Walkthrough

Movie2 การต่อสู้เฉียดตายของเหล่าผู้กล้า เหล่าผู้กล้าได้ต่อกรกับสัตว์ร้ายร้อยปี ซึ่งเหลือเป็นตัวสุดท้ายแล้ว ด้วยพลังของทุกคนจึงทำให้ชนะได้ แต่มันคงยังไม่จบแค่นี้ อีกร้อยปีมันจะกลับมาอีกครั้ง Movie3 การรำลึกถึงแม่ ตัวเอกวัยเด็กและแม่ คุยกัน อีกสิบปีจะเป็นปีที่ 100 ที่สัตว์ร้ายร้อยปีจะมา เพื่อปกป้องคนที่สำคัญ แม่จึงจับดาบเหมือนกับบรรพบุรุษ ตัวเอกจึงขอให้แม่สอนเพลงดาบให้ด้วย

พวกตัวเอกที่รับภารกิจขับไล่หมูป่าก็ถือเป็นโอกาสฝึกฝนไปในตัวด้วย

พวกตัวเอกจัดการหมูป่าได้อย่างง่ายดาย สมกับที่เป็นสายเลือดของผู้กล้า โทลวัด จีโน่ก็เข้าไปเก็บวัตถุดิบสำหรับสร้างหินเวทย์ มิวร่าก็ขอโทษแทนน้องชาย เพราะที่เราเก่งได้นั้นไม่ใช่แค่จากสายเลือดแต่จากการฝึกฝนแสนสาหัส เราก็เข้าใจแต่ที่จริงแล้ว เพลงดาบสายโซเซนริว (蒼閃流) ของเราก็ยังไม่ถึงขั้น เพลงดาบของแม่นั้นทั้งเร็วกว่านี้ ทั้งหนักหน่วงกว่านี้ และก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่ล่ะเป็นสถานที่ที่ขอให้แม่สอนเพลงดาบให้ ต้นไม้ที่ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไร้ทั้งใบและผลต้นนี้ จีโน่ที่เก็บวัตถุดิบครบ ก็จึงได้เวลากลับกัน ระหว่างทางกลับก็เจอหัวหน้าหมู่บ้านที่จะเดินทางไปหมู่บ้านชูราท อีเรียก็บอกว่าปีนี้เป็นปีที่ร้อย ไอโอเนียอาจจะใช้กำลังหรืออะไร หมู่บ้านระแวกนี้ก็มีทหารไอโอเนียเดินทางมาบ้างแล้ว เลยต้องจัดประชุมกันก่อน สัตว์ร้ายปีอะไรนั่นมันมีจริงงั้นเหรอ ไม่ใช่ไอโอเนียสร้างเรื่องมาหรอกงั้นรึ แต่ก็เพราะเหตุนี้พวกตัวเอกถึงต้องฝึกฝนเพื่อรับมือกับมัน จิโน่รู้สึกว่าไอโอเนียนี่น่าจะเป็นศัตรูมากกว่าสัตว์ร้อยปีอีก หัวหน้าก็บอกว่าไม่ต้องไปสนใจเรื่องไอโอเนียหรอก ไว้สัตว์ร้อยปีมีจริงก็คงร่วมมือกัน แต่คนละเรื่องกับยอมให้เหยียบเขตหมู่บ้านอย่างง่ายดาย ถึงได้จัดประชุมเพื่อรับมือกันนั่นแหละ และฝากให้พวกเราดูแลหมู่บ้าน

ลูลูซ่า ก็ได้เตรียมอาหารเย็นไว้รอแล้ว แต่จีโน่ก็บ่นเพราะยังเป็นข้าวกับผักอย่างเดียวอีกแล้ว อยากกินเนื้อบ้าง แต่ลูลูซ่าก็บอกว่านี่แหละดีต่อสุขภาพที่สุดแล้ว ดูอย่างเราบ้างสิ ไม่เคยบ่นซักคำเลย มิวร่าก็เห็นด้วย อร่อยดี ดีต่อสุขภาพ และไม่อ้วนด้วย จีโน่ช่วยเสริมให้... มิวร่าแม้จะหลับไปหลังกินข้าวแต่ก็ยังบ่นนอนไม่พอ จีโน่ก็ตกใจและเข้ามาแจ้งว่าทหารไอโอเนียมาใกล้ๆหมู่บ้านแล้ว อยู่แถวถนนทิศตะวันออก 東方街道 แล้ว แม้จะมีแค่สิบคนไม่เหมือนกับจะมาหาเรื่องก็เถอะ แต่ในระหว่างที่หัวหน้าไม่อยู่จะทำยังไงดี จึงตัดสินใจจะบอกไปให้รอจนกว่าหัวหน้าจะกลับ แต่ไม่ให้เข้าหมู่บ้านเพราะกลัวจะโดนใช้กำลังยึดหมู่บ้านไปก่อน

เราจะถามถึงผู้รับผิดชอบของเหล่าทหารไอโอเนีย เพราะแถวนี้เป็นเขตของหมู่บ้านเทลเบ้ ทหารก็ดูถุกว่าเด็กกับผู้หญิง จนหัวหน้าหน่วยดิวกัสต้องมาเตือนว่าอย่าดูแต่ภายนอกเพราะเป็นถึงหมู่บ้านของผู้กล้าโทลวัด ดิวกัสเป็นหัวหน่วยกองหน้าที่หนึ่งสังกัดทัพกองพลที่สี่ และรู้ว่าเราเป็นผู้ใช้เพลงดาบโซเซนริว เพราะชุดที่เป็นเอกลักษณ์ เหมือนกับมาเคียแห่งกองอัศวินใบแสง สู้กันล่ะก็อาจจะถูกฆ่าเรียบก็ได้ จนตัวเอกต้องบอกว่ายังอยู่ระหว่างฝึกฝนอยู่ แต่ถึงจะมีพลังระดับนั้นก็ไม่ตั้งใจจะฆ่าใครโดนไม่ได้คุยก่อนอยู่ดี จิโน่บอกว่าอย่ามาเหมารวมกับพวกฆาตกรฆ่าคนสิ จนทหารไอโอเนียโมโห แต่ได้ดิวกัสห้ามปรามไว้ จิโน่อยากแก้แค้นให้ซิกนิว ที่เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อนทางหมู่บ้านทิศตะวันตก แต่เรื่องออกทะเลไปมากแล้ว เหตุที่มาวันนี้ก็คือมารับคำตอบจากหมู่บ้านที่ไอโอเนียจะขอความร่วมมืออย่าสุดกำลังนั่นเอง แต่หัวหน้าไม่อยู่ และพวกมิวร่าก็ไม่บอกที่ที่ไป ทหารไม่อยากกลับบ้านมือปล่าว แต่ดิวกัสก็บอกว่าคนระดับหัวหน้าหมู่บ้านเทลเบ้น่ะ คงไม่ถึงกับสร้างเรื่องส่งเด็กมาหยุดพวกเขาหรอกน่าจะไม่อยู่จริง และขอตัวกลับไปก่อนไว้เจอกันใหม่ ตัวเอกก็บอกว่าฝึมือตัวเองยังไม่ถึงดิวกัส ถ้าสู้กันอาจจะแพ้ก็ได้ มิวร่าก็บอกว่ากลับกันเถอะ หิวและง่วงแล้ว ระหว่างเดินทางกลับพวกเราก็รู้สึกถึงกลิ่นแปลกๆ สัตว์ที่ไม่เคยเห็นได้ปรากฏออกมา

พวกเราจะให้จิโน่หนีกลับไปเตือนภัยหมู่บ้าน และพวกเขาจะหยุดมันไว้ที่นี่ แต่แม้จะสู้ไปเท่าไหร่ มันก็เรียกพวกออกมาเรื่อยๆ เราจึงตัดสินใจให้ล่าถอยเข้าไปในซากโบราณสถานก่อน พวกสัตว์ร้อยปีแม้จะตามไปแต่ก็ติดพลังบางอย่างที่ขวางกั้นไว้ ไม่สามารถตามเข้าไปได้ พวกเราก็ขอตัวพักก่อน และรู้สึกสมเพชตัวเองที่แม้ฝึกฝนมาก็ทำอะไรไม่ได้ คงต้องร่วมมือกับไอโอเนียอย่างช่วยไม่ได้ แล้วเราก็รู้สึกเอะใจเพราะต้นไม้ที่ซากโบราณสถานนั้นกับผลัดใบขึ้นมา ที่สัตว์ร้อยปีไม่สามารถเข้ามาได้ อาจจะเพราะเหตุนี้ก็ได้ หนุ่มน้อยลึกลับก็ถึงกับประหลาดใจว่า "ไม่รู้อะไรเลยแต่กลับเดาได้ถูกนี่ เป็นคนสำคัญจังเลยน้า" และจะช่วยอะไรพวกเราให้ แต่ที่จริงก็คือจะให้ทำอะไรมากกว่า และมอบ"อัญมณี"ให้ และบอกให้ไปแตะต้นไม้นั้น ตัวเขาเป็นใครไม่สำคัญแต่ให้ทำตามที่เขาบอกเถอะ มิวร่าก็บอกว่าคนไม่รู้หัวนอนปลายตีนจะทำตามได้เหรอ เซฟอนก็บอกว่าที่บอกนี่คือวิธีช่วยให้รอดพ้นจากสถานการณ์นี้นะ เราก็เป็นห่วงจีโน่หมู่บ้าน ถ้าไม่รีบทำอะไรซักอย่างอาจไม่ทันการณ์ ถ้ามีวิธีอะไรก็ตามก็อยากจะลองดู มิวร่าอยากให้อธิบายให้ฟังแต่เซฟอนบอกว่าเล่าไปก็ไม่เชื่อหรอก ลองจริงดีกว่า

Movie4 ต้นไม้ที่ข้ามกาลเวลาได้
ตัวเอกแตะต้นไม้ ก็ถูกส่งไปยังสถานที่อันประหลาด

กำแพงของซากโบราณสถานแห่งนั้นกลับกลายเป็นกำแพงที่สวยงาม เซฟอนก็บอกว่านี่คือต้นไม้ยุคสมัย ที่ส่งข้ามกาลเวลาได้ คนที่ถืออัญมณีที่มอบให้ตะกี้ ถ้าสัมผัสต้นไม้นี้แล้ว จะเดินทางกลับไปร้อยปีก่อนได้ มิวร่าก็ยังสงสัยว่าใช้ศาสตร์มายาอะไรหลอกลวงพวกเธอ ไม่ยอมเชื่อ แต่เราก็รู้สึกว่าจับจิตของสัตว์ร้อยปีไม่ได้แล้ว จะลองไปพิสูจน์ดูว่าจริงมั้ย

ระหว่างเดินทางออกไปก็พบกับนักดาบโซเซนริว ที่คิดว่าไม่คุ้นหน้าเราเลย แต่ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้เรื่องนักดาบโซเซนริวด้วยกัน และแนะนำตัวว่าชื่อ โทลวัด อัลเบรก จนพวกเราต้องตกใจว่าเป็นผู้กล้าร้อยปีก่อน ทวดของเรา และได้เห็นดาบสั้นที่โทลวัดพกไว้ เป็นดาบที่ได้รับจากอาจารย์ ซึ่งเราก็มีดาบแบบเดียวกันที่เป็นของดูต่างหน้าแม่ของเรา ซึ่งโทลวัดก็ตกใจเพราะไม่เคยได้ยินว่ามีสองเล่ม มิวร่าบอกว่าเป็นดาบเล่มเดียวกัน มีรอยแผลเป็นที่เดียวกัน ซึ่งแม่ของเราก็เคยบอกว่าได้รับสืบทอดจากบรรพบุรุษ
โทลวัดบอกว่าเชื่อยากจริง แต่ต้นไม้ยุคสมัยที่พวกเราบอกน่ะ เมื่อเดือนก่อนนี่ไม่มีแม้แต่เงา ตอนที่เห็นก็ตกใจเหมือนกัน และคิดว่าไม่ใช่ต้นไม้ธรรมดา คิดว่าพวกเราไม่โกหกและเมื่อเห็นเราก็กลับประหลาดที่ไม่รู้สึกว่าเป็นคนอื่นคนไกล มิวร่ายังคิดว่าเป็นพี่น้องกันซะอีก โทลวัดก็เข้าเรื่องเพราะเชื่อที่เราพูด และบอกว่าที่พวกเราสู้กันมาน่าจะเป็นสัตว์ร้ายร้อยปี ที่พวกเขาสู้กับมันไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ช่วงแรกอาจจะยังธรรมดา แต่ยิ่งผ่านไปตัวร้ายๆอาจจะปรากฏขึ้น และขอร้องให้พาเขาไปยุคพวกเราด้วย เพราะอยากจะช่วย และจะได้รู้ด้วยว่าเรื่องที่เราพูดเป็นจริง

เราเริ่มจะลองเชื่อเซฟอนที่บอกว่าเป็น"ผู้เชี่ยวชาญ" และสงสัยว่าจะพาโทลวัดกลับไปหรือ อืม ลองทำแล้วจะรู้เองล่ะ แตะต้นไม้ก็กลับได้แล้ว พวกเราจะไม่เห็นโทลวัด เซฟอนก็บอกว่าต้นไม้ยุคสมัยไม่สามารถพาคนและสิ่งของจากอดีตกลับมาได้ บอกไปก่อนพวกเธอก็ไม่ฟังอยู่ดี เราจึงขอกลับไปอดีตอีกรอบ เพราะลำฟังพวกเรายังไม่สามารถชนะสัตว์ร้ายพวกนั้นได้ ที่เซฟอนบอกว่ามีวิธี แต่ก็รู้แต่แรกว่าพาโทลวัดมาไม่ได้ น่าจะมีวิธีอื่นช่วยเราได้ โทลวัดที่กำลังงงเพราะพวกเราหายตัวไปอย่างกะทันหัน และบอกว่าแทนที่จะคิดว่าโกหกกลับเชื่อมากขึ้นแล้ว เพราะพวกเราทั้งหายไปต่อหน้าต่อตา และยังปรากฏอีกครั้ง เราจะขอร้องให้โทลวัดสอนทักษะดาบสายโซเซนริวให้ มิวร่าก็ร้อนใจเพราะเพลงดาบใช่ว่าจะเรียนได้ อาจเสียเวลาเป็นเดือน โทลวัดแย้งว่าคงไม่ถึงขนาดนั้น เพราะเรานั้นทั้งร่างกาย และการเคลื่อนไหวถือว่าพื้นฐานแน่น แค่พวกสัตว์ร้ายในช่วงแรกขอเวลาเพียงวันเดียวก็น่าจะทำอะไรได้ แต่อาจจะต้องเหนื่อยหน่อยนะ มิวร่าก็ดีใจเพราะหน้าแบบนี้ของเรานั้นไม่ได้เห็นมานานตั้งแต่ที่ซิกนิวเสียชีวิตไป

โทลวัดจะเล่าให้ฟังว่าที่ปราสาทแห่งนี้น่ะ เป็นที่รวบรวมพรรคพวกของเขาในการต่อกรกับสัตว์ร้อยปี หลังจบศึกเมื่อเดือนก่อน ต่างแยกย้ายกันไปกลับบ้านเกิดบ้าน ไปช่วยเมืองที่ถูกสัตว์ร้ายจู่โจมบ้าง ที่เขามาที่นี่ก็เพราะจะมาดูท่าทีของหมูป่าที่มารวมตัวแถวนี้และมาเจอพวกเราพอดี มิวร่าก็บอกว่าที่ปราสาทนี้เละแบบนั้นในร้อยปีให้หลังคงเพราะพวกนี้มารวมตัวกันตั้งแต่ตอนนี้สินะ จนโทลวัดคิดอะไรขึ้นมา แต่ก็นึกได้ว่าการสอนเพลงดาบให้เรามาก่อน ให้ทำตามทักษะดาบของเขาที่เป็นทักษะที่ใช้ปราบศัตรูหลายๆตัวพร้อมกัน

แสงประหลาดได้เกิดขึ้นที่ตัวเรา ทักษะที่เห็นตะกี้ รู้สึกว่าน่าจะใช้ได้แล้ว แสงตะกี้เหมือนกับว่าเป็นทักษะที่เข้าไปที่ตัวเรา เซฟอนพูดว่ากะไว้แล้ว ดีไม่ใช่หรือที่จำทักษะได้ก่อนเวลาที่กะไว้ คงกลับไปสู้สัตว์ร้ายได้แล้ว เราจะไม่ค่อยดีใจเพราะไม่ต้องพยายามอะไรก็ใช้ทักษะของคนอื่นได้ แต่โทลวัดก็บอกว่าดีแล้วล่ะ เพราะเรามีปัญหาที่เจอ เพื่อข้ามมันไป ต้องการกำลัง ซึ่งด้วยวิธีไหนก็ตามที่ได้มันมาไม่ใช่ปัญหาหรอก หลังจบเรื่องแล้วค่อยมาทุกข์ใจทีหลังก็ได้ เซฟอนประทับใจในคำพูดและบอกว่ามิวร่าก็เช่นกัน อาจจะสืบทอดทักษะจากจอมเวทย์เพื่อนของโทลวัดได้

เราจะขอบใจโทลวัด แต่โทลวัดกลับบอกว่าทางเขาต่างหาก ดีใจที่ได้เจอพวกเรามีอะไรอย่าเกรงใจมาหาได้ทุกเมื่อ และบอกมิวร่าว่าเขามีเพื่อนเป็นนักเวทย์อยู่ จะเรียกมาที่นี่ให้ เพราะอยากจะทดสอบว่าสืบทอดทักษะได้จริงมั้ยด้วย และหันไปบอกเซฟอนว่าแม้ไม่รู้ที่มาที่ไป แต่พอดูอย่างใจเย็นแล้วก็พบว่าทำไปเพื่อช่วยพวกเรา จากนี้ไปก็ต้องรบกวนด้วย แต่เซฟอนก็บอกว่าสัญญาไม่ได้เพราะเขาก็มีความคิดของเขาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้อยากเห็นโลกที่มีสัตว์ร้ายพวกนั้นเพ่นพ่าน เฉพาะส่วนนี้นี่ล่ะที่จะเชื่อใจก็ไม่ว่าอะไร
โทลวัดก็จะแนะนำอีกว่าอาจเป็นการต่อสู้ที่ยาวนาน แต่พวกเขาก็ชนะมาได้ นับจากยุคเราคนเมื่อสองร้อยปีก่อนก็ชนะ สิ่งที่พลังของมนุษย์จะผ่านไปไม่ได้นั้นน่ะคงไม่มี อย่าลืมคำพูดนี้ล่ะ แน่นอนว่าแค่พวกเราอาจจะลำบาก เขาเองก็เป็นแค่สมาชิกส่วนหนึ่งที่ร่วมสู้เท่านั้น ยังมีคนกลุ่มอื่น และทัพไอโอเนียที่ร่วมมือกันสู้ ถ้าร่วมมือกับพวกเขาเหล่านั้นจะไม่พ่ายแพ้แน่ พยายามเข้าล่ะ
พวกเราจะกลับมาปัจจุบัน แต่กำแพงของปราสาทนี้กลับกลายเป็นกำแพงอันสวยงามแบบเมื่อร้อยปีก่อน โทลวัดเมื่อรู้ว่าเหล่าสัตว์ร้ายจะโผล่มาอีกในร้อยปีให้หลัง คงเตรียมตัวให้พวกเราสามารถใช้ปราสาทแห่งนี้ได้
ลูลูซ่าจะมาหาพวกเรา เพราะกลายเป็นว่าแถวนี้เป็นที่ทำงานของเธอ และสงสัยว่าเซฟอนเป็นใคร เซฟอนบอกว่าเป็นแค่คนเดินทางผ่านมาและถูกสัตว์ร้ายไล่ต้อนมาที่นี่ ลูลูซ่าบอกว่าให้สบายใจได้ถ้าหนีเข้ามาที่นี่ เพราะราวกับว่าสัตว์ร้ายเข้ามาที่นี่ไม่ได้ มิวร่าถามถึงจีโน่ ลูลูซ่าก็บอกว่าพวกเราบอกให้จีโน่ไปแจ้งข่าวเรื่องสัตว์ร้ายไม่ใช่เหรอ และบอกว่าถ้าต้องการหินเวทย์ก็ไปเอาที่โรงงานของจีโน่ได้ แต่อย่าพึ่งไปสู้กับพวกสัตว์ร้ายร้อยปีนั่นล่ะ ให้ทนไว้จนมีคนมาช่วย เราก็เลยคิดได้ว่าที่นี่คงกลายเป็นเขตครอบครองของหมู่บ้านเทลเบ้ไปแล้ว และเตรียมไปสู้กับพวกสัตว์ร้ายโดยไม่ฟังคำเตือนของลูลูซ่า

มิวร่าก็ประหลาดใจที่สามารถปราบเหล่าสัตว์ร้ายได้ง่ายๆ เพราะความช่วยเหลือของโทลวัดแท้ๆ แต่ไม่ใช่เวลาดีใจรีบไปหมู่บ้านเทลบ้ากันเถอะ

Movie5 หมู่บ้านอันน่าเศร้า
หมู่บ้านเทลบ้าราบเป็นหน้ากลองด้วยฝีมือสัตว์ร้าย จีโน่ที่อาบไปด้วยเลือดก็เรียกพวกเรา บอกว่าพวกสัตว์ร้ายเข้ามาโจมตี เขาอยากจะร่วมสู้ไปกับเราแต่ก็ทำไม่ได้ทำได้แค่เพียงสร้างหินเวทย์มนต์เท่านั้น มิวร่าก็บอกว่าใช่แล้ว ตอนนี้หินก็หมดแล้วนายต้องอยู่รอดเพื่อสร้างหินให้ชั้น แต่จีโน่ก็ไม่สามารถทนได้ต่อไป ฝากพี่สาวด้วยนะ และก็หมดลมหายใจไป

ชาวบ้านทุกคนเสียชีวิต และไม่เห็นร่องรอยสัตว์ร้าย ถ้ากลับมาเร็วกว่านี้ล่ะก็... มิวร่าไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไปดี เราจะบอกให้สู้สิ ไม่ต้องคิดอะไรก็ได้ แต่ให้ลุกขึ้น และมุ่งไปข้างหน้า ไม่งั้นคงถูกจีโน่และชาวบ้านหัวเราะเยาะ
เซฟอนจะเดินมาหาและสภาพหมู่บ้านโหดร้ายจังเลยนะ ดีนะอย่างน้อยพวกเธอก็รอดชีวิต จนมิวร่าโกรธ เราก็บอกให้มิวร่าสงบสติไว้และบอกให้เซฟอนระวังการใช้คำพูดหน่อย เซฟอนก็สวนไปว่าพวกเราก็ควรใช้หัวคิดหน่อย พวกเราย้อนอดีตได้นี่นา
มิวร่านึกขึ้นได้ว่าจะย้อนอดีตไปก่อนที่พวกสัตว์ร้ายจะเข้าโจมตี น่าจะรอดจากภัยได้ เซฟอนจะบอกว่าใช้แบบนั้นไม่ได้ เพราะต้นไม้ยุคสมัยนั้นใช้เดินทางย้อนไปได้แค่เมื่อร้อยปีก่อนเท่านั้น และให้นึกถึงตอนที่เห็นต้นไม้ยุคสมัยผลัใบครั้งแรกขึ้นสิ ที่สัตว์ร้ายเข้าไปเขตนั้นไม่ได้เพราะต้นไม้ยุคสมัย ถ้าย้อนกลับไปเมื่อร้อยปีก่อน และไปปลุกต้นไม้ยุคสมัยล่ะก็ ต้นไม้ก็จะอยู่มาถึงยุคปัจจุบัน สัตว์ร้ายก็จะเข้าหมู่บ้านไม่ได้ อดีตที่หมู่บ้านถูกโจมตีก็จะเปลี่ยนแปลงไปได้ วิธีก็ไปที่ต้นไม้ยุคสมัยกันก่อนเถอะ
ลูลูซ่าจะต่อว่าพวกเรา ว่าหายไปไหนมา แต่เราจะรึบไว้คุยทีหลัง และรีบวิ่งไป ลูลูซ่าก็แปลกใจเพราะไม่เห็นเหล่าสัตว์ร้ายแล้ว หรือเป็นพวกเราที่ขับไล่ไป ที่ต้นไม้ มิวร่าจะร้อนใจเพราะเซฟอนมัวชักช้าเหมือนหาอะไรอยู่ ที่เซฟอนหาคือ ต้นอ่อนของต้นไม้ยุคสมัย ถ้าปลูกมันเมื่อร้อยปีก่อน ที่แห่งนั้นก็จะมีต้นไม้ยุคสมัย ต้นไม้แต่ละต้นจะมีต้นอ่อนเพียงหนึ่งเท่านั้น อย่าเผลอไปหักมันทิ้งซะล่ะ
กลับมาอดีตเมื่อร้อยปีก่อน โทลวัดจะเข้ามาหาพอดี ไม่คิดว่ากลับมาเร็วแบบนี้นักเวทย์ยัง...พูดไม่ทันจบพวกเราก็รีบวิ่งไปทางหมู่บ้านเทลเบ้ จนเซฟอนจะห้ามไว้ก่อนแต่ก็ไม่ทัน โทลวัดก็แปลกใจและถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับเซฟอน

พวกเราจะเจอแสงประหลาดและกลับมายุคปัจจุบัน รีบกลับไปอดีตอีกรอบเถอะ
เซฟอนและโทลวัดจะรออยู่ เซฟอนอธิบายให้ฟังว่า ที่ย้อนกลับอดีตได้นั้นเป็นเพราะพลังของต้นไม้ยุคสมัย ถ้าห่างจากมันไปพลังนั้นก็จะส่งไปไม่ถึง และทำให้กลับไปยุคของตน มิวร่าก็โมโหเซฟอนอีกครั้งที่ไม่บอกเรื่องสำคัญแบบนี้ก่อน เซฟอนบอกว่าตั้งใจจะบอกแต่พวกเรารีบไปเองไม่ใช่เหรอ เราเลยสงสัยงั้นทำยังไงถึงจะปลูกต้นไม้ได้ล่ะ
โทลวัดก็พูดขึ้นว่าง่ายจะตาย ฝากเขาไปปลูกให้สิ ได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากเซฟอนแล้ว ไม่เข้าใจเหตุผลก็เถอะ แต่ถ้าปลูกต้นไม้นี่ที่หมู่บ้านล่ะก็ จะช่วยหมู่บ้านยุคของเราได้สินะ งั้นจะปลูกให้เอง ไม่ต้องเกรงใจหรอกหมู่บ้านบ้านเกิดของเขาถ้าช่วยได้ ถึงปลูกต้นไม้ร้อยต้นก็จะจัดให้ เราจึงยื่นต้นอ่อนให้ โทลวัดก็แปลกใจที่มีต้นไม้แบบนี้ ถ้ามีล่ะก็คงสู้พวกมันได้สบายๆ จะไล่ปลูกต้นไม้นี่ บีบไม่ให้พวกสัตว์ร้ายมีที่ไปเลย แต่เซฟอนก็แย้งว่าไม่ควรทำแบบนั้น รู้สาเหตุมั้ยทำไมพวกมันไม่เข้าใกล้? แน่นอนมิวร่าไม่มีทางรู้ เซฟอนเองก็ไม่รู้ จะฝากเรื่องสำคัญกับอะไรที่ไม่รู้เหตุผลได้เหรอ บางทีพวกมันอาจจะไม่ใช่เข้าใกล้ไม่ได้ แต่แค่เกลียดเลยหลีกไป ถ้าเกิดถูกล้อมไปด้วยสิ่งที่เกลียดล่ะก็อาจจะโกรธและบ้าคลั่งไล่ทำลายโดยไม่เกี่ยงว่ามีต้นไม้ยุคสมัยได้แล้ว แค่ความเป็นไปได้ก็จริงแต่เสี่ยงเกินไปที่จะลอง แต่แค่หมู่บ้านเทลบ้าอย่างเดียวล่ะก็ไม่เป็นไรหรอก รีบกลับไปพิสูจน์ที่ยุคพวกเราเถอะ