Thomas 2
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
| Revision as of 23:02, 23 กันยายน 2009 Medius (พูดคุย | contribs) ← Previous diff |
Revision as of 23:21, 23 กันยายน 2009 Medius (พูดคุย | contribs) (→Lake Castle) Next diff → |
||
| Line 156: | Line 156: | ||
| |} | |} | ||
| - | แล้วเราจะได้บังคับโธมัสอีกครั้ง ให้เราเดินออกมาด้านนอกของตัวปราสาท แล้วเราจะได้พบกับพวกฮิวโก้ | + | แล้วเราจะได้บังคับโธมัสอีกครั้ง ให้เราเดินขึ้นไปบนห้องนอนของโธมัสที่อยู่ชั้นสอง แล้วเราจะได้พบกับมุโต้ |
| + | |||
| + | {| border="0" | ||
| + | |- | ||
| + | |style="background:#c0c0c0; color:#000000; font-family:monospace;"| | ||
| + | มุโต้ : โธมัส ท่านกำลังจะเข้านอนเหรอ? | ||
| + | |} | ||
| + | |||
| + | แล้วจะมีตัวเลือกขึ้นมา | ||
| + | |||
| + | 1. ใช่ ช่างเป็นวันที่ยาวนานจริง ๆ | ||
| + | |||
| + | 2. ไม่ล่ะ อย่าพึ่งเลย | ||
| + | |||
| + | ให้เลือกข้อแรก เพื่อดำเนินเนื้อเรื่องต่อไปเลย | ||
| + | |||
| + | {| border="0" | ||
| + | |- | ||
| + | |style="background:#c0c0c0; color:#000000; font-family:monospace;"| | ||
| + | โธมัส : ใช่ ช่างเป็นวันที่ยาวนานจริง ๆ | ||
| + | |||
| + | มุโต้ : เข้าใจแล้ว หลับฝันดีนะครับ โธมัส | ||
| + | |||
| + | แล้วมุโต้จะเดินออกไป แต่ก่อนที่จะออกไป โธมัสก็ทักเอาไว้ก่อน | ||
| + | |||
| + | โธมัส : มีอะไรที่นายอยากจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ? | ||
| + | |||
| + | มุโต้ : อ่า... ผมกังวลเอามาก ๆ เลยครับ ผมรักที่นี่และผู้คนที่นี่ด้วยนะ ผมรับไม่ได้เลยที่ต้องคิดว่าพวกเรากำลังจะถูกไล่ออกให้ไปอยู่ในป่า สิ้นเนื้อประดาตัว | ||
| + | |||
| + | โธมัส : หมอนั่นมันอ้วน นายคอยดูเถอะ หมอนั่นกำลังพยายามที่จะเอาน้ำหนักของเขามาลงไว้แถว ๆ นี้ เพราะว่าเขาไม่ได้ทำได้ตามปกติ หมอนั่นก็เป็นแค่พวกมีดีแต่ท่าเท่านั่นหละ | ||
| + | |||
| + | (ประโยคที่โธมัสว่ามา ก็คงประมาณด่าคนจากสภาเซกเซ็นว่า คนจากสภาเซกเซ็นที่มานั่นไม่ค่อยได้อวดเบิ่งอะไรหรอก ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานตามเบื้องบน พอเครียดก็เลยมาระบายกับพวกโธมัสแทน -- คนแปลนั่งแปลแล้ว จะเป็นลม พูดให้เข้าใจง่าย ๆ หน่อยสิครับ = =") | ||
| + | |||
| + | มุโต้ : ท่านคิดแบบนั้นเหรอ? ค่อยโล่งอกหน่อย! ขอบคุณพระเจ้า! ฟู่! บางที ผมก็จะได้หลับลงเสียที ราตรีสวัสดิ์นะครับ | ||
| + | |||
| + | แล้วมุโต้จะเดินออกไป...โดยโธมัสเมื่อเห็นมุโต้เดินออกไป ก็ทำหน้าไม่สบายใจต่อ... | ||
| + | |||
| + | โธมัส : ... | ||
| + | |} | ||
Revision as of 23:21, 23 กันยายน 2009
เหตุการณ์จะเริ่มที่ห้องนอนของโธมัสในปราสาทบูเดฮัค ขณะที่โธมัสกำลังเดินไปมาในห้องอยู่ เซบาสเตียน พ่อบ้านก็เปิดประตูออกมาทักทาย
Lake Castle
|
เซบาสเตียน : อรุณสวัสดิ์ครับ โธมัส วันนี้ คุณคงจะต้องดูแลห้องเองนะครับ โธมัส : โอเค ผมจะทำให้ดีที่สุดเลยล่ะ เซบาสเตียน : ขอให้โชคดีนะครับ แล้วพบกันใหม่ หลังจากทักทายปนใช้งาน(?) เซบาสเตียนก็เดินออกไป โธมัส : ไม่มีอะไรให้ผมต้องทำแล้วเหรอไงกันนะ นอกจากเขียนรายงานประจำวันเนี่ย |
เมื่อบังคับโธมัสได้ เพื่อที่ดำเนินเนื้อเรื่อง ให้เราออกเดินทางไปที่ Iksay Village
Iksay Village
เมื่อเข้ามาจะพบกับเหตุการณ์ที่คนจากสภากำลังมองหาอะไรบางอย่างอยู่...
|
คนจากสภาเซกเซ็น : เอ้า เร็ว ๆ หน่อย รีบ ๆ เข้าเซ่ ทหารเซกเซ็น : ตะ แต่ ผมไม่นึกหรอกนะว่าครับจะมีฐานทัพของฝ่ายเซกเซ็นอยู่แถวนี้น่ะ คนจากสภาเซกเซ็น : ข้าไม่ต้องการคำแก้ตัว แกนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ ตอนนี้ เจ้าเด็กนั่นมันอยู่ท่ไหนกันว่ะ? แล้วโธมัสจะเดินเข้ามาพอดี คนจากสภาก็เลยเข้ามาถามโธมัส คนจากสภาเซกเซ็น : เฮ้ย แกน่ะ! มานี่สิ! พาข้าไปที่ปราสาทที่มีชื่อว่าบูเดฮัคหน่อย มันควรจะอยู่ใกล้ ๆ นี่ล่ะ |
แล้วตรงนี้จะมีคำถามขึ้นมา
1. เออ ได้เลยครับ
2. ผมไม่รู้จักปราสาทแบบนั้นหรอก
ถ้าเลือกข้อแรก เราจะพาคนจากเซกเซ็นไปที่ปราสาท เพื่อดำเนินเนื้อเรื่องต่อไปทันที แต่ในกรณีที่เลือกข้อสอง พวกทหาร ก็จะหากันเองต่อไป แล้วกว่าเนื้อเรื่องจะเดินได้ ก็ต้องกลับไปนอนที่ห้องนอนของโธมัสสัก 2 คืน ก่อน แล้วเดินออกไปนอกปราสาท แล้วค่อยเข้าปราสาทใหม่ ถึงจะดำเนินเนื้อเรื่องได้ จะเลือกข้อไหนก็ได้ แต่ช่วงนี้ควรไปซื้อล็อตตารี่ หาเงิน เก็บ lv เพิ่มสกิล หรือตีอาวุธอะไรก่อนให้เรียบร้อย เพราะต่อจากนี้ จะแทบเรียกได้ว่า หาช่วงเวลาอิสระไม่ได้เลยล่ะ โดยแนะนำให้ฝึกสกิล Armor Protect ของเซซิลให้ได้ระดับสูง ๆ และซื้อ Wind Rune และติดไว้ให้ใครก็ได้คนใดคนหนึ่งไว้ (ควรเป็นคนที่มีช่องเวทย์ lv.1 เยอะ ๆ)
กรณีเลือกข้อแรก
|
โธมัส : เออ ได้เลยครับ คนจากสภาเซกเซ็น : เป็นเด็กดีมาก! แล้วคนจากสภาจะหันไปเรียกพวกทหาร คนจากสภาเซกเซ็น : เฮ้ย ทางนี้โว้ย พวกแก ข้าเจอคนนำทางที่จะพาเราไปแล้ว รีบไปกันได้แล้ว แล้วคนจากสภาเซกเซ็นจะหันมาคุยกับโธมัสต่อ คนจากสภาเซกเซ็น : เอาล่ะ เจ้าหนู รีบ ๆ พาเราไปที่ปราสาทเร็วเข้า และอย่าพาเราหลงล่ะ เข้าใจไหม? โธมัส : เออ เข้าใจแล้วครับ |
ตอนนี้ ก็เดินกลับไปที่ปราสาทบูเดฮัคกันเลย
Lake Castle
เมื่อเข้ามาจะพบกับเหตุการณ์ทันที
|
คนจากสภาเซกเซ็น : ที่นี่คือปราสาทบูเดฮัคงั้นสินะ? ทหารเซกเซ็น : ดูไม่เหมือนปราสาททั่ว ๆ ไปเลยนะครับ คนจากสภาเซกเซ็น : แกจะไปคาดหวังอะไร? ดินแดนนี้ถูกเจ้าพวกคนป่าเถื่อนพวกนั้นทิ้งเอาไว้นะ ตอนนี้ พวกเราจะต้องหาเจ้าของปราสาทนี้ให้ได้ ข้าคิดว่าเขาน่าจะพึ่งได้รับการแต่ตั้ง... แล้วเซบาสเตียน จะวิ่งเข้ามา เซบาสเตียน : โธมัส! โธมัส! ขอบคุณพระเจ้าที่คุณมา! ผมได้รับสาส์นส่งมาว่าพวกคนจากสภาเซกเซ็นกำลังจะมาที่ปราสาทของพวกเรา! อ้าว แล้วคนพวกนี้ใครกันงั้นเหรอครับ? คนจากสภาเซกเซ็น : โธมัสเรอะ?! หือม์...? อย่าบอกนะว่า... (งานเข้าแล้วไงล่ะ โธมัสเอ๊ย?!!...) แล้วฉากจะตัดไปที่ในห้องทำงานของโธมัส คนจากสภาเซกเซ็น : อืม... ข้าเห็นแล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น เซบาสเตียน : มีอะไรงั้นเหรอครับ? คนจากสภาเซกเซ็น : เห็นได้ชัดเลยว่าทำไมปราสาทของแกถึงได้ดูโทรมนัก แกเองก็อยู่ในระหว่างที่ไม่มีที่ ๆ จะอยู่นี่นะ แล้วพวกแกไม่มีปัญหาเรื่องคนป่าเถื่อนบุกเข้ามาบ้างเหรอไง? มาร์ธา : คนป่าเถื่อน พวกแกคงหมายถึงคนจากกลาสแลนด์ใช่ไหม? กล้าดียังไง ฉันก็ไม่เห็นจะประทับใจเลยกับการที่จะต้องมานั่งคุยกับพวกข้าราชการขี้เกียจบางคนแถวนี้ บางทีฉันควรจะให้พวกแกได้เห็นนะว่าฉันน่ะป่าเถื่อนได้แค่ไหน! คนจากสภาเซกเซ็น : หือม์? อะไรนะ? เท่าที่แกว่ามา แกเองก็ดูเหมือนพวกคนป่ากลาสแลนด์เหมือนกันนี่! ถ้างั้นก็น่าจะแปลว่า...ไม่เพียงแค่แกกำลังจะเปิดธุรกิจโดยไม่ขอคำอนุมัติจากสภาแล้ว แกยังอนุญาตให้พวกคนป่าเถื่อนมาเปิดการค้าทำกำไรด้วยสินะ! น่าตกใจจริง ๆ เลยนะเนี่ย โธมัส : โปรดหยุดเรียกพวกเขาว่าคนป่าเถื่อนนะ พวกเราต่างก็มีสังคมอยู่ร่วมกันในปราสาทของพวกเรานะ ดินแดนนี้ถูกถือครองร่วมกันโดยกลาสแลนด์และเซกเซ็น ทุก ๆ คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเท่าเทียมกัน คนจากสภาเซกเซ็น : ข้าเข้าใจว่านั่นคงเป็นระบบการจัดการของที่นี่ แต่... เซบาสเตียน : ถูกต้องแล้ว ยังไง ผมก็ขอให้พวกท่านละเว้นพวกเราด้วยเถอะ จะได้ไหม? คนจากสภาเซกเซ็น : ไม่ ข้าทำไม่ได้ การจัดการแบบนั้นน่ะ มันล้าสมัยไปสิบกว่าปีแล้ว อีกอย่าง พวกแกก็ได้รับเงินอุดหนุนจากพวกเรา ดังนั้น พวกเราจึงมีสิทธิ์และตั้งกฎที่พวกแกจะต้องเชื่อฟัง เซซิล : ห๊า! เงินทุนที่พวกท่านว่ามา เอาไปซื้อเกลือกม้ายังไม่ได้เลย ลำพังแค่จะให้สังคมตอนนี้อยู่รอด พวกเรายังต้องหารายได้กันเองเลย! คนจากสภาเซกเซ็น : แกพูดว่าอะไรนะ? เซซิล : ก็ได้ยินแล้วนิ เซบาสเตียน : เออ อ่า อย่าไปถือสาเธอเลยนะครับ คุณพูดถูก...พูดถูกแล้วครับ คนจากสภาเซกเซ็น : เอาล่ะ ถ้างั้น ในนามของสภา ข้าขอประกาศว่า ธุรกิจใด ๆ ที่เปิดอยู่ที่นี่โดยไม่ได้รับการควบคุมจากทางสมาคมที่อยู่ในอำนาจแห่งกฎหมายของเซกเซ็น ธุรกิจนั้น จะต้องยุติ และสถานประกอบการธุรกิจ จะต้องปิดลงในทันที คำสั่งนี้มีผลย้อนหลังไปถึงธุรกิจทั้งหมดที่ก่อตั้งไปก่อนหน้านี้แล้วด้วย พิคโคโล่ : ห๊า? พวกท่านหมายความว่ายังไง มีผลย้อนหลังน่ะ? คนจากสภาเซกเซ็น : ก็หมายความว่าแกเอง มาเปิดธุรกิจโดยไม่มีใครรับรองในดินแดนของเซกเซ็นมาตลอดไงล่ะ ดังนั้น ไม่มีธุรกิจใดที่จะได้รับการยกเว้นจากการปิดตัวนี้ได้หรอก! โธมัส : ทะ ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้นะ! เอกสารของพวกเรา ถูกต้องและพิสูจน์มาแล้ว ที่นี่คือดินแดนสาธารณะ ท่านกำลังตัดสินให้ทุก ๆ คนไปตายชัด ๆ เลย! พวกเราไม่มีทางไหนที่จะไปต่อได้แล้ว ปราสาทนี้จะกลายเป็นซากปรักหักพังไปนะ กฎหมายของเซกเซ็นไม่มีผลบังคับใช้กับที่นี่นะ! คนจากสภาเซกเซ็น : เหอะ ไม่เพียงแค่เจ้าของปราสาทจะไม่ใช่คนเซกเซ็นแล้วนะ แต่ยังคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกฎหมายอีก แกอาจจะสร้างปัญหาให้พ่อของแกได้นะ ถ้ายังทำตัวเป็นเด็กเหลือขอ นิสัยเสียแบบนี้ ในฐานะที่แกเป็นเด็กที่เกิดนอกสมรสของเขา เพียงแค่การมีแกอยู่ที่นี่ ก็ทำให้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมแล้ว โธมัส : คือว่า... เซซิล : ท่านโธมัส... แล้วฉากจะตัดไป ที่พวกจากสภาจะเดินออกมานอกอาคารกัน สมาชิกสภาเซกเซ็น : ข้าเชื่อว่าข้าอธิบายชัดเจนแล้วนะ แกจะต้องไม่สร้างปัญหาให้พ่อของแกมากไปกว่านี้อีกแล้ว โธมัส : สร้างปัญหาให้เขางั้นเหรอ? แต่ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเลยนะ สมาชิกสภาเซกเซ็น : สิ่งที่แกกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เขาแย่พออยู่แล้ว พวกเราไม่สามารถมาสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับเรื่องยืนยันทรัพย์สิน ในอดีตได้หรอกนะ ตอนนี้ มันเป็นของเซกเซ็นแล้ว! เซบาสเตียน : แต่พวกเราก็ให้คุณดูหลักฐานที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนี่นา ที่บอกว่า ดินแดนแห่งนี้เปิดรับทุกคน แม้แต่คนที่ไม่ใช่เซกเซ็นก็ตาม สมาชิกสภาเซกเซ็น : แผ่นหนังนั้นน่ะ ไม่มีค่าแม้แต่ฝุ่นที่เกาะอยู่ด้วยซ้ำ รีบ ๆ จัดข้าวของและเตรียมตัวย้ายออกซะ เมื่อถึงเวลาที่ข้ากลับมาอีกนะ! โธมัส : แต่ว่า ท่านครับ... แล้วฉากจะตัดไปที่การประชุมของพวกเราในปราสาทบูเดฮัค เซซิล : เงยหน้าเข้าไว้ค่ะ ท่านโธมัส! พวกเราจะต้องหาทางออกได้แน่ พวกเราจำเป็นต้องรีบคิดเร็วด้วยนะคะ โธมัส : ชะ ใช่แล้วล่ะ...ขอบใจนะ เซซิล มุโต้ : ผมเองก็ไม่มีที่จะไปแล้วนะ! มาร์ธา : ฉันเองก็ไปไหนไม่ได้แล้ว ฉันแก่เกินไปและเหนื่อยที่จะย้ายออกแล้ว โธมัส : ให้ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เอง ผมจะไม่ยอมให้พวกนั้นจากไปทั้ง ๆ แบบนี้หรอก! |
แล้วเราจะได้บังคับโธมัสอีกครั้ง ให้เราเดินขึ้นไปบนห้องนอนของโธมัสที่อยู่ชั้นสอง แล้วเราจะได้พบกับมุโต้
|
มุโต้ : โธมัส ท่านกำลังจะเข้านอนเหรอ? |
แล้วจะมีตัวเลือกขึ้นมา
1. ใช่ ช่างเป็นวันที่ยาวนานจริง ๆ
2. ไม่ล่ะ อย่าพึ่งเลย
ให้เลือกข้อแรก เพื่อดำเนินเนื้อเรื่องต่อไปเลย
|
โธมัส : ใช่ ช่างเป็นวันที่ยาวนานจริง ๆ มุโต้ : เข้าใจแล้ว หลับฝันดีนะครับ โธมัส แล้วมุโต้จะเดินออกไป แต่ก่อนที่จะออกไป โธมัสก็ทักเอาไว้ก่อน โธมัส : มีอะไรที่นายอยากจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ? มุโต้ : อ่า... ผมกังวลเอามาก ๆ เลยครับ ผมรักที่นี่และผู้คนที่นี่ด้วยนะ ผมรับไม่ได้เลยที่ต้องคิดว่าพวกเรากำลังจะถูกไล่ออกให้ไปอยู่ในป่า สิ้นเนื้อประดาตัว โธมัส : หมอนั่นมันอ้วน นายคอยดูเถอะ หมอนั่นกำลังพยายามที่จะเอาน้ำหนักของเขามาลงไว้แถว ๆ นี้ เพราะว่าเขาไม่ได้ทำได้ตามปกติ หมอนั่นก็เป็นแค่พวกมีดีแต่ท่าเท่านั่นหละ (ประโยคที่โธมัสว่ามา ก็คงประมาณด่าคนจากสภาเซกเซ็นว่า คนจากสภาเซกเซ็นที่มานั่นไม่ค่อยได้อวดเบิ่งอะไรหรอก ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานตามเบื้องบน พอเครียดก็เลยมาระบายกับพวกโธมัสแทน -- คนแปลนั่งแปลแล้ว จะเป็นลม พูดให้เข้าใจง่าย ๆ หน่อยสิครับ = =") มุโต้ : ท่านคิดแบบนั้นเหรอ? ค่อยโล่งอกหน่อย! ขอบคุณพระเจ้า! ฟู่! บางที ผมก็จะได้หลับลงเสียที ราตรีสวัสดิ์นะครับ แล้วมุโต้จะเดินออกไป...โดยโธมัสเมื่อเห็นมุโต้เดินออกไป ก็ทำหน้าไม่สบายใจต่อ... โธมัส : ... |
