Geddoe 1

เอซ : ดื่มอะไรกันแต่หัววันเนี่ย? เจ้าพวกไม่มีอะไรดีสักอย่าง!

โจ๊กเกอร์ : ใครขอความเห็นแกมิทราบ? ทีแกล่ะ ไปมัวเสียเวลาอยู่ที่ไหนมา...

เอซ : ไม่ใช่ตอนนี้นะ โธ่เอ๊ย! พวกเรากำลังทำงานกันอยู่นะ! เข้าใจไหม? ข้าเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้พวกแกได้พักผ่อนกันสบายใจทั้งวันแบบนี้ รู้รึเปล่า

ควีน : แฮ่ม ขอบใจนะ พวกเราจะทำอะไรได้น๊าถ้าไม่มีนาย?

แจ็ค : อะ...อืม

เอซ : เออ เอาเหอะ ว่าแต่หัวหน้าไปอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย? เขายังอยู่บนห้องรึเปล่า? หรือว่าเขากำลัง...อารมณ์ไม่ดีรึเปล่า?

ควีน : จะไปรู้เหรอ? เขาน่ะเดาใจยากจะตาย

โจ๊กเกอร์ : ไหน ๆ แกก็เป็นคนที่พวกเราไม่สามารถขาดได้ ทำไมแกไม่ขึ้นไปแล้วดูว่าเขาพร้อมแล้วหรือยังล่ะ เขาเรียกพวกเรามาแบบเร่งด่วน และก็ปล่อยให้พวกเรานั่งกินอยู่เนี่ย

เอซ : ครับ ครับ

ฉากจะตัดมาที่มุมมองทิวทัศน์ ทะเลที่ติดกับเมืองวิเนย์ เดล เซกเซ็น ผ่านสายตาของเกดโด้นั่นเอง

เอซ : ขอโทษที่รบกวนนะครับ หัวหน้า... แต่พวกเราพึ่งจะได้รับคำสั่งจากกองบัญชาการ

เกดโด้ : พวกนั้นว่าไงบ้าง?

เอซ : ตอนนี้ มีข่าวลือเรื่อง กลุ่มไฟร์บริงเกอร์ ที่เกิดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง กำลังมีการเคลื่อนไหวใน กลาสแลนด์ตอนเหนือ ช่วยไปพิสูจน์เรื่องนี้หน่อย

เกดโด้ : ไฟร์บริงเกอร์งั้นเหรอ?

เอซ : มันยากที่จะนึกภาพวิญญาณจากเมื่อ 50 ปีก่อน ที่จะตื่นขึ้นมาอีกครั้งแฮะ เอาไงดีครับ? พวกเราจะรับงานนี้ไหม?

เกดโด้ : ......

โจ๊กเกอร์ : พวกเราจะไปตรวจสอบข่าวลือของกลุ่มไฟร์บริงเกอร์ได้ยังไงกันล่ะ?

เอซ : รีบ ๆ รวมหัว แล้วคิดออกมาสักแผนเถอะ ในพวกเรา 5 คน ต้องมีสักคนล่ะน่า ที่มีความคิดดี ๆ

ควีน : การระดมความคิดแบบนี้ ไม่ใช่แบบของฉันเลย

แจ็ค : ทางนี้ก็เหมือนกัน

เอซ : โอ๊ย เร็วเข้าเถอะน่า! กรอด ทำไม ข้าต้องเป็นคนค่อยทำอะไรทุกอย่างเองหมดเนี่ย? เออ อย่างน้อย พวกเราก็มีผู้นำล่ะนะ ข่าวลือเรื่องกลุ่มไฟร์บริงเกอร์แพร่มาจากหมู่บ้านอิคเซย์ ที่อยู่ใกล้เขตแดนของกลาสแลนด์ และเมื่อพวกเราข้ามมันไป พวกเราจะอยู่ในอาณาเขตของเผ่ากิ้งก่า

โจ๊กเกอร์ : แล้วไง?

เอซ : เราก็สำรวจแถว ๆ นั้นไง

โจ๊กเกอร์ : แกเรียกแบบนั้นว่า นำทาง เรอะ?

ควีน : เอาน่า มันก็ยังดีกว่าที่จะเข้าไปในกลาสแลนด์ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย อีกอย่าง พวกเราก็สามารถพึ่งพาข้อมูลที่อัศวินคนนั้นให้เราได้

แจ็ค : ผมเห็นด้วย

โจ๊กเกอร์ : ข้าเดาว่าพวกเราคงต้องไปสินะ

เอซ : ตกลง ตัดสินใจกันได้แล้ว! หัวหน้า พวกเราควรจะออกจากที่นี้โดยทันทีเลยนะ!

เกดโด้ : ตอนนี้เลยเหรอ?

เอซ : แน่นอน! พวกเราต้องไปเดี๋ยวนี้เลย!

ตัดฉากมาที่ด้านหน้าโรงแรม

เอซ : อ้า~ ในที่สุด! พวกเราก็มีภารกิจ! หลังจากที่โน้มน้าวหัวหน้าแทบตาย พวกเราก็ได้ไปกันซะที

เกดโด้ : เรื่องที่เขาโดนโน้มน้าวน่ะ ข้ารู้ แต่มันไม่เหมือนว่าเจ้าสร้างแรงบันดาลใจเลยนี้สิ เอซ

เอซ : ว่าไงนะ? แกคิดว่าแกทำตัวดีกว่าข้าหรือไง เอาแต่นั่งก้นติดเก้าอี้ ดื่มตลอดวันแบบนั้นน่ะ?

ควีน : พอได้แล้ว ทั้งสองคน พวกเราต้องไปกันแล้วนะ

เอซ : เอาล่ะ พวกเราจะมุ่งไปสู่กลาสแลนด์ ดินแดนของพวกคนป่ากันแล้ว ต้องกล่าว ลาก่อน ต่อเมือง วิเนย์ เดล เซกเซ็นที่รักแล้ว

โจ๊กเกอร์ : เออเนอะ แกมาจากที่นี้สินะ ใช่ไหมล่ะ?

เอซ : นายจะพูดแบบนั้นก็ได้ ครั้งหนึ่ง ข้าเคยเป็นหนึ่งในกลุ่มทหารรับจ้างของกิลเบิร์ตน่ะ

โจ๊กเกอร์ : แล้วไปลงเอยอยู่กับกองกำลังรักษาเขตแดนได้ยังไงกันล่ะ?

เอซ : เหตุผลน่ะมี มากมาย ข้าก็แน่ใจด้วยว่าพวกนายก็มีของพวกนายเอง

ควีน : ฉันก็ว่าแบบนั้น

แจ็ค : .....

เอซ : ข้าแน่ใจว่าหัวหน้าเกดโด้คงผ่านอะไรมามากกว่าพวกเรา ใช่ไหม หัวหน้า?

เกดโด้ : ข้าไม่รู้หรอก

เอซ : เอาล่ะ ไปกันเถอะ! ข้าจะขออวยพรด้วยความหวังดีไปสู่ทะเลอันแสนสงบ ลมหายใจของเซกเซ็น และให้รอคอยการกลับมาของข้า

แล้วทุกคนก็พากันเดินทางออกจากตัวเมืองกัน

โจ๊กเกอร์ : เรามาไกลขนาดนี้โดยไม่มีแผนอะไรเลย แล้วตอนนี้เอาไง?

เอซ : เออ อย่างแรก พวกเราก็ควรเข้าไปทักทายพวกมุนษย์กิ้งก่าในถ้ำใหญ่ก่อน

แล้วพวกนักรบกิ้งก่า จะวิ่งพร้อมถืออาวุธเข้ามายืนต่อหน้าพวกเรา จนควีน และเกดโด้ ต้องยกมือไว้เหนือหัว

ควีน : ทักทายกันแบบนี้เหรอ?

คราวนี้ เป็นเอซบ้างที่ยกมือไว้เหนือหัว

เอซ : หยาบคายไปหน่อยนะเนี่ย แต่ข้าว่านี้คงเป็นแบบของพวกเขา...

โจ๊กเกอร์ยกมือไว้เหนือหัวตามคนอื่น

โจ๊กเกอร์ : พวกนั้นดูอารมณ์ไม่ดีเอาซะเลยนะ ข้าชักแปลกใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี้กันแน่

แล้ว ชิบะ กิ้งก่าตัวหนึ่งจะเดินออกมา เพื่อพูดคุยกับพวกเกดโด้ (อ้าว แล้ว แจ็ค หายไปไหนหว่า?)

ชิบะ : พวกแกเป็นใครกัน? พวกแกไม่ได้มาจากกลาสแลนด์นี่หว่า

เอซ : ไม่ใช่ อืม พวกเราเป็นพ่อค้าเร่ น่ะ

ควีน : แต่งตัวแบบนี้เนี่ยนะ?

โจ๊กเกอร์ : เจ้านี้ มันก็เป็นแค่คนไม่เอาไหนที่พาพวกเรามาที่นี้ พวกเราไม่ได้ถูกฝึกมาให้ต่อต้านเจ้าหมอนี่น่ะ

เอซ : ถ้าแกเอาเวลาไปฝึกฝนแทบที่จะมานั่งดื่มแล้วล่ะก็ พวกเราคงออกตัวได้ดีกว่านี้แล้วล่ะ!

โจ๊กเกอร์ : กล้าดียังไง แกเป็นคนตัดสินใจเองว่า หน่วยจะเป็นคนจ่ายเรื่องค่าห้องและค่าอาหารน่ะ

เอซ : ถึงจะเพราะเหตุผลนั้นก็เถอะ แต่แกก็ทำตัวไร้เหตุผลมาเป็นเดือนแล้ว!

โจ๊กเกอร์ : เออ แหงซิ! พวกเราทั้งหมดต่างก็รู้ดีกันทั้งนั้นล่ะว่าแกได้กำไรเท่ากับสิ่งที่พวกเราทำ โดยถ้าไม่จ่ายให้พวกผู้หญิงที่แกพากลับมาด้วย

เอซ : ข้ามีเสน่ห์อยู่ที่หัวใจนะโว้ย

ชิบะ : เฮ้...

พวกเกดโด้ ละความสนใจจากการทะเลาะกันในโลกส่วนตัวสู่ความเป็นจริง พวกกิ้งก่าตั้งการ์ดอาวุธแล้ว

เอซ : เฮ้ย เฮ้ย เดี๋ยวก่อนสิ! พวกเราไม่ใช่ศัตรูของพวกคุณหรอกนะ!

แล้ว เกดโด้ จะเป็นคนก้าวออกมาเพื่อมาเจรจากับชิบะเอง

เกดโด้ : พวกเรามาจากทางด้านตะวันออก ข้าเป็นนักรบ มีนามว่า เกดโด้ เกิดขึ้นจากเปลวไฟ ผู้ซึ่งยึดมั่นในคำสัญญาและเดินตามทางรอยอดีต ข้าต้องการที่จะพบนักรบผู้ยิ่งใหญ่ หัวหน้า เซปอน นั่นเป็น คำร้องขอเพียงหนึ่งหนึ่งเดียวของพวกเรา

ชิบะ : เออ น่าประหลาดใจจริง ๆ ไม่คิดเลยว่ามนุษย์จะมีมารยาทถึงเพียงนี้! ข้าคือชิบะ นักรบแห่งหน่วยต่อสู้ของเผ่ากิ้งก่า การเดินตามทางรอยอดีต ข้าจะขอต้อนรับเจ้า

แล้วพวกกิ้งก่า จะถอยเข้าถ้ำไป แล้วพวกเราจะคุยกันต่ออีกหน่อย

เอซ : เออ น่าประหลาดใจจริง ๆ ด้วย! ข้าไม่ยักกะรู้ว่าหัวหน้ามีเพื่อนเป็นกิ้งก่าด้วย

เกดโด้ : มีอีกหลายสิ่งที่นายยังไม่รู้นะ

โจ๊กเกอร์ : ขอบคุณสวรรค์ พวกเราไม่ต้องสู้แบบนี้ล่ะ ดีแล้ว ข้ายังไม่แน่ใจเลยว่าข้าจะสามารถใช้เวทมนตร์ในที่แบบนี้ได้หรือเปล่า

แล้วทุกคนจะพากันเดินเข้าไปในถ้ำใหญ่ โดยมีเพียงควีนเท่านั้นที่ยืนนิ่งและหันไปมองด้านหลัง

ควีน : .... ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว นายออกมาได้แล้ว แจ็ค

แจ็ค : น่าเบื่อจัง...

แล้วทั้งสองคนก็จะตามด้วยเกดโด้เข้าไปถ้าใหญ่ด้วย แล้วฉากจะตัดเข้ามาในถ้ำใหญ่แล้ว จะมีเหตุการณ์พูดคุยกันของเกดโด้และชิบะ

เกดโด้ : ทำไมดูชุลมุนนักล่ะ? พวกท่านคงไม่ได้เตรียมตัวทำสงครามกันใช่ไหม?

ชิบะ : ไม่หรอก พวกเราเตรียมจะไปทำสัญญาพักรบกับพวกเซกเซ็น ดังนั้น คงเรียก สงคราม ไม่ได้หรอก แต่ตั้งแต่เมื่อวาน พวกเราสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติน่ะ

เกดโด้ : ผิดปกติ?

ชิบะ : พวกนักรบที่ส่งออกไปล่าสัตว์ถูกฆ่าน่ะซิ บาดแผลดูเหมือนเกิดมาจากดาบของพวกเซกเซ็น และผู้ทำนายของเราก็บอกว่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น

เกดโด้ : พวกนักรบเผ่ากิ้งก่าเชื่อเรื่องการทำนายด้วยเหรอ?

ชิบะ : ถ้าพวกเราเอาแต่เชื่อคำทำนาย พวกเราจะไม่มีวันได้รับชัยชนะในการต่อสู แค่คำทำนายไม่สามารถเอาไปสู้กับพวกนายได้หรอก ถ้าศัตรูเข้าใกล้พวกเราด้วยเหล็ก พวกเราก็จะตอบโต้ไปด้วยเหล็กเช่นกัน

เกดโด้ : ข้าเห็นด้วย การต่อสู้น่ะ สำคัญที่กลยุทธ์ ว่าแต่ พวกท่านเหล่านักรบได้รับขวัญกำลังใจกันอย่างไรล่ะ?

ชิบะ : ขวัญกำลังใจของพวกเราจะสูงยิ่งขึ้นเมื่อพวกเราสามารถปกป้องเผ่าเอาไว้ได้สำเร็จ สิ่งนี้แม้แต่เด็ก ๆ ก็เป็นแรงดลใจให้เป็นนักรบได้เช่นกัน

แล้วชิบะจะเดินนำหน้าไป

เกดโด้ : อืม เป็นอะไรที่ฝันเอาไว้ตลอดสินะ...

แล้วฉากจะตัดไป แล้วเราจะอยู่ส่วนตัวเมืองของถ้ำใหญ่แล้ว

ชิบะ : นี้เป็นครั้งแรกสินะที่เข้ามาในถ้ำนี้? อยู่ใกล้ ๆ ข้าไว้ล่ะ อย่าออกนอกลู่ออกทาง