็นเด็กดีมาก!

แล้วคนจากสภาจะหันไปเรียกพวกทหาร

คนจากสภาเซกเซ็น : เฮ้ย ทางนี้โว้ย พวกแก ข้าเจอคนนำทางที่จะพาเราไปแล้ว รีบไปกันได้แล้ว

แล้วคนจากสภาเซกเซ็นจะหันมาคุยกับโธมัสต่อ

คนจากสภาเซกเซ็น : เอาล่ะ เจ้าหนู รีบ ๆ พาเราไปที่ปราสาทเร็วเข้า และอย่าพาเราหลงล่ะ เข้าใจไหม?

โธมัส : เออ เข้าใจแล้วครับ

คนจากสภาเซกเซ็น : ที่นี่คือปราสาทบูเดฮัคงั้นสินะ?

ทหารเซกเซ็น : ดูไม่เหมือนปราสาททั่ว ๆ ไปเลยนะครับ

คนจากสภาเซกเซ็น : แกจะไปคาดหวังอะไร? ดินแดนนี้ถูกเจ้าพวกคนป่าเถื่อนพวกนั้นทิ้งเอาไว้นะ ตอนนี้ พวกเราจะต้องหาเจ้าของปราสาทนี้ให้ได้ ข้าคิดว่าเขาน่าจะพึ่งได้รับการแต่ตั้ง...

แล้วเซบาสเตียน จะวิ่งเข้ามา

เซบาสเตียน : โธมัส! โธมัส! ขอบคุณพระเจ้าที่คุณมา! ผมได้รับสาส์นส่งมาว่าพวกคนจากสภาเซกเซ็นกำลังจะมาที่ปราสาทของพวกเรา! อ้าว แล้วคนพวกนี้ใครกันงั้นเหรอครับ?

คนจากสภาเซกเซ็น : โธมัสเรอะ?! หือม์...? อย่าบอกนะว่า...

(งานเข้าแล้วไงล่ะ โธมัสเอ๊ย?!!...)

แล้วฉากจะตัดไปที่ในห้องทำงานของโธมัส

คนจากสภาเซกเซ็น : อืม... ข้าเห็นแล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น

เซบาสเตียน : มีอะไรงั้นเหรอครับ?

คนจากสภาเซกเซ็น : เห็นได้ชัดเลยว่าทำไมปราสาทของแกถึงได้ดูโทรมนัก แกเองก็อยู่ในระหว่างที่ไม่มีที่ ๆ จะอยู่นี่นะ แล้วพวกแกไม่มีปัญหาเรื่องคนป่าเถื่อนบุกเข้ามาบ้างเหรอไง?

มาร์ธา : คนป่าเถื่อน พวกแกคงหมายถึงคนจากกลาสแลนด์ใช่ไหม? กล้าดียังไง ฉันก็ไม่เห็นจะประทับใจเลยกับการที่จะต้องมานั่งคุยกับพวกข้าราชการขี้เกียจบางคนแถวนี้ บางทีฉันควรจะให้พวกแกได้เห็นนะว่าฉันน่ะป่าเถื่อนได้แค่ไหน!

คนจากสภาเซกเซ็น : หือม์? อะไรนะ? เท่าที่แกว่ามา แกเองก็ดูเหมือนพวกคนป่ากลาสแลนด์เหมือนกันนี่! ถ้างั้นก็น่าจะแปลว่า...ไม่เพียงแค่แกกำลังจะเปิดธุรกิจโดยไม่ขอคำอนุมัติจากสภาแล้ว แกยังอนุญาตให้พวกคนป่าเถื่อนมาเปิดการค้าทำกำไรด้วยสินะ! น่าตกใจจริง ๆ เลยนะเนี่ย

โธมัส : โปรดหยุดเรียกพวกเขาว่าคนป่าเถื่อนนะ พวกเราต่างก็มีสังคมอยู่ร่วมกันในปราสาทของพวกเรานะ ดินแดนนี้ถูกถือครองร่วมกันโดยกลาสแลนด์และเซกเซ็น ทุก ๆ คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเท่าเทียมกัน

คนจากสภาเซกเซ็น : ข้าเข้าใจว่านั่นคงเป็นระบบการจัดการของที่นี่ แต่...

เซบาสเตียน : ถูกต้องแล้ว ยังไง ผมก็ขอให้พวกท่านละเว้นพวกเราด้วยเถอะ จะได้ไหม?

คนจากสภาเซกเซ็น : ไม่ ข้าทำไม่ได้ การจัดการแบบนั้นน่ะ มันล้าสมัยไปสิบกว่าปีแล้ว อีกอย่าง พวกแกก็ได้รับเงินอุดหนุนจากพวกเรา ดังนั้น พวกเราจึงมีสิทธิ์และตั้งกฎที่พวกแกจะต้องเชื่อฟัง

เซซิล : ห๊า! เงินทุนที่พวกท่านว่ามา เอาไปซื้อเกลือกม้ายังไม่ได้เลย ลำพังแค่จะให้สังคมตอนนี้อยู่รอด พวกเรายังต้องหารายได้กันเองเลย!

คนจากสภาเซกเซ็น : แกพูดว่าอะไรนะ?

เซซิล : ก็ได้ยินแล้วนิ

เซบาสเตียน : เออ อ่า อย่าไปถือสาเธอเลยนะครับ คุณพูดถูก...พูดถูกแล้วครับ

คนจากสภาเซกเซ็น : เอาล่ะ ถ้างั้น ในนามของสภา ข้าขอประกาศว่า ธุรกิจใด ๆ ที่เปิดอยู่ที่นี่โดยไม่ได้รับการควบคุมจากทางสมาคมที่อยู่ในอำนาจแห่งกฎหมายของเซกเซ็น ธุรกิจนั้น จะต้องยุติ และสถานประกอบการธุรกิจ จะต้องปิดลงในทันที คำสั่งนี้มีผลย้อนหลังไปถึงธุรกิจทั้งหมดที่ก่อตั้งไปก่อนหน้านี้แล้วด้วย

พิคโคโล่ : ห๊า? พวกท่านหมายความว่ายังไง มีผลย้อนหลังน่ะ?

คนจากสภาเซกเซ็น : ก็หมายความว่าแกเอง มาเปิดธุรกิจโดยไม่มีใครรับรองในดินแดนของเซกเซ็นมาตลอดไงล่ะ ดังนั้น ไม่มีธุรกิจใดที่จะได้รับการยกเว้นจากการปิดตัวนี้ได้หรอก!

โธมัส : ทะ ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้นะ! เอกสารของพวกเรา ถูกต้องและพิสูจน์มาแล้ว ที่นี่คือดินแดนสาธารณะ ท่านกำลังตัดสินให้ทุก ๆ คนไปตายชัด ๆ เลย! พวกเราไม่มีทางไหนที่จะไปต่อได้แล้ว ปราสาทนี้จะกลายเป็นซากปรักหักพังไปนะ กฎหมายของเซกเซ็นไม่มีผลบังคับใช้กับที่นี่นะ!

คนจากสภาเซกเซ็น : เหอะ ไม่เพียงแค่เจ้าของปราสาทจะไม่ใช่คนเซกเซ็นแล้วนะ แต่ยังคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกฎหมายอีก แกอาจจะสร้างปัญหาให้พ่อของแกได้นะ ถ้ายังทำตัวเป็นเด็กเหลือขอ นิสัยเสียแบบนี้ ในฐานะที่แกเป็นเด็กที่เกิดนอกสมรสของเขา เพียงแค่การมีแกอยู่ที่นี่ ก็ทำให้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมแล้ว

โธมัส : คือว่า...

เซซิล : ท่านโธมัส...

แล้วฉากจะตัดไป ที่พวกจากสภาจะเดินออกมานอกอาคารกัน

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ข้าเชื่อว่าข้าอธิบายชัดเจนแล้วนะ แกจะต้องไม่สร้างปัญหาให้พ่อของแกมากไปกว่านี้อีกแล้ว

โธมัส : สร้างปัญหาให้เขางั้นเหรอ? แต่ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเลยนะ

สมาชิกสภาเซกเซ็น : สิ่งที่แกกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เขาแย่พออยู่แล้ว พวกเราไม่สามารถมาสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับเรื่องยืนยันทรัพย์สิน ในอดีตได้หรอกนะ ตอนนี้ มันเป็นของเซกเซ็นแล้ว!

เซบาสเตียน : แต่พวกเราก็ให้คุณดูหลักฐานที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนี่นา ที่บอกว่า ดินแดนแห่งนี้เปิดรับทุกคน แม้แต่คนที่ไม่ใช่เซกเซ็นก็ตาม

สมาชิกสภาเซกเซ็น : แผ่นหนังนั้นน่ะ ไม่มีค่าแม้แต่ฝุ่นที่เกาะอยู่ด้วยซ้ำ รีบ ๆ จัดข้าวของและเตรียมตัวย้ายออกซะ เมื่อถึงเวลาที่ข้ากลับมาอีกนะ!

โธมัส : แต่ว่า ท่านครับ...

แล้วฉากจะตัดไปที่การประชุมของพวกเราในปราสาทบูเดฮัค

เซซิล : เงยหน้าเข้าไว้ค่ะ ท่านโธมัส! พวกเราจะต้องหาทางออกได้แน่ พวกเราจำเป็นต้องรีบคิดเร็วด้วยนะคะ

โธมัส : ชะ ใช่แล้วล่ะ...ขอบใจนะ เซซิล

มุโต้ : ผมเองก็ไม่มีที่จะไปแล้วนะ!

มาร์ธา : ฉันเองก็ไปไหนไม่ได้แล้ว ฉันแก่เกินไปและเหนื่อยที่จะย้ายออกแล้ว

โธมัส : ให้ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เอง ผมจะไม่ยอมให้พวกนั้นจากไปทั้ง ๆ แบบนี้หรอก!

มุโต้ : โธมัส ท่านกำลังจะเข้านอนเหรอ?

โธมัส : ใช่ ช่างเป็นวันที่ยาวนานจริง ๆ

มุโต้ : เข้าใจแล้ว หลับฝันดีนะครับ โธมัส

แล้วมุโต้จะเดินออกไป แต่ก่อนที่จะออกไป โธมัสก็ทักเอาไว้ก่อน

โธมัส : มีอะไรที่นายอยากจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ?

มุโต้ : อ่า... ผมกังวลเอามาก ๆ เลยครับ ผมรักที่นี่และผู้คนที่นี่ด้วยนะ ผมรับไม่ได้เลยที่ต้องคิดว่าพวกเรากำลังจะถูกไล่ออกให้ไปอยู่ในป่า สิ้นเนื้อประดาตัว

โธมัส : หมอนั่นมันอ้วน นายคอยดูเถอะ หมอนั่นกำลังพยายามที่จะเอาน้ำหนักของเขามาลงไว้แถว ๆ นี้ เพราะว่าเขาไม่ได้ทำได้ตามปกติ หมอนั่นก็เป็นแค่พวกมีดีแต่ท่าเท่านั่นหละ

(ประโยคที่โธมัสว่ามา ก็คงประมาณด่าคนจากสภาเซกเซ็นว่า คนจากสภาเซกเซ็นที่มานั่นไม่ค่อยได้อวดเบิ่งอะไรหรอก ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานตามเบื้องบน พอเครียดก็เลยมาระบายกับพวกโธมัสแทน -- คนแปลนั่งแปลแล้ว จะเป็นลม พูดให้เข้าใจง่าย ๆ หน่อยสิครับ = =")

มุโต้ : ท่านคิดแบบนั้นเหรอ? ค่อยโล่งอกหน่อย! ขอบคุณพระเจ้า! ฟู่! บางที ผมก็จะได้หลับลงเสียที ราตรีสวัสดิ์นะครับ

แล้วมุโต้จะเดินออกไป...โดยโธมัสเมื่อเห็นมุโต้เดินออกไป ก็ทำหน้าไม่สบายใจต่อ...

โธมัส : ...

เซบาสเตียน : โธมัส! เร็วเข้าครับ!

เซซิล : พวกคนพวกนี้ อยู่ดี ๆ ก็โผล่มา และก็...

โธมัส : เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?

จวน : นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ! เจ้าพวกนี้มาที่ปราสาทในช่วงกลางดึก และล้อมปราสาทเอาไว้น่ะสิ

โธมัส : ล้อมงั้นเหรอ?

จวน : แย่ชะมัดเลย ผมกำลังจะออกไปเดินตอนเช้าและพวกทหารนี้ก็เข้ามาห้ามไม่ให้ผมออกไป ไม่อยากจะเชื่อเลย

โธมัส : อะไรนะ?

แล้วโธมัสจะเดินเข้าไปคุยกับพวกคนจากสภาเซกเซ็น

โธมัส : นี่มันหมายความยังไงกันเนี่ย?

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ก็อย่างที่ข้าบอกแกไปครั้งก่อนไง เซกเซ็นจะจัดการเรื่องที่เห็นว่าสมควรต้องจัดการ

โธมัส : แล้วทำไมจะต้องมาล้อมปราสาทเอาไว้ด้วย? พวกเราไม่สนับสนุนความรุนแรงนะ

แล้วฉากจะตัดไปที่พวกฮิวโก้จะเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี

จ่าโจ : ดูท่าจะมีเรื่องกันจริง ๆ แล้วซิ

ฮิวโก้ : คราวนี้ อะไรกันอีกล่ะ?

แล้วสมาชิกสภาจะมองมาทางฮิวโก้

สมาชิกสภา : นั่นไงล่ะ! นั่นหละ ตัวปัญหา

แล้วโธมัสจะหันไปมองทางฮิวโก้ ก่อนกลับมาคุยกับสมาชิกสภาเซกเซ็นต่อ

โธมัส : ว่าไงนะ?

แล้วทหารคนหนึ่งจะเดินออกมาบอกเหตุผล

ทหาร : เจ้าเด็กนั่นเป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่าคาราย่า เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้หลบหนีออกมาจากวิเนย์ เดล เซกเซ็น พวกเรารับรองว่าต้องเป็นเขาแน่ ๆ! อีกทั้งเรายังมีหมายศาลอย่างเป็นทางการจากเซกเซ็นเพื่อการจับกุมคุมตัวเขาด้วย

ฮิวโก้ : ว่าไงนะ?! จับกุมผมงั้นเหรอ?!

โธมัส : พวกคุณมากันตั้งไกลเพียงเพื่อมาดูหมิ่นแขกของผมงั้นเหรอครับ?

สมาชิกสภาเซกเซ็น : ฮึ่ม คิดให้ดี ๆ ก่อนที่แกจะตัดสินใจว่าจะให้ที่หลบภัยต่อศัตรูของเซกเซ็นนะ

โธมัส : นี่มันเช้าอะไรกันเนี่ย

มาร์ธา : เลิกสนใจเรื่องเปิดร้านใหม่ได้เลย พวกเราแก่กันเกินกว่าจะไปเปิดธุรกิจใหม่ได้อีกแล้ว

จวน : เรื่องท่าจะไม่สวยแล้วล่ะ

เซบาสเตียน : ก็เห็นกันแล้วนิว่าเป็นยังไง

พิคโคโล่ : นายหมายความว่ายังไง? จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราต่องั้นเหรอ?

เซบาสเตียน : คุณก็ได้ยินที่พวกจากสภาพูดนิ แต่ผมไม่เชื่อว่าธุรกิจของคุณจะต้องปิดตัวลงเหมือนของคนอื่น ๆ นะ

เซซิล : ใครเป็นคนอนุมัติของที่นี่กันล่ะ? ท่านโธมัสทำงานหนักมากนะกว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นมาได้ ไม่มีทางเด็ดขาดเลยนะ!

จวน : เออ ผมไม่สนหรอกนะ ตกลงตัดสินใจกันได้หรือยังว่าจะเอาไง? ผมเริ่มจะหิวแล้วนะ...

โธมัส : ผมกำลังพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดอยู่นะ...

จวน : พวกนั่นมานู่นแล้วไง ทำไมไม่ลองถามพวกนั้นดูล่ะว่าพวกนั้นอยากจะทำอะไร?

แล้วพวกฮิวโก้จะเดินเข้ามาพอดี

จ่าโจ : ทุกคนมารวมกันอยู่ที่นี่เพื่ออะไรกันเหรอ?

เซบาสเตียน : เออ ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ แต่จะเป็นการดีที่สุด ถ้าพวกท่านออกไป และไปกับพวกคนจากสภาเซกเซ็น และก็...

โธมัส : คุณเซบาสเตียน! คุณพูดอะไรออกมาน่ะ?!

โธมัสว่าเซบาสเตียน ก่อนหันมาพูดกับพวกฮิวโก้

โธมัส : ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ถือซะว่าผมไม่เคยขอร้องให้พวกท่านต้องทำเช่นนั้นนะครับ

แล้วฉากจะตัดไป แล้วพวกเราจะมาประชุมกันต่อ

เซซิล : อืม... ฉันเกรงว่าพวกเขาคงโดนกาหมายหัวเอาไว้แล้วล่ะ พวกเขาอุตส่าห์ดั้งด้นมาเพื่อมาหาพวกเรา และ...

จวน : พวกนั้นอาจจะเป็นผู้มาเยือน แต่ถ้าพวกนั้นมาที่นี่เพื่อมาสอดแนมพวกเราล่ะก็ ก็เป็นคนละเรื่องแล้วนะ

เซบาสเตียน : ถะ ถูกต้องแล้วครับ ท่านโธมัส...

โธมัส : ตะ แต่ ผม...

ซีซาร์ : เฮ้ นายคือโธมัส เจ้าของปราสาทหลังนี้ ใช่ไหม?

โธมัส : ก็คงจะเป็นแบบนั้นหละครับ คุณเป็นใครเหรอ?

ซีซาร์ : ผมชื่อว่าซีซาร์ ส่วนทางนี้...

แอปเปิ้ล : ทางนี้เหรอ? หยาบคายชะมัด! ฉันชื่อว่าแอปเปิ้ลนะ

ซีซาร์ : แอปเปิ้ลก็แอปเปิ้ล

โธมัส : พวกท่านมีธุระอันใดเหรอครับ?

ซีซาร์ : พวกเรากำลังไล่ตามข่าวลืออยู่น่ะ ก็เลยเข้ามาและแอบอยู่ที่นี่ จนมีเสียงเอะอะโวยวาย ก็เลยออกมาดูน่ะ

โธมัส : ข่าวลือที่พวกท่านพูดถึงคืออะไรเหรอครับ?

ซีซาร์ : เรื่องที่ว่ากลุ่มไฟร์บริงเกอร์หลบซ่อนอยู่ที่นี่ไง เจ้าพวกคนอื่น ๆ นั้นก็มาตามข่าวลือเดียวกันใช่ไหม?

โธมัส : ผมไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยว่าพวกท่านพูดเรื่องอะไรกัน

ซีซาร์ : ถึงนายรู้ ก็คงไม่บอกพวกเราหรอกน่า บางทีที่นายเริ่มกุข่าวลือนี้ขึ้นมา ก็เพื่อกวนใจพวกเซกเซ็น หรือไม่ก็เพื่อไล่คนอย่างพวกเราออกไป

แอปเปื้ล : ฉันก็สงสัยว่าเขาต้องการจะขู่พวกเรานะ

ซีซาร์ : ...รู้แล้วน่า เธอนี่วิเคราะห์โดยปราศจากอารมณ์จริง ๆ นะ ผมไม่คิดว่าผมจะชอบแบบนั้นนะ

แอปเปิ้ล : นักกลยุทธ์ที่ดีควรจะปฏิบัติตามนั้นนะ

ซีซาร์ : ครับ ครับ...

แอปเปิ้ล : รีบ ๆ เข้าประเด็นได้แล้ว ตกลงไหม?

โธมัส : อ่า ผมจะพยายามครับ

ซีซาร์ : ให้พวกเราช่วยแล้วกันนะ พ่อหนุ่ม พวกเราอยู่ข้างเดียวกับนายนะ พวกเราอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเหลือนายนั่นหละ พวกเราเองก็ไม่ชอบสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้กับที่นี่นักหรอก ไปเจอกันที่ลานกว้าง เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกเราจะให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของพวกนายต่อนะ อย่ากลุ้มนักล่ะ

โธมัส : ขอบคุณมากครับ!

ซีซาร์ : ด้วยความยินดีอยู่แล้ว เดี๋ยวเจอกันนะ!