Luc Chapter

เลคนาร์ท : หมายความว่า เจ้าจะออกไปงั้นสินะ?

ลุค : เวลาที่ข้ารอคอย มันได้มาถึงแล้ว

เลคนาร์ท : ถ้าฉันคิดจะหยุดเจ้าล่ะ?

จู่ ๆ ก็เปิดบาเรียพลังเวทข้างหน้าลุค แล้วก็สลายไป

ลุค : ท่านทำไม่ได้หรอก รูนประตูของท่าน ยังไม่สมบูรณ์

เลคนาร์ท : ....

ลุค : ข้าน่ะ เกลียดชังทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ ไม่ยกเว้นแม้กระทั่งท่านด้วย

และ ลุค ก็เดินหันหลังให้แก่เลคนาร์ท

เลคนาร์ท : เจ้าต้องการสิ่งนี้จริง ๆ งั้นเหรอ?

ลุค : ....

ยูเบอร์ : จะเริ่มกันหรือยัง?

ลุค : เออ...อืม

ยูเบอร์ : อะไรกัน? ข้าหวังว่าเจ้าคงไม่มาลังเลเอาตอนนี้หรอกนะ ถ้าเจ้าถอนตัว ทั้งที่พวกเรามาตั้งไกลขนาดนี้...

ซาร่า : เจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่?

ยูเบอร์ : แล้วเจ้าคิดว่าไงล่ะ?

ซาร่า : ฉันคิดว่าฉันจะมีความสุขมากที่จะเอาตัวแกไปด้วย

อัลเบิร์ต : พวกเราไม่มีเวลามาเถียงกันแล้วนะ ปฏิบัติการของพวกเรา จำเป็นต้องรวดเร็วและแม่นยำแบบนาทีต่อนาทีกันเลยนะ

ลุค : ไม่ต้องใส่ใจข้าหรอก ยูเบอร์ ข้าแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะรวบรวมทรูรูนธาตุทั้งห้าให้ครบ และใช้มันเพื่อทำลายทรูรูนแห่งลมซะ นี่เป็นทางเดียวที่จะทำให้ข้าหลุดพ้นไปจากโชคชะตาของข้า ที่ซึ่งถูกปิดกั้นด้วยรูน

ซาร่า : ท่านลุค ฉันจะร่วมติดตามไปกับท่านบนเส้นทางนั่นด้วย

ยูเบอร์ : ตราบเท่าที่ข้าได้เห็นความวุ่นวาย ที่เจ้าก่อขึ้น ข้าก็ยินดีที่จะช่วยเหลือเจ้า

อัลเบิร์ต : ถ้าอย่างงั้น จะเริ่มกันเลยดีไหม? สิ่งนี้ จะเป็นประกายไฟที่ทำให้ไฟแห่งสงครามปะทุขึ้น

และแล้ว ทั้งหมด ก็เดินเข้าไปในถ้ำของกิ้งก่ากัน

อัลเบิร์ต : เอาล่ะ ทำตามแผนนะ ทางข้างหน้า คือ ห้องของหัวหน้าเซปอน แห่งเผ่ากิ้งก่า ยูเบอร์ นายต้องไปทำงานในส่วนที่ตกลงกันไว้นะ พวกเราจะสร้างสนามพลังบนทางเดินนี้ ให้เป็นกับดักเอาไว้

ยูเบอร์ : ฟังดูดีนิ ไว้ใจข้าได้เลย !

ยูเบอร์ : ข้างหน้าแล้วสินะ

อัลเบิร์ต : ใช่ เอาล่ะครับ ท่านลุค โปรดสร้างสนามพลังตรงนี้ด้วย พวกเราจะตั้งกับดักไว้ที่ทางออกทางอื่น

ซาร่า รู้หน้าที่ของเธอ จึงได้ทำการสร้างสนามพลังให้ในทันที

ซาร่า : เรียบร้อยแล้วล่ะ

ยูเบอร์ : เวทภาพลวงตางั้นเหรอ? ตอนนี้ สิ่งที่ข้าจะต้องทำ ก็คือ กลับไปที่ทางเดินแรกสุดสินะ

ซาร่า : ใช่แล้วล่ะ คนที่ไล่ตามคุณจะไล่ตามภาพลวงตาจากที่ตรงนี้

ยูเบอร์ : ตกลง งั้นเดี๋ยวเจอกัน ข้ามีความแค้นเก่าที่ต้องตัดสินกับเซปอนอยู่ มันต้องเยี่ยมแน่ ๆ

และยูเบอร์ ก็เดินไปทำงานในส่วนของเขา (Yuber has left)

อัลเบิร์ต : เอาล่ะ ตอนนี้พวกเราก็ต้องไปอีกทางเช่นกัน

ลุค : ยอดเยี่ยม!

ซาร่า : ฉันมีเวลาไม่พอที่จะสร้างสนามพลังภาพลวงตาให้สมบูรณ์แบบได้ค่ะ แต่อย่างน้อยพวกนั้นก็น่าจะเห็นว่ากำลังสู้กับอัศวินอยู่แน่ๆ

อัลเบิร์ต : เป้าหมายของเราไม่ใช่การฆ่าพวกเขา เราต้องการแค่ให้มีประจักษ์พยานของเหตุการณ์นี้เท่านั้นเอง

ลุค : ฮื่อ เวทมนต์นี้คงลวงตาให้พวกนั้นเห็นเราเป็นนักดาบสินะ

ซาร่า : ค่ะ แต่ว่า ต้องระวังเรื่องบาดแผลที่จะเกิดขึ้นด้วยนะ ยังไงซะ โปรดใช้เฉพาะเวทย์ลมเท่านั้นนะ และอย่าใช้เวทย์ไฟ หรือสายฟ้าไปล่ะ

อัลเบิร์ต : เอาล่ะ ข้าจะล่วงหน้าไปเพื่อสอดแนมและรวบรวมข้อมูลก่อนนะ เรื่อง การต่อสู้ ข้ายกให้เป็นหน้าที่ของเจ้า

ลุค : ได้

และอัลเบิร์ต ก็เดินออกจากกลุ่มไป

ซาร่า : คุณแน่ใจเกี่ยวกับสิ่งนี้เลยเหรอ ลุค?

ลุค : ข้าพูดไปแล้วนี่ว่า ข้าได้ตัดสินใจแล้ว ใช่ไหมล่ะ?

ซาร่า : ค่ะ

ลุค : ซาร่า ข้าคิดว่าพวกนั้นมากันแล้วนะ

ซาร่า : มากันแล้ว

ลุค : ข้าพร้อมที่จะทำสิ่งนี้แล้ว แม้ว่ามันจะนำไปสู่สงครามก็ตามที

และก็มีเหล่ากิ้งก่าเดินออกมาจากถ้ำ

กิ้งก่า : นี่มันอะไรกันเนี่ย? เจ้าพวกหมวกเหล็ก ทำไมพวกแกมาอยู่ที่นี้?

ซาร่า : มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของพวกแก

ซาร่า : พวกเราจะกลับตอนนี้เลยไหม?

ลุค : ไม่ อย่าพึ่ง พวกนี้ มันเป็นแค่ทหารชั้นต่ำ รอให้ตัวหัวหน้าออกมาก่อนดีกว่า

ซาร่า : ถ้าท่านพูดเช่นนั้นล่ะก็ ได้ค่ะ

และภาพจะตัดมาที่เหตุการณ์ของกลุ่มเกดโด้ ที่พบคริสและกองทหารเซ็กเซนมายืนรออยู่ที่หน้าถ้ำกิ้งก่า (ทั้งคริสและทหารเซ็กเซนเหล่านี้ เกิดจากเวทมนตร์ภาพลวงตาของซาร่านั่นเอง)

ชิบะ : เฮ้ย แกน่ะ เจ้าพวกหมวกเหล็ก พวกแกมาทำอะไรที่นี้?

คริส : พวกเราอยากจะดูพลังของเผ่าที่มีนักรบแข็งแกร่งที่สุดในบรรดา 6 เผ่า ยังไงล่ะ

ชิบะ : พวกแกคิดเล่นตลกกับพวกเรางั้นเหรอ? แบบนี้ เราถือว่าเป็นการประกาศสงครามนะ!

ภาพต่อมา ที่เราจะเห็นก็คือ ซาร่า และลุค ที่พูดโต้ตอบชิบะไป

ซาร่า : ถ้าอย่างนั้นพวกแกตั้งใจจะทำยังไงต่อล่ะ ส่ายเกล็ดของแกให้พวกเราดู หรือว่าจะใช้กำลังด้วยดาบ?

ชิบะ : ดาบสิโว้ย!!!

เกดโด้ : เดี๋ยวก่อน!

ลุค : เจ้าพวกนี้เสร็จ ก็น่าจะพอได้แล้วล่ะ

ซาร่า : ถ้าคุณคิดเช่นนั้นล่ะก็ ได้ค่ะ

พวกของเกดโด้แต่ละคน ต่างก็ออกอาการเหนื่อยล้าจากการต่อสู้

ควีน : ศัตรูมากขนาดนี้...

ชิบะ : แฮ่กกก...

เกดโด้ : ....

คริส : ฉันคิดว่านี่ได้เวลาแล้วล่ะ

เกดโด้ : นี่มันอะไรกันแน่? นี่มันไม่เหมือนอัศวินแห่งเซกเซ็นเลย!

คริส : สักวัน แกจะเข้าใจเองนั่นหละ

คริสและทหาร ก็ถอนตัวกลับไป (จริง ๆ ต้องเรียกว่า ลุค และซาร่า ถอนตัวไป ถึงจะถูก)

เกดโด้ : ยังไงกันแน่เนี่ย...?

ลุค : ซาร่าอยู่ไหนงั้นเหรอ?

อัลเบิร์ต : เธอมุ่งหน้ามาทางนี้นี่นา แต่ไม่รู้เธอหายไปไหน ข้าเตือนเธอแล้วนี่ว่าอย่าพยายามทำอะไรเพียงลำพัง

ยูเบอร์ : บางที เธออาจจะทนกลิ่นเลือดไม่ไหวล่ะมั้ง ข้าไม่เห็นเข้าใจเลยว่าทำไม ข้าออกจะชอบ! กลิ่นมันออกจะหอมหวาน!

ตรงนี้ จะมีการให้เราจัดทีม เกิดขึ้น หลังจากจัดเสร็จ จะพบนักรบคาราย่า 3 นาย และทั้งสามคนนั้น จะมุ่งหน้าและชักดาบมาทางกลุ่มลุค

นักรบคาราย่า : พวกแกเป็นใคร? พวกแกก็เป็นพวกเซกเซ็นงั้นเหรอ?

ยูเบอร์ : อืม พวกแกไม่จำเป็นต้องรู้หรอก พวกแกต้องตายตรงนี้แล้ว

ยูเบอร์ : แบบนี้ น่าจะใช้ได้นะ

อัลเบิร์ต : เกือบสมบูรณ์แล้วล่ะ จากการคำนวนของข้า หน่วยสอดแนมของเซกเซ็นน่าจะมาถึงในอีกไม่ช้านี่แล้ว เรียกซาร่ากลับมาเถอะ

ลุค : ดี ข้าจะจัดการเรื่องนั้นเอง พวกนายทั้งสองคน มุ่งหน้าไปที่นั้นก่อน

และยูเบอร์ จะร่ายเวท เทเลพอร์ท และอัลเบิร์ตก็พูดต่อว่า

อัลเบิร์ต : ถ้านายต้องการแบบนั้น ก็ได้ แต่ระวังตัวด้วยล่ะ!

ทั้งสองคน เทเลพอร์ท ออกไป และลุค ก็มองดูเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้หมู่บ้านคาราย่า...

ลุค : เพลิงแห่งสงคราม...

ทันใดนั้น ก็มีลูกธนูยิงเฉียดหน้าลุคไป ลุคจึงได้เดินไปยังที่มาของลูกธนูดอกนั้น ก็พบว่านักรบคาราย่าและเด็กเล็ก ๆ อีกคนนึงที่กำลังแสดงอาการหวาดกลัวอยู่

ลุค : นั่นมันอะไรกัน? เด็กงั้นเหรอ?

นักรบคาราย่า : อย่าเข้ามาใกล้มากกว่านี้นะ เจ้าสัตว์ร้าย ข้า..ข้าก็เป็นหนึ่งในนักรบของคาราย่า ข้าก็สู้ได้นะ ข้าอาจจะเคยถูกเรียกว่าเจ้าขี้ขลาด แต่ข้าจะปกป้องหมู่บ้านนี้ให้ได้! เจ้าคอยดูสิ!!!

เด็ก : (ทำเสียงร้องไห้อยู่)

ลุค เดินเข้ามาอีก นักรบคาราย่า ก็ได้แต่หลับตา ฟันดาบมั่วซั่วไปเรื่อย

นักรบคาราย่า : อย่านะโว้ย! อย่าเข้ามาใกล้มากกว่านี้!

ลุค : ข้าต้องฆ่าแกทิ้งซะ เพราะว่าแกเห็นพวกเราแล้ว ข้ามีงานใหญ่ที่ทำให้สำเร็จ เพื่อการนั้น...

ลุค ร่ายเวทจากทรูรูนแห่งลมของเขา

นักรบคาราย่า : ย้ากกกก!!

นักรบคาราย่า โดนพลังเวทจากรูน ซัดเข้าไป ลงไปนอนหมอบกับพื้น

เด็ก : ฮือออ! แงงงง! แงงงงง! (เด็กร้องไห้ไม่หยุด)

ลุค ร่ายเวทจากทรูรูนลมอีกครั้ง....ทันใดนั้น พวกซาร่า อัลเบิร์ต และยูเบอร์ ก็ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง ทำให้ลุค หยุดการร่ายเวท และปล่อยเด็กไป

ลุค : ..............

นักรบคาราย่า : มัวรีรออะไรอยู่เล่า? ข้าขอสู้ตายล่ะ! เข้ามาเลย!

ลุคร่ายเวทจากทรูรูนแห่งลมของเขา เวทโดนตัวนักรบคาราย่า ทำให้กระเด็นออกไป ทรุดอยู่กับพื้น และขาที่สั่นเป็นเจ้าเข้าอย่างชัดเจน

นักรบคาราย่า : อุ๊บ!

เด็ก : ฮือออ! แงงงง! แงงงงง! (เด็กร้องไห้ไม่หยุด)

ลุคเดินเข้ามา และร่ายเวทจากทรูรูนแห่งลมอีกครั้ง

ลุค : คราวนี้ แกไม่รอดแน่!

นักรบคาราย่า : เหวอออ! ปล่อยข้าไปเถอะ!

นักรบคาราย่า พาเด็กวิ่งหนีออกไป ลุค จึงหยุดการร่ายเวทลง และซาร่า อัลเบิร์ต พร้อมยูเบอร์ ก็ได้ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง

ซาร่า : โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ฉันไม่ควรทำตามอำเภอใจเลย

ลุค : อย่าไปใส่ใจเลย ว่าแต่เธอพร้อมหรือยังล่ะ?

ซาร่า : ค่ะ

ซาร่า เริ่มร่ายเวทอะไรบางอย่าง

ยูเบอร์ : ข้าหวังว่าเจ้าจะคิดถูกเรื่องที่ว่าทหารเซกเซ็นกำลังเดินทางมาทางนี้นะ

อัลเบิร์ต : พวกนั้นมาแน่ พวกเผ่ากิ้งก่าเข้าใจว่าพวกอัศวินเซกเซ็นฆ่าหัวหน้าของพวกมัน พวกเขาจะต้องโจมตีเหล่าอัศวินที่ สถานที่ตกลงสัญญาพักรบกัน ซึ่งที่นั่น มีเพียงอัศวินไม่กี่คนเท่านั้นที่เดินทางมา ซึ่งข้าได้รับการยืนยันมาแล้ว ก็เท่ากับว่า พวกอัศวินพวกนั้นตกอยู่ในวงล้อมกลางกราสแลนด์ ถูกตัดออกจากกองกำลังหลัก นักกลยุทธ์ทางทหารของพวกนั้น คือ ซาโลเม่ แฮรัส ข้าน่ะ รู้ความคิดของเจ้านั่นดี เจ้านั่นต้องเลือกที่จะโจมตีหมู่บ้านนี้ เพื่อตีฝ่าวงล้อมออกมาแน่ ๆ

ยูเบอร์ : นายแน่ใจแบบนั้นได้ยังไงกันน่ะ?

อัลเบิร์ต : ความเป็นจริงน่ะ เกิดจากเหตุนำไปสู่ผลลัพธ์ เหมือนสมการทางคณิตศาสตร์ พวกมนุษย์น่ะ ไม่สามารถเข้าใจสิ่งนี้ได้หรอก พวกเขาช่างน่าเวทนานัก

ลุค : แต่นายแตกต่างจากพวกเขาทั้งหมดงั้นเหรอ?

อัลเบิร์ต : ตระกูลของข้า ซิลเวอร์เบิร์ก ทำงานอย่างหนักจากรุ่นสู่รุ่น เพื่อที่จะทำให้ประวัติศาสตร์เป็นไปในทางที่ถูกต้อง

ยูเบอร์ : ดูท่านายจะคิดถูกนะ พวกนั่นมากันแล้ว

ตรงนี้ จะมีการให้เราจัดทีม เกิดขึ้น หลังจากจัดเสร็จ จะพบทหารเซกเซ็นขี่ม้ามา 3 นาย และทั้งสามคนนั้น ก็เข้ามาถามพวกลุค

ทหารเซกเซ็น : พวกแกเป็นใคร? มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?

ยูเบอร์ : พวกแกเป็นใครงั้นเหรอ? ทำไม พวกแกไม่แนะนำตัวแกมาก่อนล่ะ? มาคิดดูอีกที ใครจะสนล่ะ? พวกแกกับชาวบ้านนี่หละ เป็นตัวกลางชั้นดีสำหรับความโกรธเลย

ทหารเซกเซ็น : แกว่ายังไงนะ?

ยูเบอร์ : เท่านี้ คงใช้ได้แล้วนะ

อัลเบิร์ต : อืม อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านคาราย่า และทหารเซกเซ็น กองกำลังที่รุดหน้ามาก่อน จากนั้น...

ซาร่า : ฉันได้ร่ายมนต์ลงสนามพลังแห่งความโกรธเสร็จแล้วนะ มนต์นี้ จะมีผลไปถึงอารมณ์ของมนุษย์ ในสถานการณ์แบบนี้ น่าจะมีผลเยอะเลยทีเดียวล่ะ

ยูเบอร์ : ดังนั้น นี่ก็เป็นช่วงที่ดีเลิศแล้วสินะ ใช่ไหม?

ซาร่า : ใช่ การฆ่าฟันนองเลือด มันเป็นมหันตภัยใหญ่หลวง ฉันคิดว่ามันช่างน่าขยะแขยงเสียจริง แต่คุณดูท่าจะชอบแบบนั้นนะ ยูเบอร์

ยูเบอร์ : คิดได้ถูกต้องแล้วล่ะ ที่รัก!

ลุค : เราควรจะกลับกันได้แล้วล่ะ งานที่นี้ เสร็จแล้ว เวลาเป็นสิ่งจำเป็นนะ ยิ่งเวลาหายไปเท่าไร โอกาสที่จะเราจะค้นพบสิ่งที่เราต้องการ ก็ยิ่งน้อยลงไป

ลุค : ที่นี้สินะ สถานที่ปิดผนึกแห่งซินดาร์... หนึ่งในห้ารูนธาตุที่แท้จริงถูกซ่อนเอาไว้ข้างใน พวกเราจะเริ่มที่รูนชิ้นนี้ แล้วเมื่อพวกเรามีรูนธาตุแท้ 2 ชิ้น การเก็บรูนธาตุแท้ที่เหลือก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก

ยูเบอร์ : แบบนี้สิ เจ๋ง

ยูเบอร์ เดินไปทางประตู แต่ก็ต้องถอยออกมา เพราะที่ประตูมีเหมือนเกราะที่มองไม่เห็นอยู่

ยูเบอร์ : บ้าจริง! มันไม่ยอมให้ข้าผ่านเข้าไป

ซาร่า : สนามพลังที่ปิดผนึกที่แห่งนี้ แข็งแกร่งมากทีเดียว ดูท่าว่ามันจะประกอบขึ้นจากสิ่งที่ชาวซินดาร์เหลือทิ้งเอาไว้ให้ บวกอีกอย่างที่เพิ่มเข้ามาทีหลัง ที่ไม่น่าใช่ทั้งจากซินดาร์ หรือฮาร์โมเนีย แบบนี้ไม่ใช่ของที่หาดูง่าย ๆ เลยนะเนี่ย

อัลเบิร์ต : อธิบายมาสิ

ซาร่า : สิ่งที่เพิ่มเข้ามาในที่ปิดผนึกต้นแบบ เป็นของใหม่ และกุญแจที่จะไขสิ่งนี้ได้ ก็คงจะซ่อนไว้ที่ไหนที่หนึ่งแน่ ๆ ดูท่าว่านี่น่าจะเป็นฝีมือของพวกกลาสแลนด์นะ

ลุค : พวกนายช่วยถอยไปสักนิดก่อนได้ไหม? ในฐานะผู้สืบทอดแห่ง 27 รูนที่แท้จริง ข้าจะปลดผนึกนี่ดู

ยูเบอร์ และซาร่าถอยออกไป และลุคก็ลองใช้พลังจากรูนลมที่แท้จริงที่มือขวาของเขา แต่ก็ไม่เป็นผล เขาถูกที่ปิดผนึกดันตัวเขาออกมาเช่นกัน

ลุค : ดูท่าว่า ที่ปิดผนึกอันนี้ คงจะล้มไม่ได้ง่าย ๆ สินะ

ซาร่า : ต้องขอบคุณเทคนิคโบราณของซินดาร์... หรือพวกเราควรจะเรียกมันว่าเป็นเวทย์มนต์ของพวกเขา ช่างน่าประทับใจจริง ๆ

ยูเบอร์ : อย่าพึ่งยอมแพ้ เราจะทำลายมัน แม้มันอาจต้องเสี่ยงกันซะหน่อย

อัลเบริ์ต จะเดินก้าวออกมา และตรงนี้เองที่เราจะเห็นว่าพวกฮิวโก้กำลังแอบอยู่หลังก้องหินและดักฟังการสนทนาอยู่

อัลเบริ์ต : อย่าพึ่งรีบร้อนไป พวกเรายังมีงานอีกหลายอย่างที่ต้องทำในตอนนี้นะ

ยูเบอร์ : มันจะใช้เวลาไม่นานหรอก รีบเอาสิ่งที่พวกเราต้องการจริง ๆ และค่อยไปกัน

อัลเบริ์ต : นั่นจะทำให้พวกเราไม่ได้อะไรหรอกยกเว้นความวุ่นวาย นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเราต้องการ

ยูเบอร์ : ความวุ่นวายมีแต่จะทำให้ข้ารู้สึกพอใจน่ะสิ

ขณะที่พวกสี่คนกำลังยืนจ้องประตูอยู่ตรงนั้น ซาร่าก็หันไปมองตรงที่พวกฮิวโก้ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหิน

ซาร่า : ?

ลุค : มีอะไรงั้นเหรอ? ซาร่า

ซาร่า : ไม่มีอะไรหรอก

อัลเบริ์ต : พวกเราควรหยุดแค่ตรงนี้นะ เราไม่สามารถรับรองรางวัลที่จะได้รับจากการทำต่อไป

ลุค : ข้าไม่เคยคิดว่ามันจะต้องใช้เวลานานขนาดนี้

ซาร่า : ...ถ้าอย่างนั้น

ลิลลี่และพวกฮิวโก้จะออกมาจากที่ซ่อน และยินอยู่ด้านหลังของพวกกลุ่มลุค

ลิลลี่ : โจมตี!!!

ยูเบอร์ : !

ซาร่า : ผู้เหลือรอดจากเผ่าคาราย่างั้นเหรอ?

ลิลลี่ : บุก!

ลิลลี่ วิ่งหนีออกไปอีกทาง ตามด้วยพวกฮิวโก้ที่เหลือ

อัลเบริ์ต : โง่จริง!

ลุค : แต่ว่า...ยังไงเนี่ย!?

อัลเบริ์ต : .........

ซาร่า : หือม์ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?

ลุค : ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน

ทั้งสี่คน ยืนงงกันอยู่ชั่วครู่

อัลเบริ์ต : พวกเราจะกลับกันได้หรือยัง?

ลุค : ก็ดี

และฉากก็ตัดไป

พวกฮิวโก้จะเดินเข้าและพูดคุยกับกลุ่มของลุค

(เดี๋ยวมาต่อน่อ)

ลุค : ข้ารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้อุทิศร่างกายและจิตวิญญาณของข้าให้แก่เจ้านายและพ่อแห่งข้า หัวหน้าบิช๊อฟ ฮิคุซัค ผู้ซึ่งควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง

ลุคกล่าวก็โค้งคำนับลงไป

ซาซาไร : เราผู้ได้รับการสั่งสอนจากหัวหน้าบิช๊อฟ ฮิคุซัค จะทำหน้าที่แต่งตั้งเจ้าเป็นบิช๊อฟเอง

ลุค : ข้ารู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก

ซาซาไร : ลุกขึ้นเถิด บิช๊อฟ จงรับการให้พรจาก Circle Rune

จากนั้น ลุค จะลุกขึ้นยืน และซาซาไร จะเดินไปหยุดตรงหน้าลุค และใช้มือขวาวาดสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง และกระซิบที่ข้างหูของลุค

ซาซาไร : ฉลาดมากนะ ที่ใช้คำว่า "พ่อแห่งข้า" เจ้ามีแผนอะไรกันแน่ ที่ต้องการใช้ชื่อ บิช๊อฟ โดยปราศจากการเปิดเผยทั้งชื่อและใบหน้าของตัวเอง

ลุค : โปรดอภัยกับคำพูดของข้าด้วย แต่ข้ารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ

ซาซาไร : เราจะสามารถเชื่อคำพูดของเจ้าได้งั้นเหรอ?

ลุค : ............

และซาซาไร จะถอยหลังออกมา

ซาซาไร : จงให้พรแก่บิช๊อฟคนใหม่ของพวกเรา!!

ชาวบ้าน : พวกเราไม่นึกไม่ฝันมาก่อนเลยว่าจะมีบิช๊อฟมายังหมู่บ้านที่ห่างไกลเช่นหมู่บ้านของเรา ผมเกรงว่าพวกเราคงไม่มีเวลาพอที่จะเตรียมพร้อมต้อนรับการมาของพวกคุณ โปรดใช้ห้องนี้ให้สบายนะครับ

ลุค : ขอบใจสำหรับการบริการของเจ้านะ

และชาวบ้านคนนั้น ก็เดินออกไป และลุคก็หันไปคุยกับซาร่าต่อ

ซาร่า : ท่านลุค ปราสาทแห่งวัฏ มีอะไรเปลี่ยนไปไหมค่ะ ตั้งแต่ฉันออกมา?

ลุค : เธออยากจะกลับไปที่นั่นงั้นเหรอ? ซาร่า

ซาร่า : ไม่หรอกค่ะ นายท่าน ที่อยู่แห่งเดียวของฉัน คือข้างกายท่านเท่านั้น

ลุค : ซาร่า...

ฟรานซ์ : พวกเราได้รับคำสั่งจากกองกำลังหลักว่าห้ามให้คนแปลกหน้าเข้ามา

โจ๊กเกอร์ : กองกำลังหลัก? แกหมายถึงพวกฮาร์โมเนียสินะ? แล้วแกเป็นอะไร หมาเฝ้ายามงั้นเหรอ?

ฟรานซ์ : แกพูดว่ายังไงนะ?

ลุค : เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?

ลุคเดินเข้ามา และพวกฟรานซ์ก็ต้องหลีกทางให้

ฟรานซ์ : ท่านบิช๊อฟ ผมจับเหล่าคนที่ดูท่าทางน่าสงสัยไว้ได้ และกำลังจะไล่เจ้าพวกนี้ออกไป ครับผม

เกดโด้ : บิช๊อฟ?

ลุค : เจ้าเป็นใคร? เจ้าก็เป็นชาวฮาร์โมเนียงั้นเหรอ?

เกดโด้ : เปล่า ข้าชื่อว่า เกดโด้ สังกัดอยู่กองกำลังรักษาด่านทางใต้แห่งฮาร์โมเนีย

ลุค : นักรบนักจ้างสินะ?

เกดโด้ : ใช่แล้ว

ลุค : แล้วพวกเจ้ามาทำอะไรกันที่นี้งั้นเหรอ?

เกดโด้ : พวกเราได้รับแจ้งจากกองกำลังให้ออกค้นหารูนที่แท้จริง

ลุค : โอ้ อย่างงั้นเรอะ? เข้าใจล่ะ

ลุคหันไปพูดกับฟรานซ์

ลุค : ชายคนนี้ เป็นนักรบนักจ้างของกองกำลังฮาร์โมเนีย พาเขาเข้าไปในหมู่บ้าน

ฟรานซ์ : คะ ครับท่าน!

เกดโด้ : อะไรพาท่านมาที่นี้งั้นเหรอ ? บิช๊อฟ

ลุค : มันเป็นภารกิจลับ เจ้าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรู้หรอก

เกดโด้ : ครับท่าน

ลุค : เอาเถอะ อโหสิเรื่องนั้นเถอะนะ

และลุคก็หันหลังเดินกลับเข้าหมู่บ้านไป และฉากก็จะตัดมาที่ซาร่าและลุค กำลังเดินอยู่ที่ทางเดินในหมู่บ้าน

ซาร่า : ท่านลุค

ลุค : มีอะไรงั้นเหรอ?

ซาร่า : ฉันจะไปบอกให้พวกคนเลี้ยงแมลงเตรียมพร้อมเอาไว้ แล้วท่านค่อยกลับมาเมื่อพวกเขามาอยู่ที่ตรงนี้แล้วนะค่ะ

ลุค : ก็ดีนะ ขอบใจมาก ข้ายังรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง จากการเดินทางไปกลับจากคริสตัลวัลเล่ย์

ซาร่า : ขอโทษน่ะค่ะ คุณเป็นหนึ่งในพวกคนเลี้ยงแมลงใช่ไหมค่ะ?

ฟรานซ์ : ผมเอง และถ้าผมจำไม่ผิด คุณก็คงเป็นผู้ช่วยของบิช๊อฟสินะครับ มีอะไรให้รับใช้งั้นเหรอครับ?

และฉากก็จะตัดมืดไปชั่วขณะ

ซาร่า : คุณจะช่วยเตรียมให้พร้อมได้ไหมค่ะ?

ฟรานซ์ : แน่นอนครับ ผมจะไปเตรียมเหล่าแมลงให้พร้อมเช่นกัน

ซาร่า : ขอบคุณมากค่ะ

และในระหว่างที่ซาร่ากำลังจะเดินกลับไปอยู่นั่น

ฟรานซ์ : เออ ขอโทษนะครับ คุณนาย

ซาร่า : ค่ะ?

ฟรานซ์ : เออ ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณหน่อยครับ

ซาร่า : ค่ะ?

ฟรานซ์ : คุณพอจะช่วยขอร้องท่านบิช๊อฟให้ช่วยพิจารณาให้พวกชาวบ้านในเลอบีคได้เลื่อนขั้นเป็นพลเมืองชั้นสองได้ไหมครับ?

ซาร่า : ถ้าฉันคิดถูกล่ะก็ หมู่บ้านเลอบีค พึ่งจะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในฮาร์โมเนียเมื่อไม่กี่สิบปีก่อนเองนี่นา มันอาจจะต้องใช้เวลาอีกยาวนานนะ กว่าจะได้เลื่อนขั้นเป็นพลเมืองชั้นสอง

ฟรานซ์ : ก็จริงครับ แต่ผมได้ยินมาว่าบางประเทศได้รับสถานะพลเมืองชั้นสองจากการเข้าร่วมในสงคราม มันไม่มีทางอื่นเหรอ ที่ผมจะสามารถปกป้องผู้คนของผมจากการถูกกระทำให้เป็นเยี่ยงทาส? คุณพอจะช่วยได้ไหมครับ?

ซาร่า ยืนคิดอยู่ครู่นึง

ซาร่า : ที่แห่งนี้ คงเป็นเหมือนคุกสำหรับคุณสิน่ะค่ะ?

ฟรานซ์ : ขอโทษครับ ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น...

ซาร่า : ไม่หรอก ไม่ ฉันจะส่งเรื่องคำขอของคุณให้ แต่ฉันทำได้แค่นั้นนะ

ฟรานซ์ : ขอบคุณมากครับ!

และซาร่าก็หันหลังและเดินจากไป โดยรำพึงบางอย่างเงียบ ๆ คนเดียว

ซาร่า : ในมุมมองของฉัน คุณก็เป็นอีกคนที่มีอิสระอย่างแท้จริง

เมื่อเข้ามา ซาร่าจะพบลุคที่เหมือนกำลังนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซาร่า : ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ

ลุค : ขอเวลาอีกสักเดี๋ยวได้ไหม?

ซาร่า : มีอะไรในใจงั้นเหรอค่ะ?

ลุค : ใช่แล้วล่ะ... เวลากำลังเดินไปสู่จุดสิ้นสุดของโลก เธอมองเห็นมันรึเปล่า?

ซาร่า : จุดสิ้นสุดของโลกงั้นเหรอค่ะ?

ลุค : ใช่ ปลายทางของอนาคต เธอมองไม่เห็นงั้นเหรอ?

ซาร่า : ฉันไม่มีพลังมากถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ท่านลุค ท่านมองเห็นมันงั้นหรือค่ะ

ลุค : ข้าไม่เห็นหรอก แต่รูนลมที่แท้จริง แสดงให้ข้าเห็นน่ะ

ซาร่า : จริงเหรอค่ะ?

ลุค : โลกใบนี้จะต้องถึงกาลอวสานในสงครามครั้งยิ่งใหญ่ที่เป็นการตัดสินกันระหว่าง dharma และ chaos จะไม่มีมนุษย์ผู้ใดเหลือรอดได้แม้แต่คนเดียว อนาคตของพวกเราได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว เพื่อที่จะหลีกหนีโชคชะตาของพวกเรา พวกเราต้องขัดขวางการต่อสู้ที่เป็นตัวควบคุมโลกใบนี้ นั่นคือการต่อสู้ของมนุษย์และความสมดุล มันเป็นสงครามต่อต้านพระเจ้า มนุษย์มิอาจฝืนชะตากรรมของตัวเองได้ นี่คือจุดจบ ที่ถูกบันทึกไว้ในรูนลมที่แท้จริง จุดจบที่ตัวรูนปรารถนาจะให้เกิดขึ้น

ซาร่า : คุณสามารถรู้อนาคตของคุณได้อย่างไรค่ะ?

ลุค : โลกใบนี้ เป็นเพียงหนึ่งในโลกนับล้านใบที่มีอยู่ และสงครามแบบนี้ ก็เคยเกิดขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ซาร่า : .............

ลุค : แต่ข้า....

ซาร่า : นายท่าน ท่านต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคต ชะตากรรมของพวกเรางั้นเหรอค่ะ?

ลุค : คนอื่น อาจจะมองว่าเป็นการกระทำที่ไม่สามารถยกโทษให้ได้ ผู้คนนับล้านจะต้องตาย ข้ารู้ว่ามันเป็นโศกนาฎกรรม แต่ข้ายังคงไม่มีความกล้าขนาดนั้น

ซาร่า : ท่านลุค... ถ้าท่านต้องการที่จะทำตามความปรารถนาของท่าน ฉันจะตามคุณไปด้วย แม้ว่าฉันจะเป็นหนึ่งในล้านคนที่ถูกคุณเอาชีวิตไป

ลุค : ข้าก็จะตายเช่นกันนะ

ซาร่า : ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็จะตามคุณไป นี่คือชะตาของฉัน

ลุค : ขอบใจนะ ซาร่า

จากนั้น จะมีเสียงเหมือนมีคนดักฟังอยู่ ทั้งสองคนจ้องไปทางประตู

ลุค : .....

ซาร่า : ดูเหมือนที่จะมีบางคนที่ขาดการอบรมมารยาท จะให้ตามไปไหมค่ะ?

ลุค : ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร ข้าเหนื่อยมากแล้ว ข้าไม่อยากรับมือเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้วล่ะ

ซาร่า : ตกลงค่ะ

ยูเบอร์ : ฮึ่ม พวกนายมาสายนะ