Cooking Master ep4
จาก SuikoFriendWiki, สารานุกรมฟรี
| Revision as of 09:47, 19 ธันวาคม 2007 Shiryu (พูดคุย | contribs) ← Previous diff |
Revision as of 10:21, 19 ธันวาคม 2007 Shiryu (พูดคุย | contribs) Next diff → |
||
| Line 123: | Line 123: | ||
| --[[ผู้ใช้:Shiryu|Shiryu]] 09:47, 19 ธันวาคม 2007 (ICT) | --[[ผู้ใช้:Shiryu|Shiryu]] 09:47, 19 ธันวาคม 2007 (ICT) | ||
| - | จองเว้ยเฮ้ย | + | "ทางเดียวที่จะช่วยเจ้านี่ได้คือสุดยอดอาหารของสุดยอดเมนู Supreme Full Course!!" คริสบอกชื่อเมนูลับที่สืบทอดกันมาในตระกูลหยาง....ซึ่งไม่รู้ไปเกี่ยวกับคริสได้ไง |
| + | |||
| + | "อา ข้าคิดว่าสุดยอดเมนูคือวิหคจันทราซะอีก แต่คิดไปคิดมามันกลายเป็นผงชูรสไปแล้วนี่หว่า" | ||
| + | |||
| + | "เมนูนี้ประกอบด้วยออเดิร์ฟ ของคาว และของหวาน มีฤทธิ์ทำลายสภาวะผิดปกติได้ทุกชนิด ไม่เว้นแม้แต่คำสาปของแบล็ครูน ...หือ? เจ้ากำลังจะบอกว่าเอฟเฟคต์กระจอกง่องง่อยงั้นรึ? ขืนข้าทำอาหารที่กินแล้วเกิดรีแอ็คชั่นย้อนเวลาหรือชุบชีวิตคนก็กลายเป็นเจปังกันพอดี" คริสบ่นอะไรไม่รู้นับวันยิ่งยาวเรื่อยเปื่อย "อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย! ซือจัง จัดการของหวาน! ข้าจะจัดการเมนดิชเอง!!" | ||
| + | |||
| + | หลังซาซาไรช่วยจับซาก้ามัดไว้กับเสาแล้วทางด้าน[[ซึคาสะ]]ก็เริ่มทำสุดยอดของหวาน หนึ่งในสามส่วนประกอบของ Supreme Full Course | ||
| + | |||
| + | "คอยดูให้ดี นี่แหละคือการทำอาหารที่แท้จริงที่ทุกคนจะได้เห็นเป็นครั้งแรกในแชปเตอร์ทำอาหาร มิ้ว~ (เวรกำจริงๆ)" | ||
| + | |||
| + | ว่าแล้วซึคาสะก็เริ่มทำน้ำตาลไอซิ่งโดยโยนเกล็ดน้ำตาลฟุ้งกระจายกลางอากาศก่อนร่ายรำเพลงดาบดาวมังกรฟันนับแสนครั้งผ่าน้ำตาลทุกเกล็ดเกล็ดละนับสิบครั้งจนละเอียดเป็นผง แล้วสร้างลมหมุนหอบน้ำตาลผสมลงในโถน้ำเดือดชงเป็นคาราเมลเข้มข้น | ||
| + | |||
| + | "อา! นี่แหละคือการทำอาหารที่แท้จริง! ไม่เสียทีที่ได้มาเล่นแชปเตอร์ทำอาหารแล้ว!!" เลิฟชมพูที่ดูอยู่พูดอย่างภาคภูมิใจ | ||
| + | |||
| + | "หึหึหึ อย่าดูถูกฝีมือของคนครัวองค์กรมังกรดำนักสิ หากเอาจริงขึ้นมาก็อย่างที่เห็นหละ" [[คริส]]โม้ไปพลางต้มเป็ดไปพลาง... | ||
| + | |||
| + | "เพ่คริสมาต้มป๋มทำมายยล่ะก๊าบบบบ" | ||
| + | |||
| + | "อ้าว ไม่รู้อีกเหรอว่าเอ็งต้องเป็นเมนดิชวันนี้น่ะ?" | ||
| + | |||
| + | "งั้นช่วยเบาๆหน่อยนะก๊าบบบ" | ||
| + | |||
| + | แล้วคริสก็คว้าคอเป็ดขึ้นจากหม้อต้มโยนลงถังน้ำแข็ง "แกว๊กกกกก!!!!" | ||
| + | |||
| + | "ฮ่าๆๆๆ หนึ่งในวิธีถอนขนเป็ดที่ทำให้หนังเป็ดเต่งตึงน่ารับประทาน!!!!" | ||
| + | |||
| + | "โหดฉิบหายเลยเพ่คริสก๊าบบบบบ สาดดดโว้ย!!!!!!" | ||
| + | |||
| + | คริสคว้าคอเป็ดขึ้นจากถังน้ำแข็ง แล้วหยิบกลอซเซอร์ฟลุซสับเป็ด ....แต่เป็ดดันหลบได้ "หลบทำไม! แล้วเมื่อไหร่เอ็งจะเป็นกับข้าวฟะสาดดด" | ||
| + | |||
| + | "โทษเพ่ เล่นฟิคมานานเวลสูงก๊าบบบ SKL เยอะสาดเลยเพ่!!" | ||
| + | |||
| + | "ย้ากๆๆๆๆ" คริสฟันไม่ยั้ง | ||
| + | |||
| + | "เปล่าประโยชน์ๆๆๆๆ" เป็ดหลบแบบเมตริกซ์ ขณะนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างพ่อครัวและเครื่องปรุงอย่างแท้จริงแบบหาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว | ||
| + | |||
| + | ทุกคนเบือนหน้าจากไอ้เมนดิชปัญญาอ่อนหันมาดูซึคาสะทำของหวานต่อดีกว่า | ||
| + | |||
| + | "น้ำแข็งจากขั้วโลกที่เก็บอากาศตั้งแต่สมัยเมโซโซอิกไว้! ทิ้งระยะให้อากาศระเหยออกมาจนความหนาแน่นของน้ำแข็งได้ที่แล้วตีเป็นก้อนเล็กโปะลงเป็นรูปโดม ด้านบนราดน้ำหวานจากเกสรดอกฟิโอล่าและน้ำผึ้งหกชนิดเพื่อผสมผสานรสและกลิ่นราวกับจะดึงเอาบรรยากาศของเกาะบีไซด์ที่สวยงามมาบรรเลงบนก้อนน้ำแข็ง (แอบฟังๆดูมีกบฏนิดหน่อย) ....สำเร็จแล้ว! สุดยอดเมนูของหวานคาดินัล อวาลันช์!!! เอาไว้นอกตู้เย็นสามวันก็ไม่ละลาย แต่เมื่อลงคอไปแล้วละลายในคออร่อยหวานเย็นถึงใจ" | ||
| + | |||
| + | หลังทำเสร็จซึคาสะก็ฟุบลงไปเพราะใช้พลังไปมาก | ||
| + | |||
| + | "แฮ่กๆๆ...ทางนี้ก็เสร็จแล้วเช่นกัน.... เป็ดห่าตุ๋นสมุนไพรสามสิบหกชนิดจากสิบสองประเทศ ตั้งแต่ฟันกรามไทรันโนซอรัสไปจนถึงลูกกระทกลก!!" | ||
| + | |||
| + | แล้วคริสก็หมดแรงล้มลงไปอีกคนเพราะสู้กับเป็ดเสีย HP ไปมาก | ||
| + | |||
| + | "อ่า ท่านพี่ แล้วใครทำออเดิร์ฟล่ะพี่?" | ||
| + | |||
| + | '''"ชิบ หาย แล้ว"''' (แบ็คกราวด์สายฟ้าฟาด) <<ตกลงมันโง่สินะ | ||
| + | |||
| + | คริสที่นอนหมอบไปแล้วค่อยๆเกลือกตามองเพื่อนๆที่ยังมีแรงเหลืออยู่เพื่อวานให้ทำออเดิร์ฟในตำนาน | ||
| + | |||
| + | "เห็นทีจะต้องเป็นหน้าที่ข้าเสียแล้วละนะ" ซาซาไรวางกีตาร์ลงแล้วเดินไปหยิบคิรินจิ | ||
| + | |||
| + | "อา...จะเป็นจีนีไอหรือเลิฟชมพูก็คงยากที่จะทำเมนูนี้ได้..." | ||
| + | |||
| + | "ท่านคริส โปรดวางใจให้ข้าได้ช่วยท่านพี่ร่วมสาบานของข้าน้อย..." ซาซาไรยังคงออกตัวอยากทำอาหารหนนี้เต็มแก่ | ||
| + | |||
| + | "อา... ไม่มีใครเหลือแล้วรึนี่ บร๊ะเจ้าจอร์จช่วยด้วย... หากข้าทำบุญมาไม่พอก็ส่งนางมารสการ์เล็ทมูนมาช่วยข้าก็ได้..." คริสยังคงมองข้ามหัวซาซาไรไม่หยุดยั้ง ไม่รู้เพราะจืดจางหรือเป็นเพราะประวัติศาสตร์การทำอาหารที่เลวร้ายของซาซาไรกันแน่ | ||
| + | |||
| + | แล้วข้อสรุปของเมนูสุดท้ายจะเป็นอย่างไรกันนะ???? | ||
| + | |||
| + | ---- | ||
Revision as of 10:21, 19 ธันวาคม 2007
--FLOW 05:45, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
ดึ่ง ดึ้ง ดึง ดึ่ง คร่ออก ขร๊าาากฟรี้ ~ ~ คร่อก ~ ถุยส์ (เสียงbgเพลง morning + เสียงกรนของคริส)
"อืมแจ๊บๆๆ มิยาบิ โออีชี๊ ~ คิ๊โมจี๊ ~" คริสนอกจากจะกรนได้อุบาทว์แล้วยังละเมอได้วิตถารอีกต่างหาก...
"เฮ้ย อย่ามั่วสิฟะ มานอนอะไรกันเวลานี้เล่าปูโธ่เว้ย" ซาซาไรเห็นพวกคริสคิดจะอู้ก็ดีดกีต้าร์คลื่นโซน่าร์ 100mhz ทำลายโสตประสาทคริสทันที
"แห่ะๆ ไม่ได้อู้ซักหน่อยเรานอนเอาแรงต่างหากเล่า ทำอาหารต้องใช้พลังกายมากเดี๋ยวเราสู้ซาก้าไม่ได้นะ" คริสก็ยังคงแก้ตัวมันอยู่ร่ำไป
ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง
ระหว่างที่ทะเลาะกันอยู่ก็มีเสียงพลุดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าสามทุ่มแล้วดิสนี่ย์แลนด์จะปิดแล้วรีบมาซื้อของฝากกันซะ!
"นี่ไง ดึกแล้วเวรยามลดลงเราก็จะอาศัยช่วงนี้เข้าไปส่วนลึกของปราสาท" คริสแก้ตัว
"งั้นก็อย่ารอช้ารีบไปได้แล้ว บก.สั่งมาให้ปิดต้นฉับบก่อนคริสมาสต์นี้"
เมื่อเป็นเช่นนี้คริสจึงอาสานำทุกคนอีกครั้งลุยฝ่าระบบรักษาความปลอดภัยของ
ขึ้นๆลงๆซ้ายขวาๆ เจอบอสฮานเฝ้าประตู...
"เชอะก็แค่ตัวประกอบ วีรบุรุษอาไร้โดนเด็กไม่ถึงยี่สิบชี้นิ้วสั่ง แถมยังแพ้ลิงที่มาถล่มบ้านจนยับฉอดๆๆ" คริสใช้ไม้ตายซุยจริงจังใส่ฮาน จนฮานรับไม่ได้หนีออกจากเกมไปเหมือนวอรุซโซ..
เฉียงซ้ายเฉียงขวาเฉียงหน้าเฉียงหลัง เจอบอสคูลกันเฝ้าประตู
"ไอ้หงอกเอ๊ย ดังซะเปล่าดันตกรอบแรกแพ้ไอ้แดงคู่เกย์แกหลุดลุ่ย" คุลกันได้ฟังก็หมดอาลัยในชีวิตกินยาพิษฆ่าตัวตาย
ตีลังกาหนึ่งตลบ สองตลบ สามตลบ (ทางชักจะทุเรศขึ้นทุกที) เจอบอสซี้ดเฝ้าประตู
"ไอ้แดงเอ๊ยแต่งตัวล่อกระทิงแบบนี้นึกว่าเท่ห์นักเหรอไง บลาๆๆ" ฟังจบซี้ดก็เสียความั่นใจในตัวเองไปนั่งเหลาดินสออยู่ที่มุมตึก
กริ๊ก กดกลไกแล้วปราสาทกลับหัวกลับหาง เฮ้ย...นี่มันยืมมุขคาสเซิลวาเนียมาชัดๆ
คราวนี้เจอราวด์เฝ้าประตูอยู่
"ตัวละครเกรด3แบบนี้ไม่ควรกล่าวถึงไปกันต่อเถอะ" แล้วราวด์ก็โดนสังคมเมินต้องลี้ภัยไปอยู่ในแคมโบเดีย
ในที่สุดก็มาถึงประตูเข้าไปห้องบีสต์รูนซักที เฮ
--FLOW 05:45, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
เมื่อเข้ามาในห้องบีสต์รูนก็พบกับซาก้ายืนคอยอยู่แล้ว
ซาก้า : ในที่สุดพวกแกก็มาถึงนี่จนได้
คริส : ซย์ริวในที่สุดข้าก็ได้เจอแกซักที
ซาซาไร : พี่ใหญ่ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้
ซาก้า : ทำไมน่ะหรือเพราะข้าตาสว่างแล้วยังไงล่ะ ข้าจะทำให้ดูนานจะถูกปฎิวัติเข้าสู่รูปโฉมใหม่
ซาซาไร : พี่ใหญ่พวกเราชาวเดอวีว่ารักสงบ แต่สิ่งที่ท่านทำอยู่กำลังจะทำให้ดูนานนั้นวุ่นวาย
ซาก้า : วุ่นวาย!? อาหารของข้าจะทำให้ทุกคนในดูนานหมดอาลัยตายอยากในชีวิตและไม่คิดจะขวนขวายชิงดีชิงเด่นกันต่อไป ข้ากำลังจะทำให้แผ่นดินสงบสุขไปตลอดกาลต่างหากเพื่อไม่ให้มีใครต้องมารับเคราะห์แบบชาวเดอวีว่าอีก!
คริส : อาหารบ้าอะไรกันนั่นถึงทำให้เกิดรีแอ๊คชั่นหมดอาลัยตายอยากในชีวิตได้ นี่แกไปฝึกตำรานานามิมาเหรอไง!?
ซาซาไร : ถึงพี่ใหญ่ทำแบบนั้นชาวเดอวีว่าที่จากไปก็คงไม่ดีใจหรอก จากกันไปแค่ไม่กี่เดือนนี่ท่านเป็นอะไรไป!? ตอนที่ไปตามเพื่อนตามคำสั่งของเร้ดเมจิกเชี่ยนท่านไปเจออะไรมาบ้างเนี่ย?
อ๊ะ! พอพูดถึงชื่อเร้ดเมจิกเชี่ยนขึ้นมา ซาซาไรก็เริ่มสังหรณ์ใจบางอย่างรู้สึกใจคอไม่ดี พอซาซาไรมองดูซาก้าดีๆก็พบว่านัยน์ตาเลื่อนลอยเหมือนไม่มีสติ มีออร่าสีดำรางๆออกมาจากร่าง
"หรือว่าจะเป็นฝีมือของ..."
ฮา! ถูกต้องนะคร้าาาาาาาบ
แต่น แตน แต๊น ประตูด้านหลังเปิดออกมาพร้อมกับขบวนอิเลคทริคพาเหรดชุดใหญ่ พร้อมกับเจ้าของเสียงเมื่อครู่ยืนอยู่บนรถขบวนซึ่งจะเป็นใครไปได้อีกเสียนอกจาก เร้ดเมจิกเชี่ยน เจ้าเก่าของทุกๆคนนั่นเอง...
"บัดซบ! ฝีมือแกจริงๆด้วย ไม่เห็นในแชปเตอร์หลอดก็นึกว่าหายหัวไปไหน ที่แท้ก็มาอยู่ในแชปเตอร์ตูนี่เอง!"
"ขืนไปเจอกับเจ้าโฟลวในแชปเตอร์โน้นเราก็ตายสิ ฮา มามะข้าจะเฉลยให้ฟังว่าทำไมพี่ร่วมสาบานแกถึงมาเป็นเซย์ริวได้"
แล้วเจก็กดรีโมตเลื่อนจอโปรเจคเตอร์ลงมาฉายแฟลชแบ๊ค ทำเป็นภาพยนตร์สามมิติโดยปิ๊กซ่า เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ป้อมซาอิในทินโทหลังจากเจสั่งให้ซาก้าออกไปตามหาพรรคพวกซุยโคเฟรนด์ที่กลับไปเกิดใหม่ที่โทรัน แต่ทว่าแท้จริงแล้วเจได้แอบใช้แบล็ครูนควบคุมซาก้าไว้ตั้งแต่ก่อนจะออกเดินทางแล้ว และสั่งให้ไปเข้าร่วมกับองค์การอาหารมังกรดำที่เกาะมังกรดำใกล้ๆทินโทแทนเพื่อรอกบฎ
"ช้าก่อน! พี่ใหญ่ข้าทำอาหารรสชาติสการ์เล็ทมูนไม่รับประทาน แล้วทำไมถึงได้เก่งกาจจนเป็นเซย์ริวได้"
"เหอๆ ก็ใช้ไอ้นี่ไงล่ะจ๊ะ" เจหยิบของวิเศษออกมา DS ที่เขาไอไว้เล่น FF III กับ SRW W นั่นเอง...กบฎจริงๆไม่ยอมซื้อPSPมาเล่นซุย
"แค่ได้เล่นคุกกิ๊งหม่าม้า ระบบก็จะทำการเพิ่มพูดฝีมือการทำอาหารให้โดยอัตโนมัติ ขนาดลุงกั๊ตยังทำโอโคกินในวันมีตได้เลยไม่เชื่อไปขอดูรูปในมือถือมดดำก็ได้"
"จริงเหยอแง้ว งั้นเดี๋ยวไปซื้อDSมาเล่นบ้างดีกว่า" โอซือจังทำท่าจะกบฎตามไปด้วยเสียแล้ว
"แกทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ฟร๊ะห๊าาา องค์กรข้าค้ากำไรเกินควรด้วยอาหารคุณภาพไม่ได้มาตรฐานอยู่ดีๆ(แน่ใจเหรอว่าดี - -')ไม่เคยยุ่งเกี่ยวอะไรกับแกเลยซักหน่อย"
"เหอๆ องค์กรของแกน่ะข้าเองก็ไม่ได้สนใจหรอก มันเป็นแค่เส้นทางสู่จุดประสงค์อันยิ่งใหญ่ของข้าเท่านั้น ก๊าากๆๆการเสียสละของพวกแกจะทำให้ข้าได้มาซึ่ง...."
"ซึ่งอะไรฟะ! รีบๆเฉลยมาเร็วเข้า คนอ่านนั่งลุ้นอยู่หน้าจอเกร็งท้องจนปวดขี้หมดแล้ว"
"แบร่ ~ ไม่บอกหรอก เก็บไว้ให้คนแต่งหากินต่อไปดีกว่า" แว๊บ แล้วเจก็หายตัวหนีไป(อีกแล้ว)
"อาพี่ใหญ่ช่างน่าสงสารนัก ข้าจะช่วยให้ท่านหลุดพ้นจากการควบคุมของเซย์ริวเอง" ซาซาไรหยิบคิรินจิขึ้นมาเตรียมใช้แทงซาก้า แล้วก็จะแทงตัวเองตายตามแบบหนังจีนกำลังภายในน้ำเน่า
"เฮ้ย! ช้าก่อนซาซ่าอย่าให้มีรายการพี่น้องฆ่ากันเลย ข้าจะหาทางช่วยมันเอง"
--Shiryu 09:47, 19 ธันวาคม 2007 (ICT)
"ทางเดียวที่จะช่วยเจ้านี่ได้คือสุดยอดอาหารของสุดยอดเมนู Supreme Full Course!!" คริสบอกชื่อเมนูลับที่สืบทอดกันมาในตระกูลหยาง....ซึ่งไม่รู้ไปเกี่ยวกับคริสได้ไง
"อา ข้าคิดว่าสุดยอดเมนูคือวิหคจันทราซะอีก แต่คิดไปคิดมามันกลายเป็นผงชูรสไปแล้วนี่หว่า"
"เมนูนี้ประกอบด้วยออเดิร์ฟ ของคาว และของหวาน มีฤทธิ์ทำลายสภาวะผิดปกติได้ทุกชนิด ไม่เว้นแม้แต่คำสาปของแบล็ครูน ...หือ? เจ้ากำลังจะบอกว่าเอฟเฟคต์กระจอกง่องง่อยงั้นรึ? ขืนข้าทำอาหารที่กินแล้วเกิดรีแอ็คชั่นย้อนเวลาหรือชุบชีวิตคนก็กลายเป็นเจปังกันพอดี" คริสบ่นอะไรไม่รู้นับวันยิ่งยาวเรื่อยเปื่อย "อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย! ซือจัง จัดการของหวาน! ข้าจะจัดการเมนดิชเอง!!"
หลังซาซาไรช่วยจับซาก้ามัดไว้กับเสาแล้วทางด้านซึคาสะก็เริ่มทำสุดยอดของหวาน หนึ่งในสามส่วนประกอบของ Supreme Full Course
"คอยดูให้ดี นี่แหละคือการทำอาหารที่แท้จริงที่ทุกคนจะได้เห็นเป็นครั้งแรกในแชปเตอร์ทำอาหาร มิ้ว~ (เวรกำจริงๆ)"
ว่าแล้วซึคาสะก็เริ่มทำน้ำตาลไอซิ่งโดยโยนเกล็ดน้ำตาลฟุ้งกระจายกลางอากาศก่อนร่ายรำเพลงดาบดาวมังกรฟันนับแสนครั้งผ่าน้ำตาลทุกเกล็ดเกล็ดละนับสิบครั้งจนละเอียดเป็นผง แล้วสร้างลมหมุนหอบน้ำตาลผสมลงในโถน้ำเดือดชงเป็นคาราเมลเข้มข้น
"อา! นี่แหละคือการทำอาหารที่แท้จริง! ไม่เสียทีที่ได้มาเล่นแชปเตอร์ทำอาหารแล้ว!!" เลิฟชมพูที่ดูอยู่พูดอย่างภาคภูมิใจ
"หึหึหึ อย่าดูถูกฝีมือของคนครัวองค์กรมังกรดำนักสิ หากเอาจริงขึ้นมาก็อย่างที่เห็นหละ" คริสโม้ไปพลางต้มเป็ดไปพลาง...
"เพ่คริสมาต้มป๋มทำมายยล่ะก๊าบบบบ"
"อ้าว ไม่รู้อีกเหรอว่าเอ็งต้องเป็นเมนดิชวันนี้น่ะ?"
"งั้นช่วยเบาๆหน่อยนะก๊าบบบ"
แล้วคริสก็คว้าคอเป็ดขึ้นจากหม้อต้มโยนลงถังน้ำแข็ง "แกว๊กกกกก!!!!"
"ฮ่าๆๆๆ หนึ่งในวิธีถอนขนเป็ดที่ทำให้หนังเป็ดเต่งตึงน่ารับประทาน!!!!"
"โหดฉิบหายเลยเพ่คริสก๊าบบบบบ สาดดดโว้ย!!!!!!"
คริสคว้าคอเป็ดขึ้นจากถังน้ำแข็ง แล้วหยิบกลอซเซอร์ฟลุซสับเป็ด ....แต่เป็ดดันหลบได้ "หลบทำไม! แล้วเมื่อไหร่เอ็งจะเป็นกับข้าวฟะสาดดด"
"โทษเพ่ เล่นฟิคมานานเวลสูงก๊าบบบ SKL เยอะสาดเลยเพ่!!"
"ย้ากๆๆๆๆ" คริสฟันไม่ยั้ง
"เปล่าประโยชน์ๆๆๆๆ" เป็ดหลบแบบเมตริกซ์ ขณะนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างพ่อครัวและเครื่องปรุงอย่างแท้จริงแบบหาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
ทุกคนเบือนหน้าจากไอ้เมนดิชปัญญาอ่อนหันมาดูซึคาสะทำของหวานต่อดีกว่า
"น้ำแข็งจากขั้วโลกที่เก็บอากาศตั้งแต่สมัยเมโซโซอิกไว้! ทิ้งระยะให้อากาศระเหยออกมาจนความหนาแน่นของน้ำแข็งได้ที่แล้วตีเป็นก้อนเล็กโปะลงเป็นรูปโดม ด้านบนราดน้ำหวานจากเกสรดอกฟิโอล่าและน้ำผึ้งหกชนิดเพื่อผสมผสานรสและกลิ่นราวกับจะดึงเอาบรรยากาศของเกาะบีไซด์ที่สวยงามมาบรรเลงบนก้อนน้ำแข็ง (แอบฟังๆดูมีกบฏนิดหน่อย) ....สำเร็จแล้ว! สุดยอดเมนูของหวานคาดินัล อวาลันช์!!! เอาไว้นอกตู้เย็นสามวันก็ไม่ละลาย แต่เมื่อลงคอไปแล้วละลายในคออร่อยหวานเย็นถึงใจ"
หลังทำเสร็จซึคาสะก็ฟุบลงไปเพราะใช้พลังไปมาก
"แฮ่กๆๆ...ทางนี้ก็เสร็จแล้วเช่นกัน.... เป็ดห่าตุ๋นสมุนไพรสามสิบหกชนิดจากสิบสองประเทศ ตั้งแต่ฟันกรามไทรันโนซอรัสไปจนถึงลูกกระทกลก!!"
แล้วคริสก็หมดแรงล้มลงไปอีกคนเพราะสู้กับเป็ดเสีย HP ไปมาก
"อ่า ท่านพี่ แล้วใครทำออเดิร์ฟล่ะพี่?"
"ชิบ หาย แล้ว" (แบ็คกราวด์สายฟ้าฟาด) <<ตกลงมันโง่สินะ
คริสที่นอนหมอบไปแล้วค่อยๆเกลือกตามองเพื่อนๆที่ยังมีแรงเหลืออยู่เพื่อวานให้ทำออเดิร์ฟในตำนาน
"เห็นทีจะต้องเป็นหน้าที่ข้าเสียแล้วละนะ" ซาซาไรวางกีตาร์ลงแล้วเดินไปหยิบคิรินจิ
"อา...จะเป็นจีนีไอหรือเลิฟชมพูก็คงยากที่จะทำเมนูนี้ได้..."
"ท่านคริส โปรดวางใจให้ข้าได้ช่วยท่านพี่ร่วมสาบานของข้าน้อย..." ซาซาไรยังคงออกตัวอยากทำอาหารหนนี้เต็มแก่
"อา... ไม่มีใครเหลือแล้วรึนี่ บร๊ะเจ้าจอร์จช่วยด้วย... หากข้าทำบุญมาไม่พอก็ส่งนางมารสการ์เล็ทมูนมาช่วยข้าก็ได้..." คริสยังคงมองข้ามหัวซาซาไรไม่หยุดยั้ง ไม่รู้เพราะจืดจางหรือเป็นเพราะประวัติศาสตร์การทำอาหารที่เลวร้ายของซาซาไรกันแน่
แล้วข้อสรุปของเมนูสุดท้ายจะเป็นอย่างไรกันนะ????
