คริส : ฝากจัดการเรื่องทางนี้ ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่ด้วยนะ

พ่อบ้าน : แน่นอนครับ คุณหนูคริส

คริส : ฉันขอโทษด้วยนะ ที่ไม่ได้อยู่ที่นี้นานเท่าไรเลย

พ่อบ้าน : อย่ากังวลไปเลยครับ พ่อของท่านก็เป็นแบบนี้เช่นกัน กระผมชินแล้วล่ะ ท่านงานยุ่งนี่นะ

คริส : ท่านพ่อของฉันน่ะ...

อลาลิส : ...ฉันต้องไปแล้วล่ะ พ่อของฉันกำลังรออยู่

เอลิล็อต : ผมจะไม่มีวันลืมเธอเลย อลาลิส! ฉันสัญญา!

อลาลิส : เธอแน่ใจเหรอ? เธอน่ะ ขี้ลืมจะตาย รู้ตัวเปล่า

เอลิล็อต : ไม่มีทาง! เธอแน่ใจได้เลย

อลาลิส : ขอบใจนะ

เอลิล็อต : นายก็ต้องพูดลาก่อนด้วยนะ เมลวิน

เมลวิน : ......

อลาลิส : เมลวิน...

เมลวิน : อลาลิส... คือฉันอยากจะพูดว่าอัศวินแห่งเซนต์โลอาจะคงอยู่ตราบเท่าที่เรายังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเธอจะ...

อลาลิส : ฉันจะอะไรเหรอ?

เมลวิน : ...... ฉันจะมอบภารกิจให้เธอนะ อลานิส ในฐานะที่เป็นอัศวินลำดับที่สอง และเป็นสตรีสีเงินแห่งอัศวินเซนต์โลอา เธอจะต้องร่วมเดินทางไปกับพ่อของเธอวันนี้ แต่ยังไงซะ เธอจะต้องสัญญานะว่า เธอจะกลับมาหาพวกเราสักวันหนึ่ง ตกลงนะ?

อลาลิส : ....ตกลง! พวกเราจะต้องได้พบกันอีกแน่ ฉันรู้

เอลิล็อต : ใช่แล้ว! ตอนนี้เป็นเวลาที่พวกเราต้องทำเรื่องของพวกเรา ใครจะรู้ว่าเมื่อไร่ที่พวกเราจะได้ทำแบบนี้อีก?

เมลวิน : หมายความไง? เรื่องของพวกเรา

อลาลิส : จะทำเรื่องแบบนั้นตอนนี้ล่ะเหรอ? ครั้งก่อน เธออายที่ทำแบบนี้นี่

เอลิล็อต : ผมพร้อมแล้วล่ะ! ทำกันเถอะ!

เมลวิน : ตกลง พวกนายพร้อมนะ?

แล้วทั้งสามคน ก็โพสท่าประจำกลุ่มแห่งอัศวินเซนต์โลอา แต่ตรงนี้คนทำขี้เกียจแปล เพราะรู้สึกว่ามันจะไม่ซึ้ง เพราะเจ้าท่าโพสเนี่ยล่ะ

เอลิล็อต : พวกเราทำมันได้แล้ว!

เมลวิน : ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ดีมากเลย เอลิล็อต! นายทำมันได้ตลอดโดยไม่สะดุดเลยนะ ครั้งนี้!

อลาลิส : มันต้องได้แบบนี้ตลอดทุกครั้งนะ ฝึกฝนเข้าไว้ เอลิล็อต จนกว่าพวกเราจะได้พบกันอีก...

เอลิล็อต : OK!

อลาลิส : เอาล่ะ ได้เวลาต้องลาแล้วล่ะ

แล้วอลาลิส จะค่อย ๆ เดินออกไป แล้วเมลวินและเอลิล็อต จะตะโกนไล่หลังอลาลิสไป

เมลวิน : แล้วเจอกันใหม่นะ อลาลิส!

เอลิล็อต : อย่าลืมพวกเรานะ!

ซึ่งทุกอย่าง ก็อยู่ในสายตาของคริสทั้งหมด เธอได้แต่อมยิ้ม และนึกถึงคนที่เธอรู้จัก

คริส : อิอิ นักดาบแห่งเปลวเพลิง ต้องหมายถึงโบรุสแน่ ๆ เลย ส่วนนักดาบแห่งพายุ คงหมายถึงเพอซิวัล หวังว่าเลโอคงจะไม่โกรธเกี่ยวกับเรื่องนี้นะ

หลุยส์ : อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านคริส พวกเราจะไปกันเลยไหมครับ?

บอรุส : ทำไม นานนักล่ะครับ? หรือว่าไปแวะที่ไหนก่อนรึเปล่า?

คริส : ฉันไปเห็นบอรุสและเพอซิวัลในอนาคตน่ะสิ

บอรุส : ผมกับเพอซิวัลในอนาคตงั้นเหรอ? ท่านคริส หมายความว่ายังไงน่ะ?

หลุยส์ : ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ

คริส : อย่าไปใส่ใจเลย ก็แค่ฝันกลางวันน่ะ เร็วเข้าเถอะ พวกเราต้องรีบกลับไป!

บอรุส : เข้าใจแล้วครับ หัวหน้า

คริส : ขอโทษนะค่ะ คือว่าพวกเราเลี้ยวมาผิดทาง พวกเราอยู่ที่ไหนงั้นเหรอ?

เซซิล : ท่านอยู่ในที่ ๆ ท่านจะได้การต้อนรับคะ! ท่านต้องมาที่นี้ เพราะท่านได้ยินเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจของพวกเรา อืม ท่านเป็นหนึ่งในอัศวินเซกเซ็น?

อ่า~~! ใช่แล้ว! ท่านก็คือ ท่านคริส!!

คริส : ฉันเองหล่ะ แต่เธอยังไม่ได้บอกฉันเรื่องที่นี้คือที่ไหนเลยนะ

แต่เหมือนเซซิลจะไม่ได้ฟังคำถามของคริสให้ดี เธอได้แต่ค่อย ๆ ถอยไป

เซซิล : เออ คือว่า โปรดรอสักครู่ก่อนนะคะ! ฉะ ฉันจะไปตามท่านโธมัสมาเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ!

เซซิลก็รีบไปตามท่านโธมัสในปราสาท ปล่อยให้คริสยืนงงอยู่ตรงนั้น

คริส : อ่า ตกลง แต่พวกเธอเรียกที่นี้ว่าอะไรล่ะ?

แล้วฉากจะตัดไปที่คริสจะเข้าไปในห้องที่เตรียมไว้รับรอง กับพวกโธมัสที่ดูจะเคร่งเครียดเกี่ยวกับเรื่องที่คริสมาที่นี้

เซบาสเตียน : พวกเราจะทำอย่างไรกันดีครับ ท่านโธมัส? หัวหน้าของอัศวินเซกเซ็นมาถึงที่นี้ด้วยตัวเธอเองเลย พวกเราจะรอดไปจากสถานการณ์นี้ได้ยังไงกัน?

เซซิล : ฉันเดาว่าพวกเขาคงมาตรวจสอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ นั่นต้องเป็นอัศวินเซกเซ็นของพวกเราสำหรับท่านแน่คะ

โธมัส : ผมไม่กลัวหรอก เดี๋ยวผมจะไปอธิบายเรื่องนี้เองแล้วกันนะ

แล้วพวกโธมัสจะเดินไปหาคริส

โธมัส : ยินดี เออ คือว่า ยินดีต้อนรับสู่ปราสาทบูเดฮัคของพวกเราครับ

คริส : ที่แท้ ที่นี้ก็คือปราสาทบูเดฮัค ช่างน่าแปลกใจจริงที่มีอะไรที่เกี่ยวกับเซกเซ็นมาอยู่ในกลาสแลนด์ด้วย!

โธมัส : เออ คือ ใช่ครับ...

เซซิล : อะแฮ่ม ท่านโธมัส...

โธมัส : อืม นั่นสินะ...คำอธิบาย... ดินแดนแห่งนี้ถูกจัดให้เป็นดินแดนของกลาสแลนด์และเซกเซ็นร่วมกัน ภายใต้ข้อตกลงเก่าน่ะครับ

คริส : ดินแดนปกครองร่วมกันงั้นเหรอ? อืม ฉันไม่เห็นจะเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนั้นมาก่อนเลย

โธมัส : เออ มันก็...

เซซิล : พูดต่อสิคะ ท่านโธมัส!

โธมัส : พวกเราต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้อยู่รอด โปรดพยายามเข้าใจด้วยนะครับ พวกเราไม่มีทางเลือก เสบียงของที่นี้กำลังจะหมด ทางเดียวที่เป็นไปได้ที่พวกเราจะมีรายได้ขึ้นมา ก็คือ อนุญาตให้เหล่านักธุรกิจเข้ามาเช่าพื้นที่ของพวกเรา และเปิดร้านค้า และก็เพราะว่าที่นี้ เป็นดินแดนปกครองร่วมกัน กฎหมายของเซกเซ็นสามารถใช้กับที่นี้ได้เพียงครึ่งเดียว พวกเรามีเอกสารของข้อตกลงนั่นด้วย! โปรดเข้าใจด้วยนะครับ!

คริส : ....? เธอพูดถึงเรื่องอะไรงั้นเหรอ?

โธมัส : ห๊า?

แล้วฉากจะตัดไป

คริส : สิ่งที่เธอกำลังจะพูดก็คือ เธอกำลังปล่อยให้เช่าพื้นที่สำหรับการเปิดธุรกิจที่นี้ทั้งที่ไม่ได้รับการอนุมัติจากทางสภางั้นสินะ

โธมัส : ชะ ใช่ครับ

เซบาสเตียน : พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ ท่าน ให้เช่าหรือยอมขาดทุน นั่นคือประเด็นหลักครับ อาจจะดูไร้สาระ พวกเราสัญญาว่าจะเปลี่ยนถ้าท่านยืนกราน และไม่ว่าท่านจะทำอะไร ท่านอย่านำเรื่องนี้ไปบอกให้แก่ทางสภาได้ไหมครับ?

คริส : ถ้าท่านถามข้าล่ะก็นะ ทางสภาก็ไม่ได้มีสิทธิ์มาควบคุมการเปิดธุรกิจถึงนี้หรอก พวกนั้นไม่สนใจในเรื่องที่ไม่เป็นอันตรายกับพวกเขาด้วย อีกอย่าง ดินแดนเซกเซ็นแห่งนี้ ก็ตั้งอยู่ใจกลางกลาสแลนด์ ข้าขอแนะนำท่านว่า อย่าพยายามออกตัวไปมากจนเกินไปที่จะไปเป็นการเรียกความสนใจจากทางสภาก็แล้วกัน

โธมัส : นี่มันหมายความอย่างที่ผมคิดรึเปล่าครับ?

คริส : อัศวินไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่จะให้การอนุมัติได้ แต่พวกเราก็สามารถทำเป็นมองไม่เห็นได้ล่ะนะ อีกอย่าง ทางสภา ก็มีแต่จะสร้างเรื่องยุ่งยากให้ฉัน ฉันไม่เห็นว่ามีความจำเป็นตรงไหนที่จะต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกกับเจ้าพวกนั่น

เซซิล : ช่างเป็นสตรีที่งดงามและสูงส่งเหลือเกินคะ พวกเราขอขอบคุณมาก! ฉันมีนามว่าเซซิล เป็นหัวหน้าของหน่วยพิทักษ์ปราสาทแห่งนี้คะ! อย่างที่ท่านปกป้องเซกเซ็น ฉันก็จะปกป้องปราสาทแห่งนี้เช่นกันค่ะ!

คริส : ฉันเข้าใจ ที่นี้เป็นปราสาทที่ดีนะ ออกจะดูด่วนสรุปไปสักหน่อย แต่ฉันก็เห็นแล้วล่ะว่าที่แห่งนี้ มันสำคัญกับพวกเธอทุกคนมาก

โธมัส : นี่เป็นทุกอย่างที่เราได้รับมา! พวกเราจะพยายามทำให้ทุกอย่างดีขึ้นให้ได้ครับ

เซบาสเตียน : ฟู่! เมื้อตะกี้ ผมคิดว่าผมจะต้องจมเหงื่อของตัวเองเสียแล้ว!

แล้วฉากจะตัดมาที่ด้านนอกปราสาท ที่พวกโธมัสจะมายืนส่งคริส

โธมัส : ผมขอบคุณท่านมากเลยครับ ท่านคริส

คริส : ฉันอยากให้เธอช่วยกันปกป้องปราสาทแห่งนี้ ให้ดีนะ

โธมัส : แน่นอนครับ!

คริส : ด้วยความยินยอมจากเธอ ฉันอาจจะมาเยี่ยมที่แห่งนี้อีกครั้งในอนาคตนะ ฉันรู้สึกชักชอบปราสาทเก่า ๆ หลังนี้และเสียงของธารน้ำที่ไหลเวียนรอบ ๆ แล้วล่ะ และถ้ามีผู้คนในพื้นที่แถวนี้ที่ต้องการจะมาเปิดธุรกิจ ฉันจะบอกพวกเขาเกี่ยวกับที่แห่งนี้ให้แล้วกันนะ

โธมัส : พวกเรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านจะมาเป็นแขกของพวกเรา ไม่ว่าเมื่อไรครับ!

เซซิล : ใช่คะ! โปรดมาที่นี้อีกน่ะค่ะ!

บอรุส : ในที่สุด! ก็ได้เวลาผ่อนคลายกันเสียที อย่างที่คุณบอกไว้ ผมถูกห้ามไม่ให้ดื่มเลย ตอนคืนก่อน

คริส : นายน่าจะไปพบกับซาโลเม่ก่อนที่จะทำอะไรตามอำเภอใจนะ เขาไม่ยอมรับเรื่องที่จะไปดื่มก่อนการรบนะ

บอรุส : ว่าแล้วเชียว

หลุยส์ : ผมจะดูแลเรื่องม้าเองนะครับ

บอรุส : ขอบใจ

คริส : ขอบคุณเธอมากเลยนะ หลุยส์

บอรุส : พวกเราจะออกไปรบกับพวกเผ่ากิ้งก่ากันต่อเลยรึเปล่า?

คริส : มันช่างขัดกับการตัดสินใจที่ดีกว่าของฉันเหลือเกิน... เฮ้อ พวกเราอัศวินมีหน้าที่ของพวกเรา

บอรุส : ฟังดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสบายใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เอาซะเลยนะ

คริส : ไม่ใช่แบบนั้นหรอก...

ซาโลเม่ : อะห๊า! ท่านกลับมาถึงเร็วจัง ข้าไม่คาดคิดเลยว่าท่านจะมาไหวเช่นนี้

เพอซิวัล : ฮั่นแน่ ท่านซาโลเม่ ดูคราวนี้ ท่านจะร้อนใจที่พวกเขากลับมามากกว่าใครเพื่อนเลยนะ

ซาโลเม่ : พะ เพอซิวัล

เพอซิวัล : ฮ่า ฮ่า ฮ่า การกลับมาแบบเร่งด่วนของท่านคราวนี้ คงหมายความได้อย่างเดียว งานใหม่สินะ

คริส : ถูกต้องแล้ว ลีโอกับโรแลนด์ไปอยู่ไหนกันล่ะ?

ซาโลเม่ : พวกเขาพึ่งจะออกไปขี่ม้ากันน่ะ เห็นพวกเขาว่าพวกเขาต้องการออกกำลังกันหน่อย

บอรุส : ผมคิดว่า "พวกเขา" ในที่นี้ คงหมายถึง "เลโอ" คนเดียวมากกว่าล่ะมั้ง (ฮา)

ซาโลเม่ : พวกเขาคงกลับมาตอนมื้อค่ำ ค่อยคุยกันตอนนั้นดีไหมครับ?

คริส : เอาแบบนั้นก็ได้ ช่วงนี้ ฉันเอง ก็ยุ่งตลอด ฉันอยากจะพักสักหน่อยเหมือนกัน

ซาโลเม่ : ผมจะสั่งให้พวกคนรับใช้เตรียมน้ำอุ่น ๆ ให้ท่าน เชิญท่านผ่อนคลายและทำตัวให้สดชื่นก่อนกินอาหารมื้อค่ำแล้วกันนะ

คริส : ฉันจะทำแบบนั้นเลยหละ ขอบใจท่านมากนะ

หลุยส์ : ท่านซาโลเม่ สั่งให้ผมเตรียมน้ำอุ่น ๆ ให้ท่าน ท่านคริส อีกสักพักคงจะพร้อม ในระหว่างนั้น ขอให้ท่านเอนหลังและพักผ่อนก่อนนะครับ

คริส : แน่นอน และขอบใจนะ หลุยส์

หลุยส์ : ครับท่าน ท่านต้องเหนื่อยจากการเดินทางแบบนั้นแน่ ๆ รู้อะไรไหมครับ? ท่านซาโลเม่และเพอซิวัล กำลังทำอาหารสำหรับคืนนี้อยู่ด้วยนะ

คริส : จริงเหรอ?

หลุยส์ : พวกเขาตื่นเต้นเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเลยนะครับ

คริส : ฉันนึกภาพตอนพวกเขาทำอาหารไม่ออกเลยล่ะ

หลุยส์ : ผมก็ด้วย

คริส : ฮ่า! มันควรจะไปได้สวยนะ

แล้วฉากจะตัดมาหลังจากที่กินมือค่ำกันเสร็จ แล้วมาประชุมกันพร้อมหน้าพร้อมตา

เพอซิวัล : ผมหวังว่าพวกท่านคงจะชอบอาหารฝีมือของพวกเรานะ

บอรุส : ข้าพอที่จะรู้เรื่องพรสวรรค์ด้านนี้ของเจ้าอยู่บ้างนะ เพอซิวัล แต่ข้าไม่คิดเลยว่าท่านซาโลเม่จะทำอาหารเป็นกับเขาด้วย

ซาโลเม่ : ครอบครัวของข้ารู้สึกสนุกเสมอตอนเตรียมอาหารเฟ้ย

ลีโอ : มันออกจะขาดรสชาติไปสักหน่อยนะ

เพอซิวัล : ถ้าอย่างนั้น ครั้งหน้า ข้าจะทำของท่านเป็นพิเศษ เอาแบบเผ็ด ๆ เลย คิดว่าพอไหมครับ?

ลีโอ : เต็มที่เลย ไม่เป็นไรอยู่แล้ว

เพอซิวัล : ไว้ข้าจะทำพิเศษสำหรับท่านโดยเฉพาะ

คริส : ฉันเพลิดเพลินกับทุกสิ่ง ๆ ที่มาจากอาหารของพวกท่านนะ ฉันขอขอบคุณในการทำงานอย่างหนักของพวกคุณทุกคนนะ เหล่าสุภาพบุรุษ

เพอซิวัล : ท่านให้เกียรติพวกเราจริง ๆ ผมพอใจแล้วล่ะที่ท่านชอบมัน

หลุยส์ : อิอิ

คริส : เอาล่ะ มาคุยกันเรื่องของพวกเรากันได้แล้ว ฉันอยากจะได้ยินความเห็นจากพวกท่านทุกคน พวกเราได้รับคำสั่งใหม่มาจากสภาเซกเซ็น

โรแลนด์ : แล้วมันก็คือ?

คริส : ให้ไปปราบปรามพวกเผ่ากิ้งก่า

โรแลนด์ : ให้ไปยึดถ้ำใหญ่งั้นเหรอ? ไม่ใช่หน้าที่ที่น่าควรดีใจเอาเสียเลย

ลีโอ : ข้าไม่ใส่ใจเรื่องที่ต้องไปฉะกับพวกสัตว์เลื้อยคลานหรอก แต่ถ้าจะให้บุกไปจริง ๆ พวกเราจำเป็นต้องเตรียมการอย่างน้อยสองเดือนเชียวนะ

คริส : ฉันไม่เห็นเข้าใจเรื่องที่ทางสภาต้องการที่ทำลายพวกนั้นเอาเสียเลย ฉันคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรแน่ อาจจะเป็นการรักษาหน้าและทำตามคำสั่งเบื้องบนมาอีกที

เพอซิวัล : มันกำลังจะมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาในเร็ว ๆ นี้ด้วย บางที ผู้สมัครบางคนคงจะใช้เรื่องนี้เพื่อเพิ่มความนิยมให้พวกเขาก็ได้

บอรุส : แล้วพวกเราก็จะได้แก้แค้นเรื่องคราวก่อนด้วย พวกเราก็ต้องรักษาหน้าด้วยเหมือนกันนะ

ลีโอ : ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เพอซิวัล : พวกเราไม่ใช่เพียงคนเดียวที่สูญเสียเพื่อนและครอบครัวในสงครามครั้งก่อน

หลุยส์ : พวกเราจะแก้แค้นในเรื่องการตายของท่านมิเลี่ยมและท่านแลนด์เซ

โรแลนด์ : อืม

ซาโลเม่ : ดังนั้น ตกลงว่าพวกเราจะนำพาความกลัวแห่งสหพันธ์รัฐเซกเซ็นและอัศวินเข้าสู่หัวใจของพวกกลาสแลนด์สินะ

คริส : ฉันก็คาดว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ ใครในที่นี้ต้องการที่จะต่อสู้กับพวกกิ้งก่าในถ้ำของพวกมันบ้าง?

โรแลนด์ : ไม่ใช่ข้าแน่ ขอบคุณ

เพอซิวัล : ไม่อยากได้คราบของกิ้งก่ามาอยู่บนเกราะของพวกเราบ้าง งั้นเหรอไง?

โรแลนด์ : ไม่เอาน่า เพอซิวัล ช่วยปล่อยมุกแบบมนุษย์ให้มันน้อย ๆ ลงหน่อยเถอะ ข้าไม่เห็นว่ามันจะน่าขำตรงไหนเลย

เพอซิวัล : นั่นสินะ โรแลนด์ ความผิดของข้าเอง

ซาโลเม่ : การเคลื่อนทัพที่ฉลาดที่สุด คงเป็นเปิดฉากจู่โจมและให้มันจบก่อนที่จะเข้าถึงถ้ำใหญ่ พวกท่านเห็นด้วยหรือเปล่า?

บอรุส : เห็นด้วย

เพอซิวัล : เช่นกัน

โรแลนด์ : คุณได้เสียงโหวตจากผม

ลีโอ : ข้าพร้อมสำหรับของจริงแล้ว! ทั้งหมดที่ข้าได้ทำครั้งก่อน ก็มีแค่ไล่ตามเด็กเผ่าคาราย่า ตอนข้าไปถึงสนามรบ ทุกอย่างก็จบไปแล้ว

คริส : ตกลงตามนี้ ซาโลเม่ คิดว่าต้องใช้เวลานานเท่าไร กว่าที่พวกเราจะเตรียมพร้อมออกรบกัน?

ซาโลเม่ : คงต้องใช้เวลาสักหน่อยครับ

คริส : ถ้าอย่างนั้น พวกเราจะออกรบทันทีเมื่อพวกเราพร้อม ไปทำสิ่งที่เยี่ยมที่สุดของพวกเราอย่างที่เป็นพวกเรากัน

หลุยส์ : เออ ท่านคริสครับ ท่านลืมอะไรไปบางอย่างรึเปล่าครับ?

คริส : อะไรงั้นเหรอ หลุยส์?

หลุยส์ : เรื่องที่ท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าของเหล่าอัศวินอย่างเป็นทางการแล้วไงครับ

ลีโอ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ข้าจะสอนอะไรเจ้าสักอย่างนะ หลุยส์ การแต่งตั้งจากสภาไม่ถือว่าเป็นการแต่งตั้งหัวหน้าหรอก

หลุยส์ : ท่านหมายความว่ายังไง?

บอรุส : หลุยส์ หัวหน้าน่ะ คือคนที่พวกเรา เหล่าอัศวิน สามารถฝากชีวิตของพวกเราไว้ได้ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น และน้อยกว่านั้นหรอก

หลุยส์ : อืม แบบนี้นี่เอง ผมเข้าใจแล้วครับ

เพอซิวัล : ดี

ลีโอ : ตอนนี้ มาดื่มอวยพรให้แก่หัวหน้าของพวกเรากัน

ซาโลเม่ : ความคิดไม่เลว มาเริ่มกันเลย หลุยส์ เออ... นมเย็นสักแก้วไหม?

หลุยส์ : อ้าว...ไม่ยุติธรรม!

เพอซิวัล : ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า...

แล้วฉากจะตัดมาตอนเช้า หลุยส์เข้ามาปลุกคริสในสภาพงัวเงีย

หลุยส์ : อรุณสวัสดิ์ครับ ท่าน

คริส : เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ หลุยส์?

หลุยส์ : มันก็แค่ไวน์เมื่อคืนน่ะครับ ท่านคริส

คริส : ถือว่าเป็นบทเรียนสำหรับเจ้าแล้วกันนะ เพอซิวัลคงนึกสนุกที่ให้เธอดื่มแน่ ๆ